Recent Posts
61
Άλλες Μηχανές / Απ: Αντλία Βενζίνης σε Honda CBF600SA8
« Last post by Padis on Τετάρτη 11 Μάρτιος 2026, 14:01:11 μμ »Τα καθαριστικά τα βάζεις και δουλεύεις τον κινητήρα κάνα 5λεπτο. Θα βαράς μανιβέλα 5 λεπτά ?
Άσε τις βαρεμάρες και λύσε τον πάπιο
Άσε τις βαρεμάρες και λύσε τον πάπιο
62
Τα ταξιδιωτικά σας (αφήγηση, φωτογραφίες, πληροφορίες) / Απ: Εχει τελικά λύκους στον Καύκασο? (ή αλλιώς Γεωργία/Καύκασος χιαστί)
« Last post by XLGeorge on Τετάρτη 11 Μάρτιος 2026, 01:28:59 πμ »Day 4 Erzincan-Batumi via D915 - Τρίτη 16 Σεπτεμβρίου 2025
Η επόμενη μέρα είχε ευτυχώς λιγότερα χιλιόμετρα, "μόνο" 400 συνολικά μέχρι το Batumi της Γεωργίας αλλά με πέρασμα συνόρων τα οποία πολλές φορές επιφέρουν καθυστερήσεις. Πόσο μάλιστα αυτή τη φορά που το πέρασμα δεν πήγε και τόσο καλά...
Και βέβαια γύρω στα 30 απο αυτά τα χιλιόμετρα ήτανε το χωμάτινο πέρασμα του φημισμένου D915 στις Ποντιακές Αλπεις απο νότο προς βορρά, δηλ προς τον Εύξεινο Πόντο και τη Ριζούντα/Rize. Ο καιρός συνέχιζε να είναι εξαιρετικός στην Τουρκία, ακόμα και στα βουνά του Πόντου που συχνά έχουν βροχές, αλλά η πρόγνωση έδινε βροχή για το Batumi αργά το βραδυ.
Ξεκινώντας απο το Erzincan, τα τοπία στα υψίπεδα είναι πάντα φανταστικά, σταματήσαμε κάπου να χαζέψουμε μια λίμνη απο μακριά.
Περάσαμε το Bayburt έχοντας πιάσει πια τον D915, ο οποίος αρχικά είναι ασφάλτινος, και λιγο μετά αρχίσαμε να ανεβαίνουμε απο μια πολύ ωραία διαδρομή με στροφιλίκια μέχρι ένα σημείο όπου δεξιά πάει για τη λίμνη Uzungol απο άσφαλτο ενώ αριστερά ο D915 συνεχίζει χωμάτινος.
Εδω έχουμε φτάσει πια στο πιο ψηλό διάσελο και πριν αρχίσουμε να κατεβαίνουμε σταματήσαμε για να βγάλουμε πιέσεις.
Ο δρόμος αρχικά κατεβαίνει χαμηλότερα και μετά ξανανεβαίνει για να συνεχίσει να κατεβαίνει τις 13 συνολικά φουρκέτες που του έχουν δώσει το προσωνύμιο “ένας απο τους πιο επικίνδυνους δρόμους στον κόσμο”. Θα κατεβούμε τις στροφές που φαίνονται αριστερά και μετά θα συνεχίσουμε τον δρόμο κάτω-δεξιά αφού περάσουμε ενα απέναντι απο μια μικρή γέφυρα. Η φωτό έχει προσανατολισμό απο ανατολή προς δύση.
Μερικές ακόμη φωτό κατεβαίνοντας τον D915.
Πιο χαμηλά πέτυχα μια παρέα ντόπιων αντβεντσουράδων απο την Τραπεζούντα, τους έπιασα κουβέντα και έβγαλα και φωτό. Με ρωτήσανε μάλιστα τι λάστιχα φόραγα καθώς σχεδόν όλοι αυτοί ήτανε με 80-20 ή 90-10, που είναι βέβαια μια χαρά για τέτοιο δρόμο.
Τελικά πριν το τέλος του χώματος βρήκαμε τη γνωστή καντίνα και πιάσαμε κουβέντα με τον ιδιοκτήτη που μένει μόνιμα εκεί και έχει εμφανιστεί σε αρκετά youtube βίντεο αναβατών που έχουν κάνει τον D915. Κουβέντα που λέει ο λόγος, λίγες λέξεις με μίξη αγγλικών, ελληνικών και ελάχιστων τουρκικών. Και καθώς είναι οπαδός της Trabzonspor, όταν η κουβέντα ήρθε στο ποδόσφαιρο ανέκραξε “Μπακασέτας, Μπακασέτας!!”
καθώς ο τελευταίος τους οδήγησε στο να ξαναπάρουν το πρωτάθλημα το 2021-22 μετά απο πολλά χρόνια.
Εκεί μπορεί να φάει κανείς αλλά εμείς απλά θέλαμε ενα τουρκικό τσάϊ, έλα όμως που δεν είχαμε καθόλου τουρκικές λίρες αλλά μόνο ευρώ. Και μάλιστα μόνο χαρτονομίσματα των 10€ ενω τα δύο τσάγια κάνανε 1.5€, οπότε ο τύπος μας τα κέρασε
Την επόμενη φορά θα φροντίσουμε νάχουμε λίρες και να δώσουμε επιπλέον γενναίο tip. Βγάλαμε και μια αναμνηστική σέλφι πριν αναχωρήσουμε.
Επόμενη στάση στη λίμνη Uzungol, όπου φτάσαμε μετά απο στριφερή ανάβαση περίπου 15 χιλιομέτρων και καθώς είχαμε ακόμη χωμάτινες πιέσεις, του δώσαμε και κατάλαβε στρίβοντας “όλα κάτω”. Αλλά μόλις φτάσαμε ξενερώσαμε, μιλάμε για τρελή τουριστικοποίηση και σχετικά πολύ κόσμο ακόμη και καθημερινή μέσα Σεπτέμβρη!! Δεν μπορώ να φανταστώ τι γίνεται εκεί στην καρδιά της τουριστικής περιόδου 
Κάναμε το γύρο της λίμνης και σταματήσαμε για τους πρώτους καπουτσίνο και εσπρέσσο απο τότε που μπήκαμε στην Τουρκία, οπότε και μόνο γι’αυτό άξιζε η επισκεψη! Με το που τους ήπιαμε και χαζέψαμε λίγο, ξανανεβάσαμε πιέσεις και όπου φύγει-φύγει.
Απο κει και μετά καρυδώσαμε τα μηχανάκια για να φτάσουμε στα σύνορα της Γεωργίας. Καπου στον παραλιακό αυτοκινητόδρομο πετύχαμε και ενα δεύτερο κομβόϋ με μηχανές, ένα 1200 GS LC, ένα F800 GS Adventure, ένα F800 GS απλό και ένα CRF1000, όλες απο την Τσεχία. To 1200 ήτανε υπερ-καρα-φορτωμένο, τόσο όσο δεν έπαιρνε άλλο, και μας έκανε εντύπωση - λες και μετακόμιζε! Κρατήστε το αυτό.
Στα σύνορα της Τουρκίας μου ζητήσανε να πληρώσω οδικό πρόστιμο 55 τουρκικές λίρες, δηλ περίπου 1€!! Το οποίο είδα-κι-έπαθα να πληρώσω καθώς δεν παίρνανε κάρτες αλλά τελικά βρήκα άκρη. Μούκανε εντύπωση που δεν πλήρωσε και ο Κώστας αλλά φαντάστηκα οτι εμένα έπιασε η κάμερα που ήμουνα συνήθως μπροστά. Φτάσαμε λοιπόν στα σύνορα της Γεωργίας, κι’εκεί αρχίσανε τα όργανα.
Αρχικά στείλανε πίσω τον Κώστα στα τουρκικά σύνορα επειδή τελικά χρώσταγε κι’αυτός πρόστιμο 0.7€!! Και κάνανε τη δική μου είσοδο δύσκολη επειδή είχα παλιότερου τύπου ΗΒ/UK δίπλωμα σε χαρτί, δηλ όχι πλαστικοποιημένο. Πέρασα κανένα μισάωρο προσπαθώντας να εξηγήσω οτι αυτό το δίπλωμα είναι ακόμη νόμιμο σε όλη την Ευρώπη. Και ενώ εγώ τελικά πέρασα, έφτασε και ο Κώστας με τους Τσέχους και τους βάλανε όλους μαζι. Οι τρείς απο τους τέσσερεις Τσέχους είχανε άδειες σε όνομα εταιρείας και δεν τους αφήνανε με τίποτα να περάσουν, μόνο ο ένας με το F800 GS Adventure που ήτανε και ο “αρχηγός” της αποστολής είχε το μηχανάκι στο όνομα του κι’αυτός θα πέρναγε.
