Recent Posts
41
Τα ταξιδιωτικά σας (αφήγηση, φωτογραφίες, πληροφορίες) / Απ: Εχει τελικά λύκους στον Καύκασο? (ή αλλιώς Γεωργία/Καύκασος χιαστί)
« Last post by XLGeorge on Πέμπτη 23 Απρίλιος 2026, 02:56:37 πμ »Day 8 Tbilisi to Svaneti/Mestia the Hard Way (Part 1) -
Σάββατο 20 Σεπτεμβρίου 2025
WARNING: ακολουθεί τριπλοσέντονο με πολύ λίγες φωτό, αλλά αυτή ήτανε η πιο δύσκολη μέρα του ταξιδιού . Οποιος θέλει το παραλείπει και πάει κατ’ευθείαν στη Day 9 η οποία έχει τις φωτό περιήγησης του Δυτικού Καυκάσου / Svaneti National Park.
Αυτή προβλεπότανε η δεύτερη δύσκολη μέρα του ταξιδιού στη Γεωργία, καθώς θα κάναμε το δεύτερο κομμάτι του Χιαστί, δηλ απο Τυφλίδα νοτιο-ανατολικά μέχρι τη Μέστια στο Svaneti βορειο-δυτικά όπως στον χάρτη πάνω. Είχαμε κάνει το πρώτο κομμάτι τρεις μέρες πριν, απο το Batumi μέχρι το Omalo του Tusheti, και ισα που καταφέραμε να φτάσουμε εκεί στο τέλος της μέρας. Είχαμε κοιτάξει τον καιρό και οι μεγάλες βροχές δυτικά είχανε κινηθεί ανατολικά προς το Tusheti. Η πρόγνωση έδινε βροχές ακόμη στη δυτική Γεωργία μέσα στην ημέρα αλλά θεωρητικά όχι έντονα φαινόμενα ώστε να μας εμποδίσουν να ανέβουμε στο Svaneti. Αλλά όπως αποδείχτηκε, το "θεωρητικά όχι έντονα" δεν έστεκε!!
Οπως γράφτηκε και στην αρχή, το Svaneti είναι ουσιαστικά ένα ανάποδο U που ξεκινάει δυτικά απο το Zugdidi, περνάει απο το Jvari, ανεβαίνει υψομετρικά μέχρι Mestia/Ushguli και το Zagari Pass και μετά κατεβαίνει ανατολικά μέχρι λίγο πριν το Kutaisi. Παλιότερα ένα μεγάλο μέρος αυτής της διαδρομής ήτανε χωμάτινο, όπως είναι ακόμη όλο το Tusheti. Αλλά κάθε χρόνο ασφαλτοστρώνεται / τσιμεντοστρώνεται όλο και περισσότερο καθώς έχει γίνει πολύ γνωστός τουριστικός προορισμός.
Πριν το ταξίδι δεν μας ήταν γνωστό πόση ακόμα διαδρομή έχει μείνει χωμάτινη αλλά είχαμε μείνει με την εντύπωση οτι τα ψηλότερα κομμάτια, δηλ ανεβαίνοντας από Mestia προς Ushguli και μετά ψηλά το Zagari Pass είναι ακόμη χωμάτινα. Μάλιστα ο Κώστας που τόψαξε με βάση φωτό του 2021, συμπέρανε οτι η διαδρομή είχε 16χμ χώμα δυτικά και 27χμ χώμα ανατολικά του Ushguli. Αλλά ψάχνοντας πιο πρόσφατα δημοσιεύματα την προηγούμενη μέρα στην Τυφλίδα, βρήκαμε το επόμενο πρόσφατο άρθρο του 2025 με τίτλο Tbilisi to Svaneti: How to get to Mestia https://wander-lush.org/tbilisi-to-svaneti-how-to-get-to-mestia/ που γράφει οτι το Zagari Pass ανατολικά του Ushguli έχει γίνει πια όλο άσφαλτος!! Οπότε αποφασίσαμε να κάνουμε το Svaneti από ανατολικά προς δυτικά, αντίθετα με την φορά που το κάνουν οι περισσότεροι, και αυτό μας βόλευε καθώς θα ερχόμαστε απο ανατολικά λόγω Χιαστί. Οπότε η προβλεπόμενη διαδρομή άλλαξε όπως φαίνεται στον επόμενο χάρτη.
Φύγαμε λοιπον απο την Τυφλίδα κατα τις 9:30 το πρωί ώστε να περάσουμε απο ένα μαγαζί μηχανών στην έξοδο της πόλης που άνοιγε στις 10 σύμφωνα με την ιστοσελίδα του για να πάρω εγω μια εφεδρική πίσω σαμπρέλα – τους είχα πάρει τηλέφωνο την προηγούμενη και είχανε τη διάσταση που ήθελα. Αλλά με το που φτάσαμε εκεί ακριβώς στις 10 και το μαγαζί, το οποίο είχε στη βιτρίνα Ducati και MV Agusta (!!), ήτανε θεόκλειστο. Κοιτάμε προσεκτικά τις ώρες λειτουργίας και το Σάββατο άνοιγε στις 11, οπότε εννοείται οτι φύγαμε καθώς είχαμε το Χιαστί μπροστά μας... Τελικά την έβγαλα στο υπόλοιπο του ταξιδιού με την μπροστινή σαμπρέλα σαν λύση ανάγκης για πίσω και ευτυχώς δεν την χρειάστηκα.
