Ηταν κάποτε ένας που είχε ένα γραφείο τελετών (νεκροθάφτης).
Τον έπαιρναν λοιπόν τηλέφωνο κάθε λίγο και λιγάκι να πάει να παραλάβει πτώματα και να κανονίσει τα της κηδείας.
Μια φορά λοιπόν τον παίρνουν τηλέφωνο γύρω στις 10 το πρωί να πάει να παραλάβει κάποιο νεκρό.
Ο τύπος παίρνει τις λεπτομέρειες, ντύνεται περνάει απ' το σπίτι του νεκρού να πάρει ρούχα να τον ντύσει, κανονίζει που και τι ώρα θα γίνει η κηδεία για να τυπώσει τα χαρτάκια και ξεκινάει π.χ. για τον Ευαγγελισμό να παραλάβει το πτώμα. Πηγαίνει κάτω στα ψυγεία, παραλαμβάνει, και τον βάζει στο αμάξι για να πάει στο γραφείο και να τον "περιποιηθεί".
Οπως λοιπόν τον έχει πάνω στο πάγκο του και τον καθαρίζει, βλέπει οτι νεκρός είχε ένα "εργαλείο" γύρω στο μισό μέτρο. Το κοιτάει, το ξανακοιτάει, και μένει άφωνος. Δεν είχε δει μεγαλύτερο "παλαμάρι".
-Κρίμα να το φάει το χώμα, σκέφτεται.
Οπότε βγάζει απ' το συρτάρι του ένα νυστέρι και πολύ προσεκτικά το κόβει απ' τη ρίζα και το βάζει στο χαρτοφύλακά του.
Συνεχίζει με το πτώμα, τον καθαρίζει, το ντύνει κλπ. και το βάζει μέσα στο κασόνι για να το πάει στην εκκλησία.
Τελειώνει, κλειδώνει και πάει σπίτι του.
Με το που μπαίνει μέσα στο σπίτι, φωνάζει τη γυναίκα του.
-Λουκίααααα, έλα να σου δείξω τι είδα σήμερα.
Πάει η γυναίκα του κοντά του, βάζει αυτός τον χαρτοφύλακα πάνω στο τραπέζι και τον ανοίγει.
Βλέποντας το περιεχόμενο του χαρτοφύλακα η γυναίκα του, φωνάζει:
-Ωωωχ, όχι ρε γ@μ@Το! Πέθανε ο Αλεξόπουλος!
Γιάννης.