Αλλά πήρε η μπάλα και τον Κώστα μαζί μ’αυτούς και τον κρατήσανε εκεί πάνω απο μιάμιση ώρα
Ενώ εγώ είχα περάσει και περίμενα απ’την Γεωργιανή πλευρά, ο Κώστας και οι Τσέχοι είχανε μπλέξει άσχημα στη νεκρή ζώνη. Μετά απο καμιά ώρα που περίμενα, μου φώναξε ο Κώστας απο τη νεκρή ζώνη να φύγω για το ξενοδοχείο στο Batumi γιατί δεν έβλεπε πότε θα ξεμπλέξει. Τελικά βέβαια τον αφήσανε και πέρασε οπότε ήρθε κι’αυτός στο ξενοδοχείο μιά ώρα αργότερα από μένα, αλλά έφαγε τρελή ταλαιπωρία και μάλιστα χωρίς λόγο! 
Οταν δώσανε το ok στον Κώστα, οι Τσέχοι ήτανε ακόμη εκεί και οι τελωνειακοί ήτανε ανένδοτοι σχετικά με τις άδειες - ο Κώστας τους συμβούλεψε να απευθυνθούνε με τηλέφωνο στην πρεσβεία τους. Ο μόνος που αφήσανε με το ένα F800 Adventure είπε στον Κώστα οτι προορισμός τους ήτανε το Omalo στο Tusheti National Park στον ανατολικό Καύκασο (!!), μάλλον ανέφικτο καθώς όλοι φοράγανε 90-10 λάστιχα στην καλύτερη και το GS LC ήτανε τόσο φορτωμένο που και με τρακτερωτά εκει θάχε πρόβλημα! Δεν μάθαμε ποτέ τι έγινε, πάντως τις επόμενες 2 μέρες δεν είδαμε τα μηχανάκια στο δρόμο προς/απο το Tusheti, κρίμα γιατί είχανε κάνει τόσα χμ μέχρι εκεί γι’αυτόν τον προορισμό.
Στον σύντομο δρόμο απο σύνορα μέχρι Batumi είδαμε πολλά νερά στις άκρες, σημάδι ότι είχε βρέξει πολύ. Επίσης πήραμε μια πρώτη γεύση απο τις απίστευτες καγκουριές των ντόπιων οδηγών και οδηγήσαμε αμυντικά. Ο Κώστας έφτασε τελικά στο ξενοδοχείο λίγο πριν τις 9μμ και καθώς η πρόγνωση έδινε πολλές βροχές για την επόμενη μέρα, αποφασίσαμε να αναβάλουμε τη βραδυνή επίσκεψη στην πόλη - και βέβαια να “καψουμε” το φαγητό σε εστιατόριο. Αντ’αυτών, κάναμε σύσκεψη στις 10 στο φουαγιέ του ξενοδοχείου για να δούμε τι θα κάναμε την επόμενη μέρα. Μετα το τέλος της σύσκεψης γύρω στις 11, ο Κώστας βγήκε για δίωρο περπάτημα στην πόλη μέχρι το λιμάνι και τα μεταλλικά αγάλματα των Ali και Nino (δέτε φωτό). Εγω απο την άλλη εξερεύνησα για καμιά ώρα την περιοχή γύρω απο το ξενοδοχείο. Εννοείται οτι τη βγάλαμε και οι δύο με πρόχειρο φαγητό στο χέρι και top-up μπάρες απο τις προμήθειες.
Πλησιάζοντας το Batumi, εικόνα της πόλης στη δύση του ήλιου.
Νυχτερινή άποψη της πόλης, φωτό απο το διαδίκτυο.
Επίσης νυχτερινή άποψη παρμένη με ταχύτητα πάνω απο τη μηχανή.
Και τελικά τα γνωστά μεταλλικά αγάλματα των Ali και Nino, πάντα σε νυχτερινή άποψη.
To Batumi είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Γεωργίας και έχει δει μια σχετικά “κιτσάτη” ανάπτυξη που θυμίζει Dubai και η οποία συνυπάρχει με εναν αέρα παλιάς Σοβιετίας. Είναι πολύ ζωντανή πόλη με μπαρ, εστιατόρια και ζωή το βράδυ και βέβαια με πάμπολλους κάγκουρες οδηγούς! Είναι δε μια καλή βάση για να ξεκινήσει κανείς να κάνει το Svaneti / Δυτικό Καύκασο. Εμένα δε με χάλασε, του Κώστα όμως δεν του άρεσε καθόλου. Παντως δεν θα επισκεπτόμουνα την πόλη επι τούτου, για παράδειγμα για ένα π/σ/κ με αεροπλάνο απο Αθήνα, ενω θα επισκεπτόμουνα την Τυφλίδα.
Χιλιόμετρα ημέρας 400 με 30 απο τα οποία χωμάτινα στον D915. Μείναμε στο απόλυτα φανταστικό New Wave Hotel (4άστερο αλλά θα μπορούσε νάναι και 5άστερο) με υπόγειο γκαράζ και 52€ το κάθε δωμάτιο/σουίτα αλλά χωρίς πρωϊνό – απλά απίστευτη τιμή. Δε βάλαμε πρωϊνό επίτηδες για να φεύγαμε το επόμενο πρωί όσο πιο νωρίς γινότανε, ναι καλά...
Σημείωση: Στη Γεωργία οι μηχανές χρειάζονται ασφάλεια, η οποία βγαίνει πολυ εύκολα διαδικτυακά απο τον ιστότοπο https://tpl.ge/en. Και είναι καλό να βγει κανά δυό μέρες πριν ώστε να έχει λάβει ο ιδιοκτήτης το σχετικό email πριν μπει στη χώρα.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...
Η επόμενη μέρα είχε ευτυχώς λιγότερα χιλιόμετρα, "μόνο" 400 συνολικά μέχρι το Batumi της Γεωργίας αλλά με πέρασμα συνόρων τα οποία πολλές φορές επιφέρουν καθυστερήσεις. Πόσο μάλιστα αυτή τη φορά που το πέρασμα δεν πήγε και τόσο καλά...
Και βέβαια γύρω στα 30 απο αυτά τα χιλιόμετρα ήτανε το χωμάτινο πέρασμα του φημισμένου D915 στις Ποντιακές Αλπεις απο νότο προς βορρά, δηλ προς τον Εύξεινο Πόντο και τη Ριζούντα/Rize. Ο καιρός συνέχιζε να είναι εξαιρετικός στην Τουρκία, ακόμα και στα βουνά του Πόντου που συχνά έχουν βροχές, αλλά η πρόγνωση έδινε βροχή για το Batumi αργά το βραδυ.Ξεκινώντας απο το Erzincan, τα τοπία στα υψίπεδα είναι πάντα φανταστικά, σταματήσαμε κάπου να χαζέψουμε μια λίμνη απο μακριά.
Περάσαμε το Bayburt έχοντας πιάσει πια τον D915, ο οποίος αρχικά είναι ασφάλτινος, και λιγο μετά αρχίσαμε να ανεβαίνουμε απο μια πολύ ωραία διαδρομή με στροφιλίκια μέχρι ένα σημείο όπου δεξιά πάει για τη λίμνη Uzungol απο άσφαλτο ενώ αριστερά ο D915 συνεχίζει χωμάτινος.
Εδω έχουμε φτάσει πια στο πιο ψηλό διάσελο και πριν αρχίσουμε να κατεβαίνουμε σταματήσαμε για να βγάλουμε πιέσεις.
Ο δρόμος αρχικά κατεβαίνει χαμηλότερα και μετά ξανανεβαίνει για να συνεχίσει να κατεβαίνει τις 13 συνολικά φουρκέτες που του έχουν δώσει το προσωνύμιο “ένας απο τους πιο επικίνδυνους δρόμους στον κόσμο”. Θα κατεβούμε τις στροφές που φαίνονται αριστερά και μετά θα συνεχίσουμε τον δρόμο κάτω-δεξιά αφού περάσουμε ενα απέναντι απο μια μικρή γέφυρα. Η φωτό έχει προσανατολισμό απο ανατολή προς δύση.
Μερικές ακόμη φωτό κατεβαίνοντας τον D915.
Πιο χαμηλά πέτυχα μια παρέα ντόπιων αντβεντσουράδων απο την Τραπεζούντα, τους έπιασα κουβέντα και έβγαλα και φωτό. Με ρωτήσανε μάλιστα τι λάστιχα φόραγα καθώς σχεδόν όλοι αυτοί ήτανε με 80-20 ή 90-10, που είναι βέβαια μια χαρά για τέτοιο δρόμο.
