Από μήνες πριν προετοιμάζαμε το ταξίδι, ήμασταν 4 άτομα παρέα ο Γιώργος Φωτιάδης, ο Χρήστος Σιώνας, ο Γιάννης Κετίκογλου και ο Κώστας Μελάς, το δρομολόγιο είχε βγει περίπου 2 μήνες νωρίτερα κι επιτέλους η μαγική μέρα της 30ης Ιουνίου 2006 έφτασε.
Ο στόχος μας δεν ήταν να βγάλουμε ατελείωτα χιλιόμετρα στην Ευρώπη, αλλά να πάμε να δούμε και ν’ απολαύσουμε μέρη και πόλεις που δεν είχαμε ξαναπάει και να περάσουμε κάποιες κλασσικές διαδρομές στις Άλπεις.
Το ραντεβού μας για να κατεβούμε στην Πάτρα για να πάρουμε το πλοίο για Βενετία είχε κλειστεί, τα δε εισιτήρια είχαν κοπεί 1,5 μήνα νωρίτερα. Την τελευταία κυριολεκτικά στιγμή προστέθηκε στην παρέα μας και ο Γιώργος Λύρατζης κι έτσι γίναμε 5 άτομα και 5 μηχανές, 2 VARADERO, 1 AFRIKA, 1 CBF 1000 κι 1 TRANSALP 600.
Η επιλογή μας για να φύγουμε από Πάτρα ήταν γιατί από Ηγουμενίτσα το πλοίο έφευγε το πρωί στις 7 και για να το πάρουμε ή έπρεπε να ταξιδεύουμε νύχτα, ή έπρεπε να κάνουμε διανυκτέρευση στην Ηγουμενίτσα. Έτσι κρίναμε ότι το καλύτερο ήταν να πάμε από Πάτρα, όπου και θα μας συναντούσε ο Κώστας Μελάς, ο οποίος θα ερχόταν από την Κω όπου είχε πάει για λίγες μέρες.
Φτάσαμε στην Πάτρα, γύρω στις 10 το βράδυ και αφού συναντηθήκαμε με τον Κώστα και κάναμε check in τα εισιτήριά μας, πήγαμε φουλάραμε με βενζίνη, φάγαμε και επιβιβαστήκαμε στο πλοίο, το οποίο επέπλευσε στις 12.00 το βράδυ ακριβώς.
Το ταξίδι ήταν μεγάλο (32 ώρες), αλλά άμα έχεις καμπίνα και κοιμάσαι και καλή παρέα και γελάς οι ώρες δεν σου φαίνονται κι έτσι στις 8.00 το πρωί της Κυριακής 2-7-06, αντικρίσαμε τη Βενετία, η οποία είναι πανέμορφη.
Αφού κατεβήκαμε από το καράβι, βγήκαμε από το λιμάνι χωρίς να μας ελέγξει κανείς, βρήκαμε στη διπλανή piaza di Roma ένα parking για τις μηχανές και από το ίδιο μέρος πήραμε το λεωφορείο – καραβάκι και κάναμε βόλτα στο μεγάλο κανάλι και καταλήξαμε στην πλατεία του Αγίου Μάρκου, όπου και περιπλανηθήκαμε εκεί και στα στενά, χαζεύοντας τα αξιοθέατα της Βενετίας.
Κατά τις 4.00 το απόγευμα πήραμε τις μηχανές και μέσω της Βερόνα φτάσαμε στη λίμνη Di Garda, στο χωριό με το ίδιο όνομα και αφού ταλαιπωρηθήκαμε, βρήκαμε τελικά ένα ήσυχο ξενοδοχείο, όπου και διανυκτερεύσαμε αφού πρώτα κάναμε μία βόλτα στο χωριό, το οποίο αν και ήταν όμορφο, εν τούτοις δεν είχε και τίποτα ξεχωριστό, φάγαμε πίτσα, καλτσόνε και καρμπονάρα σε ένα εστιατόριο, που αν κάποια πιτσαρία της Ελλάδας τα σερβίριζε θα τα έτρωγε ο σερβιτόρος στα μούτρα και πήγαμε για ύπνο.
