Recent Posts
91
Τα ταξιδιωτικά σας (αφήγηση, φωτογραφίες, πληροφορίες) / Απ: Εχει τελικά λύκους στον Καύκασο? (ή αλλιώς Γεωργία/Καύκασος χιαστί)
« Last post by XLGeorge on Κυριακή 22 Μάρτιος 2026, 06:10:58 πμ »Day 7 Επίσκεψη Τυφλίδας - Παρασκευή 19 Σεπτεμβρίου 2025
Πρώτη μέρα του ταξιδιού με μηδέν ταξιδιωτικά χιλιόμετρα!
Είχαμε κάνει 2700χμ απο τον Τσεσμέ μέχρι εδώ, έχοντας δει το Dark Canyon, τον D915 και το υπέροχο Tusheti. Είχαμε ακόμη περίπου άλλα τόσα χιλιόμετρα μέχρι την επιστροφή στον Τσεσμέ, οπότε η μέρα ξεκούρασης στην Τυφλίδα έπεσε ακριβώς στη μέση του ταξιδιού. Βέβαια μας έβγαλε λίγο απο το αρχικό πλάνο, το οποίο είχε μόνο μισή μέρα ξεκούρασης στην Τυφλίδα, αλλά απο την άλλη μια ολόκληρη μέρα ήτανε ευπρόσδεκτη μετά απο ολη την ένταση που είχαμε βιώσει λόγω καιρού και Χιαστί 
Μετά το πλούσιο πρωϊνό, αποφασίσαμε αρχικά να πάμε να πλύνουμε τα μηχανάκια τα οποία είχανε δυο πόντους λάσπη απο τις διαδρομές στο Tusheti. Οδηγώντας σε κεντρικό δρόμο δίπλα στο ποτάμι βρήκαμε ένα βενζινάδικο με πλυντήριο όπου τη δουλειά την έκανε ένας υπάλληλος που έπλενε και τα αυτοκίνητα. Μας στοίχισε γύρω στα 7€ το κάθε μηχανάκι αλλά το πρόβλημα ήτανε οτι δεν δεχόντουσαν κάρτα!! Και το βγάλσιμο μετρητών lari δεν ήτανε εύκολη υπόθεση αλλά τελικά βρήκαμε άκρη. Γενικά είναι καλό να έχει απο πριν κάποιος μερικά χρήματα σε τοπικό νόμισμα όταν διασχίζει μια χώρα, το πλαστικό χρήμα δεν είναι ακόμη λύση παντού.
Και φεύγοντας, είδαμε απίστευτη καγκουριά που συναγωνίζεται τις πιο παλαβές που είχαμε δει στο Batumi! O δρόμος δίπλα στο ποτάμι είναι σχετικά ταχείας κυκλοφορίας, με δυο λωρίδες. Σε κάποιο σημείο πλαταίνει για λίγο και υπάρχει μια τρίτη λωρίδα δεξιά αλλά μόνο για 400-500μ. Ο δρόμος είναι πολύ busy και πάμε όλοι με 50χμω, εμείς στη δεξιά λωρίδα. Με το που αρχίζει η τρίτη λωρίδα, γρήγορο σπορ αυτοκίνητο, από τα πολλά που κυκλοφορούν εκεί, βγαίνει δεξιά και το σανιδώνει. Εχει μαζέψει πολλά χμω αλλά η λωρίδα σε λίγο τελειώνει. Πέφτει στα φρένα σχεδόν σε στυλ έντο και λίγο πριν το τέλος της λωρίδας με τζεημς-μποντική μανούβρα ισα που χώνεται αριστερά σε ένα μικρό κενό που εμφανίζεται την τελευταία στιγμή!!
Εμείς έχουμε μείνει, κοιταζόμαστε με τον Κώστα και δεν μπορούμε να πιστέψουμε αυτό που μόλις είδαμε!! 
Αμέσως μετά πήγαμε με τις μηχανές μέχρι τον φημισμένο καθεδρικό της Αγίας Τριάδας (Holy Trinity Cathedral) που βρίσκεται σχετικά μακριά απο το “περπατήσιμο” κέντρο της Τυφλίδας.
Γυρνώντας στο ξενοδοχείο μετά το μεσημέρι, ο Κώστας βγήκε για περπάτημα στην πόλη απο νωρίς ενώ εγώ έψαξα αρχικά στο διαδίκτυο να βρω κάποιο μαγαζί να αγοράσω μια επιπλέον πίσω σαμπρέλα αλλά όλα τα σχετικά μαγαζιά που βρήκα ήταν αρκετά μακριά οπότε το άφησα για την επόμενη το πρωί όταν θα φεύγαμε προς το Svaneti. Η πρώτη φωτό που μου έστειλε ο Κώστας απο την πόλη αφορούσε την ..Georgian mafia: ενα παρκαρισμένο πανάκριβο αυτοκίνητο που του λείπανε οι τροχοί και κάποια φτερά!
Ο Κώστας ανέβηκε ποδαράτα μέχρι τον πρώτο σταθμό του τελεφερίκ για να δει την πόλη απο ψηλά και μετά δώσαμε ραντεβού στην κεντρική πλατεία με το χρυσό άγαλμα του Αγίου Γεωργίου, το οποίο αποκαλύφθηκε το 2006 και είναι αφιερωμένο στην ανεξαρτησία της Γεωργίας.
Μια άλλη πολύ μικρότερη πλατεία με δυό μπρούτζινα αγάλματα.
Και η μικρή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στην κεντρική λεωφόρο Rustaveli (ο Shota Rustaveli ήτανε ξακουστός μεσαιωνικός γεωργιανός ποιητής). Η Γεωργία είναι βαθιά χριστιανική χώρα με εκκλησίες παντού, το 85% του πληθυσμού είναι χριστιανοί ορθόδοξοι.
Η Βουλή, με διαδηλώσεις υπέρ της Ευρώπης ακριβώς απ’έξω.
Η χώρα είναι διχασμένη μεταξύ της προ-Σοβιετικής κυβέρνησης και της προ-Δυτικής/Ευρωπαϊκής αντιπολίτευσης. Είδαμε πολλές τοιχογραφίες σαν την επόμενη στην Τυφλίδα και στη Μέστια. Μάλιστα στο Telavi που βάλαμε βενζίνη κατεβαίνοντας απο το Tusheti είδαμε προ-δυτική διαδήλωση με κομβόϋ αυτοκινήτων και σημαίες της ευρωπαϊκής ένωσης.
Και φωτό του ποταμού Kura/Κύρου που διασχίζει την Τυφλίδα και χύνεται στην Κασπία Θάλασσα βγαλμένες στο τέλος της μέρας.
Περπατήσαμε πολλά χιλιόμετρα εκείνη την ημέρα, η Τυφλίδα είναι πολύ ενδιαφέρουσα και ζωντανή πόλη με πολλά πράγματα να δει κανείς, τα περισσότερα απο τα οποία αφήσαμε για μια επόμενη επίσκεψη με περισσότερο χρόνο. Φάγαμε στο παραδοσιακό Γεωργιανό εστιατόριο Shemoikhede Marjanishvilze όπου δοκιμάσαμε Beef Mtsvadi (κάτι σαν μοσχαρίσιο κεμπάπ) το οποίο ήτανε εξαιρετικό. Και μείναμε για δεύτερη συνεχόμενη μέρα στο ξενοδοχείο Hotel Tiflis οπότε απολαύσαμε το να μην χρειαστεί να μαζέψουμε πάλι τα πράγματα εκείνο το πρωί
Πρώτη μέρα του ταξιδιού με μηδέν ταξιδιωτικά χιλιόμετρα!
Είχαμε κάνει 2700χμ απο τον Τσεσμέ μέχρι εδώ, έχοντας δει το Dark Canyon, τον D915 και το υπέροχο Tusheti. Είχαμε ακόμη περίπου άλλα τόσα χιλιόμετρα μέχρι την επιστροφή στον Τσεσμέ, οπότε η μέρα ξεκούρασης στην Τυφλίδα έπεσε ακριβώς στη μέση του ταξιδιού. Βέβαια μας έβγαλε λίγο απο το αρχικό πλάνο, το οποίο είχε μόνο μισή μέρα ξεκούρασης στην Τυφλίδα, αλλά απο την άλλη μια ολόκληρη μέρα ήτανε ευπρόσδεκτη μετά απο ολη την ένταση που είχαμε βιώσει λόγω καιρού και Χιαστί Μετά το πλούσιο πρωϊνό, αποφασίσαμε αρχικά να πάμε να πλύνουμε τα μηχανάκια τα οποία είχανε δυο πόντους λάσπη απο τις διαδρομές στο Tusheti. Οδηγώντας σε κεντρικό δρόμο δίπλα στο ποτάμι βρήκαμε ένα βενζινάδικο με πλυντήριο όπου τη δουλειά την έκανε ένας υπάλληλος που έπλενε και τα αυτοκίνητα. Μας στοίχισε γύρω στα 7€ το κάθε μηχανάκι αλλά το πρόβλημα ήτανε οτι δεν δεχόντουσαν κάρτα!! Και το βγάλσιμο μετρητών lari δεν ήτανε εύκολη υπόθεση αλλά τελικά βρήκαμε άκρη. Γενικά είναι καλό να έχει απο πριν κάποιος μερικά χρήματα σε τοπικό νόμισμα όταν διασχίζει μια χώρα, το πλαστικό χρήμα δεν είναι ακόμη λύση παντού.