Τελικά πριν το τέλος του χώματος βρήκαμε τη γνωστή καντίνα και πιάσαμε κουβέντα με τον ιδιοκτήτη που μένει μόνιμα εκεί και έχει εμφανιστεί σε αρκετά youtube βίντεο αναβατών που έχουν κάνει τον D915. Κουβέντα που λέει ο λόγος, λίγες λέξεις με μίξη αγγλικών, ελληνικών και ελάχιστων τουρκικών. Και καθώς είναι οπαδός της Trabzonspor, όταν η κουβέντα ήρθε στο ποδόσφαιρο ανέκραξε “Μπακασέτας, Μπακασέτας!!”
καθώς ο τελευταίος τους οδήγησε στο να ξαναπάρουν το πρωτάθλημα το 2021-22 μετά απο πολλά χρόνια.Εκεί μπορεί να φάει κανείς αλλά εμείς απλά θέλαμε ενα τουρκικό τσάϊ, έλα όμως που δεν είχαμε καθόλου τουρκικές λίρες αλλά μόνο ευρώ. Και μάλιστα μόνο χαρτονομίσματα των 10€ ενω τα δύο τσάγια κάνανε 1.5€, οπότε ο τύπος μας τα κέρασε
Την επόμενη φορά θα φροντίσουμε νάχουμε λίρες και να δώσουμε επιπλέον γενναίο tip. Βγάλαμε και μια αναμνηστική σέλφι πριν αναχωρήσουμε.Επόμενη στάση στη λίμνη Uzungol, όπου φτάσαμε μετά απο στριφερή ανάβαση περίπου 15 χιλιομέτρων και καθώς είχαμε ακόμη χωμάτινες πιέσεις, του δώσαμε και κατάλαβε στρίβοντας “όλα κάτω”. Αλλά μόλις φτάσαμε ξενερώσαμε, μιλάμε για τρελή τουριστικοποίηση και σχετικά πολύ κόσμο ακόμη και καθημερινή μέσα Σεπτέμβρη!!
Δεν μπορώ να φανταστώ τι γίνεται εκεί στην καρδιά της τουριστικής περιόδου Κάναμε το γύρο της λίμνης και σταματήσαμε για τους πρώτους καπουτσίνο και εσπρέσσο απο τότε που μπήκαμε στην Τουρκία, οπότε και μόνο γι’αυτό άξιζε η επισκεψη! Με το που τους ήπιαμε και χαζέψαμε λίγο, ξανανεβάσαμε πιέσεις και όπου φύγει-φύγει.Απο κει και μετά καρυδώσαμε τα μηχανάκια για να φτάσουμε στα σύνορα της Γεωργίας. Καπου στον παραλιακό αυτοκινητόδρομο πετύχαμε και ενα δεύτερο κομβόϋ με μηχανές, ένα 1200 GS LC, ένα F800 GS Adventure, ένα F800 GS απλό και ένα CRF1000, όλες απο την Τσεχία. To 1200 ήτανε υπερ-καρα-φορτωμένο, τόσο όσο δεν έπαιρνε άλλο, και μας έκανε εντύπωση - λες και μετακόμιζε! Κρατήστε το αυτό.
Στα σύνορα της Τουρκίας μου ζητήσανε να πληρώσω οδικό πρόστιμο 55 τουρκικές λίρες, δηλ περίπου 1€!! Το οποίο είδα-κι-έπαθα να πληρώσω καθώς δεν παίρνανε κάρτες αλλά τελικά βρήκα άκρη. Μούκανε εντύπωση που δεν πλήρωσε και ο Κώστας αλλά φαντάστηκα οτι εμένα έπιασε η κάμερα που ήμουνα συνήθως μπροστά. Φτάσαμε λοιπόν στα σύνορα της Γεωργίας, κι’εκεί αρχίσανε τα όργανα.
Αρχικά στείλανε πίσω τον Κώστα στα τουρκικά σύνορα επειδή τελικά χρώσταγε κι’αυτός πρόστιμο 0.7€!! Και κάνανε τη δική μου είσοδο δύσκολη επειδή είχα παλιότερου τύπου ΗΒ/UK δίπλωμα σε χαρτί, δηλ όχι πλαστικοποιημένο. Πέρασα κανένα μισάωρο προσπαθώντας να εξηγήσω οτι αυτό το δίπλωμα είναι ακόμη νόμιμο σε όλη την Ευρώπη. Και ενώ εγώ τελικά πέρασα, έφτασε και ο Κώστας με τους Τσέχους και τους βάλανε όλους μαζι. Οι τρείς απο τους τέσσερεις Τσέχους είχανε άδειες σε όνομα εταιρείας και δεν τους αφήνανε με τίποτα να περάσουν, μόνο ο ένας με το F800 GS Adventure που ήτανε και ο “αρχηγός” της αποστολής είχε το μηχανάκι στο όνομα του κι’αυτός θα πέρναγε.
Αλλά πήρε η μπάλα και τον Κώστα μαζί μ’αυτούς και τον κρατήσανε εκεί πάνω απο μιάμιση ώρα
Ενώ εγώ είχα περάσει και περίμενα απ’την Γεωργιανή πλευρά, ο Κώστας και οι Τσέχοι είχανε μπλέξει άσχημα στη νεκρή ζώνη. Μετά απο καμιά ώρα που περίμενα, μου φώναξε ο Κώστας απο τη νεκρή ζώνη να φύγω για το ξενοδοχείο στο Batumi γιατί δεν έβλεπε πότε θα ξεμπλέξει. Τελικά βέβαια τον αφήσανε και πέρασε οπότε ήρθε κι’αυτός στο ξενοδοχείο μιά ώρα αργότερα από μένα, αλλά έφαγε τρελή ταλαιπωρία και μάλιστα χωρίς λόγο! Οταν δώσανε το ok στον Κώστα, οι Τσέχοι ήτανε ακόμη εκεί και οι τελωνειακοί ήτανε ανένδοτοι σχετικά με τις άδειες - ο Κώστας τους συμβούλεψε να απευθυνθούνε με τηλέφωνο στην πρεσβεία τους. Ο μόνος που αφήσανε με το ένα F800 Adventure είπε στον Κώστα οτι προορισμός τους ήτανε το Omalo στο Tusheti National Park στον ανατολικό Καύκασο (!!), μάλλον ανέφικτο καθώς όλοι φοράγανε 90-10 λάστιχα στην καλύτερη και το GS LC ήτανε τόσο φορτωμένο που και με τρακτερωτά εκει θάχε πρόβλημα!
Δεν μάθαμε ποτέ τι έγινε, πάντως τις επόμενες 2 μέρες δεν είδαμε τα μηχανάκια στο δρόμο προς/απο το Tusheti, κρίμα γιατί είχανε κάνει τόσα χμ μέχρι εκεί γι’αυτόν τον προορισμό.Στον σύντομο δρόμο απο σύνορα μέχρι Batumi είδαμε πολλά νερά στις άκρες, σημάδι ότι είχε βρέξει πολύ. Επίσης πήραμε μια πρώτη γεύση απο τις απίστευτες καγκουριές των ντόπιων οδηγών και οδηγήσαμε αμυντικά. Ο Κώστας έφτασε τελικά στο ξενοδοχείο λίγο πριν τις 9μμ και καθώς η πρόγνωση έδινε πολλές βροχές για την επόμενη μέρα, αποφασίσαμε να αναβάλουμε τη βραδυνή επίσκεψη στην πόλη - και βέβαια να “καψουμε” το φαγητό σε εστιατόριο. Αντ’αυτών, κάναμε σύσκεψη στις 10 στο φουαγιέ του ξενοδοχείου για να δούμε τι θα κάναμε την επόμενη μέρα. Μετα το τέλος της σύσκεψης γύρω στις 11, ο Κώστας βγήκε για δίωρο περπάτημα στην πόλη μέχρι το λιμάνι και τα μεταλλικά αγάλματα των Ali και Nino (δέτε φωτό). Εγω απο την άλλη εξερεύνησα για καμιά ώρα την περιοχή γύρω απο το ξενοδοχείο. Εννοείται οτι τη βγάλαμε και οι δύο με πρόχειρο φαγητό στο χέρι και top-up μπάρες απο τις προμήθειες.
Πλησιάζοντας το Batumi, εικόνα της πόλης στη δύση του ήλιου.
Νυχτερινή άποψη της πόλης, φωτό απο το διαδίκτυο.
Επίσης νυχτερινή άποψη παρμένη με ταχύτητα πάνω απο τη μηχανή.
Και τελικά τα γνωστά μεταλλικά αγάλματα των Ali και Nino, πάντα σε νυχτερινή άποψη.