Καρυδώσαμε τα μηχανάκια ως συνήθως στην εθνική αλλά μετά απο περίπου 100χμ είδαμε την μαυρίλα της βροχής μπροστά μας και σταματήσαμε για να βάλουμε τα αδιάβροχα. Στη συνέχεια οδηγήσαμε μέσα σε δυνατή βροχή η οποία μια έκοβε λίγο, μια έριχνε πάλι γερά. Φτάνοντας στο Kutaisi, την τελευταία μεγάλη πόλη που θα περνάγαμε πριν αρχίσουμε την άνοδο προς Svaneti / Zagari Pass, είχαμε ήδη κάνει πάνω απο 200χμ απο την Τυφλίδα και σταματήσαμε κοντά στο κέντρο για να βάλουμε βενζίνη.
Εριχνε καρδάρια βροχής, και όπως βάζω πρώτος εγώ ακούω τον Κώστα να μου λέει “Εχουμε πρόβλημα, έχει μπλοκάρει και δε βγαίνει το tankbag στο μηχανάκι μου!!!” Το αδειάζουμε για να λύσουμε τις βίδες που το κρατάνε στο στεφάνι της τάπας οι οποίες φαίνονται αρχικά σαν allen αλλά γρήγορα διαπιστώνουμε οτι είναι torx! Εγώ φυσικα με γιαπωνέζικο μηχανάκι δεν έχω κλειδιά torx και ο Κώστας έχει μόνο ένα μέγεθος που δεν κάνει. Τώρα τι κάνουμε? Να βρούμε μαγαζί να αγοράσουμε κλειδί torx, ναι αλλά πως και που σε πόλη που ελάχιστοι μιλάνε αγγλικά??! 
Βλέπω ένα πιτσιρικά με ένα καγκουρεμένο αυτοκίνητο και λέω ας ρωτήσω μήπως και... Και πάνω στην ατυχία μας, μπινγκ λόττο, το παιδί μιλάει υποφερτά αγγλικά και επειδή μαστορεύει, ξέρει τι και πως. Μας βάζει λοιπόν πινέζα στο κινητό σε μαγαζί εργαλείων “το οποίο έχει τα πάντα, θα βρείτε σίγουρα!”. Με το που φτάνουμε εκεί, υπάρχει μπαλκόνι που προστατεύει απο τη βροχή αλλά είναι φουλ κατειλημμένο εκτός απο ενα σημείο που ίσα που χωράει ο μπροστινός τροχός και το μισό τεπόζιτο του Ducati, ευτυχώς!! Αγοράζουμε λοιπόν το εργαλείο, λύνουμε τις βίδες και έχουμε περισσότερο χώρο να δουλέψουμε για να το ξεμπλοκάρουμε αλλά θέλει μοχλό με μικρό κατσαβίδι ή τράβηγμα με κάτι. Δανειζόμαστε απο το μαγαζί ένα τέτοιο μικρό κατσαβίδι και το ξεμπλοκάρουμε, result!
Η επόμενη φωτό δείχνει το δικό μου μηχανάκι μπροστά στην είσοδο του μαγαζιού φουλ εκτεθειμένο στη βροχή, προσέξτε τι ρίχνει!! Και σημειώστε, τέτοια βροχή έριχνε για ώρες αργότερα πάνω στο Svaneti μόνο που ήτανε νύχτα, ο δρόμος ήτανε καραχαλασμένος, είχε ομίχλη / ελλειπή ορατότητα και η θερμοκρασία ήτανε 5’C θα δείτε αργότερα
Στην επόμενη φωτό φαίνεται η πατέντα που πάμε να κάνουμε με δεματικό για να τραβήξουμε το κορδόνι να ξεμπλοκάρει, η φωτό είναι τραβηγμένη δυό μέρες μετά στην Αμάσεια, την τρίτη και τελευταία φορά που μπλόκαρε το tankbag γιατί εκεί βρήκαμε το κόλπο να το κάνουμε να μην ξαναμπλοκάρει!
Αφου βάζει κι΄ο Κώστας βενζίνη, ξεκινάμε παλι μέσα στη φοβερή βροχή. Εχουμε φτάσει πια στο ανατολικό τέλος του ανάποδου U, περνάμε κάπου 5χμ χαλικο-λασπόδρομου με λίγο λιγότερη βροχή και αρχίζουμε να ανεβαίνουμε. Εκεί σε κάποιο σημείο σταματάμε καθώς βλέπουμε μπροστά μας μια απόλυτη μαυρίλα ψηλά προς το Zagari Pass. Σκεφτόμαστε οτι εκεί πάνω με 2600μ ύψος μπορεί και να χιονίζει, και αυτό παρά την πρόγνωση του καιρού που δεν έδινε βροχές/χιόνι αργά το απόγευμα στο Svaneti. Και επίσης μέσα στη βροχή και ομίχλη/σύννεφο δε θα βλέπαμε σχεδόν τίποτα απο το Zagari Pass.
Οπότε αποφασίζουμε να αλλάξουμε και πάλι (για τρίτη φορά!!) το πλάνο της μέρας και να προσεγγίσουμε τη Mestia απο δυτικά και όχι απο ανατολικά, όπως ήταν το αρχικό πλάνο του ταξιδιού. Αυτό βέβαια σήμαινε ότι βάζαμε επιπλέον ώρες οδήγησης και μάλιστα σε μικρούς και σχετικά δύσκολους δρόμους στους πρόποδες του Καυκάσου. Γιατί αν το ξέραμε απο την αρχή, δεν θα βγαίναμε απο την εθνική προς το Kutaisi αλλά θα συνεχίζαμε δυτικά προς Senaki/Zugdidi και θα είχαμε κερδίσει αρκετό χρόνο. Θυμίζω οτι ο λόγος που διαλέξαμε να ανέβουμε απο ανατολικά ήτανε το αρθρο που έλεγε οτι απο κει είχε γίνει φουλ άσφαλτος μέχρι Ushguli και Mestia. Ετσι λοιπόν η διαδρομή αλλάζει και πάλι και γίνεται όπως στον παρακάτω χάρτη.