Και φεύγοντας, είδαμε απίστευτη καγκουριά που συναγωνίζεται τις πιο παλαβές που είχαμε δει στο Batumi! O δρόμος δίπλα στο ποτάμι είναι σχετικά ταχείας κυκλοφορίας, με δυο λωρίδες. Σε κάποιο σημείο πλαταίνει για λίγο και υπάρχει μια τρίτη λωρίδα δεξιά αλλά μόνο για 400-500μ. Ο δρόμος είναι πολύ busy και πάμε όλοι με 50χμω, εμείς στη δεξιά λωρίδα. Με το που αρχίζει η τρίτη λωρίδα, γρήγορο σπορ αυτοκίνητο, από τα πολλά που κυκλοφορούν εκεί, βγαίνει δεξιά και το σανιδώνει. Εχει μαζέψει πολλά χμω αλλά η λωρίδα σε λίγο τελειώνει. Πέφτει στα φρένα σχεδόν σε στυλ έντο και λίγο πριν το τέλος της λωρίδας με τζεημς-μποντική μανούβρα ισα που χώνεται αριστερά σε ένα μικρό κενό που εμφανίζεται την τελευταία στιγμή!!
Εμείς έχουμε μείνει, κοιταζόμαστε με τον Κώστα και δεν μπορούμε να πιστέψουμε αυτό που μόλις είδαμε!! Αμέσως μετά πήγαμε με τις μηχανές μέχρι τον φημισμένο καθεδρικό της Αγίας Τριάδας (Holy Trinity Cathedral) που βρίσκεται σχετικά μακριά απο το “περπατήσιμο” κέντρο της Τυφλίδας.
Γυρνώντας στο ξενοδοχείο μετά το μεσημέρι, ο Κώστας βγήκε για περπάτημα στην πόλη απο νωρίς ενώ εγώ έψαξα αρχικά στο διαδίκτυο να βρω κάποιο μαγαζί να αγοράσω μια επιπλέον πίσω σαμπρέλα αλλά όλα τα σχετικά μαγαζιά που βρήκα ήταν αρκετά μακριά οπότε το άφησα για την επόμενη το πρωί όταν θα φεύγαμε προς το Svaneti. Η πρώτη φωτό που μου έστειλε ο Κώστας απο την πόλη αφορούσε την ..Georgian mafia: ενα παρκαρισμένο πανάκριβο αυτοκίνητο που του λείπανε οι τροχοί και κάποια φτερά!
Ο Κώστας ανέβηκε ποδαράτα μέχρι τον πρώτο σταθμό του τελεφερίκ για να δει την πόλη απο ψηλά και μετά δώσαμε ραντεβού στην κεντρική πλατεία με το χρυσό άγαλμα του Αγίου Γεωργίου, το οποίο αποκαλύφθηκε το 2006 και είναι αφιερωμένο στην ανεξαρτησία της Γεωργίας.
Μια άλλη πολύ μικρότερη πλατεία με δυό μπρούτζινα αγάλματα.
Και η μικρή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στην κεντρική λεωφόρο Rustaveli (ο Shota Rustaveli ήτανε ξακουστός μεσαιωνικός γεωργιανός ποιητής). Η Γεωργία είναι βαθιά χριστιανική χώρα με εκκλησίες παντού, το 85% του πληθυσμού είναι χριστιανοί ορθόδοξοι.
Η Βουλή, με διαδηλώσεις υπέρ της Ευρώπης ακριβώς απ’έξω.
Η χώρα είναι διχασμένη μεταξύ της προ-Σοβιετικής κυβέρνησης και της προ-Δυτικής/Ευρωπαϊκής αντιπολίτευσης. Είδαμε πολλές τοιχογραφίες σαν την επόμενη στην Τυφλίδα και στη Μέστια. Μάλιστα στο Telavi που βάλαμε βενζίνη κατεβαίνοντας απο το Tusheti είδαμε προ-δυτική διαδήλωση με κομβόϋ αυτοκινήτων και σημαίες της ευρωπαϊκής ένωσης.
Και φωτό του ποταμού Kura/Κύρου που διασχίζει την Τυφλίδα και χύνεται στην Κασπία Θάλασσα βγαλμένες στο τέλος της μέρας.
Περπατήσαμε πολλά χιλιόμετρα εκείνη την ημέρα, η Τυφλίδα είναι πολύ ενδιαφέρουσα και ζωντανή πόλη με πολλά πράγματα να δει κανείς, τα περισσότερα απο τα οποία αφήσαμε για μια επόμενη επίσκεψη με περισσότερο χρόνο. Φάγαμε στο παραδοσιακό Γεωργιανό εστιατόριο Shemoikhede Marjanishvilze όπου δοκιμάσαμε Beef Mtsvadi (κάτι σαν μοσχαρίσιο κεμπάπ) το οποίο ήτανε εξαιρετικό. Και μείναμε για δεύτερη συνεχόμενη μέρα στο ξενοδοχείο Hotel Tiflis οπότε απολαύσαμε το να μην χρειαστεί να μαζέψουμε πάλι τα πράγματα εκείνο το πρωί
92
Τα ταξιδιωτικά σας (αφήγηση, φωτογραφίες, πληροφορίες) / Απ: Εχει τελικά λύκους στον Καύκασο? (ή αλλιώς Γεωργία/Καύκασος χιαστί)
« Last post by XLGeorge on Κυριακή 22 Μάρτιος 2026, 05:51:50 πμ »Day 6 Tusheti National Park & Omalo-Tbilisi - Πέμπτη 18 Σεπτεμβρίου 2025
Σήμερα έχουμε όλο το πρωί μέχρι αργά το μεσημέρι στις 2 για να εξερευνήσουμε το Tusheti National Park και να απολαύσουμε χωρίς πίεση χρόνου τη μαγεία του Καυκάσου! Μετά απο ένα πλούσιο πρωϊνό, καβαλάμε τα μηχανάκια για πρώτη μέρα χωρίς μπαγκάζια και φεύγουμε. Εδώ τα μηχανάκια στο φως του πρωϊνού ήλιου στην αυλή του hostel.
Πρώτη στάση στο χωριό Bochorna, που είναι το ψηλότερο χωριό στην Ευρώπη, χτισμένο στα 2350μ. Βέβαια κατοικείται μόνο το καλοκαίρι.
Ο δρόμος που μπαίνει μέσα στο χωριό είναι πολύ ανηφορικός και χαλασμένος, αλλά καθως είμαστε ξεφόρτωτοι δεν το σκεφτόμαστε καν και ανεβαίνουμε.
Ενω χαζεύουμε τον Καύκασο και βγάζουμε φωτό, σκάνε μύτη δυό ντόπιοι και με νοήματα μας δινουν να καταλάβουμε αν τους αφήνουμε ν’ανεβουν στα μηχανάκια για φωτό. Στη συνέχεια τα πασπατεύουν για αρκετή ώρα και φωτογραφίζονται πάνω στo CRF.
Στη συνέχεια γυρνάμε πίσω και κατεβαίνουμε χαμηλότερα σε ένα φαράγγι με ποτάμι που βγάζει στο υπέρoxo Dartlo, το ομορφότερο απο τα χωριά του Tusheti. Για να φτάσουν οι μηχανές πολύ κοντά στο χωριό πρέπει να περάσουμε ενα ρέμα (δέτε φωτό), την προηγούμενη μέρα είχαμε περάσει κάτι ανάλογο πηγαίνοντας προς Omalo αλλά δε βγάλαμε φωτό γιατί κοιτάγαμε να περάσουμε! Εδω κάναμε ακριβώς το ανάποδο, δεν υπήρχε ανάγκη/λόγος να το περάσουμε οπότε βγάλαμε φωτό
Παντως και κάτι Γεωργιανoί τουρίστες που ήρθανε πίσω μας με ένα μεγάλο Lexus SUV με χωμάτινα λάστιχα, κάνανε κι’αυτοί αναστροφή 
Πλησιάσαμε λοιπόν το χωριό απο ένα άλλο δρόμο που γίνεται μονοπάτι και οδηγεί σε μια γέφυρα για πεζούς πάνω απο ένα ορμητικό ρέμα. To Dartlo είναι απλά υπέροχο, μείναμε αρκετά, περπατήσαμε τα σοκάκια του και χαζέψαμε για ώρα αυτό το μαγικό τοπίο!!
