Ξεκινήσαμε το Σάββατο στις 11:00 το πρωί στα πρώτα διόδια. Ημασταν 6 μηχανές (5 τρανσάλπ και 1 βαραντέρο) και ο Σώτος πού ήρθε με το αυτοκίνητο για μεταφέρει μερικά πράγματα παραπάνω.
Στην έξοδο της Θήβας, βγήκαμε απο την Εθνική προς Λιβαδειά. Με μια στάση για ανεφοδιασμό σε κρεατικά κλπ.
από την Αλίαρτο, συνεχίσαμε για Μπράλο, Παλαιοχώρι, Λίμνη Καλλιδρόμου, όπου έγινε και η
διανυκτέρευσή μας. 997 μέτρα υψόμετρο.
Όλη η διαδρομή ήταν άσφαλτος εκτός από τα τελευταία 8 χλμ που ήταν χωματόδρομος.
Αφού επιλέξαμε το μέρος της κατασκήνωσης και στήσαμε τις σκηνές μας, κάναμε τις βόλτες μας εκεί γύρω και ετοιμαστήκαμε για την βραδινή θεραπεία για την εξισσορόπηση της χοληστερίνης μας. Το πιο όμορφο πράγμα πάντως, μόλις έσβυσαν οι μηχανές, ήταν η συναυλία από τα βατραχάκια της λίμνης που ακούγαμε. Για κανα 10λεπτο σταματήσαμε να κάνουμε οποιοδήποτε θόρυβο για να το απολαύσουμε. Μετά το στήσιμο των σκηνών κάναμε αθλοπαιδιές, από τις οποίες ξεχώρισε η μονομαχία του Κώστα και του Σώτου με ρακέτες.
Κατά τη βόλτα μας στη γύρω περιοχή, βρήκαμε αρκετά ελεύθερα άλογα κι ένα ζευγαράκι βοοειδών. Κανένα τους όμως δεν απάντησε όταν φώναξα το όνομα "Κλάρα". Μαζέψαμε ξύλα για τη φωτιά και επιστρέψαμε...
Δύο χιλιόμετρα μακρύτερα, οι Λαμιώτες ετοίμασαν μία πίστα για αγώνα μοτοκρος που θα γινόταν την Κυριακή στις 11 το πρωί. Ετσι γυρνόντας στις σκηνές μας, βρήκαμε σε μικρή απόσταση από εμάς και άλλους που έστηναν σκηνές για να συμμετέχουν και να παρακολουθήσουν τον αγώνα της Κυριακής. Ευτυχώς, δεν μας ενόχλησαν ιδιαίτερα.
Οι αρκούδες και τα υπόλοιπα ζώα της περιοχής είχαν αφήσει τις τουαλέτες πολύ καθαρές... Τη μέρα δηλαδή κάτι γινόταν, αλλά το βράδυ ήταν δύσκολο να μην τα πατήσεις... :-D
Ευτυχώς δεν είχαμε καθόλου τέτοιους ανεπιθύμητους επισκέπτες. Αφού ετοιμάσαμε τα της σκηνής, έκανα μια μικρή βόλτα στο διπλανό χωριό το Ελευθεροχώρι για να χαρώ λίγο την μηχανή στο χώμα, χωρίς να είναι φορτωμένη σαν γαιδουράκι.