Οδηγώντας λοιπόν σε σπασμένους χαλικόδρομους στους πρόποδες του Καυκάσου με βροχή που μια έριχνε δυνατά και μια έκοβε, φτάσαμε τελικά στις 5:30 το απόγευμα στο Jgali που είναι κοντά στον κύριο δρόμο Zugdidi-Mestia – επιτέλους σε καλό ασφαλτόδρομο! Εκεί αποφασίσαμε να σταματήσουμε για ένα μισάωρο να ξεκουραστούμε και να φάμε καμιά μπάρα, είμαστε ήδη στο δρόμο για 9 ώρες, απο τις 9:30 το πρωί, μείον τη μια ώρα στο Kutaisi που παλεύαμε με το tankbag. Και σαν bonus, το τελευταίο μισάωρο που οδηγούσαμε η βροχή είχε σταματήσει τελείως!
Οσο τσακίζαμε μπάρες και ξηρούς καρπούς σε ένα παρκάκι δίπλα στο δρόμο μας πιάσανε κουβέντα κάτι ντόπιοι έφηβοι που χαζεύανε εκει δίπλα, απο που είστε, που πάτε, κλπ. Μάλιστα μας δώσανε και κάποιο τοπικό φρούτο που κόβανε απο τα διπλανά δένδρα το οποίο δοκιμάσαμε και ήτανε ενδιαφέρον. Τους αντιπροσφέραμε ξηρούς καρπούς που είχαμε μαζί. Και παράλληλα κοιτάξαμε το πόσο μας έμενε μέχρι τη Mestia. Είχαμε περίπου 130χμ για τα οποία το Garmin έδινε 1:40 ενώ ο Γούγλης (που πάντα ξέρει καλύτερα
) 3 ολόκληρες ώρες! Και με δεδομένο οτι νύχτωνε γύρω στις 7:30 το αργότερο, θα οδηγούσαμε για τουλάχιστο άλλη μιάμιση ώρα στο σκοτάδι και σε σχετικά δύσκολο δρόμο!
Στις επόμενες φωτό το παιδί που μας έδωσε τα φρούτα και τα φρούτα μισοφαγωμένα απο μας.
Είχαμε λοιπόν οδηγήσει ήδη για 8 ώρες (9:30-5:30), απο τις οποίες τις 6 (11-5) υπό σχεδόν καταρρακτώδη βροχή και είχαμε κάνει 370χμ, απο τα οποία τα τελευταία 170χμ σε δύσκολους επαρχιακούς. Είχαμε ακόμη 130χμ, αρχίζοντας την ανάβαση του Καυκάσου προς το Svaneti με τελικό προορισμό τη Mestia. Και θεωρητικά οι βροχές είχανε κινηθεί ανατολικά, όπως ήτανε άλλωστε η πρόγνωση.
Θεωρητικά μόνο όμως, οι επόμενες τρεις ώρες γι'αυτά τα 130χμ αποδείχτηκαν απο τις δυσκολότερες που οδηγήσαμε ποτέ!!
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ... (με το τελευταίο κομμάτι της όγδοης μέρας)
Σάββατο 20 Σεπτεμβρίου 2025
WARNING: ακολουθεί τριπλοσέντονο με πολύ λίγες φωτό, αλλά αυτή ήτανε η πιο δύσκολη μέρα του ταξιδιού . Οποιος θέλει το παραλείπει και πάει κατ’ευθείαν στη Day 9 η οποία έχει τις φωτό περιήγησης του Δυτικού Καυκάσου / Svaneti National Park.
Αυτή προβλεπότανε η δεύτερη δύσκολη μέρα του ταξιδιού στη Γεωργία, καθώς θα κάναμε το δεύτερο κομμάτι του Χιαστί, δηλ απο Τυφλίδα νοτιο-ανατολικά μέχρι τη Μέστια στο Svaneti βορειο-δυτικά όπως στον χάρτη πάνω. Είχαμε κάνει το πρώτο κομμάτι τρεις μέρες πριν, απο το Batumi μέχρι το Omalo του Tusheti, και ισα που καταφέραμε να φτάσουμε εκεί στο τέλος της μέρας. Είχαμε κοιτάξει τον καιρό και οι μεγάλες βροχές δυτικά είχανε κινηθεί ανατολικά προς το Tusheti. Η πρόγνωση έδινε βροχές ακόμη στη δυτική Γεωργία μέσα στην ημέρα αλλά θεωρητικά όχι έντονα φαινόμενα ώστε να μας εμποδίσουν να ανέβουμε στο Svaneti. Αλλά όπως αποδείχτηκε, το "θεωρητικά όχι έντονα" δεν έστεκε!!
Οπως γράφτηκε και στην αρχή, το Svaneti είναι ουσιαστικά ένα ανάποδο U που ξεκινάει δυτικά απο το Zugdidi, περνάει απο το Jvari, ανεβαίνει υψομετρικά μέχρι Mestia/Ushguli και το Zagari Pass και μετά κατεβαίνει ανατολικά μέχρι λίγο πριν το Kutaisi. Παλιότερα ένα μεγάλο μέρος αυτής της διαδρομής ήτανε χωμάτινο, όπως είναι ακόμη όλο το Tusheti. Αλλά κάθε χρόνο ασφαλτοστρώνεται / τσιμεντοστρώνεται όλο και περισσότερο καθώς έχει γίνει πολύ γνωστός τουριστικός προορισμός.