To Batumi είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Γεωργίας και έχει δει μια σχετικά “κιτσάτη” ανάπτυξη που θυμίζει Dubai και η οποία συνυπάρχει με εναν αέρα παλιάς Σοβιετίας. Είναι πολύ ζωντανή πόλη με μπαρ, εστιατόρια και ζωή το βράδυ και βέβαια με πάμπολλους κάγκουρες οδηγούς! Είναι δε μια καλή βάση για να ξεκινήσει κανείς να κάνει το Svaneti / Δυτικό Καύκασο. Εμένα δε με χάλασε, του Κώστα όμως δεν του άρεσε καθόλου. Παντως δεν θα επισκεπτόμουνα την πόλη επι τούτου, για παράδειγμα για ένα π/σ/κ με αεροπλάνο απο Αθήνα, ενω θα επισκεπτόμουνα την Τυφλίδα.
Χιλιόμετρα ημέρας 400 με 30 απο τα οποία χωμάτινα στον D915. Μείναμε στο απόλυτα φανταστικό New Wave Hotel
(4άστερο αλλά θα μπορούσε νάναι και 5άστερο) με υπόγειο γκαράζ και 52€ το κάθε δωμάτιο/σουίτα αλλά χωρίς πρωϊνό – απλά απίστευτη τιμή. Δε βάλαμε πρωϊνό επίτηδες για να φεύγαμε το επόμενο πρωί όσο πιο νωρίς γινότανε, ναι καλά...Σημείωση: Στη Γεωργία οι μηχανές χρειάζονται ασφάλεια, η οποία βγαίνει πολυ εύκολα διαδικτυακά απο τον ιστότοπο https://tpl.ge/en. Και είναι καλό να βγει κανά δυό μέρες πριν ώστε να έχει λάβει ο ιδιοκτήτης το σχετικό email πριν μπει στη χώρα.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...
63
Τα ταξιδιωτικά σας (αφήγηση, φωτογραφίες, πληροφορίες) / Απ: Εχει τελικά λύκους στον Καύκασο? (ή αλλιώς Γεωργία/Καύκασος χιαστί)
« Last post by XLGeorge on Τετάρτη 11 Μάρτιος 2026, 01:12:08 πμ »Day 3 Cappadocia-Erzincan via Karanlik/Dark Canyon -
Δευτέρα 15 Σεπτεμβρίου 2025
Η τρίτη μέρα ήτανε επίσης απαιτητική από πλευράς χιλιομέτρων και η πρώτη στα βάθη της Ανατολίας. Δέκα χρόνια πριν, το καλοκάιρι του 2015, είχαμε φτάσει με τον Λευτέρη-Leon μέχρι περίπου 100χμ μετά την Καισάρεια/Kayseri και είχαμε δει το τοπίο να αλλάζει δραματικά: πιο ξερό με λιγότερη βλάστηση, μεγάλα υψίπεδα και γαλανό ουρανό χωρίς καθόλου σύννεφα καθώς το κλίμα είναι ξερό χωρίς υγρασία. Τα ίδια είδαμε και φέτος με τον Κώστα αλλά σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα καθώς μπήκαμε πολύ πιο βαθειά στην Ανατολία και ανεβήκαμε σε μεγαλύτερα υψόμετρα.
Η διαδρομή σχεδιάστηκε ώστε να μας βγάλει στο Karanlik/Dark Canyon απο τη βόρεια είσοδο ώστε να το κάνουμε με νότια κατεύθυνση μέχρι το Kemaliye και μετά απο κει να συνεχίσουμε πάλι βόρεια μέχρι το Erzincan (προφέρεται Ερζιντσάν) το οποίο βόλευε ώστε την επόμενη μέρα να κάνουμε τον D915, να δούμε τη λίμνη Uzungol και περάσουμε τα σύνορα Τουρκίας-Γεωργίας προς το Batumi. Προβλεπόμενα χιλιόμετρα ημέρας 650 απο τα οποία τα 20χμ χώμα στο Karanlik Canyon δίπλα στον Ευφράτη.
Λίγο μετά την Καισάρεια συναντήσαμε και το πρώτο κομβόϋ μεγάλων μηχανών στο ταξίδι: ενα VStrom 1000, ένα Varadero και ένα Αφρικα 750 με ρουμάνικες πινακίδες. Χαιρετήσαμε, προσπεράσαμε και φύγαμε προς τα υψίπεδα της Ανατολίας. Πρώτη στάση σε μια λίμνη που συναντήσαμε.
Στο υψίπεδο που οδηγούμε τώρα τα τοπία είναι όπως στην επόμενη φωτό, και ούτε ένα συννεφάκι στον ουρανό.
Σε κάποια φάση μετά από αρκετά χμ κατεβήκαμε πιο χαμηλά και πλησιάζοντας την περιοχή προς το Σκοτεινό Φαράγι βρήκαμε μια μικρή πόλη όπου σταματήσαμε σε μια σκιά για να βάλουμε την πινέζα της βόρειας εισόδου του φαραγγιού στο GPS. Να αναφέρω εδώ οτι αυτή η βόρεια είσοδος δεν είναι εύκολο να βρεθεί σε εναν δαίδαλο τοπικών δρόμων και να ευχαριστήσω και πάλι τον Γιάννη-Wheelboy (administrator στο motoparea.gr) που μας είχε δώσει το ακριβές σημείο για το πως θα τη βρούμε, tnx κι’απο δω Γιάννη!
Και αφού κάναμε ακόμη και κάμποσο χώμα σε ένα άγριο και περίεργο τοπίο, φτάσαμε τελικά στην βόρεια είσοδο του φαραγγιού δίπλα στον Ευφράτη.
Οι πρώτες εικόνες του φαραγγιού επιβεβαιώνουν ότι άξιζε την παράκαμψη για την επίσκεψη/διάσχιση.
Η διαδρομή έχει σκαμένα τούνελ στον βράχο δίπλα στον Ευφράτη που εδώ είναι στις αρχές του και είναι σχετικά "μικρός".
Αξίζει να αφιερώσει κανείς κάποιο χρόνο εδώ, και σε αρκετά σημεία σταματήσαμε για να χαζέψουμε το τοπίο
Και δυό φωτό για Χόνδα και Ντουκάτι adventure advertising campaigns αντίστοιχα
Μετά από τα περίπου 16χμ του φαραγγιού, πλησιάζουμε προς την έξοδο.
Στην νότια έξοδο/είσοδο υπάρχει γέφυρα τύπου Bailey που οδηγεί στον ασφαλτόδρομο βόρεια ενώ συνεχίζοντας νότια, δυό χιλιόμετρα πιο κάτω είναι το Kemaliye (μόλις φαίνονται κάποια σπίτια στη φωτό). Να αναφέρω επίσης οτι ένας άλλος τρόπος για να κάνει κάποιος το φαράγγι είναι απο νότια απο το Kemaliye, αλλά αυτό δεν βολεύει αν έρχεται κανείς απο βόρεια και ανατολικά, πχ απο Σεβάστεια/Sivas ή από πιο μακριά απο Καππαδοκία όπως εμείς. Επίσης αν γίνει απο νότο προς βορρά, θα πρέπει να το κάνει κάποιος και ανάποδα/πίσω καθώς η διαδρομή προς τον Πόντο είναι προσβάσιμη απο τη γέφυρα στην νότια είσοδο του φαραγγιού.
Στο τέλος του φαραγγιού ο Κώστας περίμενε στη γέφυρα κι’εγώ πήγα στο Kemaliye (ένα μικρό χωριό) να βάλω λίγα λίτρα βενζίνη για να με βγάλει μέχρι το Erzincan όπου θα γεμίζαμε μαζί καθώς είχα μόλις γυρίσει ρεζέρβα - προηγουμένως είχαμε γεμίσει μαζί κοντά στην Καισάρεια.
Κακή ιδέα όπως αποδείχτηκε αμέσως μετά. Ανεβαίνοντας κάτι ανηφόρες με ωραία στροφιλίκια σε εντυπωσιακό τοπίο λίγο μετα το Kemaliye, το Αφρικα άρχισε να λοξυγγιάζει, μετά απο λίγο συνήλθε και μετά ξανάρχισε ακόμα χειρότερα και δεν ανέβαζε στροφές πάνω απο 3500-4000! Στην αρχή πανικοβλήθηκα αλλά επειδή τόχα ξαναδεί το έργο απο βενζίνη του κ@λου, έσβησα/ξανάναψα εν κινήσει και το μηχανάκι ανέβαζε πάλι στροφές, result! Οπως είχε γράψει κάποιος στο αμερικάνικο Αφρικα φόρουμ, μερικές φορές ίσως χρειαστεί και αποσύνδεση μπαταρίας για ενα 5άλεπτο για να κάνει reset η “μπερδεμένη” ECU. Ψιλομπέρδεψε ακόμη μερικές φορές με την κ@λοβενζίνη αλλά μετα συνήλθε μια και καλή Οταν τόπα στον Κώστα που με ρώτησε τι έπαιζε, μούπε "σκέψου νάχα βάλει τέτοια βενζίνη κι'εγώ στο δικό μου που είναι και μη μου άπτου!"
