Αντί επιλόγου
Το ταξίδι στην Καππαδοκία όπως έγραψα και στην αρχή ήταν στο μυαλό εδώ και πολύ καιρό. Πότε το ένα, πότε το άλλο, το στέλναμε στην επόμενη χρονιά. Φέτος πραγματοποιήθηκε με τον καλύτερο τρόπο και με μια εξαιρετική παρέα.
Στην Τουρκία είχα ταξιδέψει άλλες δυο φορές στο παρελθόν και λίγο πολύ ήξερα ότι δεν είναι ο οδηγικός παράδεισος της κεντρική Ευρώπης. Διόλου δεν με ένοιαζε αυτό. Η διαφορετικότητα αλλά και η ομοιότητα σε πολλά με τους γείτονες σίγουρα αξίζει μια ακόμα επίσκεψη. Ο προορισμός δε, μόνο φωτογραφίες να έχεις δει σε ζαλίζει και σ΄ αφήνει άφωνο.
Θα ήθελα να είχαμε περισσότερες μέρες στη διάθεση μας ώστε να ήμασταν λιγότερο σφιχτοί με το χρόνο αλλά δεν μπορείς να τα έχεις όλα.
Αυτό που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση ήταν η τήρηση του ΚΟΚ από τους Τούρκους οδηγούς. Όχι, δεν είναι οι καλύτεροι οδηγοί στον κόσμο αλλά δεν κάνουν τις καγκουριές που βλέπουμε καθημερινά στους Ελληνικούς δρόμους. Ίσως επειδή τα πρόστιμα είναι πολύ ακριβά; Ίσως επειδή είναι ένα στρατοκρατούμενο κράτος; Δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι ότι δεν ένιωσα κάποια ιδιαίτερη απειλή στα 2.500 χλμ περίπου που οδηγήσαμε.
Είχα ακούσει για τη φιλοξενία και την φιλικότητα στα πιο μέσα μέρη και απλά την επιβεβαίωσα. Τα προηγούμενα ταξίδια είχαν περιοριστεί στα παράλια όπου εκεί λες τουριστικό μέρος είναι, τη δουλειά τους προσπαθούν να κάνουν, ΟΚ. Παρά μέσα όμως είναι το ίδιο και καλύτερα. Γελαστοί, φιλόξενοι, πρόθυμοι να βοηθήσουν.
Να πάτε παιδιά, με την πρώτη ευκαιρία και χωρίς δεύτερη σκέψη
