Οσες φορές έχω κάνει αυτη τη διαδρομή ποτε δεν αισθανόμουν ασφαλής.
Δυστυχώς με τη νέα κατοικία θα πρέπει να την κάνω καθημερινά πάνω-κάτω.
Πολλά ατυχήματα καθημερινά κυρίως λόγω ασυνείδητων οδηγών που αλλάζουν πορεία
χωρίς προειδοποίηση, μεγάλα οχήματα ενδιάμεσα, νυσταγμένος ή κόσμος που βιάζεται ή άλλοι
που διαβάζουν εφημερίδα στο τιμόνι, παίζουν και μιλάνε στο κινητό κλπ
Πολύ προσοχή σε όσους κινούνται σε αυτό το κομμάτι του δρόμου ειδικά οταν έχει αυξημένη κίνηση.
Λύση δεν έχω βρει, όλες οι λωρίδες το ίδιο επικίνδυνες.
Δεν υπάρχει λύση Κώστα, την ταυτότητα στο στόμα και ο Θεός βοηθός.
Έκανα για χρόνια αυτή τη διαδρομή με μηχανή πρωί-απόγευμα και κατέληξα στο συμπέρασμα ότι αυξάνεται μαθηματικά το ρίσκο, όσο πιο πολύ κινείσαι σε αυτές τις συνθήκες.
Η πλάκα είναι ότι δεν αισθανόμουν να κινδυνεύω τόσο πολύ από τα αυτοκίνητα, γιατί είναι πιο προβλέψιμα.
Οι σφήνες που κάνουν είναι συνήθως στην αρχή του μποτιλιαρίσματος, για να πάρουν pole position.
Μετά παίζουν λίγα απρόοπτα.
Σιχάθηκα όμως τους "συναδέλφους" δίτροχούς. Όσες φορές κινδύνεψα σοβαρά ήταν από αυτούς.
Να σε πιέζουν ασταμάτητα μέσα στο "λούκι" να πηγαίνεις πιο γρήγορα και να αναπτύσσουν τρελλές ταχύτητες μεταξύ των ακινητοποιημένων τουτού μέχρι και στα 100 χλμ. όσο απίθανο και να φάινεται.
Χρήση φώτων και κόρνας επιβάλλεται ανά τακτά διαστήματα καθώς και περιστασιακά να πατάς το σινιάλιο.
Θεωρώ πάντως το VARA για αυτή τη χρήση πιο ασφαλές λόγω καλύτερου "ζυγίσματος", όγκου και πιο μαζεμένου τιμονιού από το ΤΑ, γιατί τη μισή θητεία σε αυτή τη διαδρομή την έκανα τότε με ένα τέτοιο (όσο το κράτησα).
Η μόνη λύση σε τέτοιο είδους διαδρομές είναι το "πηγαίνω αργά γιατί βιάζομαι"