Το πρωί της Δευτέρας 3-7-06 και αφού συναποφασίσαμε ότι η λίμνη Κόμο, που βάσει προγράμματος θα έπρεπε να πάμε, μάλλον δεν θα είχε κάτι ξεχωριστό να μας προσφέρει, ξεκινήσαμε και το απόγευμα φτάσαμε στο Ίνσμπουργκ αφού πρώτα περάσαμε την μεγαλύτερη γέφυρα της Ευρώπης (σε ύψος) και πληρώσαμε διόδια (αν θυμάμαι καλά) 15 €. Ααα !!! μπαίνοντας στην Αυστρία πληρώσαμε τέλη κυκλοφορίας για το 2006, 8,40 €, παίρνοντας ένα αυτοκόλλητο που έπρεπε να παραμείνει κολλημένο στη ζελατίνα της μηχανής.
Μπαίνοντας στο Ίνσμπουργκ έχει ένα περίπτερο, όπου μπορείς να πάρεις τουριστικές πληροφορίες και να σου βρουν ξενοδοχείο ανάλογα με το πόσο θέλεις να πληρώσεις, πράγμα που κάναμε και εμείς, αλλά την πατήσαμε, γιατί κλείσαμε δωμάτια σε ένα κεντρικό ξενοδοχείο (1 διπλό, ένα τριπλό) χωρίς να δούμε τα δωμάτια, που ήταν πολύ χάλια, με παμπάλαια έπιπλα και κρεβάτια (όχι αντίκες) και βρώμικο, αν και είχαμε από το internet κάποιο ξενοδοχείο στην ίδια περίπου τιμή και που από φωτογραφίες, τουλάχιστον, φαινόταν πολύ πιο ωραίο και καθαρό, αλλά που ξεχάσαμε να το δείξουμε στο τουριστικό περίπτερο και να κλείσουμε εκεί δωμάτιο. Τέλος πάντων, αφού κάναμε ένα μπάνιο κατεβήκαμε για βόλτα στην πόλη που είναι πανέμορφη και τελικά ανταμειφθήκαμε με την ομορφιά της. Πέσαμε για ύπνο και την άλλη μέρα, Τρίτη 4-7-06, μετά το πρωινό μέσω επαρχιακών οδών κατευθυνθήκαμε για Άλπεις και για το National Park του GROSSGLOCKNER, σε υψόμετρο περίπου 2.700 μέτρων.
Η διαδρομή ήταν υπέροχη και φτάνοντας στους πρόποδες νάτα τα διόδια και 17 € για να ανεβείς. Σου δίνουν και ένα βιβλιαράκι με την ιστορία του τόπου αυτού και ένα αυτοκόλλητο. Η ανάβαση σε ανταμείβει πλήρως, καθώς είναι ένα κλειστό στροφιλίκι με υπέροχες κλίσεις του δρόμου, μέσα από ένα δάσος από διάφορα δένδρα και βλέποντας τις χιονισμένες κορυφές των Άλπεων και τους καταρράκτες που δημιουργούνταν από το λιώσιμο των πάγων. ένα τοπίο απίστευτης ομορφιάς. Φτάσαμε στην κορυφή και πήγαμε στο bikers point, ένα σημείο όπου γινόταν από το 1900 περίπου αγώνες μοτοσυκλέτας και από όπου έβλεπες τις γύρω κορυφές των Άλπεων. Αφού ξεκουραστήκαμε λίγη ώρα εκεί, κατεβήκαμε προς το Lienz, που δεν μας άρεσε και ενώ ξεκινήσαμε προς τα βόρεια μας έπιασε βροχή κι έτσι μιας και ήταν αργά το απόγευμα αποφασίσαμε να κοιμηθούμε σε κάποιο χωριό εκεί κοντά και πράγματι βρήκαμε μία πανσιόν στο Winklern, που έμοιαζε με σαλέ και κοιμηθήκαμε εκεί με 25 € το άτομο με πρωινό.