Πριν το ταξίδι δεν μας ήταν γνωστό πόση ακόμα διαδρομή έχει μείνει χωμάτινη αλλά είχαμε μείνει με την εντύπωση οτι τα ψηλότερα κομμάτια, δηλ ανεβαίνοντας από Mestia προς Ushguli και μετά ψηλά το Zagari Pass είναι ακόμη χωμάτινα. Μάλιστα ο Κώστας που τόψαξε με βάση φωτό του 2021, συμπέρανε οτι η διαδρομή είχε 16χμ χώμα δυτικά και 27χμ χώμα ανατολικά του Ushguli. Αλλά ψάχνοντας πιο πρόσφατα δημοσιεύματα την προηγούμενη μέρα στην Τυφλίδα, βρήκαμε το επόμενο πρόσφατο άρθρο του 2025 με τίτλο Tbilisi to Svaneti: How to get to Mestia https://wander-lush.org/tbilisi-to-svaneti-how-to-get-to-mestia/ που γράφει οτι το Zagari Pass ανατολικά του Ushguli έχει γίνει πια όλο άσφαλτος!! Οπότε αποφασίσαμε να κάνουμε το Svaneti από ανατολικά προς δυτικά, αντίθετα με την φορά που το κάνουν οι περισσότεροι, και αυτό μας βόλευε καθώς θα ερχόμαστε απο ανατολικά λόγω Χιαστί. Οπότε η προβλεπόμενη διαδρομή άλλαξε όπως φαίνεται στον επόμενο χάρτη.
Φύγαμε λοιπον απο την Τυφλίδα κατα τις 9:30 το πρωί ώστε να περάσουμε απο ένα μαγαζί μηχανών στην έξοδο της πόλης που άνοιγε στις 10 σύμφωνα με την ιστοσελίδα του για να πάρω εγω μια εφεδρική πίσω σαμπρέλα – τους είχα πάρει τηλέφωνο την προηγούμενη και είχανε τη διάσταση που ήθελα. Αλλά με το που φτάσαμε εκεί ακριβώς στις 10 και το μαγαζί, το οποίο είχε στη βιτρίνα Ducati και MV Agusta (!!), ήτανε θεόκλειστο. Κοιτάμε προσεκτικά τις ώρες λειτουργίας και το Σάββατο άνοιγε στις 11, οπότε εννοείται οτι φύγαμε καθώς είχαμε το Χιαστί μπροστά μας... Τελικά την έβγαλα στο υπόλοιπο του ταξιδιού με την μπροστινή σαμπρέλα σαν λύση ανάγκης για πίσω και ευτυχώς δεν την χρειάστηκα.
Καρυδώσαμε τα μηχανάκια ως συνήθως στην εθνική αλλά μετά απο περίπου 100χμ είδαμε την μαυρίλα της βροχής μπροστά μας και σταματήσαμε για να βάλουμε τα αδιάβροχα. Στη συνέχεια οδηγήσαμε μέσα σε δυνατή βροχή η οποία μια έκοβε λίγο, μια έριχνε πάλι γερά. Φτάνοντας στο Kutaisi, την τελευταία μεγάλη πόλη που θα περνάγαμε πριν αρχίσουμε την άνοδο προς Svaneti / Zagari Pass, είχαμε ήδη κάνει πάνω απο 200χμ απο την Τυφλίδα και σταματήσαμε κοντά στο κέντρο για να βάλουμε βενζίνη.
Εριχνε καρδάρια βροχής, και όπως βάζω πρώτος εγώ ακούω τον Κώστα να μου λέει “Εχουμε πρόβλημα, έχει μπλοκάρει και δε βγαίνει το tankbag στο μηχανάκι μου!!!”
Το αδειάζουμε για να λύσουμε τις βίδες που το κρατάνε στο στεφάνι της τάπας οι οποίες φαίνονται αρχικά σαν allen αλλά γρήγορα διαπιστώνουμε οτι είναι torx! Εγώ φυσικα με γιαπωνέζικο μηχανάκι δεν έχω κλειδιά torx και ο Κώστας έχει μόνο ένα μέγεθος που δεν κάνει. Τώρα τι κάνουμε? Να βρούμε μαγαζί να αγοράσουμε κλειδί torx, ναι αλλά πως και που σε πόλη που ελάχιστοι μιλάνε αγγλικά??! Βλέπω ένα πιτσιρικά με ένα καγκουρεμένο αυτοκίνητο και λέω ας ρωτήσω μήπως και... Και πάνω στην ατυχία μας, μπινγκ λόττο, το παιδί μιλάει υποφερτά αγγλικά και επειδή μαστορεύει, ξέρει τι και πως. Μας βάζει λοιπόν πινέζα στο κινητό σε μαγαζί εργαλείων “το οποίο έχει τα πάντα, θα βρείτε σίγουρα!”. Με το που φτάνουμε εκεί, υπάρχει μπαλκόνι που προστατεύει απο τη βροχή αλλά είναι φουλ κατειλημμένο εκτός απο ενα σημείο που ίσα που χωράει ο μπροστινός τροχός και το μισό τεπόζιτο του Ducati, ευτυχώς!! Αγοράζουμε λοιπόν το εργαλείο, λύνουμε τις βίδες και έχουμε περισσότερο χώρο να δουλέψουμε για να το ξεμπλοκάρουμε αλλά θέλει μοχλό με μικρό κατσαβίδι ή τράβηγμα με κάτι. Δανειζόμαστε απο το μαγαζί ένα τέτοιο μικρό κατσαβίδι και το ξεμπλοκάρουμε, result!
Η επόμενη φωτό δείχνει το δικό μου μηχανάκι μπροστά στην είσοδο του μαγαζιού φουλ εκτεθειμένο στη βροχή, προσέξτε τι ρίχνει!! Και σημειώστε, τέτοια βροχή έριχνε για ώρες αργότερα πάνω στο Svaneti μόνο που ήτανε νύχτα, ο δρόμος ήτανε καραχαλασμένος, είχε ομίχλη / ελλειπή ορατότητα και η θερμοκρασία ήτανε 5’C θα δείτε αργότερα
Στην επόμενη φωτό φαίνεται η πατέντα που πάμε να κάνουμε με δεματικό για να τραβήξουμε το κορδόνι να ξεμπλοκάρει, η φωτό είναι τραβηγμένη δυό μέρες μετά στην Αμάσεια, την τρίτη και τελευταία φορά που μπλόκαρε το tankbag γιατί εκεί βρήκαμε το κόλπο να το κάνουμε να μην ξαναμπλοκάρει!