Εδώ τα μηχανάκια στο σημείο που τα αφήσαμε όπως φαίνονται απο το χωριό.
Επόμενη στάση το χωριό Upper Omalo - προφανώς το σκέτο Omalo είναι το “Lower” Omalo στα 2000μ Αλλο ένα μαγικό τοπίο, πάντα με τους εντυπωσιακούς Καυκασιανούς πύργους.
Και ένας πύργος απο αρκετά κοντά, με τον XLG να χαζεύει εντυπωσιασμένος το τοπίο.
Αλλά επειδή ..good things run fast όπως λένε και στο χωριό μου, μετά απο λίγη ακόμη περιπλάνηση στους δασικούς δρομους του Tusheti και με κάμποσα παντιλίκια για να γουστάρουμε καθώς είμαστε ξεφόρτωτοι, επιστρέφουμε στο Hostel Tishe στο Omalo. Η κυρία Eto, η ψυχή του hostel που μίλαγε και ικανοποιητικά αγγλικά, μας έφτιαξε καφεδάκια για να μας ξεπροβοδίσει. Φορτώσαμε τα μηχανάκια και …off we went για νάχουμε χρόνο να απολαύσουμε το ψηλότερο σημεία του Abano Pass που την προηγούμενη τόχαμε δει μέσα σε σύννεφο/ομίχλη.
Ανεβαίνοντας προς το ψηλότερο σημείο, περνάμε πάλι τις λάσπες και το ρέμα με τις πέτρες που είχαμε περάσει και την προηγούμενη. Ανεβαίνοντας ψηλά τα τοπία είναι απλά εκπληκτικά!!
Στην κορυφή του πάσου στα 2820μ υπάρχει και μια μικρή εκκλησία. Σταματήσαμε εκει αρκετή ώρα για να χαζέψουμε το μαγικό τοπίο.
Να και τα μηχανάκια που μας πήγανε στο γεμάτο λάσπες και νερά αυτή την εποχή Tusheti καραφορτωμένα χωρίς να κάνουνε κιχ.
Κατεβαίνοντας τα τοπία συνεχίζουν να είναι απλά απίστευτα!! Την επόμενη φορά θα βάλουμε δυο διανυκτερεύσεις στο Omalo με 1.5 μέρα επισκέψεων, συμπεριλαμβάνοντας πιθανά και πεζοπορία/trekking, ώστε η επιστροφή ν’αρχίσει νωρίτερα την τρίτη μέρα για νάχουμε περισσότερο χρόνο στο Abano Pass.
Tusheti και Ανατολικός Καύκασος σημαίνει νερά, νερά, και πάλι νερά!!
Και μια τελευταία με τα μηχανάκια και τον ήλιο πίσω απο τα σύννεφα να χαμηλώνει καθώς η ώρα ήτανε πια περασμένες 4.
Κατεβαίνοντας μας έκανε εντύπωση το πόσα μηχανάκια και τζιπ/SUV συναντήσαμε που κατεβαίνανε κι’αυτοί (τα 4άτροχα κυρίως Toyota και Mitsubishi, όπως και στα Σταν). Γενικά ο δρόμος του Abano Pass φαίνεται νάχει κίνηση ακόμη κι΄αυτή την εποχή, οπότε δεν είναι παρακινδυνευμένο να τον κάνει κάποιος μόνος του. Αλλά βέβαια ξεκινώντας μια λογική ώρα όπως τώρα που ξεκινήσαμε για να κατέβουμε λίγο μετά τις 2, όπως και πολλοί άλλοι απ’ότι διαπιστώσαμε. Γιατί την προηγούμενη μέρα ξεκινήσαμε ν’ανέβουμε αρκετά αργά στις 5μμ λόγω Χιαστί και επίσης λόγω καθυστέρησης με την κατολίσθηση, οπότε δεν είδαμε ούτε ενα όχημα σε όλη τη διαδρομή και αγριευτήκαμε!
Η πλάκα είναι οτι στο σημείο της κατολίσθησης είχε πάλι μια μικρή καθυστέρηση on the way down καθως η φαγάνα δούλευε και πάλι, αλλά τώρα πηγαίναμε προς τον πολιτισμό σε σχέση με την προηγούμενη μέρα που πηγαίναμε να ανεβούμε ...στο πουθενά. Λίγο αργότερα πιάσαμε πάλι άσφαλτο μετά απο συνολικά 150χμ χώματος στο Tusheti.
Φτάνοντας στο Telavi ήρθε η ώρα να φουλάρουμε βενζίνη. Εγώ είμουνα από πάνω απο τον πιτσιρικά και φούλαρα ok καθώς την είχα πάθει την προηγούμενη απο τον παππού στο Aranisi και είμουνα υποψιασμένος. Ο Κώστας δεν ασχολήθηκε και ο πιτσιρικάς, ο οποίος κοίταζε παράλληλα κάτι γκομενίτσες δίπλα που κάνανε τσαλιμάκια, έλουσε το ρεζερβουάρ του Multistrada με 2+ λίτρα βενζίνης – οχι απλά με 200ml όπως ο παππούς το Africa!! Ο Κώστας έβγαζε κυριολεκτικά καπνούς αλλά τουλάχιστο ήτανε μεγάλο βενζινάδικο και είχε βρύση. Να αναφερθεί εδώ ότι σε πολλά βενζινάδικα στη Γεωργία οι μάνικες “δε σκάνε στο πλήρες”, οπότε θέλει προσοχή στο φουλάρισμα!
Απο κει η διαδρομή προς Τυφλίδα ήτανε διαφορετική απο την προηγούμενη μέρα καθως είχαμε έρθει μέσω Military Road από δυτικά (βλέπε Χιαστί). Αυτή τη φορά πηγαίνοντας νότια προς Τυφλίδα ο δρόμος είχε μια υπέροχη στριφτερή ανάβαση, όπου ανεβήκαμε υψόμετρο και σταματήσαμε να ντυθούμε καθώς είχε πέσει η θερμοκρασία όπως νύχτωνε. Στην στριφτερή κατάβαση απο την άλλη μεριά βλέπαμε τη βροχή νάρχεται προς την Τυφλίδα, οπότε ο Κώστας μπήκε μπροστά καθώς το Multi έχει φώτα καλύτερα και απο αυτοκίνητο και έδωσε εναν διαολεμένα γρήγορο ρυθμό παρά το σκοτάδι!
Με το που φτάσαμε στην Τυφλίδα, αποδείχτηκε οτι το ξενοδοχείο που είχαμε κλείσει δεν είχε δυο δωμάτια και για τις για δυο βραδυές αλλά μόνο για τη μια! Μετά απο ένα μισάωρο άκαρπων συνεννοήσεων με τα ελάχιστα αγγλικά τους, αποφασίσαμε να βρούμε κάτι άλλο χωρίς πολύ ψάξιμο και είμαστε τυχεροί γιατι αποδείχτηκε πολύ καλό! Με το που φτάσαμε εκει και παρκάραμε τα μηχανάκια, άρχισε και η βροχή! Αφού τακτοποιηθήκαμε, δανειστήκαμε μια ομπρέλα και βγήκαμε για περπάτημα στην εντυπωσιακή νυχτερινή Τυφλίδα. “Κάψαμε” το φαγητό σε εστιατόριο καθώς ήτανε ήδη αργά και τη βγάλαμε με κάτι στο χέρι (+μπάρες top-up στο ξενοδοχείο) ώστε νάχουμε χρόνο να περπατήσουμε στους πλακόστρωτους δρόμους και να απολαύσουμε την πόλη παρά τη βροχή.
Χιλιόμετρα ημέρας 250, απο τα οποία τα περίπου 100 χώμα. Ο χάρτης δείχνει τα 200χμ Omalo-Tbilisi από τα οποία τα 50 χώμα, αλλά κάναμε και άλλα 50χμ χώμα επισκεπτόμενοι τα φοβερά χωριά του Tusheti (Bochorna, Dartlo, Upper Omalo).
Μείναμε στο πολύ καλό Hotel Tiflis με 55€ το κάθε δωμάτιο. Μάλιστα ένας απο τους υπαλλήλους μίλαγε πολύ καλά ελληνικά καθώς είχε δουλέψει για τρία χρόνια σε ξενοδοχεία στη Χαλκιδική. Χωρίς κλειστό παρκινγκ και εδώ, διπλοκλειδώσαμε τα μηχανάκια μπροστά στην είσοδο του ξενοδοχείου το οποίο ήτανε σε μια μικρή περίκλειστη πλατεία και μακριά απο πολυσύχναστους δρόμους και την ...Georgian mafia!
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...
Σήμερα έχουμε όλο το πρωί μέχρι αργά το μεσημέρι στις 2 για να εξερευνήσουμε το Tusheti National Park και να απολαύσουμε χωρίς πίεση χρόνου τη μαγεία του Καυκάσου! Μετά απο ένα πλούσιο πρωϊνό, καβαλάμε τα μηχανάκια για πρώτη μέρα χωρίς μπαγκάζια και φεύγουμε. Εδώ τα μηχανάκια στο φως του πρωϊνού ήλιου στην αυλή του hostel.