Την Τετάρτη 5-7-06, μέσω του Obervellach, βγήκαμε στην aurobahn και αφού περάσαμε δύο τούνελ το πρώτο 5,5 και το δεύτερο 6,5 χιλιόμετρα (ανάμεσά τους βέβαια τα απαραίτητα διόδια 19 €), φτάσαμε στο Saltzburg, αφήσαμε τις μηχανές σε ένα parking και περιπλανηθήκαμε στην πόλη για 5 περίπου ώρες και αφού είδαμε όλα αυτά που πιστεύαμε ότι έπρεπε να δούμε, ξανά στις μηχανές και διανυκτέρευση στο Linz στο ξενοδοχείο IBIS απέναντι από τον σιδηροδρομικό σταθμό, ξενοδοχείο που είχαμε βρει από το internet (
www.venere.com) και που ήταν στα 40 € το άτομο, αλλά καλό ξενοδοχείο και καθαρό. Εκείνο που μας παραξένεψε το βράδυ εκείνο ήταν ότι ενώ υπήρχε κλειστό parking του ξενοδοχείου, ο ρεσεψιονίστ, επέμενε να βάλουμε τις μηχανές μπροστά στην είσοδο του ξενοδοχείου και όχι στο parking.
Το πρωί της Πέμπτης 6-7-06, αφού φορτώσαμε τις μηχανές, πήγαμε για βόλτα στην πόλη, θέλοντας να βάλουμε τις μηχανές σε κάποιο κλειστό parking, μιας και ήταν φορτωμένες με όλα μας τα υπάρχοντα και τότε διαπιστώσαμε ότι κανένα parking δεν δεχόταν τις μηχανές γιατί υπήρχε τέτοια διάταξη της αστυνομίας. Μας είπαν ότι μπορούμε να παρκάρουμε όπου θέλουμε με δική μας όμως ευθύνη για τα πράγματά μας και τις μηχανές. Αυτό το πράγμα εξόργισε εμένα και τον Γιώργο Φωτιάδη και αφού παρκάραμε τις μηχανές κάπου στο κέντρο, μείναμε οι δυο μας να τις προσέχουμε την ώρα που οι άλλοι τρεις κάνανε βόλτα στην πόλη. Αμέσως μόλις γύρισαν, πήραμε τις μηχανές και κατευθυνθήκαμε μέσω επαρχιακού δρόμου, για Τσεχία, στο Tabor και από εκεί για Πράγα.
Με το που μπήκαμε στην Τσεχία (κι εδώ χωρίς έλεγχο), μας έκανε εντύπωση το πόσες πολλές μηχανές κυκλοφορούσαν στο δρόμο και πόσες τροτέζες περίμεναν τους ταξιδιώτες πελάτες τους έξω από κάθε χωριό. Αυτά μέχρι το Tabor γιατί από εκεί και πάνω μειώθηκαν αισθητά και οι μηχανές και οι τροτέζες. Φτάσαμε στην Πράγα κατά τις 3.00 το μεσημέρι και αφού ταλαιπωρηθήκαμε λίγο, ο Γιάννης Κετίκογλου, βρήκε ένα υπέροχο μικρό ξενοδοχειάκι, με το όνομα Claris (
www.hotel-claris.cz), που είχε φυλασσόμενο parking για τις μηχανές (στην Τσεχία κλέβουν μηχανές), και μετά από ένα μπανάκι βόλτα στην απίστευτης ομορφιάς πόλη της Πράγας. Εδώ ότι και να πω είναι λίγο για την ομορφιά της πόλης. Δεν υπάρχει κτήριο που να μην είναι όμορφο, παλιό και παραδοσιακό. Δεν βλέπεις πουθενά καινούργια κτήρια. Δυστυχώς αυτή η ομορφιά δεν περιγράφεται, αλλά εκείνο που μας έκανε εντύπωση ήταν ότι όλα τα μαγαζιά στην κεντρική πλατεία έκλειναν στις 6.00 το απόγευμα και τα τουριστικά μαγαζιά γύρω από τον καθεδρικό τους ναό, έκλειναν στις 10.00 το βράδυ, ενώ το απόγευμα στην κεντρική τους πλατεία σπάνια έβλεπες να κυκλοφορούν οικογένειες Τσέχων. Η εξήγηση ήταν απλή. Μετά τις 6.00 το απόγευμα χιλιάδες μαύροι, αλλά και λευκοί, άντρες και γυναίκες ήταν κράχτες για τα καμπαρέ και σε τραβούσαν για να πας. Όλη η κεντρική πλατεία, (κάτι σαν να λέμε την πλατεία Αριστοτέλους, ή την πλατεία Συντάγματος) ήταν ένα τεράστιο πορνείο, με όλους αυτούς τους κράχτες, αλλά και με γυναίκες που έκαναν πεζοδρόμιο. Τελικά μετά από ατέλειωτο περπάτημα, ψάχνοντας να βρούμε κάποια μπυραρία, βρήκαμε μία κατά τις 12.00, την ώρα που έκλεινε και μετά από παρακάλια ήπιαμε μια μπύρα για να ξεδιψάσουμε και πήγαμε για ύπνο.