Κάναμε αρκετά χιλιόμετρα δίπλα στον Ευφράτη και μετά αρχίσαμε να ανεβαίνουμε υψομετρικά προς τα υψίπεδα του Erzincan. Οπως ο ήλιος χαμήλωνε τα τοπία ήτανε μαγικά.
Και στη δύση του ήλιου ακόμη πιο εντυπωσιακά με ροζ αποχρώσεις
Φτάσαμε στον προορισμό μας στο Erzincan στο τέλος της μέρας. Η πόλη δεν είχε κάτι το ιδιαίτερο, και το πρόβλημα ήτανε οτι δεν μίλαγε κανείς και πουθενά ούτε μια λέξη αγγλικά, μια τελείως μα τελείως μη τουριστική πόλη. Καταφέραμε να παραγγείλουμε με το ζόρι μερικές Lahmacun με διαφορετικά toppings (Λαχματζούν είναι η τουρκική “πίτσα”) σε ένα μαγαζί με τραπεζάκια έξω αλλά φυσικά ούτε λόγος για μπύρα. Τουλάχιστο φάγαμε αργότερα σε άλλο μαγαζί στην πλατεία ωραίους μπακλαβάδες με καπάκι παγωτό
ο Σκοτεινό Φαράγγι (Dark/Karanlik Canyon) αξίζει σίγουρα επίσκεψη αλλά είναι σχετικά έξω απο τη γραμμή Καππαδοκία-D915, και γι’αυτό το λόγο αναγκαστήκαμε να μείνουμε στο σχετικά άχρωμο Erzincan. Αν παραλείψει κανείς το Dark Canyon πηγαίνοντας προς Καύκασο, θα μπορούσε να μείνει και να επισκεφτεί την Σεβάστεια/Sivas για την οποία έχω διαβάσει θετικά σχόλια απο άλλους ταξιδευτές. Ετσι ομως προστίθενται άλλα 200χμ στη διαδρομή της επόμενης μέρας προς Batumi μέσω D915 οπότε θα μπορούσε να μείνει κανείς στην ωραία Ριζούντα/Rize.
Χιλιόμετρα ημέρας 650 απο τα οποία τα περίπου 20 χώμα και είμαστε στο δρόμο για περίπου 10 ώρες. Μείναμε στο Hotel Beyrut με 45€ το κάθε δωμάτιο, μέτριο συγκριτικά με τα πολύ ωραία ξενοδοχεία στα οποία είχαμε μείνει στην Konya και ειδικά στο Goreme. Ούτε αυτό είχε παρκιγκ, όπως και στο Goreme, οπότε και πάλι διπλοκλειδώσαμε τα μηχανάκια το ένα με τ’άλλο μπροστά στη ρεσεψιόν.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...
Κάναμε αρκετά χιλιόμετρα δίπλα στον Ευφράτη και μετά αρχίσαμε να ανεβαίνουμε υψομετρικά προς τα υψίπεδα του Erzincan. Οπως ο ήλιος χαμήλωνε τα τοπία ήτανε μαγικά.
Δευτέρα 15 Σεπτεμβρίου 2025
Η τρίτη μέρα ήτανε επίσης απαιτητική από πλευράς χιλιομέτρων και η πρώτη στα βάθη της Ανατολίας. Δέκα χρόνια πριν, το καλοκάιρι του 2015, είχαμε φτάσει με τον Λευτέρη-Leon μέχρι περίπου 100χμ μετά την Καισάρεια/Kayseri και είχαμε δει το τοπίο να αλλάζει δραματικά: πιο ξερό με λιγότερη βλάστηση, μεγάλα υψίπεδα και γαλανό ουρανό χωρίς καθόλου σύννεφα καθώς το κλίμα είναι ξερό χωρίς υγρασία. Τα ίδια είδαμε και φέτος με τον Κώστα αλλά σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα καθώς μπήκαμε πολύ πιο βαθειά στην Ανατολία και ανεβήκαμε σε μεγαλύτερα υψόμετρα.
Η διαδρομή σχεδιάστηκε ώστε να μας βγάλει στο Karanlik/Dark Canyon απο τη βόρεια είσοδο ώστε να το κάνουμε με νότια κατεύθυνση μέχρι το Kemaliye και μετά απο κει να συνεχίσουμε πάλι βόρεια μέχρι το Erzincan (προφέρεται Ερζιντσάν) το οποίο βόλευε ώστε την επόμενη μέρα να κάνουμε τον D915, να δούμε τη λίμνη Uzungol και περάσουμε τα σύνορα Τουρκίας-Γεωργίας προς το Batumi. Προβλεπόμενα χιλιόμετρα ημέρας 650 απο τα οποία τα 20χμ χώμα στο Karanlik Canyon δίπλα στον Ευφράτη.
Λίγο μετά την Καισάρεια συναντήσαμε και το πρώτο κομβόϋ μεγάλων μηχανών στο ταξίδι: ενα VStrom 1000, ένα Varadero και ένα Αφρικα 750 με ρουμάνικες πινακίδες. Χαιρετήσαμε, προσπεράσαμε και φύγαμε προς τα υψίπεδα της Ανατολίας. Πρώτη στάση σε μια λίμνη που συναντήσαμε.
Στο υψίπεδο που οδηγούμε τώρα τα τοπία είναι όπως στην επόμενη φωτό, και ούτε ένα συννεφάκι στον ουρανό.
Σε κάποια φάση μετά από αρκετά χμ κατεβήκαμε πιο χαμηλά και πλησιάζοντας την περιοχή προς το Σκοτεινό Φαράγι βρήκαμε μια μικρή πόλη όπου σταματήσαμε σε μια σκιά για να βάλουμε την πινέζα της βόρειας εισόδου του φαραγγιού στο GPS. Να αναφέρω εδώ οτι αυτή η βόρεια είσοδος δεν είναι εύκολο να βρεθεί σε εναν δαίδαλο τοπικών δρόμων και να ευχαριστήσω και πάλι τον Γιάννη-Wheelboy (administrator στο motoparea.gr) που μας είχε δώσει το ακριβές σημείο για το πως θα τη βρούμε, tnx κι’απο δω Γιάννη!
Και αφού κάναμε ακόμη και κάμποσο χώμα σε ένα άγριο και περίεργο τοπίο, φτάσαμε τελικά στην βόρεια είσοδο του φαραγγιού δίπλα στον Ευφράτη.
Οι πρώτες εικόνες του φαραγγιού επιβεβαιώνουν ότι άξιζε την παράκαμψη για την επίσκεψη/διάσχιση.
Η διαδρομή έχει σκαμένα τούνελ στον βράχο δίπλα στον Ευφράτη που εδώ είναι στις αρχές του και είναι σχετικά "μικρός".
Αξίζει να αφιερώσει κανείς κάποιο χρόνο εδώ, και σε αρκετά σημεία σταματήσαμε για να χαζέψουμε το τοπίο
Και δυό φωτό για Χόνδα και Ντουκάτι adventure advertising campaigns αντίστοιχα
Μετά από τα περίπου 16χμ του φαραγγιού, πλησιάζουμε προς την έξοδο.
Στην νότια έξοδο/είσοδο υπάρχει γέφυρα τύπου Bailey που οδηγεί στον ασφαλτόδρομο βόρεια ενώ συνεχίζοντας νότια, δυό χιλιόμετρα πιο κάτω είναι το Kemaliye (μόλις φαίνονται κάποια σπίτια στη φωτό). Να αναφέρω επίσης οτι ένας άλλος τρόπος για να κάνει κάποιος το φαράγγι είναι απο νότια απο το Kemaliye, αλλά αυτό δεν βολεύει αν έρχεται κανείς απο βόρεια και ανατολικά, πχ απο Σεβάστεια/Sivas ή από πιο μακριά απο Καππαδοκία όπως εμείς. Επίσης αν γίνει απο νότο προς βορρά, θα πρέπει να το κάνει κάποιος και ανάποδα/πίσω καθώς η διαδρομή προς τον Πόντο είναι προσβάσιμη απο τη γέφυρα στην νότια είσοδο του φαραγγιού.
Στο τέλος του φαραγγιού ο Κώστας περίμενε στη γέφυρα κι’εγώ πήγα στο Kemaliye (ένα μικρό χωριό) να βάλω λίγα λίτρα βενζίνη για να με βγάλει μέχρι το Erzincan όπου θα γεμίζαμε μαζί καθώς είχα μόλις γυρίσει ρεζέρβα - προηγουμένως είχαμε γεμίσει μαζί κοντά στην Καισάρεια.