Πρώτη στάση στο χωριό Bochorna, που είναι το ψηλότερο χωριό στην Ευρώπη, χτισμένο στα 2350μ. Βέβαια κατοικείται μόνο το καλοκαίρι.
Ο δρόμος που μπαίνει μέσα στο χωριό είναι πολύ ανηφορικός και χαλασμένος, αλλά καθως είμαστε ξεφόρτωτοι δεν το σκεφτόμαστε καν και ανεβαίνουμε.
Ενω χαζεύουμε τον Καύκασο και βγάζουμε φωτό, σκάνε μύτη δυό ντόπιοι και με νοήματα μας δινουν να καταλάβουμε αν τους αφήνουμε ν’ανεβουν στα μηχανάκια για φωτό. Στη συνέχεια τα πασπατεύουν για αρκετή ώρα και φωτογραφίζονται πάνω στo CRF.
Στη συνέχεια γυρνάμε πίσω και κατεβαίνουμε χαμηλότερα σε ένα φαράγγι με ποτάμι που βγάζει στο υπέρoxo Dartlo, το ομορφότερο απο τα χωριά του Tusheti. Για να φτάσουν οι μηχανές πολύ κοντά στο χωριό πρέπει να περάσουμε ενα ρέμα (δέτε φωτό), την προηγούμενη μέρα είχαμε περάσει κάτι ανάλογο πηγαίνοντας προς Omalo αλλά δε βγάλαμε φωτό γιατί κοιτάγαμε να περάσουμε! Εδω κάναμε ακριβώς το ανάποδο, δεν υπήρχε ανάγκη/λόγος να το περάσουμε οπότε βγάλαμε φωτό
Παντως και κάτι Γεωργιανoί τουρίστες που ήρθανε πίσω μας με ένα μεγάλο Lexus SUV με χωμάτινα λάστιχα, κάνανε κι’αυτοί αναστροφή Πλησιάσαμε λοιπόν το χωριό απο ένα άλλο δρόμο που γίνεται μονοπάτι και οδηγεί σε μια γέφυρα για πεζούς πάνω απο ένα ορμητικό ρέμα. To Dartlo είναι απλά υπέροχο, μείναμε αρκετά, περπατήσαμε τα σοκάκια του και χαζέψαμε για ώρα αυτό το μαγικό τοπίο!!
Εδώ τα μηχανάκια στο σημείο που τα αφήσαμε όπως φαίνονται απο το χωριό.
Επόμενη στάση το χωριό Upper Omalo - προφανώς το σκέτο Omalo είναι το “Lower” Omalo στα 2000μ
Αλλο ένα μαγικό τοπίο, πάντα με τους εντυπωσιακούς Καυκασιανούς πύργους.Και ένας πύργος απο αρκετά κοντά, με τον XLG να χαζεύει εντυπωσιασμένος το τοπίο.
Αλλά επειδή ..good things run fast όπως λένε και στο χωριό μου, μετά απο λίγη ακόμη περιπλάνηση στους δασικούς δρομους του Tusheti και με κάμποσα παντιλίκια για να γουστάρουμε καθώς είμαστε ξεφόρτωτοι, επιστρέφουμε στο Hostel Tishe στο Omalo. Η κυρία Eto, η ψυχή του hostel που μίλαγε και ικανοποιητικά αγγλικά, μας έφτιαξε καφεδάκια για να μας ξεπροβοδίσει. Φορτώσαμε τα μηχανάκια και …off we went για νάχουμε χρόνο να απολαύσουμε το ψηλότερο σημεία του Abano Pass που την προηγούμενη τόχαμε δει μέσα σε σύννεφο/ομίχλη.
Ανεβαίνοντας προς το ψηλότερο σημείο, περνάμε πάλι τις λάσπες και το ρέμα με τις πέτρες που είχαμε περάσει και την προηγούμενη. Ανεβαίνοντας ψηλά τα τοπία είναι απλά εκπληκτικά!!
Στην κορυφή του πάσου στα 2820μ υπάρχει και μια μικρή εκκλησία. Σταματήσαμε εκει αρκετή ώρα για να χαζέψουμε το μαγικό τοπίο.
Να και τα μηχανάκια που μας πήγανε στο γεμάτο λάσπες και νερά αυτή την εποχή Tusheti καραφορτωμένα χωρίς να κάνουνε κιχ.
Κατεβαίνοντας τα τοπία συνεχίζουν να είναι απλά απίστευτα!!
Την επόμενη φορά θα βάλουμε δυο διανυκτερεύσεις στο Omalo με 1.5 μέρα επισκέψεων, συμπεριλαμβάνοντας πιθανά και πεζοπορία/trekking, ώστε η επιστροφή ν’αρχίσει νωρίτερα την τρίτη μέρα για νάχουμε περισσότερο χρόνο στο Abano Pass.Tusheti και Ανατολικός Καύκασος σημαίνει νερά, νερά, και πάλι νερά!!
Και μια τελευταία με τα μηχανάκια και τον ήλιο πίσω απο τα σύννεφα να χαμηλώνει καθώς η ώρα ήτανε πια περασμένες 4.
Κατεβαίνοντας μας έκανε εντύπωση το πόσα μηχανάκια και τζιπ/SUV συναντήσαμε που κατεβαίνανε κι’αυτοί (τα 4άτροχα κυρίως Toyota και Mitsubishi, όπως και στα Σταν). Γενικά ο δρόμος του Abano Pass φαίνεται νάχει κίνηση ακόμη κι΄αυτή την εποχή, οπότε δεν είναι παρακινδυνευμένο να τον κάνει κάποιος μόνος του. Αλλά βέβαια ξεκινώντας μια λογική ώρα όπως τώρα που ξεκινήσαμε για να κατέβουμε λίγο μετά τις 2, όπως και πολλοί άλλοι απ’ότι διαπιστώσαμε. Γιατί την προηγούμενη μέρα ξεκινήσαμε ν’ανέβουμε αρκετά αργά στις 5μμ λόγω Χιαστί και επίσης λόγω καθυστέρησης με την κατολίσθηση, οπότε δεν είδαμε ούτε ενα όχημα σε όλη τη διαδρομή και αγριευτήκαμε!
Η πλάκα είναι οτι στο σημείο της κατολίσθησης είχε πάλι μια μικρή καθυστέρηση on the way down καθως η φαγάνα δούλευε και πάλι, αλλά τώρα πηγαίναμε προς τον πολιτισμό σε σχέση με την προηγούμενη μέρα που πηγαίναμε να ανεβούμε ...στο πουθενά. Λίγο αργότερα πιάσαμε πάλι άσφαλτο μετά απο συνολικά 150χμ χώματος στο Tusheti.
Φτάνοντας στο Telavi ήρθε η ώρα να φουλάρουμε βενζίνη. Εγώ είμουνα από πάνω απο τον πιτσιρικά και φούλαρα ok καθώς την είχα πάθει την προηγούμενη απο τον παππού στο Aranisi και είμουνα υποψιασμένος. Ο Κώστας δεν ασχολήθηκε και ο πιτσιρικάς, ο οποίος κοίταζε παράλληλα κάτι γκομενίτσες δίπλα που κάνανε τσαλιμάκια, έλουσε το ρεζερβουάρ του Multistrada με 2+ λίτρα βενζίνης – οχι απλά με 200ml όπως ο παππούς το Africa!! Ο Κώστας έβγαζε κυριολεκτικά καπνούς αλλά τουλάχιστο ήτανε μεγάλο βενζινάδικο και είχε βρύση. Να αναφερθεί εδώ ότι σε πολλά βενζινάδικα στη Γεωργία οι μάνικες “δε σκάνε στο πλήρες”, οπότε θέλει προσοχή στο φουλάρισμα!
Απο κει η διαδρομή προς Τυφλίδα ήτανε διαφορετική απο την προηγούμενη μέρα καθως είχαμε έρθει μέσω Military Road από δυτικά (βλέπε Χιαστί). Αυτή τη φορά πηγαίνοντας νότια προς Τυφλίδα ο δρόμος είχε μια υπέροχη στριφτερή ανάβαση, όπου ανεβήκαμε υψόμετρο και σταματήσαμε να ντυθούμε καθώς είχε πέσει η θερμοκρασία όπως νύχτωνε. Στην στριφτερή κατάβαση απο την άλλη μεριά βλέπαμε τη βροχή νάρχεται προς την Τυφλίδα, οπότε ο Κώστας μπήκε μπροστά καθώς το Multi έχει φώτα καλύτερα και απο αυτοκίνητο και έδωσε εναν διαολεμένα γρήγορο ρυθμό παρά το σκοτάδι!
