Μέρα 3η –
Δρόμο παίρνουν δρόμο αφήνουν και τσουπ στην
Kutna Hora, τη δεύτερη σε μέγεθος πόλη της Βοημίας κατά το Μεσαίωνα. Το σημαντικότερο μνημείο της πόλης ο ναός της Αγ. Βαρβάρας, προστάτιδα των ανθρακωρύχων οι οποίοι χρηματοδότησαν την κατασκευή της που κράτησε περίπου 500 χρόνια.
Ο ναός μοιάζει με μεγάλο καράβι: οι αντηρίδες του μοιάζουν με κουπιά γαλιονιού και η στέγη του με πανιά φουσκωμένα από τον άνεμο. Το εσωτερικό διακοσμούν τα φοβερά βιτρό και τα υπέροχα γεωμετρικά σταυροθόλια.
Το ταξίδι συνεχίστηκε μέσα από δάση και λίμνες (μια καφετέρια ρε παιδιά…),
κατόπιν ξανά σε αυτοκινητόδρομο-φραπεδιέρα (επιτέλους ήπιαν καφέ), ώσπου έφτασαν στο
Brno. Η αναζήτηση ξενοδοχείου μέσα στη ζέστη, σε συνδυασμό με τα έργα στον κεντρικό δρόμο της πόλης, εξελίχθηκε σε βασανιστήριο. Τα ξενοδοχεία στο κέντρο λίγα και ακριβά (άνω των 85€ το δίκλινο) και ο Έλληνας που βρήκε ο Αγ στο Τσέχικο εστιατόριο Acropolis, τους είπε να αποφύγουν τα φτηνά γιατί συχνάζουν ναρκομανείς.
Αποφασίζουν να απομακρυνθούν από το κέντρο και σε λίγο βρίσκουν το ξενοδοχείο
Avanti με 58€ το δίκλινο στον 7ο όροφο, φυλασσόμενο χώρο στάθμευσης και μόνο 4 στάσεις με το τραμ από το κέντρο.
Ο Αν ζητάει “room with view” και ιδού τι έβλεπαν οι υπόλοιποι από το δωμάτιό τους
και τι έβλεπε εκείνος…
“που σε φέρνω” έλεγε συνέχεια στη Ρι, η οποία χαμογελούσε ευτυχισμένα.
Να σημειώσω εδώ ότι το ξενοδοχείο διέθετε και ειδικά container-parking για όσους ήθελαν να κρύψουν τη μοτοσικλέτα τους από τα αδιάκριτα βλέμματα.
Το Brno το 1641 ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα της Μοραβίας αντικαθιστώντας το Olomouc, με συνέπεια να προσελκύσει τα πυρά Σουηδών και Τούρκων που είχαν επεκτατικές βλέψεις και επέφεραν μεγάλες καταστροφές στην πόλη, αν και δεν την κατέλαβαν ποτέ. Τα τείχη της πόλης κατεδαφίστηκαν το 1861 και αντικαταστάθηκαν από πάρκα και δεντροφυτεμένες λεωφόρους.
Το κέντρο της πόλης τους αποζημίωσε για την επιλογή τους να μείνουν ένα βράδυ εκεί. Όμορφοι δρόμοι με χρωματιστά σπίτια ξεκινούν από την κεντρική πλατεία και κατευθύνονται στους δύο λόφους που αγκαλιάζουν την πόλη. Στον ένα είναι χτισμένος ο καθεδρικός ναός των Αγ. Πέτρου & Παύλου και στον άλλο το κάστρο Σπίλμπερκ.
Στα αξιοσημείωτα της μέρας η αντιμετώπιση από τους υπόλοιπους μοτοσικλετιστές. Τις προηγούμενες μέρες είχαν δει πολύ λίγους και θεωρούσαν φυσικό να τους χαιρετούν. Στο Brno όμως είχε πάρα πολλούς και τους χαιρετούσαν ακόμα και μέσα στο κέντρο της πόλης…αιτία φυσικά η φημισμένη πίστα του Brno και οι χιλιάδες μοτοσικλετιστές που έρχονται εδώ κάθε χρόνο.
Μέρα 4η –
Το βράδυ έβρεξε και από τους 28 βαθμούς των προηγούμενων ημερών η θερμοκρασία πήγε στους 10.