Αφου βάζει κι΄ο Κώστας βενζίνη, ξεκινάμε παλι μέσα στη φοβερή βροχή. Εχουμε φτάσει πια στο ανατολικό τέλος του ανάποδου U, περνάμε κάπου 5χμ χαλικο-λασπόδρομου με λίγο λιγότερη βροχή και αρχίζουμε να ανεβαίνουμε. Εκεί σε κάποιο σημείο σταματάμε καθώς βλέπουμε μπροστά μας μια απόλυτη μαυρίλα ψηλά προς το Zagari Pass. Σκεφτόμαστε οτι εκεί πάνω με 2600μ ύψος μπορεί και να χιονίζει, και αυτό παρά την πρόγνωση του καιρού που δεν έδινε βροχές/χιόνι αργά το απόγευμα στο Svaneti. Και επίσης μέσα στη βροχή και ομίχλη/σύννεφο δε θα βλέπαμε σχεδόν τίποτα απο το Zagari Pass.
Οπότε αποφασίζουμε να αλλάξουμε και πάλι (για τρίτη φορά!!) το πλάνο της μέρας και να προσεγγίσουμε τη Mestia απο δυτικά και όχι απο ανατολικά, όπως ήταν το αρχικό πλάνο του ταξιδιού. Αυτό βέβαια σήμαινε ότι βάζαμε επιπλέον ώρες οδήγησης και μάλιστα σε μικρούς και σχετικά δύσκολους δρόμους στους πρόποδες του Καυκάσου. Γιατί αν το ξέραμε απο την αρχή, δεν θα βγαίναμε απο την εθνική προς το Kutaisi αλλά θα συνεχίζαμε δυτικά προς Senaki/Zugdidi και θα είχαμε κερδίσει αρκετό χρόνο. Θυμίζω οτι ο λόγος που διαλέξαμε να ανέβουμε απο ανατολικά ήτανε το αρθρο που έλεγε οτι απο κει είχε γίνει φουλ άσφαλτος μέχρι Ushguli και Mestia. Ετσι λοιπόν η διαδρομή αλλάζει και πάλι και γίνεται όπως στον παρακάτω χάρτη.
Οδηγώντας λοιπόν σε σπασμένους χαλικόδρομους στους πρόποδες του Καυκάσου με βροχή που μια έριχνε δυνατά και μια έκοβε, φτάσαμε τελικά στις 5:30 το απόγευμα στο Jgali που είναι κοντά στον κύριο δρόμο Zugdidi-Mestia – επιτέλους σε καλό ασφαλτόδρομο! Εκεί αποφασίσαμε να σταματήσουμε για ένα μισάωρο να ξεκουραστούμε και να φάμε καμιά μπάρα, είμαστε ήδη στο δρόμο για 9 ώρες, απο τις 9:30 το πρωί, μείον τη μια ώρα στο Kutaisi που παλεύαμε με το tankbag. Και σαν bonus, το τελευταίο μισάωρο που οδηγούσαμε η βροχή είχε σταματήσει τελείως!
Οσο τσακίζαμε μπάρες και ξηρούς καρπούς σε ένα παρκάκι δίπλα στο δρόμο μας πιάσανε κουβέντα κάτι ντόπιοι έφηβοι που χαζεύανε εκει δίπλα, απο που είστε, που πάτε, κλπ. Μάλιστα μας δώσανε και κάποιο τοπικό φρούτο που κόβανε απο τα διπλανά δένδρα το οποίο δοκιμάσαμε και ήτανε ενδιαφέρον. Τους αντιπροσφέραμε ξηρούς καρπούς που είχαμε μαζί. Και παράλληλα κοιτάξαμε το πόσο μας έμενε μέχρι τη Mestia. Είχαμε περίπου 130χμ για τα οποία το Garmin έδινε 1:40 ενώ ο Γούγλης (που πάντα ξέρει καλύτερα
) 3 ολόκληρες ώρες! Και με δεδομένο οτι νύχτωνε γύρω στις 7:30 το αργότερο, θα οδηγούσαμε για τουλάχιστο άλλη μιάμιση ώρα στο σκοτάδι και σε σχετικά δύσκολο δρόμο! Στις επόμενες φωτό το παιδί που μας έδωσε τα φρούτα και τα φρούτα μισοφαγωμένα απο μας.
Είχαμε λοιπόν οδηγήσει ήδη για 8 ώρες (9:30-5:30), απο τις οποίες τις 6 (11-5) υπό σχεδόν καταρρακτώδη βροχή και είχαμε κάνει 370χμ, απο τα οποία τα τελευταία 170χμ σε δύσκολους επαρχιακούς. Είχαμε ακόμη 130χμ, αρχίζοντας την ανάβαση του Καυκάσου προς το Svaneti με τελικό προορισμό τη Mestia. Και θεωρητικά οι βροχές είχανε κινηθεί ανατολικά, όπως ήτανε άλλωστε η πρόγνωση.
Θεωρητικά μόνο όμως, οι επόμενες τρεις ώρες γι'αυτά τα 130χμ αποδείχτηκαν απο τις δυσκολότερες που οδηγήσαμε ποτέ!!
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ... (με το τελευταίο κομμάτι της όγδοης μέρας)
42
Τα ταξιδιωτικά σας (αφήγηση, φωτογραφίες, πληροφορίες) / Απ: Εχει τελικά λύκους στον Καύκασο? (ή αλλιώς Γεωργία/Καύκασος χιαστί)
« Last post by XLGeorge on Πέμπτη 23 Απρίλιος 2026, 02:13:05 πμ »Τέλεια, αλλά και χρήσιμες πληροφορίες Γιώργο, ευχαριστούμε!