Με το που φτάσαμε στην Τυφλίδα, αποδείχτηκε οτι το ξενοδοχείο που είχαμε κλείσει δεν είχε δυο δωμάτια και για τις για δυο βραδυές αλλά μόνο για τη μια! Μετά απο ένα μισάωρο άκαρπων συνεννοήσεων με τα ελάχιστα αγγλικά τους, αποφασίσαμε να βρούμε κάτι άλλο χωρίς πολύ ψάξιμο και είμαστε τυχεροί γιατι αποδείχτηκε πολύ καλό! Με το που φτάσαμε εκει και παρκάραμε τα μηχανάκια, άρχισε και η βροχή! Αφού τακτοποιηθήκαμε, δανειστήκαμε μια ομπρέλα και βγήκαμε για περπάτημα στην εντυπωσιακή νυχτερινή Τυφλίδα. “Κάψαμε” το φαγητό σε εστιατόριο καθώς ήτανε ήδη αργά και τη βγάλαμε με κάτι στο χέρι (+μπάρες top-up στο ξενοδοχείο) ώστε νάχουμε χρόνο να περπατήσουμε στους πλακόστρωτους δρόμους και να απολαύσουμε την πόλη παρά τη βροχή.
Χιλιόμετρα ημέρας 250, απο τα οποία τα περίπου 100 χώμα. Ο χάρτης δείχνει τα 200χμ Omalo-Tbilisi από τα οποία τα 50 χώμα, αλλά κάναμε και άλλα 50χμ χώμα επισκεπτόμενοι τα φοβερά χωριά του Tusheti (Bochorna, Dartlo, Upper Omalo).
Μείναμε στο πολύ καλό Hotel Tiflis με 55€ το κάθε δωμάτιο. Μάλιστα ένας απο τους υπαλλήλους μίλαγε πολύ καλά ελληνικά καθώς είχε δουλέψει για τρία χρόνια σε ξενοδοχεία στη Χαλκιδική. Χωρίς κλειστό παρκινγκ και εδώ, διπλοκλειδώσαμε τα μηχανάκια μπροστά στην είσοδο του ξενοδοχείου το οποίο ήτανε σε μια μικρή περίκλειστη πλατεία και μακριά απο πολυσύχναστους δρόμους και την ...Georgian mafia!
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...
93
Οδηγίες χρήσης / Απ: Προβλημα με πλαινο σταντ
« Last post by VaSiLiSj on Κυριακή 22 Μάρτιος 2026, 00:11:48 πμ »δεν προλαβαίνουμε να διαγράφουμε χακαρισμένα μνμ
ποιος τα χακαρει δεν μπορειτε να δειτε για να τον μπαναρετε ?
94
Οδηγίες χρήσης / Απ: Προβλημα με πλαινο σταντ
« Last post by VaSiLiSj on Κυριακή 22 Μάρτιος 2026, 00:10:26 πμ »καλα τοοοοοσο ντιπ ειναι ο τσοντοβιος ? Δε παει να χακαρει κανα fb που εχει περισσοτερη επισκεψιμοτητα εδω βρηκε ? ντιπ για ντιπ 
αν χακαρει και τον δικο μου και δε μπορω να δω τι εχει γραψει μιλιστε μου
αν χακαρει και τον δικο μου και δε μπορω να δω τι εχει γραψει μιλιστε μου
95
Οδηγίες χρήσης / Απ: Προβλημα με πλαινο σταντ
« Last post by Stoneman on Σάββατο 21 Μάρτιος 2026, 18:08:58 μμ »δεν προλαβαίνουμε να διαγράφουμε χακαρισμένα μνμ
Εχω αναλάβει υπηρεσία και εγώ , αυτός με τα κορίτσια του επιμένει .
Δεν διορθώνεται ε? Υπάρχει τρόπος? Είναι μάλλον αυτοματοποιημένα κ επαναλαμβάνονται?
Μα δε θέλουμε ρε φίλε , ωχουουουου
96
Οδηγίες χρήσης / Απ: Προβλημα με πλαινο σταντ
« Last post by Παύλος on Σάββατο 21 Μάρτιος 2026, 05:56:09 πμ »δεν προλαβαίνουμε να διαγράφουμε χακαρισμένα μνμ
97
Οδηγίες χρήσης / Απ: Προβλημα με πλαινο σταντ
« Last post by VaSiLiSj on Σάββατο 21 Μάρτιος 2026, 03:16:04 πμ »παλτακης σε νέα καριέρα !!!
χακαρισμα μυριζομαι, σβηστηκε το προηγουμενο ποστ και ξανα γραφτηκε απο αλλον λογαριασμο τωρα ...
98
Οδηγίες χρήσης / Απ: Προβλημα με πλαινο σταντ
« Last post by Padis on Πέμπτη 19 Μάρτιος 2026, 14:36:22 μμ »Womens In Your City - No Selfie - Anonymous Adult Dating
https://SecreLocal.com
παλτακης σε νέα καριέρα !!!
99
Μηχανολογικά / Απ: Ντιζα συμπλέκτη κόβεται συνεχώς!
« Last post by jimaras132 on Δευτέρα 16 Μάρτιος 2026, 22:07:11 μμ »Οι μανέτες είναι μαμά ή after market ?Εγώ δεν τις έχω αλλαγμένες. Ο προηγούμενος δεν ξέρω τι έκανε αλλά φαίνονται σαν μαμά. Την έβγαλα την καθάρισα έβαλα γρασσο και πάλι κόπηκε μια εβδομάδα μετά. Είχε κάτι σημεία με γωνίες τα οποία λιμαρα. Θα ψάξω μήπως γίνεται στον ρεγουλατορο να βάλω σαν σωληνάκι Teflon (πάλι καλά υπάρχουν οι 3d printers). Η διαδρομή είναι αυτή που έβαλε ο μηχανικός που ασχολείται σχεδόν μόνο με transalp.. δεν ξέρω πλέον...
100
Τα ταξιδιωτικά σας (αφήγηση, φωτογραφίες, πληροφορίες) / Απ: Εχει τελικά λύκους στον Καύκασο? (ή αλλιώς Γεωργία/Καύκασος χιαστί)
« Last post by XLGeorge on Σάββατο 14 Μάρτιος 2026, 06:34:41 πμ »Day 5 Batumi-Omalo via Abano Pass - Τετάρτη 17 Σεπτεμβρίου 2025
Είναι ο τίτλος της ημέρας σωστός??! Θα ρωτήσει κάποιος και θάχει απόλυτο δίκιο:
"Καλά, γιατί ξεκινήσατε να πάτε στο Abano Pass από το Batumi και όχι από την Τυφλίδα ή από κάπου εκεί που είναι πολύ πιο κοντά??" Oπως κάνουν όλοι άλλωστε. Το αρχικό πλάνο για την 5η μέρα ήτανε να ανέβουμε στον Δυτικό και ΟΧΙ στον Ανατολικό Καυκασο (δείτε χάρτη). Διαβάστε λοιπόν τι έπαιξε.
Ξεκινάμε την αφήγηση απ’το προηγούμενο βράδυ στις 10μμ στο φουαγιέ του καταπληκτικού New Wave Hotel στο Batumi. Το αρχικό πλάνο για την επόμενη μέρα ήτανε να κάνουμε το αριστερό/δυτικό κομμάτι του ανάποδου U του Svaneti με διανυκτέρευση στη Mestia. Αλλά βλέποντας τον καιρό σε διάφορα σάϊτ, έδινε φοβερές βροχές σε όλη τη δυτική Γεωργία για δυο τουλάχιστον μέρες με επίκεντρο το Svaneti, δηλ εκεί που θέλαμε να πάμε - και τις οποίες δεν αποφύγαμε όταν τελικά κάναμε το Svanteti, ειρήσθω εν παρόδω... Απο την άλλη, ο καιρός στην ανατολική Γεωργία και στο Tusheti έδειχνε σχετικά καλός αλλά η βροχή πήγαινε προς τα κει. Μάλιστα όσο κοιτάγαμε τον καιρό και συζητάγαμε το τι θα κάναμε, άρχισε να ρίχνει καλή βροχή και στο Batumi, για την οποία η πρόβλεψη ήτανε οτι θα σταμάταγε στις 6 το πρωι.
Εναποθέτοντας λοιπόν την εμπιστοσύνη μας στο ότι η πρόγνωση του καιρού ήτανε σωστή, πήραμε την εξης σχετικά παρακινδυνευμένη απόφαση:
Δηλαδή θα κάναμε τη Γεωργία/Καύκασο Χιαστί όπως φαίνεται στον πάνω χάρτη!!
Εξ'ου και ο δεύτερος τίτλος του ταξιδιωτικού ΓΕΩΡΓΙΑ/ΚΑΥΚΑΣΟΣ ΧΙΑΣΤΙ!