Κανένα πρόβλημα για την παρέα και μετά το πρωινό κατευθύνθηκαν βόρεια για τα
Moravian Karst, μια περιοχή με υπέροχα σπήλαια. Επέλεξαν το Punkevni που έχει δημιουργηθεί από το υπόγειο πέρασμα του ποταμού Punkva αλλά που να το βρεις όταν κανείς δε μιλάει Αγγλικά και οι ταμπέλες είναι "αλλού";
Τα κατάφεραν όμως και μετά από μια εντυπωσιακή κάθοδο με το τελεφερίκ (η Ρι αρνιόταν πεισματικά να μπει αλλά τελικά ξεπέρασε άλλη μια φοβία της-αυτή του ύψους), έφτασαν στην είσοδο του σπηλαίου.
Εξαίρετοι σταλαγμίτες και σταλακτίτες τους περίμεναν σε κάθε στροφή του μονοπατιού ενώ ο ξεναγός Martin τους εξηγούσε ότι βρίσκονταν 140 μέτρα κάτω από την επιφάνεια.
Μεγάλη η συγκίνηση (στα κορίτσια) στη θέα των «Ρωμαίου και της Ιουλιέτας» που επειδή έχουν στερέψει δε θα ενωθούν ποτέ,
αλλά και φοβερό το δέος στην άβυσσο της “μητριάς” (Macocha Abyss).
Ονομάστηκε έτσι επειδή ένα παιδί ρίχτηκε στο γκρεμό από τη μητριά του, αλλά σώθηκε από ένα δέντρο. Όταν το βρήκαν κάποιοι ξυλοκόποι, έμαθαν τι έγινε και έριξαν στην άβυσσο τη μητριά (πολύ το ευχαριστήθηκα
).
Στο τέλος του μονοπατιού τους περίμενε βαρκάκι και η ξενάγηση συνεχίστηκε εν πλω με το βαρκάρη να τους εξηγεί σε άπταιστα Τσέχικα
την ιστορία του ποταμού.
Επόμενη στάση το
Telc για καφεδάκι και φαΐ στην πανέμορφη πλατεία που πήρε το όνομά της από τον ιδρυτή της, Ζαχαρία του Χράντετς.
Η πόλη χτίστηκε το 14ο αιώνα και άκμασε από τα διάσπαρτα στην περιοχή ιχθυοτροφία της. Οι μεγάλες λίμνες συνδέονται μ’ ένα κανάλι που διασχίζει τον περίβολο του κάστρου και προσδίδουν στην πόλη την όψη ενός υγροβιότοπου, αυξάνοντας τη γοητεία της.
Εκεί οι Αν και Ρι αλλάζουν τα σχέδιά τους αποχαιρετούν τους υπόλοιπους και φεύγουν για τη Βιέννη, όπου απόλαυσαν μια θαυμάσια όπερα (φήμες λένε ότι ο Αν έπαιζε ηλεκτρονικό στο κινητό του κατά τη διάρκεια της παράστασης).
Οι υπόλοιποι συνέχισαν το ταξίδι τους και μετά από 1 ώρα έφτασαν στο παραμυθένιο
Cesky Krumlov. Σε ελάχιστη απόσταση από το κέντρο υπήρχαν πολλά όμορφα pension με θέα το κάστρο της πόλης, ένα από αυτά - το Jan - θα τους φιλοξενούσε για τα επόμενα 2 βράδια (38€ το δίκλινο με πρωινό).
Τα ευτράπελα της μέρας:
Η σήμανση στους επαρχιακούς δρόμους (οι ταμπέλες ήταν τοποθετημένες μετά τη διασταύρωση, οπότε τις έχανες)
Το “parking” στο Telc κάτι έγραφε αλλά πώς να το διαβάσεις; Όταν βρήκαν τα μηχανάκια τους κλειδωμένα μέσα, κατάλαβαν ότι έλεγε: ανοικτό μέχρι τις 15:00. Λίγο πριν σπάσουν το λουκέτο, μια γιαγιά εμφανίστηκε από το πουθενά και τους άνοιξε αφού ο Αν της έταξε μια πονηρή βραδιά με τον Πα…
Ευτυχώς δεν καταλάβαινε Αγγλικά
Μέρα 5η –
Μερικές λέξεις σε μια σελίδα δε μπορούν να περιγράψουν την ομορφιά αυτής της Μεσαιωνικής πόλης με τα αναρίθμητα λιθόστρωτα καλντερίμια. Ομορφιά που παραμένει αναλλοίωτη ακόμα και τώρα που πολλά από τα παλιά της κτήρια έχουν μετατραπεί σε εμπορικά καταστήματα, εστιατόρια ή ξενοδοχεία όπως αυτό του Κολεγίου των Ιησουιτών που χτίστηκε το 1588.