Κακή ιδέα όπως αποδείχτηκε αμέσως μετά. Ανεβαίνοντας κάτι ανηφόρες με ωραία στροφιλίκια σε εντυπωσιακό τοπίο λίγο μετα το Kemaliye, το Αφρικα άρχισε να λοξυγγιάζει, μετά απο λίγο συνήλθε και μετά ξανάρχισε ακόμα χειρότερα και δεν ανέβαζε στροφές πάνω απο 3500-4000!
Στην αρχή πανικοβλήθηκα αλλά επειδή τόχα ξαναδεί το έργο απο βενζίνη του κ@λου, έσβησα/ξανάναψα εν κινήσει και το μηχανάκι ανέβαζε πάλι στροφές, result! Οπως είχε γράψει κάποιος στο αμερικάνικο Αφρικα φόρουμ, μερικές φορές ίσως χρειαστεί και αποσύνδεση μπαταρίας για ενα 5άλεπτο για να κάνει reset η “μπερδεμένη” ECU. Ψιλομπέρδεψε ακόμη μερικές φορές με την κ@λοβενζίνη αλλά μετα συνήλθε μια και καλή Οταν τόπα στον Κώστα που με ρώτησε τι έπαιζε, μούπε "σκέψου νάχα βάλει τέτοια βενζίνη κι'εγώ στο δικό μου που είναι και μη μου άπτου!"Κάναμε αρκετά χιλιόμετρα δίπλα στον Ευφράτη και μετά αρχίσαμε να ανεβαίνουμε υψομετρικά προς τα υψίπεδα του Erzincan. Οπως ο ήλιος χαμήλωνε τα τοπία ήτανε μαγικά.
Και στη δύση του ήλιου ακόμη πιο εντυπωσιακά με ροζ αποχρώσεις
Φτάσαμε στον προορισμό μας στο Erzincan στο τέλος της μέρας. Η πόλη δεν είχε κάτι το ιδιαίτερο, και το πρόβλημα ήτανε οτι δεν μίλαγε κανείς και πουθενά ούτε μια λέξη αγγλικά, μια τελείως μα τελείως μη τουριστική πόλη. Καταφέραμε να παραγγείλουμε με το ζόρι μερικές Lahmacun με διαφορετικά toppings (Λαχματζούν είναι η τουρκική “πίτσα”) σε ένα μαγαζί με τραπεζάκια έξω αλλά φυσικά ούτε λόγος για μπύρα. Τουλάχιστο φάγαμε αργότερα σε άλλο μαγαζί στην πλατεία ωραίους μπακλαβάδες με καπάκι παγωτό
ο Σκοτεινό Φαράγγι (Dark/Karanlik Canyon) αξίζει σίγουρα επίσκεψη αλλά είναι σχετικά έξω απο τη γραμμή Καππαδοκία-D915, και γι’αυτό το λόγο αναγκαστήκαμε να μείνουμε στο σχετικά άχρωμο Erzincan. Αν παραλείψει κανείς το Dark Canyon πηγαίνοντας προς Καύκασο, θα μπορούσε να μείνει και να επισκεφτεί την Σεβάστεια/Sivas για την οποία έχω διαβάσει θετικά σχόλια απο άλλους ταξιδευτές. Ετσι ομως προστίθενται άλλα 200χμ στη διαδρομή της επόμενης μέρας προς Batumi μέσω D915 οπότε θα μπορούσε να μείνει κανείς στην ωραία Ριζούντα/Rize.
Χιλιόμετρα ημέρας 650 απο τα οποία τα περίπου 20 χώμα και είμαστε στο δρόμο για περίπου 10 ώρες. Μείναμε στο Hotel Beyrut με 45€ το κάθε δωμάτιο, μέτριο συγκριτικά με τα πολύ ωραία ξενοδοχεία στα οποία είχαμε μείνει στην Konya και ειδικά στο Goreme. Ούτε αυτό είχε παρκιγκ, όπως και στο Goreme, οπότε και πάλι διπλοκλειδώσαμε τα μηχανάκια το ένα με τ’άλλο μπροστά στη ρεσεψιόν.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...
Κάναμε αρκετά χιλιόμετρα δίπλα στον Ευφράτη και μετά αρχίσαμε να ανεβαίνουμε υψομετρικά προς τα υψίπεδα του Erzincan. Οπως ο ήλιος χαμήλωνε τα τοπία ήτανε μαγικά.
64
Άλλες Μηχανές / Απ: Αντλία Βενζίνης σε Honda CBF600SA8
« Last post by Stoneman on Τρίτη 10 Μάρτιος 2026, 23:11:20 μμ »Μια που σας βρήκα εύκαιρους, θέλω να καθαρίσω στο παπί το Townmate το φυγοκεντρικό φίλτρο λαδιού (αν έχετε υπ όψιν σας τι εστί τούτο) .
Επειδή πρέπει να βγάλω δεξί καπάκι κινητήρα και την καμπάνα βαριέμαι .
Πήρα ένα καθαριστικό εσωτερικού κινητήρων της Wurth .
Αυτό το ρίχνεις μέσα και το δουλεύεις λίγο και μετα το αδειάζεις κ βάζεις φρέσκα λάδια.
Λέω να γεμίσω τον κινητήρα 50/50 % με βενζίνη και λάδι και να βγαλω μπουζί μη κάνει τπτ τρελά και νομίζουν οτι μας την έπεσαν Ιρακινά ντρόουν,
μετα μερικές μανιβελιές καθότι το παπί στερείται τεχνολογικώς μίζαν κ να αδειάσω την μπίχλαν .
το έχω δει σε reels που το κάνουν κάτι παλιοπακστάνια τεχνικοί της συμφοράς .
Να το δοκιμάσω ? η θα κάνω ζημιά ?
Επειδή πρέπει να βγάλω δεξί καπάκι κινητήρα και την καμπάνα βαριέμαι .
Πήρα ένα καθαριστικό εσωτερικού κινητήρων της Wurth .
Αυτό το ρίχνεις μέσα και το δουλεύεις λίγο και μετα το αδειάζεις κ βάζεις φρέσκα λάδια.
Λέω να γεμίσω τον κινητήρα 50/50 % με βενζίνη και λάδι και να βγαλω μπουζί μη κάνει τπτ τρελά και νομίζουν οτι μας την έπεσαν Ιρακινά ντρόουν,
μετα μερικές μανιβελιές καθότι το παπί στερείται τεχνολογικώς μίζαν κ να αδειάσω την μπίχλαν .
το έχω δει σε reels που το κάνουν κάτι παλιοπακστάνια τεχνικοί της συμφοράς .
Να το δοκιμάσω ? η θα κάνω ζημιά ?
65
Άλλες Μηχανές / Απ: Αντλία Βενζίνης σε Honda CBF600SA8
« Last post by Stoneman on Τρίτη 10 Μάρτιος 2026, 23:03:15 μμ »Οντως , και εγώ για μοτόρι σκέφτομαι , εκτός και αν τελικά οταν την αφαιρέσω βγεί Ζονγκ κ είναι μπουκωμένα τα φίλτρα.
Οπότε πάω σε πλάντ μπί. Ολα θα δείξουν αφού την ανοίξω.
Ομως αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι οτι το μηχανάκι ΔΕΝ έχει το παραμικρό σύμπτωμα.
Τώρα η ο προηγούμενος έβαζε οτι έβρισκε η ήταν να το πάθει δεν μπορώ να το ξέρω.
Είναι κ οι βενζίνες σύντροχοι , θυμάμαι παλιά είχα ένα Fiat Uno 1.0 ie. Mετά απο δύο χρόνια στα χερια μου και αφού πήγαινε κάθε μέρα Ελευσίνα /Σχηματάρι
αρχισε να με αφήνει σε τυχαίες στιγμές. Στην αρχή είπα αισθητήρας στροφάλου, τον άλλαξα κ τπτ. Πήγα στην Fiat και μου ζήτησαν την μισή αξία του αυτοκινήτου
δλδ 800 ευρώ για αλλαγή του SPI , δλδ όλο το ψεκασμό μονού σημείου αυτό που κάποτε λέγανε ηλεκτρονικό καρμπυρατερ.
Πάντα έβαζα βενζίνη απο το ίδιο βενζινάδικο κοντα στο σπίτι μου.
Ενας φίλος μου είπε να φουλάρω με Shell (δεν κάνω διαφήμιση ετσι?) τον ακουσα απο τα πολλά κ αφου επέμενε. Με το δεύτερο γέμισμα η βλάβη απλά
εξαφανίστηκε. Ελεγα δε μπορεί μου τη φυλάει το ρημάδι η θα μείνει πλέον με την μία στο τόπο. Απο τότε εκανα ολοκληρο ταξίδι Ελευσίνα Αιγάλεω
για βενζίνη, τόσο φοβόμουν μα βάλω απο αλλού.
