Δεν γράφω εκτενή περιγραφή γιατί δε πιστεύω οτι θα ανταποκρίνεται σε αντικειμενική κριτική !
Περάσαμε πάρα πάρα πολύ όμορφα ! Ο κόσμος εκεί σε βλέπει σαν άνθρωπο και όχι σαν τουρίστα.
btw. είχαμε κάποιες αμφιβολίες πως θα κινηθούμε χωρίς αυτοκίνητο με τη μικρή σε καρότσι και πλάτη...
τελικά ο μόνος που δεν έχει πρόβλημα είναι το παιδί. Αμα του δώσεις τα βασικά, όλα τα άλλα δεν είναι απαραίτητα.
Φύγαμε με το τρένο απο την Πεύκη το βράδυ, βγήκαμε Πειραιά. Στο λιμάνι εκεί, τα δωμάτια ήταν στα 100 μέτρα.
Η μικρή στο καρότσι (Light) με την τσάντα πρώτης ανάγκης (πάνες,νερο κλπ)
και είχαμε ένα ορειβατικό σακίδιο που μπαίνει η μικρή και κάποια μικροπράγματα (6Lt) απο κάτω.
Επιπλέον ενα σακίδιο με ροδάκια (μεγάλη υπόθεση αυτές οι τσάντες) για τα ρούχα μας.
Τις βόλτες εκεί τις κάναμε με τη μικρή στην πλάτη στα μονοπάτια και στο καρότσι τις βόλτες στη χώρα.
(το οποίο αφήναμε είτε στο λεωφορείο είτε σε μια γωνιά και το παίρναμε στην επιστροφή)
Και στα δύο κοιμόταν εύκολα, αφού οι μέρες ήταν γεμάτες ενδιαφέρον.
Ένα βράδυ αργήσαμε για το λεωφορείο και είπαμε να κατέβουμε τον δρόμο απο Χώρα λιμάνι με τα πόδια...
Υπο το φως του φεγγαριού που έλουζε τη μικρή κατεβήκαμε τα 4 σχεδόν χλμ μέχρι κάτω. Το τελευταίο χλμ πέρασε ο
οδηγός του λεωφορείου με το χρέπι αυτοκίνητο του... και φυσικά επέμενε να μας πάει μέχρι το σπίτι.
Όλα τα αυτοκίνητα και τα μηχανάκια... ήταν με τα κλειδιά πάνω. Μεσημέρι - βράδυ... παντού.
Μια μέρα που θέλαμε να πάμε στην Επισκοπή αλλά ο οδηγός του λεωφορείου έπρεπε να κάνει ενα εξτρα δρομολόγιο
για μια γιορτή, μου λέει... δε μου το έλεγες νωρίτερα να σου δώσω την κούρσα να πας (το αυτοκίνητο του).
Μας έμαθε όλο το χωριό "το ζευγάρι με το μωρό που ανέβηκαν στην Αγία Μαρίνα"... και συμπλήρωνε η γιαγιά... "Καλέ εγώ δεν έχω πάει ποτέ μου εκεί πάνω !"
highlight: Το μονοπάτι Επισκοπή-Χώρα στο ηλιοβασίλεμα, με τη μικρή στην πλάτη να μου λέει... α μπλα μπλά νια νια... μπαμπα.. νια νια νιαααααα και να μασουλάει με ευχαρίστηση τον ιμάντα του σακιδίου, ενίοτε και το καπέλο μου.