Ευχαριστώ Γιάννη, το συνεχίζω τώρα και το υπόλοιπο που περιλαμβάνει και το εθνικό πάρκο Svaneti με Mestia και Ushguli.
43
Φωτογραφίες / Απ: Φωτογραφηστε την μοτοσυκλέτα σας !
« Last post by Stoneman on Τρίτη 21 Απρίλιος 2026, 17:04:25 μμ »Καλημέρα μετά από καιρό...
Εδώ και ένα σχεδόν χρόνο κάτοχος ενός κινέζου!
Ευτυχώς εγώ λόγω ηλικίας δεν προλαβαίνω να πάρψ άλλο , οπότε παραμένω στον ίδιο στάβλο.
Καλοτάξιδο , πολλά κ ασφαλή χιλιόμετρα
44
Φωτογραφίες / Απ: Φωτογραφηστε την μοτοσυκλέτα σας !
« Last post by sot econ on Πέμπτη 09 Απρίλιος 2026, 16:23:03 μμ »Καλοτάξιδη.
Για πες εντυπωσεις
Για πες εντυπωσεις
45
Φωτογραφίες / Απ: Φωτογραφηστε την μοτοσυκλέτα σας !
« Last post by Yianni on Τετάρτη 08 Απρίλιος 2026, 17:55:19 μμ »Καλημέρα μετά από καιρό...
Εδώ και ένα σχεδόν χρόνο κάτοχος ενός κινέζου!
Εδώ και ένα σχεδόν χρόνο κάτοχος ενός κινέζου!
46
Τα ταξιδιωτικά σας (αφήγηση, φωτογραφίες, πληροφορίες) / Απ: Εχει τελικά λύκους στον Καύκασο? (ή αλλιώς Γεωργία/Καύκασος χιαστί)
« Last post by γκ on Δευτέρα 06 Απρίλιος 2026, 13:06:43 μμ »Τέλεια, αλλά και χρήσιμες πληροφορίες Γιώργο, ευχαριστούμε!
47
Οδηγίες χρήσης / Απ: Προβλημα με πλαινο σταντ
« Last post by VaSiLiSj on Τρίτη 24 Μάρτιος 2026, 17:52:54 μμ »Εμείς ψάχνουμε για δουλειά κ εσύ θές να μας κόψεις το μεροκάματο?
48
Οδηγίες χρήσης / Απ: Προβλημα με πλαινο σταντ
« Last post by Stoneman on Τρίτη 24 Μάρτιος 2026, 03:43:48 πμ »ποιος τα χακαρει δεν μπορειτε να δειτε για να τον μπαναρετε ?
Εμείς ψάχνουμε για δουλειά κ εσύ θές να μας κόψεις το μεροκάματο?
49
Τα ταξιδιωτικά σας (αφήγηση, φωτογραφίες, πληροφορίες) / Απ: Εχει τελικά λύκους στον Καύκασο? (ή αλλιώς Γεωργία/Καύκασος χιαστί)
« Last post by XLGeorge on Κυριακή 22 Μάρτιος 2026, 06:10:58 πμ »Day 7 Επίσκεψη Τυφλίδας - Παρασκευή 19 Σεπτεμβρίου 2025
Πρώτη μέρα του ταξιδιού με μηδέν ταξιδιωτικά χιλιόμετρα! Είχαμε κάνει 2700χμ απο τον Τσεσμέ μέχρι εδώ, έχοντας δει το Dark Canyon, τον D915 και το υπέροχο Tusheti. Είχαμε ακόμη περίπου άλλα τόσα χιλιόμετρα μέχρι την επιστροφή στον Τσεσμέ, οπότε η μέρα ξεκούρασης στην Τυφλίδα έπεσε ακριβώς στη μέση του ταξιδιού. Βέβαια μας έβγαλε λίγο απο το αρχικό πλάνο, το οποίο είχε μόνο μισή μέρα ξεκούρασης στην Τυφλίδα, αλλά απο την άλλη μια ολόκληρη μέρα ήτανε ευπρόσδεκτη μετά απο ολη την ένταση που είχαμε βιώσει λόγω καιρού και Χιαστί
Μετά το πλούσιο πρωϊνό, αποφασίσαμε αρχικά να πάμε να πλύνουμε τα μηχανάκια τα οποία είχανε δυο πόντους λάσπη απο τις διαδρομές στο Tusheti. Οδηγώντας σε κεντρικό δρόμο δίπλα στο ποτάμι βρήκαμε ένα βενζινάδικο με πλυντήριο όπου τη δουλειά την έκανε ένας υπάλληλος που έπλενε και τα αυτοκίνητα. Μας στοίχισε γύρω στα 7€ το κάθε μηχανάκι αλλά το πρόβλημα ήτανε οτι δεν δεχόντουσαν κάρτα!! Και το βγάλσιμο μετρητών lari δεν ήτανε εύκολη υπόθεση αλλά τελικά βρήκαμε άκρη. Γενικά είναι καλό να έχει απο πριν κάποιος μερικά χρήματα σε τοπικό νόμισμα όταν διασχίζει μια χώρα, το πλαστικό χρήμα δεν είναι ακόμη λύση παντού.