Μέχρι να επιστρέψω ο ήλιος κόντευε να πέσει εντελώς και ο Κώστας είχε ήδη ανάφει τη φωτιά. Μόλις κάναμε αρετά κάρβουνα, βάλαμε τη σχάρα πάνω στη φωτιά. Ξεκινήσαμε με τα μεζαδάκια για να ανοίξει η όρεξή μας. Πρασσολουκάνικα και πανσετάκια. Στο ενδιάμεσο βάζαμε και φέτες με ψωμί. Τα κορίτσια είχαν πλύνει και πατάτες που τις τυλίξαμε με αλουμινόχαρτο και τις βάλαμε πάνω στα κάρβουνα. Ο Σώτος είχε φέρει εν τω μεταξύ και το αυτοκίνητο κοντά στη φωτιά, οπότε είχαμε και μουσική (αλλά με 15 λεπτά διαλείματα, γιατί έτσι ήθελε ο Γερμανός). Μόλις τελειώσαν τα ορεκτικά βάλαμε και τις μπριζόλες στη σχάρα. Είχε έρθει και ο Λουκάς από το Μώλο που μένει και μας έφερε άλλο ένα 5κιλο με κόκκινο κρασί και η διάθεσή μας όλο και ανέβαινε. Επειδή είχε αρχίσει να νυχτώνει για τα καλά, κατά τη διάρκεια της κραιπάλης μας παίξαμε και το παιχνίδι της πυγολαμπίδας. Φορούσαμε στα κεφάλια μας τους φακούς μας και ήμασταν σαν ανθρακορύχοι, για να έχουμε τα χέρια μας ελεύθερα. Κάποια στιγμή, γύρω στα μεσάνυχτα, καταλάβαμε οτι δεν μπορούσαμε να φάμε άλλο. Είχαμε αφήσει 4-5 μπριζόλες...
Καθήσαμε καμμιά ώρα ακόμα γύρω στη φωτιά την οποία δεν αφήσαμε να σβύσει για να ζεστενόμαστε. Η θερμοκρασία είχε πέσει στους 3 βαθμούς και υπήρχε και αρκετή υγρασία...
Την επομένη το πρωί , ξύπνησα γύρω στις 06:30 από το κελάηδημα των πουλιών. Κελαηδούσαν δυνατά και πολύ όμορφα. Ξανακοιμήθηκα και ξύπνησα γύρω στις 8:30 επειδή το νεφρί μου με καλούσε να το αδειάσω...
Φόρεσα τους φακούς μου στον καθρέφτη της μηχανής και πήγα μαζί με τους υπόλοιπους στο σημείο που είχαμε ανάψει τη φωτιά το προηγούμενο βράδυ για το πρωινό. Τα παιδιά άρχισαν να με πειράζουν για το ροχαλητό μου...
Τέλος πάντων. Φτιάξαμε ένα φραπέ, και φάγαμε όσες πίτες είχε φτιάξει η Κατερίνα και δεν προλάβαλαμε να φάμε το Σάββατο, μαζί με κρουασανάκια, μπισκοτάκια κλπ.
Σιγά σιγά μαζέψαμε τα πράγματά μας, τις σκηνές μας και τα φορτώσαμε στις μηχανές. Είχε πάει 11:00.
Πήγαμε λίγο πιο κάτω στην πίστα και χαζέψαμε για λίγο τον αγώνα που είχε ήδη ξεκινήσει. Μετά συνεχίσαμε προς το Ελευθεροχώρι και από εκεί κατεβήκαμε στην παλιά Εθνική. Εκεί μας εγκατέλειψε ο Κώστας που έπρεπε να γυρίσει νωρίς στην Αθήνα. Οι υπόλοιποι πήγαμε προς Παυλιανή και Γοργοπόταμο. Κάπου χάσαμε το δρόμο, αλλά περάσαμε από όμορφα μέρη μέσα στο μικρά χωμάτινα μονοπάτια. Ηταν πολύ ωραία. Τελικά φτάσαμε και στο Γοργοπόταμο. Στον παλιό σταθμό, δίπλα στις γραμμές, σταματήσαμε για να τσιμπίσουμε κάτι ελαφρύ. Ψωμάκι - τυράκι κλπ.
Από εκεί πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Εγώ έβαλα βεζίνη στη Λαμία και σταμάτησα για ένα φρέντο στα Καμένα Βούρλα. Φυσικά έπρεπε να κάνω και μία 5λεπτη στάση για ξεμούδιασμα στο Σείριο, γιατί είχα αρχίσει να πιάνομαι/μουδιάζω. Εφτασα σπίτι χωρίς κανένα πρόβλημα έχοντας πάρει πολύ οξυγόνο, έχοντας γεμίσει με πολλές όμορφες εικόνες το μυαλό μου και γράφοντας άλλα 500 χιλιόμετρα στο Transalp μου.
Περιμένω εναγωνίως την επόμενη εξόρμηση.
Υ.Γ. Για κάποιο λόγο δεν μπορώ να ανεβάσω φωτογραφίες. Εχω μερικές έτοιμες. Θα ξαναπροσπαθήσω.