Αργότερα το βενζινάδικο στην γειτονιά έκλεισε λόγω νοθείας, και το πήρε άλλος.
Τι να λέμε.
Πήγα κ σήμερα να πάρω ενα καθαριστικό για κύκλωμα ψεκασμού της Wurth, μια ώρα του μιλούσα του μάπα για τεπόζιτο, για αντλία για μηχανάκι κ μου έδωσε
καθαριστικό για ψεκασμό μπεκ πετρελαίου. Η δεν υπάρχει μυαλό , η μας ψεκάζουν η κάτι παίζει με τα εμβόλια , δε μπορεί
Οπότε πάω σε πλάντ μπί. Ολα θα δείξουν αφού την ανοίξω.
Ομως αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι οτι το μηχανάκι ΔΕΝ έχει το παραμικρό σύμπτωμα.
Τώρα η ο προηγούμενος έβαζε οτι έβρισκε η ήταν να το πάθει δεν μπορώ να το ξέρω.
Είναι κ οι βενζίνες σύντροχοι , θυμάμαι παλιά είχα ένα Fiat Uno 1.0 ie. Mετά απο δύο χρόνια στα χερια μου και αφού πήγαινε κάθε μέρα Ελευσίνα /Σχηματάρι
αρχισε να με αφήνει σε τυχαίες στιγμές. Στην αρχή είπα αισθητήρας στροφάλου, τον άλλαξα κ τπτ. Πήγα στην Fiat και μου ζήτησαν την μισή αξία του αυτοκινήτου
δλδ 800 ευρώ για αλλαγή του SPI , δλδ όλο το ψεκασμό μονού σημείου αυτό που κάποτε λέγανε ηλεκτρονικό καρμπυρατερ.
Πάντα έβαζα βενζίνη απο το ίδιο βενζινάδικο κοντα στο σπίτι μου.
Ενας φίλος μου είπε να φουλάρω με Shell (δεν κάνω διαφήμιση ετσι?
) τον ακουσα απο τα πολλά κ αφου επέμενε. Με το δεύτερο γέμισμα η βλάβη απλά εξαφανίστηκε. Ελεγα δε μπορεί μου τη φυλάει το ρημάδι η θα μείνει πλέον με την μία στο τόπο. Απο τότε εκανα ολοκληρο ταξίδι Ελευσίνα Αιγάλεω
για βενζίνη, τόσο φοβόμουν μα βάλω απο αλλού.
Αργότερα το βενζινάδικο στην γειτονιά έκλεισε λόγω νοθείας, και το πήρε άλλος.
Τι να λέμε.
Πήγα κ σήμερα να πάρω ενα καθαριστικό για κύκλωμα ψεκασμού της Wurth, μια ώρα του μιλούσα του μάπα για τεπόζιτο, για αντλία για μηχανάκι κ μου έδωσε
καθαριστικό για ψεκασμό μπεκ πετρελαίου. Η δεν υπάρχει μυαλό , η μας ψεκάζουν η κάτι παίζει με τα εμβόλια , δε μπορεί
66
Άλλες Μηχανές / Απ: Αντλία Βενζίνης σε Honda CBF600SA8
« Last post by VaSiLiSj on Τρίτη 10 Μάρτιος 2026, 17:03:33 μμ »Νικολα συμφωνω με τον απο παν padis αλλα για μενα μιας και εισαι hondaκιας και θελεις να βαλεις κατι ποιοτικο και πιο οικονομικο απο το γνησιο βαλε την kemso ειναι πολυ καλη την βαζουν αρκετοι σε φτιαγμενα αμαξια και μου το επιβεβαιωσε και ενας ξαδερφος και ενας φιλος που ασχολουνται και με κουτια και με 2τροχα
https://www.kemsofuelpump.com/
Υγ. 1 Το τεποζιτο να μην αδειαζει σχεδον ποτε κατω απο την μεση γιατι οι τρομπες ψυχονται απο το καυσιμο ειτε ειναι αμαξι ειτε μηχανη αν δε το ξερεις και ειδικα το καλοκαιρι τον περνουν κλαρινο που θα ειναι και πιο ζεστο το καυσιμο φαντασου να πανε με ψιλο αδειο τεποζιτο τι καταπονηση τραβανε...
Υγ.2 Στο versys που ειχα απο κουτα μεχρι τα 100.000 που με τρακαραν και βγηκε ολικη δεν ειχα αλλαξει ποτε τρομπα ουτε ειχε αρχισει να κανει κανα περιεργο θορυβο,στα 10 χρονια δουλευε λες και ηταν πρωτη μερα
https://www.kemsofuelpump.com/
Υγ. 1 Το τεποζιτο να μην αδειαζει σχεδον ποτε κατω απο την μεση γιατι οι τρομπες ψυχονται απο το καυσιμο ειτε ειναι αμαξι ειτε μηχανη αν δε το ξερεις και ειδικα το καλοκαιρι τον περνουν κλαρινο που θα ειναι και πιο ζεστο το καυσιμο φαντασου να πανε με ψιλο αδειο τεποζιτο τι καταπονηση τραβανε...
Υγ.2 Στο versys που ειχα απο κουτα μεχρι τα 100.000 που με τρακαραν και βγηκε ολικη δεν ειχα αλλαξει ποτε τρομπα ουτε ειχε αρχισει να κανει κανα περιεργο θορυβο,στα 10 χρονια δουλευε λες και ηταν πρωτη μερα
67
Άλλες Μηχανές / Απ: Αντλία Βενζίνης σε Honda CBF600SA8
« Last post by Padis on Τρίτη 10 Μάρτιος 2026, 13:26:46 μμ »Το πρόβλημα βρίσκεται στο μοτέρ της τρόμπας, οπότε η γνώμη μου είναι να αλλάξεις μόνο αυτό.
Πάρε το μοτεράκι που βρήκες με 24€ κι όταν ξαναχαλάσει δίνεις πάλι 24€ και καθάρισες.
Πάρε το μοτεράκι που βρήκες με 24€ κι όταν ξαναχαλάσει δίνεις πάλι 24€ και καθάρισες.
68
Άλλες Μηχανές / Αντλία Βενζίνης σε Honda CBF600SA8
« Last post by Stoneman on Δευτέρα 09 Μάρτιος 2026, 22:32:12 μμ »Δε στόρυ φέρστ:
Οταν πριν καμμιά δεκαετία αγόρασα το CBFάκι, δεν ήξερα απο τρόμπες εκτός απο την τρόμπα νερού στο ΤΑ.
Απο την πρώτη στιγμή την άκουσα να σφυρίζει , υπέθεσα όμως οτι αφου είναι κοντά σε σχέση με αυτήν του αυτοκινήτου με την κράνα μου
οτι κ γι αυτό την ακούω. Οπότε κατεγράφη η παρατήρηση ως φυσιολογική και δεν έδωσα σημασία. Αφού μάλιστα το έψαξα και είδα
σε βιντεάκια τα προβλήματα που έχουν κάποιοι σύντροχοι με την 700αρα αλλά και άλλα μηχανάκια που εγώ δεν είχα σιγουρεύτηκα οτι
όλα πάνε καλά .
Τελευταία όμως το σφύριγμα έγινε πιο έντονο , αν και τους τρείς μήνες που λόγω θεμάτων υγείας το μηχανάκιον έμεινε ατσούλητο μεν αλλά
το έβαζα κάθε βδομάδα μπρός και αφαιρούσα κάθε μήνα καύσιμο και έβαζα 5 λίτρα φρέσκο .
Τώρα ακούγεται δλδ το σφύριγμα με την ίδια ένταση που ακουγόταν ξεκράνωτος με το κράνος . Αρχισα λοιπόν να σκέφτομαι οτι κάποια στιγμή
η τρόμπα θα παραδώσει πνεύμα και εγώ θα ξεφτυλιστώ αφου περηφανεύομαι για την αξιοπιστία των απανταχού Χόντα.
Η τιμή του γνήσιου ανταλλακτικού είναι αστρονομική € 695.88 συν ΦΠΑ και τα εργατικά (λέμε) Κωδικός ανταλλακτικού: 16700-MFG-D02
συν ενα λάστιχο στεγανοποίησης κάπου στα 15 €. Κωδικός ανταλλακτικού: 17574-MCF-000
Oπως καταλαβαίνετε άρχισε ψαχτική για αφτερμαρκετ ανταλλακτικό. Το ευτυχές γεγονός είναι οτι η τρόμπα είναι διαιρούμενη , δλδ μοτέρ ,
μηχανισμός και φίλτρα, απλά η Χόντα τα δίνει κομπλέ .
Το θέμα είναι οτι βρίσκω και ολόκληρο το σύστημα σε αφτερμαρκετ, αλλά κ σκέτο μοτέρ .