Και φεύγοντας, είδαμε απίστευτη καγκουριά που συναγωνίζεται τις πιο παλαβές που είχαμε δει στο Batumi! O δρόμος δίπλα στο ποτάμι είναι σχετικά ταχείας κυκλοφορίας, με δυο λωρίδες. Σε κάποιο σημείο πλαταίνει για λίγο και υπάρχει μια τρίτη λωρίδα δεξιά αλλά μόνο για 400-500μ. Ο δρόμος είναι πολύ busy και πάμε όλοι με 50χμω, εμείς στη δεξιά λωρίδα. Με το που αρχίζει η τρίτη λωρίδα, γρήγορο σπορ αυτοκίνητο, από τα πολλά που κυκλοφορούν εκεί, βγαίνει δεξιά και το σανιδώνει. Εχει μαζέψει πολλά χμω αλλά η λωρίδα σε λίγο τελειώνει. Πέφτει στα φρένα σχεδόν σε στυλ έντο και λίγο πριν το τέλος της λωρίδας με τζεημς-μποντική μανούβρα ισα που χώνεται αριστερά σε ένα μικρό κενό που εμφανίζεται την τελευταία στιγμή!! Εμείς έχουμε μείνει, κοιταζόμαστε με τον Κώστα και δεν μπορούμε να πιστέψουμε αυτό που μόλις είδαμε!! 
Αμέσως μετά πήγαμε με τις μηχανές μέχρι τον φημισμένο καθεδρικό της Αγίας Τριάδας (Holy Trinity Cathedral) που βρίσκεται σχετικά μακριά απο το “περπατήσιμο” κέντρο της Τυφλίδας.
Γυρνώντας στο ξενοδοχείο μετά το μεσημέρι, ο Κώστας βγήκε για περπάτημα στην πόλη απο νωρίς ενώ εγώ έψαξα αρχικά στο διαδίκτυο να βρω κάποιο μαγαζί να αγοράσω μια επιπλέον πίσω σαμπρέλα αλλά όλα τα σχετικά μαγαζιά που βρήκα ήταν αρκετά μακριά οπότε το άφησα για την επόμενη το πρωί όταν θα φεύγαμε προς το Svaneti. Η πρώτη φωτό που μου έστειλε ο Κώστας απο την πόλη αφορούσε την ..Georgian mafia: ενα παρκαρισμένο πανάκριβο αυτοκίνητο που του λείπανε οι τροχοί και κάποια φτερά!
Ο Κώστας ανέβηκε ποδαράτα μέχρι τον πρώτο σταθμό του τελεφερίκ για να δει την πόλη απο ψηλά και μετά δώσαμε ραντεβού στην κεντρική πλατεία με το χρυσό άγαλμα του Αγίου Γεωργίου, το οποίο αποκαλύφθηκε το 2006 και είναι αφιερωμένο στην ανεξαρτησία της Γεωργίας.
Μια άλλη πολύ μικρότερη πλατεία με δυό μπρούτζινα αγάλματα.
Και η μικρή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στην κεντρική λεωφόρο Rustaveli (ο Shota Rustaveli ήτανε ξακουστός μεσαιωνικός γεωργιανός ποιητής). Η Γεωργία είναι βαθιά χριστιανική χώρα με εκκλησίες παντού, το 85% του πληθυσμού είναι χριστιανοί ορθόδοξοι.
Η Βουλή, με διαδηλώσεις υπέρ της Ευρώπης ακριβώς απ’έξω.
Η χώρα είναι διχασμένη μεταξύ της προ-Σοβιετικής κυβέρνησης και της προ-Δυτικής/Ευρωπαϊκής αντιπολίτευσης. Είδαμε πολλές τοιχογραφίες σαν την επόμενη στην Τυφλίδα και στη Μέστια. Μάλιστα στο Telavi που βάλαμε βενζίνη κατεβαίνοντας απο το Tusheti είδαμε προ-δυτική διαδήλωση με κομβόϋ αυτοκινήτων και σημαίες της ευρωπαϊκής ένωσης.
Και φωτό του ποταμού Kura/Κύρου που διασχίζει την Τυφλίδα και χύνεται στην Κασπία Θάλασσα βγαλμένες στο τέλος της μέρας.
Περπατήσαμε πολλά χιλιόμετρα εκείνη την ημέρα, η Τυφλίδα είναι πολύ ενδιαφέρουσα και ζωντανή πόλη με πολλά πράγματα να δει κανείς, τα περισσότερα απο τα οποία αφήσαμε για μια επόμενη επίσκεψη με περισσότερο χρόνο. Φάγαμε στο παραδοσιακό Γεωργιανό εστιατόριο Shemoikhede Marjanishvilze όπου δοκιμάσαμε Beef Mtsvadi (κάτι σαν μοσχαρίσιο κεμπάπ) το οποίο ήτανε εξαιρετικό. Και μείναμε για δεύτερη συνεχόμενη μέρα στο ξενοδοχείο Hotel Tiflis οπότε απολαύσαμε το να μην χρειαστεί να μαζέψουμε πάλι τα πράγματα εκείνο το πρωί
Πρώτη μέρα του ταξιδιού με μηδέν ταξιδιωτικά χιλιόμετρα!
Είχαμε κάνει 2700χμ απο τον Τσεσμέ μέχρι εδώ, έχοντας δει το Dark Canyon, τον D915 και το υπέροχο Tusheti. Είχαμε ακόμη περίπου άλλα τόσα χιλιόμετρα μέχρι την επιστροφή στον Τσεσμέ, οπότε η μέρα ξεκούρασης στην Τυφλίδα έπεσε ακριβώς στη μέση του ταξιδιού. Βέβαια μας έβγαλε λίγο απο το αρχικό πλάνο, το οποίο είχε μόνο μισή μέρα ξεκούρασης στην Τυφλίδα, αλλά απο την άλλη μια ολόκληρη μέρα ήτανε ευπρόσδεκτη μετά απο ολη την ένταση που είχαμε βιώσει λόγω καιρού και Χιαστί Μετά το πλούσιο πρωϊνό, αποφασίσαμε αρχικά να πάμε να πλύνουμε τα μηχανάκια τα οποία είχανε δυο πόντους λάσπη απο τις διαδρομές στο Tusheti. Οδηγώντας σε κεντρικό δρόμο δίπλα στο ποτάμι βρήκαμε ένα βενζινάδικο με πλυντήριο όπου τη δουλειά την έκανε ένας υπάλληλος που έπλενε και τα αυτοκίνητα. Μας στοίχισε γύρω στα 7€ το κάθε μηχανάκι αλλά το πρόβλημα ήτανε οτι δεν δεχόντουσαν κάρτα!! Και το βγάλσιμο μετρητών lari δεν ήτανε εύκολη υπόθεση αλλά τελικά βρήκαμε άκρη. Γενικά είναι καλό να έχει απο πριν κάποιος μερικά χρήματα σε τοπικό νόμισμα όταν διασχίζει μια χώρα, το πλαστικό χρήμα δεν είναι ακόμη λύση παντού.