Το οποίο δεν είναι οτι καλύτερο καθώς το Batumi-Omalo είναι 500χμ σε σχέση με τα 200χμ του Τυφλίδα-Omalo και επίσης το Τυφλίδα-Mestia είναι 460χμ σε σχέση με τα 260χμ του Batumi-Mestia. Και όλος αυτός ο σχεδιασμός με την προϋποθεση ότι η πρόγνωση του καιρού ήτανε σωστή – που δεν ήτανε!! Και βέβαια δεν κλείσαμε κατάλυμα απο πριν στο Omalo επειδή δεν ξέραμε αν θα καταφέρναμε να φτάσουμε εκεί μέχρι το τέλος της μέρας.
Πέφτω λοιπόν για ύπνο στις 12:30 και βάζω το ξυπνητήρι στις 6:30 για να φύγουμε πριν τις 8 καθώς είχαμε 450 χιλιόμετρα να κάνουμε μέχρι να αρχίσει το χωμάτινο πέρασμα του Abano Pass, δηλ 50χμ δύσκολης διαδρομής λογω συνεχών βροχών τις τελευταίες μέρες (παρακολουθούσαμε τον καιρό ενόσο στην Τουρκία). Με το που σηκώνομαι παίρνω τηλ τον Κώστα γεμάτος ενέργεια αλλά ο Κώστας μου λέει άνοιξε κουρτίνες και δες τι γίνεται έξω - έριχνε του κερατά! Κατεβήκαμε στο φουαγιέ στις 8:30 και έριχνε ακόμη γερά αλλά το γύρισε σε ψιλόβροχο γύρω στις 9:30, οπότε τελικά φορτώσαμε τα μηχανάκια, βάλαμε αδιάβροχα και ξεκινήσαμε.
Ο δρόμος έξω απο το ξενοδοχείο ήτανε σε μεγάλη αρτηρία τριών λωρίδων ανα κατεύθυνση με νησίδα στη μέση και φανάρι στα 100μ. Φεύγει πρώτος ο Κώστας και σταματάει στην μεσαία λωρίδα στο κόκκινο. Εγω λίγο πίσω κάνω δεξιά για να βρεθώ δίπλα του στη δεξιά λωρίδα να μιλήσουμε. Εχω δει το αυτοκίνητο που έρχεται αλλά δε μπορω να φανταστώ ότι έρχεται με τόση ταχύτητα για να σταματήσει στο κόκκινο (τυπικός Γεωργιανός μεσήλικας κάγκουρας)!!
Ακούω φρένα και το αριστερό φτερό του αυτοκινήτου κοπανάει τη δεξιά βαλίτσα μου! Εγω με τη σειρά μου κοπανάω την αριστερή βαλίτσα του Κώστα και πάρτους κάτω Ducati και Κώστα στην αριστερή λωρίδα, όπου ευτυχώς δεν ερχότανε άλλος κάγκουρας!! Είναι λοιπόν σχεδον 10 η ώρα, δηλ αρκετά αργά για το πλάνο της μέρας, ψιλοβρέχει, Ducati/Κώστας είναι ξάπλα μπροστά σε φανάρι σε κεντρικό δρόμο στο Batumi και το βράδυ θέλουμε να φτάσουμε στο Omalo του Tusheti. Καλά έχει πάει η μέρα μέχρι στιγμης...
Τέσπα, ευτυχώς δεν είχαμε κάποιο άλλο θέμα. Ξεκινήσαμε τελικά με την ψυχή στο στόμα στους γεμάτους δρόμους του Batumi που ήτανε για πατινάζ στο βρεγμένο αλλά ευτυχώς μετά απο κανένα μισάωρο το ψιλόβροχο σταμάτησε. Βγάλαμε τα αδιάβροχα πριν την εθνική καθως ο καιρός άνοιξε και μετά καρυδώσαμε τα μηχανάκια προς την Τυφλίδα, προσέχοντας βέβαια τις αγελάδες στην αριστερή λωρίδα που τρώγανε το χόρτο του μεσαίου διαζώματος, οι οποίες κάνουν τζάμπα δουλειά για την υπηρεσία αυτοκινητοδρόμων!
Αφήσαμε την εθνική πριν την Τυφλίδα και πήραμε για λίγο τον Ε117 / Military Road μέχρι πριν το Aranisi όπου στριψαμε ανατολικά. Εκει αποφασίσαμε να συμπληρώσουμε βενζίνη ισα να μας βγάλει μέχρι την επιστροφή απο το Tusheti ώστε να μην είμαστε “γεμάτοι” στα χώματα. Ο ηλικιωμένος βενζινάς “δεν το είχε”, τούπα να βάλει 10 λίτρα δείχνοντας με τα χέρια κι’αυτός έβαλε 14+, το + απ’έξω λούζοντας το ρεζερβουάρ με βενζίνη. Νερό έχεις? Οχι. Χαρτί? Οχι. Οπότε έριξα μισό λίτρο πόσιμο νερό απ’το thermos και χρησιμοποίησα κανα δυο χαρτομάντηλα για σκούπισμα. Ο Κώστας μετά απ’αυτό έγραψε στο κινητό πόσα λίτρα ήθελε και του τόδειξε δυό φορές, οπότε δεν είχε θέμα. Αλλά το “πλύσιμο” του ρεζερβουάρ με βενζίνη συνεχίστηκε και την επόμενη, read on.
Τελικά μετά απο πολύ ωραία διαδρομή για περίπου ακόμη 150χμ, φτάσαμε στο Pshaveli όπου ο δρόμος ήτανε σχεδόν βομβαρδισμένος καθώς τον φτιάχνανε και τελικά στο φαράγγι που ανεβάζει προς το Abano Pass. Ο δρόμος γίνεται αρχικά πατημένος χωματόδρομος και ανεβαίνει σιγά-σιγά υψομετρικά. Αλλά μετά απο μόλις 4-5χμ, βλέπουμε αυτό: κατολίσθηση που έχει φράξει το δρόμο και μια μπουλντόζα να δουλεύει πυρετωδώς να τον ανοίξει. Φτάσαμε εκεί λιγο πριν τις 4μμ και χάσαμε μια ώρα περιμένοντας ν’ανοίξει ο δρόμος, όντας σε αναμένα κάρβουνα καθώς θα νύχτωνε γύρω στις 7:30 και είχαμε άλλα 45χμ να κάνουμε μέχρι το Omalo, μην ξέροντας τι θα βρούμε πιο πάνω.
Ξεκινήσαμε τελικά γύρω στις 5 έχοντας κατεβάσει πιέσεις και μετά απο λίγο αρχίσανε τα δύσκολα Ανηφορικά πέταλα με λάσπη, πέτρες και διαμήκη λούκια, νερά να τρέχουν παντού και ο δρόμος αρκετά χαλασμένος απο τις συνεχείς βροχές, τόσο που ήθελε διάλεγμα γραμμής και ανοιχτό γκάζι, κάτι όχι προφανές για βαριά και φορτωμένα μηχανάκια – εκεί δεν έχουμε φωτό γιατί κοιτάγαμε απλά να περάσουμε. Εκεί κάπου σκεφτήκαμε και οι δύο οτι αν ο δρόμος συνέχιζε έτσι μέχρι το Omalo, με μεγάλη δυσκολία θα φτάναμε πάνω πριν μας πιάσει η νύχτα και "βγουν παγανιά οι λύκοι". Αλλά πιο ψηλά η διαδρομή καλυτέρεψε και τα τοπία ήτανε καταπληκτικά!
Ειχε βέβαια κάποια σημεία με νερά και κρυμένες πέτρες που θέλανε προσοχή.
Ανεβαίνοντας πιο ψηλά μπήκαμε μέσα στο σύννεφο/ομίχλη.
Τελικά φτάσαμε στο πιο ψηλό σημείο στο Abano Pass στα 2820μ όπου δεν υπήρχε ψυχή (συνήθως γίνεται χαμός εκεί) αλλά δεν είδαμε τη θέα λόγω ομίχλης. Είμαστε όμως τυχεροί στην επιστροφή την επόμενη μέρα καθώς είχε καθαρό καιρό και μπορέσαμε να απολαυσουμε τα τοπία του Καυκάσου.
Απο κει κατεβήκαμε πάλι χαμηλά σε ένα φαράγγι με ποτάμι. Στο κατεβασμα είχε σε ένα σημείο ένα μεγάλο ρέμα με πέτρες που χρειαζότανε αποφασιστικότητα και ανοιχτό γκάζι. Και κάτω στο φαράγγι ο δρόμος είχε πολλές λάσπες / “λασποδρόμιο” για αρκετό διαστημα, εδω είναι μάλλον που έπεσε ο Αλέξανδρος Juohmaru! (δεν ήθελε και πολύ σε τέτοιο τεραίν) και στράβωσε τον λεβιέ ταχυτήτων του 640. Μετά το φαράγγι ο δρόμος αρχισε να ξανανεβαίνει μέχρι τα 2000μ στο Omalo. Με το που φτάσαμε σκοτείνιαζε και διάλεξα κατα τύχη να σταματήσω δίπλα σε ενα ξενώνα στον οποίο οδήγαγε μια απότομη ανηφόρα. Κοιτάμε στο booking και βλέπουμε εξαιρετικές κριτικές. Ρωτάμε την οικοδέσποινα αν είχε δυο δωμάτια – ναι, φαγητό – ναι, να φέρουμε μέσα και τα μηχανάκια – και πάλι ναι. Result λοιπόν, και το Hostel Tishe αποδείχτηκε εξαιρετικό!