Αποφασίσαμε ότι έπρεπε να μείνουμε και άλλη μια μέρα στην Πράγα, γιατί δεν είχαμε προλάβει να δούμε όλα τα αξιοθέατα της πόλης και έτσι την επόμενη μέρα Παρασκευή 7-7-06, περιπλανηθήκαμε στο παλιό κάστρο και στις γέφυρες, κάναμε μία ξενάγηση με καραβάκι στον Μολδάβα, βόλτα στο ιστορικό κέντρο της πόλης και το βράδυ κατάκοποι από το περπάτημα, βρήκαμε μία συνοικιακή μπυραρία που ήταν ανοιχτή μέχρι τις 2.00 το βράδυ και αφού ήπιαμε τις μπυρίτσες μας πήγαμε για ύπνο.
Το Σάββατο 8-7-06, μετά το πρωινό, φορτώσαμε πάλι τις μηχανές και μέσω Jihlava κατεβήκαμε ξανά στην Αυστρία και πήγαμε στην Βιέννη. Ταλαιπωρηθήκαμε πολύ για να βρούμε ξενοδοχείο, γιατί και πολύ ακριβά είναι, αλλά είχαν και συνάντηση εκεί οι Υπουργοί της Ε.Ε. και ήταν σχεδόν όλα γεμάτα. Τελικά βρήκαμε δύο δωμάτια στο ξενοδοχείο Post, στο κέντρο της Βιέννης και μετά το μπάνιο, ξανά περπάτημα για να δούμε τα αξιοθέατα. Η Βιέννη είναι πανέμορφη πόλη, συνδυάζοντας τα παλιά με τα νέα κτήρια. Με το που βράδιασε, πεινάσαμε και οι Γιώργος Λύρατζης, Γιάννης Κετίκογλου και Κώστας Μελάς, πήγανε για φαγητό σε κάποιο μαγαζί δίπλα στο ξενοδοχείο με σνίτσελ, εγώ και ο Γιώργος Φωτιάδης, που είχαμε βαρεθεί να τρώμε λουκάνικα και άλλα τέτοια χαζά, αφού ξεποδαριαστήκαμε στο περπάτημα τελικά βρήκαμε στην οδό Porselan strasse 38 την ελληνική ταβέρνα «το ρεμπέτικο» που την έχει ο Χρήστος από τα Τρίκαλα και την κάναμε ταράτσα τρώγοντας ελληνικό φαγητό και πίνοντας ρετσινούλα παγωμένη και μάλιστα την δικιά μας (βορειοελλαδίτικη) Μαλαματίνα.
Το πρωί της Κυριακής 9-7-06, αφού αποφασίσαμε ότι θα μείνουμε και δεύτερη νύχτα στη Βιέννη, ξανά περπάτημα και περιήγηση περίπου 4 ώρες στα ανάκτορα των Κάιζερ. Δεν υπάρχει κάτι από αρχαιολογικής άποψης, αλλά έβλεπες τη χλιδή και τον πλούτο των ανακτόρων. Την περιοδεία αυτή την κάναμε οι Γιώργος Φωτιάδης, Χρήστος Σιώνας και Γιάννης Κετίκογλου, αφού οι άλλοι δύο δεν θέλανε να μπούνε στα ανάκτορα και έτσι αναγκαστικά εκείνη την ημέρα χωριστήκαμε. Μετά τα ανάκτορα περιοδεία σε άλλα αξιοθέατα της Βιέννης και κατά τις 6.00 το απόγευμα και πάλι στην ελληνική ταβέρνα για φαγητό. Το βραδάκι συναντηθήκαμε και με τους άλλους δύο, κάναμε και πάλι βόλτα στις όχθες του Δούναβη και κατάκοποι πήγαμε για ύπνο.
