Φτάνοντας στο Sarajevo αργά το βράδυ ξεκινήσαμε να ψάχνουμε για ξενοδοχείο, δυσκολευτήκαμε αρκετά μιας και όλα ήταν full. Την επόμενη μέρα καταλάβαμε το γιατί... Η πόλη τα πάει αρκετά καλά με τον τουρισμό και η αλήθεια είναι ότι είχε τουρίστες από αρκετές χώρες της Ευρώπης.
Η πόλη αρκετά εντυπωσιακή και για να είμαι ειλικρινής δεν την περίμενα έτσι.
Έχει το δικό της ύφος, πιστεύω, που όμοιό της δεν βρίσκεις στα Βαλκάνια. Κλασσικά κτίρια κτισμένα κατά μήκος του ποταμού. Πεζόδρομος γεμάτος μαγαζάκια κυρίως τουριστικού ενδιαφέροντος,διατηρώντας όμως ισχυρό τοπικό χαρακτήρα.
Αξιοπερίεργο είναι πως δεν παρατηρήσαμε έστω ένα Super market κάποιας πολυεθνικής και μάλλον θα έλεγα ότι δε συναντήσαμε κάτι το πολυεθνικό...
Ναοί όλων των θεών απλά συνυπάρχουν σε αυτήν την πόλη... Μουσουλμανικοί-Όρθόδοξοι-Καθολικοί-Συναγωγές
και οι άνθρωποι δίνουν το παράδειγμα της συνύπαρξης.
Μέγιστη πιθανή θερμοκρασία τον ’υγουστο και αυτή δεν ξεπερνά τους 28 βαθμούς Κελσίου, αρκετά δροσερά θα έλεγα...
Σπεσιαλιτέ της περιοχής... Cevap με Kajmak
Κεμπάμπια με γιαούρτι θα έλεγε κανείς!!!!
Το ταξίδι είχε κι ένα μικρό "ιερό" σκοπό...
Ο ξάδερφος zoulou γνωστός με τον Κυριάκο Καθάριο από την Καβάλα, ο οποίος ήταν ένας από τους περίπου 100 εθελοντές που ανέβηκαν στον πόλεμο στο Sarajevo και στάθηκαν με το μέρος των ορθόδοξων Σλάβων. Ο Κυριάκος είχε φιλοξενηθεί από μία οικογένεια η οποία έμενε λίγο έξω από την πόλη σε έναν ορθόδοξο οικισμό.
Δε θα επεκταθώ αναλύωντας τον δεσμό που τους ενώνει, αλλά ο στόχος μας ήταν να τους βρούμε και να τους παραδόσουμε ένα γράμμα από τον Κυριάκο, από έναν άνθρωπο που περάσανε δύσκολες καταστάσεις μαζί περίπου 15 χρόνια πίσω.
Με λίγη δυσκολία, αλλά τελικά το βρήκαμε το σπίτι. Εκεί ήταν ο γιος της οικογένειας, μιας και το αντρόγυνο απουσίαζε, ο οποίος τον θυμόταν τον Κυριάκο και με το όνομά του.
Επόμενη στάση... Βελιγράδι