Εδω τα μηχανάκια στην αυλή του Hostel.
Το σαλόνι/τραπεζαρία.
Και το φοβερό δείπνο που είχε μια πολύ ωραία χορτόσουπα για αρχή, κάτι σαν μπριάμ για συνέχεια, καροτοσαλάτα με σως σκόρδου και μουστάρδας (πολύ ωραία), κλασσική αγγουρο-ντομάτα και το παραδοσιακό γεωργιανό Khinkali αλλά τηγανισμένο μετά το βράσιμο, απλά εξαιρετικό! Τα συνοδέψαμε με δύο ποτήρια ντόπιου κόκκινου κρασιού ο καθένας και κουβέντα στη ζεστασιά της σόμπας.
Τα δωμάτια δεν είχανε θέρμανση, μόνο η τραπεζαρία, οι τουαλέτες ήτανε κοινές και για τα ντουζ πέρναγε κανείς απο την εξωτερική βεράντα. Πρωτόλεια πράγματα αλλα παρ’όλα αυτά απολαύσαμε και με το παραπάνω τη διαμονή εκεί που παρέπεμπε σε σελίδες του παρελθόντος! Κόστος διαμονής στο Hostel Tishe γύρω στα 20€ το δωμάτιο.
Ο πάνω χάρτης δείχνει τη διαδρομή που τελικά κάναμε. Χιλιόμετρα ημέρας 500 από τα οποία τα 50 σχετικά απαιτητικό χώμα στο Abano Pass λόγω εποχής / βροχών. Ημαστε στο δρόμο για ακριβώς 10 ώρες, από τις 9:30 το πρωί υπό βροχή μέχρι τις 7 30μμ, ακριβώς την ώρα που νύχτωνε για τα καλά. Και δεν θα θέλαμε να οδηγήσουμε νύχτα σε τέτοιους δρόμους στο Tusheti. Να αναφέρω επίσης ότι δεν είδαμε ούτε ένα όχημα/άνθρωπο σ'αυτή την απαιτητική διαδρομή των 45χμ (μετά τη μπουλντόζα) και δεν είναι να την κάνει κάποιος μόνος του τέτοια ώρα και τέτοια εποχή. Oπως είπε χαρακτηριστικά ο Κώστας:
"Ανεβήκαμε και ...κλείσαμε την πόρτα του Tusheti!!"
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...
Είναι ο τίτλος της ημέρας σωστός??! Θα ρωτήσει κάποιος και θάχει απόλυτο δίκιο:
"Καλά, γιατί ξεκινήσατε να πάτε στο Abano Pass από το Batumi και όχι από την Τυφλίδα ή από κάπου εκεί που είναι πολύ πιο κοντά??" Oπως κάνουν όλοι άλλωστε. Το αρχικό πλάνο για την 5η μέρα ήτανε να ανέβουμε στον Δυτικό και ΟΧΙ στον Ανατολικό Καυκασο (δείτε χάρτη). Διαβάστε λοιπόν τι έπαιξε.
Ξεκινάμε την αφήγηση απ’το προηγούμενο βράδυ στις 10μμ στο φουαγιέ του καταπληκτικού New Wave Hotel στο Batumi. Το αρχικό πλάνο για την επόμενη μέρα ήτανε να κάνουμε το αριστερό/δυτικό κομμάτι του ανάποδου U του Svaneti με διανυκτέρευση στη Mestia. Αλλά βλέποντας τον καιρό σε διάφορα σάϊτ, έδινε φοβερές βροχές σε όλη τη δυτική Γεωργία για δυο τουλάχιστον μέρες με επίκεντρο το Svaneti, δηλ εκεί που θέλαμε να πάμε
- και τις οποίες δεν αποφύγαμε όταν τελικά κάναμε το Svanteti, ειρήσθω εν παρόδω... Απο την άλλη, ο καιρός στην ανατολική Γεωργία και στο Tusheti έδειχνε σχετικά καλός αλλά η βροχή πήγαινε προς τα κει. Μάλιστα όσο κοιτάγαμε τον καιρό και συζητάγαμε το τι θα κάναμε, άρχισε να ρίχνει καλή βροχή και στο Batumi, για την οποία η πρόβλεψη ήτανε οτι θα σταμάταγε στις 6 το πρωι.Εναποθέτοντας λοιπόν την εμπιστοσύνη μας στο ότι η πρόγνωση του καιρού ήτανε σωστή, πήραμε την εξης σχετικά παρακινδυνευμένη απόφαση:
- Θα προσπαθούσαμε απο το Batumi να φτάσουμε την επόμενη μέρα στο Omalo του Tusheti και θα κατεβαίναμε την μεθεπόμενη στην Τυφλίδα όπου η βροχή θα έφτανε προς το βράδυ. Δηλ στις επόμενες δυο μέρες θα κάναμε τον Ανατολικό Καύκασο.
- Μετά απο μια μέρα που θα μέναμε στην Τυφλίδα για ξεκούραση / επίσκεψη αλλά και για να κινηθεί ο βροχερός καιρός ανατολικά, μετά θα προσπαθούσαμε να φτάσουμε κατ’ευθείαν από την Τυφλίδα στη Mestia του Svaneti ώστε σε άλλες δυο μέρες να κάνουμε και τον Δυτικό Καύκασο.
Δηλαδή θα κάναμε τη Γεωργία/Καύκασο Χιαστί όπως φαίνεται στον πάνω χάρτη!!
Εξ'ου και ο δεύτερος τίτλος του ταξιδιωτικού ΓΕΩΡΓΙΑ/ΚΑΥΚΑΣΟΣ ΧΙΑΣΤΙ!
Το οποίο δεν είναι οτι καλύτερο καθώς το Batumi-Omalo είναι 500χμ σε σχέση με τα 200χμ του Τυφλίδα-Omalo και επίσης το Τυφλίδα-Mestia είναι 460χμ σε σχέση με τα 260χμ του Batumi-Mestia. Και όλος αυτός ο σχεδιασμός με την προϋποθεση ότι η πρόγνωση του καιρού ήτανε σωστή – που δεν ήτανε!! Και βέβαια δεν κλείσαμε κατάλυμα απο πριν στο Omalo επειδή δεν ξέραμε αν θα καταφέρναμε να φτάσουμε εκεί μέχρι το τέλος της μέρας.
Πέφτω λοιπόν για ύπνο στις 12:30 και βάζω το ξυπνητήρι στις 6:30 για να φύγουμε πριν τις 8 καθώς είχαμε 450 χιλιόμετρα να κάνουμε μέχρι να αρχίσει το χωμάτινο πέρασμα του Abano Pass, δηλ 50χμ δύσκολης διαδρομής λογω συνεχών βροχών τις τελευταίες μέρες (παρακολουθούσαμε τον καιρό ενόσο στην Τουρκία). Με το που σηκώνομαι παίρνω τηλ τον Κώστα γεμάτος ενέργεια αλλά ο Κώστας μου λέει άνοιξε κουρτίνες και δες τι γίνεται έξω - έριχνε του κερατά!
Κατεβήκαμε στο φουαγιέ στις 8:30 και έριχνε ακόμη γερά αλλά το γύρισε σε ψιλόβροχο γύρω στις 9:30, οπότε τελικά φορτώσαμε τα μηχανάκια, βάλαμε αδιάβροχα και ξεκινήσαμε.Ο δρόμος έξω απο το ξενοδοχείο ήτανε σε μεγάλη αρτηρία τριών λωρίδων ανα κατεύθυνση με νησίδα στη μέση και φανάρι στα 100μ. Φεύγει πρώτος ο Κώστας και σταματάει στην μεσαία λωρίδα στο κόκκινο. Εγω λίγο πίσω κάνω δεξιά για να βρεθώ δίπλα του στη δεξιά λωρίδα να μιλήσουμε. Εχω δει το αυτοκίνητο που έρχεται αλλά δε μπορω να φανταστώ ότι έρχεται με τόση ταχύτητα για να σταματήσει στο κόκκινο (τυπικός Γεωργιανός μεσήλικας κάγκουρας)!!