Για παράδειγμα : €24,22 σκέτο μοτέρ στο https://www.e-moto.gr/el-gr/p/24265/antlia-venzinis-troba-rms-gia-honda-cb600f-08-14-rms
Ο μότο Λούης : https://www.motolouis.gr/antlia-benzinis-honda-cbf-600-2008-2012-kemso που είναι κ ο μόνος που δίνει κάτι με όνομα.
Τώρα τι εστί kemso δεν κατέχω.
Η ίδια τρόμπα , στα 45 ευρώ στο eBay : https://www.ebay.com/itm/305886169502?_skw=16700-mfj-d02&itmmeta=01KK74HH2WM2JC4GW34Y8AEAFZ&hash=item47383c899e:g:f4AAAOSwDoFnKYk6&itmprp=enc%3AAQALAAAA8GfYFPkwiKCW4ZNSs2u11xCgtRpK6wJuyhE6K6X7RxnIL7sqyFwqbwOqSR1Wa%2B9nq4Wm2NlUNdhEzpjIObIapuDtji259C2Eg0yB3DoBWGV7GN%2BoA2lw3r%2FssmrG7YY6Fbi0fEn%2FaNyXwGzCHfUxAyOarpVYgb0YuqozeHGlBOVJrpG8flQXo5D38cBFdZBpT1ZtenoBpRE4SlfoxyBA4lhoH86GrAkMgpKBKv%2FhXRZ4qzH0vpcgxzFaVsiJSascSSs9MSIUUcU85U%2Bz%2BfZOYJr%2B9%2FQfhOPJ%2FQvmc%2BpY2LsSib%2FyidJcNQA6w0WEn9EeVQ%3D%3D%7Ctkp%3ABFBM0pHG5Jln
Γενικά βλέπω η Kemso παίζει αρκετά.
Στα 85 μέχρι 135 ευρώ παίζει κομπλέ : https://www.ebay.com/itm/317674899113?msockid=2a56f68583156dc9159de03c82a96ca9
Και όπως είναι φυσικόν ο κάθε πικραμένος ζητάει όσα του λείπουν https://www.ebay.co.uk/itm/146592525496?msockid=2a56f68583156dc9159de03c82a96ca9
Μέχρι κ ο Κινέζος μας πήρε χαμπάρι την φτώχεια μας : https://www.aliexpress.com/item/1005009713768952.html
Τώρα , εντύπωση μου κάνει που όλες στο eBay ιδιες είναι με του Κινέζου η όλοι τσιγκουνεύτηκαν μια δική τους φωτογραφία κ έβαλαν την δική του?
Ετσι λοιπόν βρίσκομαι αναποφάσιστος στο τι θα κάνω , αφού μάλλον φοβάμαι οτι οι περισσότεροι στο EBay είναι ευκαιριακοί μεταπωλητές του Κινέζου.
Ζητώ την γνώμη σας , κ την εμπειρία σας . Αλλιώς θα πάω στο παζάρι την Κυριακή να πάρω κουμπαρά
Οταν πριν καμμιά δεκαετία αγόρασα το CBFάκι, δεν ήξερα απο τρόμπες εκτός απο την τρόμπα νερού στο ΤΑ.
Απο την πρώτη στιγμή την άκουσα να σφυρίζει , υπέθεσα όμως οτι αφου είναι κοντά σε σχέση με αυτήν του αυτοκινήτου με την κράνα μου
οτι κ γι αυτό την ακούω. Οπότε κατεγράφη η παρατήρηση ως φυσιολογική και δεν έδωσα σημασία. Αφού μάλιστα το έψαξα και είδα
σε βιντεάκια τα προβλήματα που έχουν κάποιοι σύντροχοι με την 700αρα αλλά και άλλα μηχανάκια που εγώ δεν είχα σιγουρεύτηκα οτι
όλα πάνε καλά .
Τελευταία όμως το σφύριγμα έγινε πιο έντονο , αν και τους τρείς μήνες που λόγω θεμάτων υγείας το μηχανάκιον έμεινε ατσούλητο μεν αλλά
το έβαζα κάθε βδομάδα μπρός και αφαιρούσα κάθε μήνα καύσιμο και έβαζα 5 λίτρα φρέσκο .
Τώρα ακούγεται δλδ το σφύριγμα με την ίδια ένταση που ακουγόταν ξεκράνωτος με το κράνος . Αρχισα λοιπόν να σκέφτομαι οτι κάποια στιγμή
η τρόμπα θα παραδώσει πνεύμα και εγώ θα ξεφτυλιστώ αφου περηφανεύομαι για την αξιοπιστία των απανταχού Χόντα.
Η τιμή του γνήσιου ανταλλακτικού είναι αστρονομική € 695.88 συν ΦΠΑ και τα εργατικά (λέμε) Κωδικός ανταλλακτικού: 16700-MFG-D02
συν ενα λάστιχο στεγανοποίησης κάπου στα 15 €. Κωδικός ανταλλακτικού: 17574-MCF-000
Oπως καταλαβαίνετε άρχισε ψαχτική για αφτερμαρκετ ανταλλακτικό. Το ευτυχές γεγονός είναι οτι η τρόμπα είναι διαιρούμενη , δλδ μοτέρ ,
μηχανισμός και φίλτρα, απλά η Χόντα τα δίνει κομπλέ .
Το θέμα είναι οτι βρίσκω και ολόκληρο το σύστημα σε αφτερμαρκετ, αλλά κ σκέτο μοτέρ .
Για παράδειγμα : €24,22 σκέτο μοτέρ στο https://www.e-moto.gr/el-gr/p/24265/antlia-venzinis-troba-rms-gia-honda-cb600f-08-14-rms
Ο μότο Λούης : https://www.motolouis.gr/antlia-benzinis-honda-cbf-600-2008-2012-kemso που είναι κ ο μόνος που δίνει κάτι με όνομα.
Τώρα τι εστί kemso δεν κατέχω.
Η ίδια τρόμπα , στα 45 ευρώ στο eBay : https://www.ebay.com/itm/305886169502?_skw=16700-mfj-d02&itmmeta=01KK74HH2WM2JC4GW34Y8AEAFZ&hash=item47383c899e:g:f4AAAOSwDoFnKYk6&itmprp=enc%3AAQALAAAA8GfYFPkwiKCW4ZNSs2u11xCgtRpK6wJuyhE6K6X7RxnIL7sqyFwqbwOqSR1Wa%2B9nq4Wm2NlUNdhEzpjIObIapuDtji259C2Eg0yB3DoBWGV7GN%2BoA2lw3r%2FssmrG7YY6Fbi0fEn%2FaNyXwGzCHfUxAyOarpVYgb0YuqozeHGlBOVJrpG8flQXo5D38cBFdZBpT1ZtenoBpRE4SlfoxyBA4lhoH86GrAkMgpKBKv%2FhXRZ4qzH0vpcgxzFaVsiJSascSSs9MSIUUcU85U%2Bz%2BfZOYJr%2B9%2FQfhOPJ%2FQvmc%2BpY2LsSib%2FyidJcNQA6w0WEn9EeVQ%3D%3D%7Ctkp%3ABFBM0pHG5Jln
Γενικά βλέπω η Kemso παίζει αρκετά.
Στα 85 μέχρι 135 ευρώ παίζει κομπλέ : https://www.ebay.com/itm/317674899113?msockid=2a56f68583156dc9159de03c82a96ca9
Και όπως είναι φυσικόν ο κάθε πικραμένος ζητάει όσα του λείπουν https://www.ebay.co.uk/itm/146592525496?msockid=2a56f68583156dc9159de03c82a96ca9
Μέχρι κ ο Κινέζος μας πήρε χαμπάρι την φτώχεια μας : https://www.aliexpress.com/item/1005009713768952.html
Τώρα , εντύπωση μου κάνει που όλες στο eBay ιδιες είναι με του Κινέζου η όλοι τσιγκουνεύτηκαν μια δική τους φωτογραφία κ έβαλαν την δική του?
Ετσι λοιπόν βρίσκομαι αναποφάσιστος στο τι θα κάνω , αφού μάλλον φοβάμαι οτι οι περισσότεροι στο EBay είναι ευκαιριακοί μεταπωλητές του Κινέζου.
Ζητώ την γνώμη σας , κ την εμπειρία σας . Αλλιώς θα πάω στο παζάρι την Κυριακή να πάρω κουμπαρά
69
Μηχανολογικά / Απ: Ένα λάδι ρε παιδιά!!!
« Last post by Stoneman on Δευτέρα 09 Μάρτιος 2026, 20:45:18 μμ »Ρεμάλια, εγώ φταίω που σας κάνω παρέα .
70
Μηχανολογικά / Απ: Ένα λάδι ρε παιδιά!!!
« Last post by Padis on Δευτέρα 09 Μάρτιος 2026, 13:51:42 μμ »