Τη Δευτέρα 10-7-06, αφήσαμε με κρύα καρδιά την υπέροχη Βιέννη και επειδή είχαμε μείνει κατά μία μέρα πίσω στο πρόγραμμά μας, έπρεπε να διανύσουμε περίπου 650 χιλ. και να διανυκτερεύσουμε στη Βενετία, για να μην έχουμε χιλιόμετρα να κάνουμε την ημέρα που θα μπαίναμε στο καράβι για την επιστροφή. Έτσι λοιπόν ξεκινήσαμε προς Graz. Έξω από το Graz μας έπιασε μια πολύ δυνατή βροχή σε σημείο να μην βλέπεις ούτε στα 3 μέτρα μπροστά σου. Παρόλα αυτά συνεχίσαμε και αφού μπήκαμε στο Graz, συνειδητοποιήσαμε ότι βρισκόμασταν σχετικά κοντά στο κατάστημα του Luis (κατάστημα με έδρα τη Γερμανία με είδη μοτοσυκλέτας, ανταλλακτικών και ρουχισμού, μερικά από τα οποία είναι σε πολύ καλές τιμές –
www.luis.de) κι έτσι πήγαμε εκεί και ψωνίσαμε. Όση ώρα ψωνίζαμε σταμάτησε και η βροχή και συνεχίσαμε την κάθοδό μας και μέσω Villach περάσαμε ξανά στην Ιταλία και αργά το απόγευμα καταλήξαμε στο Mestre, 10 χιλιόμετρα έξω από τη Βενετία και βρήκαμε ξενοδοχείο, Galileo, το όνομά του, πήγαμε φάγαμε και είπαμε να πάμε και στη Βενετία να τη δούμε by night. Το λεωφορείο δίπλα από το ξενοδοχείο και με 1 € στην piaza di Roma και από εκεί καραβάκι για Σαν Μάρκο. Μεγάλη όμως απογοήτευση γιατί ούτε φωτισμένα τα κτήρια ήταν, ούτε είχε κάποιο μαγαζί ανοικτό. Ούτε νερό δεν είχε ν’ αγοράσεις κι έτσι ξανά πίσω στο ξενοδοχείο και ύπνο.
Την Τρίτη 11-7-06, ξανά μια βολτούλα στη Βενετία για τα τελευταία αναμνηστικά και μετά στις 2.00 το μεσημέρι το πλοίο ξεκίνησε για Ελλάδα, όπου μετά από ένα ήσυχο ταξίδι, φτάσαμε στην Ηγουμενίτσα την Τετάρτη 12-7-06 στις 11.30 το πρωί και ξεκινήσαμε για Θεσσαλονίκη. Έξω από το Μέτσοβο μας ξαναέπιασε βροχή, σταματήσαμε και φάγαμε γνήσιο ελληνικό φαγητό με ψητά αρνιά, κοκορέτσια και λοιπά και ξεκινήσαμε για Γρεβενά. Ο δρόμος για Κρανιά Μηλιά κλειστός λόγω κατολισθήσεων κι έτσι αφού περάσαμε σχεδόν όλη την Κατάρα 10 χιλ. πριν την Καλαμπάκα ανεβήκαμε για Γρεβενά, και από εκεί αργά το απόγευμα στη Θεσσαλονίκη.
Όπως ανέφερα στην αρχή ο σκοπός μας δεν ήταν τα χιλιόμετρα και γι’ αυτό κάναμε περίπου 3.000 χιλ. Περάσαμε υπέροχα και συνολικά μαζί με τα εισιτήρια των πλοίων ξοδέψαμε περίπου 1.400 € ο καθένας. Μέναμε όπως διαβάσατε σε ξενοδοχεία που κατά μέσο όρο πληρώναμε 35 € την βραδιά το άτομο, με πρωινό. Μας άρεσαν όλα τα μέρη που πήγαμε και ιδιαίτερα οι δρόμοι, οι Άλπεις, η Πράγα και η Βιέννη. Δεν μας άρεσαν, που το βράδυ όλα ήταν κλειστά και δεν βρίσκαμε ούτε περίπτερο να πάρουμε ένα νεράκι και οι δρόμοι …της Ελλάδας.
Εκ μέρους της παρέας
Χρήστος Σιώνας
Θεσσαλονίκη.