Ακούω φρένα και το αριστερό φτερό του αυτοκινήτου κοπανάει τη δεξιά βαλίτσα μου! Εγω με τη σειρά μου κοπανάω την αριστερή βαλίτσα του Κώστα και πάρτους κάτω Ducati και Κώστα στην αριστερή λωρίδα, όπου ευτυχώς δεν ερχότανε άλλος κάγκουρας!! Είναι λοιπόν σχεδον 10 η ώρα, δηλ αρκετά αργά για το πλάνο της μέρας, ψιλοβρέχει, Ducati/Κώστας είναι ξάπλα μπροστά σε φανάρι σε κεντρικό δρόμο στο Batumi και το βράδυ θέλουμε να φτάσουμε στο Omalo του Tusheti. Καλά έχει πάει η μέρα μέχρι στιγμης... Τέσπα, ευτυχώς δεν είχαμε κάποιο άλλο θέμα. Ξεκινήσαμε τελικά με την ψυχή στο στόμα στους γεμάτους δρόμους του Batumi που ήτανε για πατινάζ στο βρεγμένο αλλά ευτυχώς μετά απο κανένα μισάωρο το ψιλόβροχο σταμάτησε. Βγάλαμε τα αδιάβροχα πριν την εθνική καθως ο καιρός άνοιξε και μετά καρυδώσαμε τα μηχανάκια προς την Τυφλίδα, προσέχοντας βέβαια τις αγελάδες στην αριστερή λωρίδα που τρώγανε το χόρτο του μεσαίου διαζώματος, οι οποίες κάνουν τζάμπα δουλειά για την υπηρεσία αυτοκινητοδρόμων!
Αφήσαμε την εθνική πριν την Τυφλίδα και πήραμε για λίγο τον Ε117 / Military Road μέχρι πριν το Aranisi όπου στριψαμε ανατολικά. Εκει αποφασίσαμε να συμπληρώσουμε βενζίνη ισα να μας βγάλει μέχρι την επιστροφή απο το Tusheti ώστε να μην είμαστε “γεμάτοι” στα χώματα. Ο ηλικιωμένος βενζινάς “δεν το είχε”, τούπα να βάλει 10 λίτρα δείχνοντας με τα χέρια κι’αυτός έβαλε 14+, το + απ’έξω λούζοντας το ρεζερβουάρ με βενζίνη. Νερό έχεις? Οχι. Χαρτί? Οχι. Οπότε έριξα μισό λίτρο πόσιμο νερό απ’το thermos και χρησιμοποίησα κανα δυο χαρτομάντηλα για σκούπισμα. Ο Κώστας μετά απ’αυτό έγραψε στο κινητό πόσα λίτρα ήθελε και του τόδειξε δυό φορές, οπότε δεν είχε θέμα. Αλλά το “πλύσιμο” του ρεζερβουάρ με βενζίνη συνεχίστηκε και την επόμενη, read on.
Τελικά μετά απο πολύ ωραία διαδρομή για περίπου ακόμη 150χμ, φτάσαμε στο Pshaveli όπου ο δρόμος ήτανε σχεδόν βομβαρδισμένος καθώς τον φτιάχνανε και τελικά στο φαράγγι που ανεβάζει προς το Abano Pass. Ο δρόμος γίνεται αρχικά πατημένος χωματόδρομος και ανεβαίνει σιγά-σιγά υψομετρικά. Αλλά μετά απο μόλις 4-5χμ, βλέπουμε αυτό: κατολίσθηση που έχει φράξει το δρόμο και μια μπουλντόζα να δουλεύει πυρετωδώς να τον ανοίξει. Φτάσαμε εκεί λιγο πριν τις 4μμ και χάσαμε μια ώρα περιμένοντας ν’ανοίξει ο δρόμος, όντας σε αναμένα κάρβουνα καθώς θα νύχτωνε γύρω στις 7:30 και είχαμε άλλα 45χμ να κάνουμε μέχρι το Omalo, μην ξέροντας τι θα βρούμε πιο πάνω.
Ξεκινήσαμε τελικά γύρω στις 5 έχοντας κατεβάσει πιέσεις και μετά απο λίγο αρχίσανε τα δύσκολα
Ανηφορικά πέταλα με λάσπη, πέτρες και διαμήκη λούκια, νερά να τρέχουν παντού και ο δρόμος αρκετά χαλασμένος απο τις συνεχείς βροχές, τόσο που ήθελε διάλεγμα γραμμής και ανοιχτό γκάζι, κάτι όχι προφανές για βαριά και φορτωμένα μηχανάκια – εκεί δεν έχουμε φωτό γιατί κοιτάγαμε απλά να περάσουμε. Εκεί κάπου σκεφτήκαμε και οι δύο οτι αν ο δρόμος συνέχιζε έτσι μέχρι το Omalo, με μεγάλη δυσκολία θα φτάναμε πάνω πριν μας πιάσει η νύχτα και "βγουν παγανιά οι λύκοι". Αλλά πιο ψηλά η διαδρομή καλυτέρεψε και τα τοπία ήτανε καταπληκτικά! Ειχε βέβαια κάποια σημεία με νερά και κρυμένες πέτρες που θέλανε προσοχή.
Ανεβαίνοντας πιο ψηλά μπήκαμε μέσα στο σύννεφο/ομίχλη.
Τελικά φτάσαμε στο πιο ψηλό σημείο στο Abano Pass στα 2820μ όπου δεν υπήρχε ψυχή (συνήθως γίνεται χαμός εκεί) αλλά δεν είδαμε τη θέα λόγω ομίχλης. Είμαστε όμως τυχεροί στην επιστροφή την επόμενη μέρα καθώς είχε καθαρό καιρό και μπορέσαμε να απολαυσουμε τα τοπία του Καυκάσου.
Απο κει κατεβήκαμε πάλι χαμηλά σε ένα φαράγγι με ποτάμι. Στο κατεβασμα είχε σε ένα σημείο ένα μεγάλο ρέμα με πέτρες που χρειαζότανε αποφασιστικότητα και ανοιχτό γκάζι. Και κάτω στο φαράγγι ο δρόμος είχε πολλές λάσπες / “λασποδρόμιο” για αρκετό διαστημα, εδω είναι μάλλον που έπεσε ο Αλέξανδρος Juohmaru! (δεν ήθελε και πολύ σε τέτοιο τεραίν) και στράβωσε τον λεβιέ ταχυτήτων του 640. Μετά το φαράγγι ο δρόμος αρχισε να ξανανεβαίνει μέχρι τα 2000μ στο Omalo. Με το που φτάσαμε σκοτείνιαζε και διάλεξα κατα τύχη να σταματήσω δίπλα σε ενα ξενώνα στον οποίο οδήγαγε μια απότομη ανηφόρα. Κοιτάμε στο booking και βλέπουμε εξαιρετικές κριτικές. Ρωτάμε την οικοδέσποινα αν είχε δυο δωμάτια – ναι, φαγητό – ναι, να φέρουμε μέσα και τα μηχανάκια – και πάλι ναι. Result λοιπόν, και το Hostel Tishe αποδείχτηκε εξαιρετικό!
Εδω τα μηχανάκια στην αυλή του Hostel.
Το σαλόνι/τραπεζαρία.
Και το φοβερό δείπνο που είχε μια πολύ ωραία χορτόσουπα για αρχή, κάτι σαν μπριάμ για συνέχεια, καροτοσαλάτα με σως σκόρδου και μουστάρδας (πολύ ωραία), κλασσική αγγουρο-ντομάτα και το παραδοσιακό γεωργιανό Khinkali αλλά τηγανισμένο μετά το βράσιμο, απλά εξαιρετικό! Τα συνοδέψαμε με δύο ποτήρια ντόπιου κόκκινου κρασιού ο καθένας και κουβέντα στη ζεστασιά της σόμπας.
Τα δωμάτια δεν είχανε θέρμανση, μόνο η τραπεζαρία, οι τουαλέτες ήτανε κοινές και για τα ντουζ πέρναγε κανείς απο την εξωτερική βεράντα. Πρωτόλεια πράγματα αλλα παρ’όλα αυτά απολαύσαμε και με το παραπάνω τη διαμονή εκεί που παρέπεμπε σε σελίδες του παρελθόντος! Κόστος διαμονής στο Hostel Tishe γύρω στα 20€ το δωμάτιο.
Ο πάνω χάρτης δείχνει τη διαδρομή που τελικά κάναμε. Χιλιόμετρα ημέρας 500 από τα οποία τα 50 σχετικά απαιτητικό χώμα στο Abano Pass λόγω εποχής / βροχών. Ημαστε στο δρόμο για ακριβώς 10 ώρες, από τις 9:30 το πρωί υπό βροχή μέχρι τις 7 30μμ, ακριβώς την ώρα που νύχτωνε για τα καλά. Και δεν θα θέλαμε να οδηγήσουμε νύχτα σε τέτοιους δρόμους στο Tusheti. Να αναφέρω επίσης ότι δεν είδαμε ούτε ένα όχημα/άνθρωπο σ'αυτή την απαιτητική διαδρομή των 45χμ (μετά τη μπουλντόζα) και δεν είναι να την κάνει κάποιος μόνος του τέτοια ώρα και τέτοια εποχή. Oπως είπε χαρακτηριστικά ο Κώστας:
"Ανεβήκαμε και ...κλείσαμε την πόρτα του Tusheti!!"
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...