Όλη η παλιά πόλη είναι κτισμένη στις όχθες του ποταμού Μολδάβα και στη σκιά του εντυπωσιακού της κάστρου.
Το κάστρο κτίστηκε πάνω σε ακανόνιστα σχηματισμένα βράχια, τα οποία δυσκόλεψαν την κατασκευή της βάσης του, δίνοντάς του μια ξεχωριστή “προσωπικότητα”.
Οι φίλοι μας αφού περιπλανήθηκαν στο κέντρο της παλιάς πόλης διέσχισαν τη μία από τις 2 γέφυρες που την ενώνουν με το κάστρο και αφού πέρασαν την παλιά τάφρο (που τώρα τη φυλάνε αρκούδες) ανέβηκαν στον πύργο του.
Ο πύργος - ίσως ο πιο όμορφος της Τσεχίας - βάφτηκε με αυτά τα υπέροχα χρώματα το 1590 και προσφέρει μια φοβερή θέα σε ολόκληρη την πόλη.
Αφού χάζεψαν αρκετά το κάστρο, αποφάσισαν να κάνουν μια μικρή εκδρομή. Οι Αγ και Λι πήγαν στο κοντινό
Passau, ενώ οι Πα και Ρα επισκέφθηκαν το
Ceske Budejovice, την πρωτεύουσα της Νότιας Βοημίας. Η πόλη έχει τη μεγαλύτερη πλατεία της Τσεχίας και είναι περισσότερο γνωστή με τη Γερμανική ονομασία της Budvar ή Budweis αφού είναι η πόλη παραγωγής της ομώνυμης μπύρας Budweiser.
Ο ουρανός τους “απειλούσε” αλλά οι φίλοι μας αποφάσισαν να συνεχίσουν το πρόγραμμά τους και λίγη ώρα αργότερα βρέθηκαν να περιπλανιόνται στο κήπους και στις αυλές του μεσαιωνικού φρουρίου
Hluboka nad Vltavou. Το φρούριο που βρίσκεται στην κορυφή ενός απόκρημνου βράχου πάνω από την ομώνυμη πόλη, έχει μια ιδιαίτερη αρχιτεκτονική, με το πάντρεμα των μπαρόκ και νεογοτθικών στοιχείων και το κάνει το πιο δημοφιλές στη Νότια Βοημία.
Η επιστροφή στο Cesky Krumlov ήταν απροβλημάτιστη αφού η βροχή που τους “φλέρταρε” από το πρωί, παραδόθηκε και απομακρύνθηκε. Όχι για πολύ όμως και το βράδυ η πόλη έγινε ακόμα πιο ρομαντική με τα ζευγαράκια να τρέχουν αγκαλιασμένα να κρυφτούν σε κάποιο από τα όμορφα εστιατόρια.
Κάπως έτσι τέλειωσε και το ταξίδι των φίλων μας στην Τσεχία. Με ένα ρομαντικό δείπνο αναπολώντας τις ημέρες και τα χιλιόμετρα που πέρασαν αλλά και σχεδιάζοντας τα επόμενα…
Μέρα 6η -
Για να τελειώσει και τυπικά το ταξίδι έμεναν 633 χιλιόμετρα μέχρι τη Βενετία για την τελευταία τους διανυκτέρευση. Ήθελαν να προλάβουν να φτάσουν νωρίς για να ευχαριστηθούν και μια βόλτα στην παλιά πόλη, οπότε οι στάσεις ήταν περιορισμένες και δεν περιελάμβαναν αξιοθέατα…μόνο βενζινάδικα.
Η διαδρομή μέσα από τις Άλπεις ήταν υπέροχη και καθόλου βαρετή, έτσι το μεσημεράκι έφτασαν στο Mestre. Εκεί συναντήθηκαν με τον Αν και τη Ρι αλλά και με μερικούς άλλους φίλους και αφού τακτοποιήθηκαν στο μετριότατο ξενοδοχείο
Piave έκλεισαν το ταξίδι τους με μια σαμπάνια στην πλατεία του Αγ. Μάρκου ακούγοντας Bach και Mozart.
σσ: Τυχόν ομοιότητα με πρόσωπα ή γεγονότα είναι τυχαία……ή μήπως όχι;
ΥΓ: Όλες οι φωτογραφίες της εκδρομής
εδώ