Και φεύγοντας, είδαμε απίστευτη καγκουριά που συναγωνίζεται τις πιο παλαβές που είχαμε δει στο Batumi! O δρόμος δίπλα στο ποτάμι είναι σχετικά ταχείας κυκλοφορίας, με δυο λωρίδες. Σε κάποιο σημείο πλαταίνει για λίγο και υπάρχει μια τρίτη λωρίδα δεξιά αλλά μόνο για 400-500μ. Ο δρόμος είναι πολύ busy και πάμε όλοι με 50χμω, εμείς στη δεξιά λωρίδα. Με το που αρχίζει η τρίτη λωρίδα, γρήγορο σπορ αυτοκίνητο, από τα πολλά που κυκλοφορούν εκεί, βγαίνει δεξιά και το σανιδώνει. Εχει μαζέψει πολλά χμω αλλά η λωρίδα σε λίγο τελειώνει. Πέφτει στα φρένα σχεδόν σε στυλ έντο και λίγο πριν το τέλος της λωρίδας με τζεημς-μποντική μανούβρα ισα που χώνεται αριστερά σε ένα μικρό κενό που εμφανίζεται την τελευταία στιγμή!!
Εμείς έχουμε μείνει, κοιταζόμαστε με τον Κώστα και δεν μπορούμε να πιστέψουμε αυτό που μόλις είδαμε!! Αμέσως μετά πήγαμε με τις μηχανές μέχρι τον φημισμένο καθεδρικό της Αγίας Τριάδας (Holy Trinity Cathedral) που βρίσκεται σχετικά μακριά απο το “περπατήσιμο” κέντρο της Τυφλίδας.
Γυρνώντας στο ξενοδοχείο μετά το μεσημέρι, ο Κώστας βγήκε για περπάτημα στην πόλη απο νωρίς ενώ εγώ έψαξα αρχικά στο διαδίκτυο να βρω κάποιο μαγαζί να αγοράσω μια επιπλέον πίσω σαμπρέλα αλλά όλα τα σχετικά μαγαζιά που βρήκα ήταν αρκετά μακριά οπότε το άφησα για την επόμενη το πρωί όταν θα φεύγαμε προς το Svaneti. Η πρώτη φωτό που μου έστειλε ο Κώστας απο την πόλη αφορούσε την ..Georgian mafia: ενα παρκαρισμένο πανάκριβο αυτοκίνητο που του λείπανε οι τροχοί και κάποια φτερά!
Ο Κώστας ανέβηκε ποδαράτα μέχρι τον πρώτο σταθμό του τελεφερίκ για να δει την πόλη απο ψηλά και μετά δώσαμε ραντεβού στην κεντρική πλατεία με το χρυσό άγαλμα του Αγίου Γεωργίου, το οποίο αποκαλύφθηκε το 2006 και είναι αφιερωμένο στην ανεξαρτησία της Γεωργίας.
Μια άλλη πολύ μικρότερη πλατεία με δυό μπρούτζινα αγάλματα.
Και η μικρή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στην κεντρική λεωφόρο Rustaveli (ο Shota Rustaveli ήτανε ξακουστός μεσαιωνικός γεωργιανός ποιητής). Η Γεωργία είναι βαθιά χριστιανική χώρα με εκκλησίες παντού, το 85% του πληθυσμού είναι χριστιανοί ορθόδοξοι.
Η Βουλή, με διαδηλώσεις υπέρ της Ευρώπης ακριβώς απ’έξω.
Η χώρα είναι διχασμένη μεταξύ της προ-Σοβιετικής κυβέρνησης και της προ-Δυτικής/Ευρωπαϊκής αντιπολίτευσης. Είδαμε πολλές τοιχογραφίες σαν την επόμενη στην Τυφλίδα και στη Μέστια. Μάλιστα στο Telavi που βάλαμε βενζίνη κατεβαίνοντας απο το Tusheti είδαμε προ-δυτική διαδήλωση με κομβόϋ αυτοκινήτων και σημαίες της ευρωπαϊκής ένωσης.
Και φωτό του ποταμού Kura/Κύρου που διασχίζει την Τυφλίδα και χύνεται στην Κασπία Θάλασσα βγαλμένες στο τέλος της μέρας.
Περπατήσαμε πολλά χιλιόμετρα εκείνη την ημέρα, η Τυφλίδα είναι πολύ ενδιαφέρουσα και ζωντανή πόλη με πολλά πράγματα να δει κανείς, τα περισσότερα απο τα οποία αφήσαμε για μια επόμενη επίσκεψη με περισσότερο χρόνο. Φάγαμε στο παραδοσιακό Γεωργιανό εστιατόριο Shemoikhede Marjanishvilze όπου δοκιμάσαμε Beef Mtsvadi (κάτι σαν μοσχαρίσιο κεμπάπ) το οποίο ήτανε εξαιρετικό. Και μείναμε για δεύτερη συνεχόμενη μέρα στο ξενοδοχείο Hotel Tiflis οπότε απολαύσαμε το να μην χρειαστεί να μαζέψουμε πάλι τα πράγματα εκείνο το πρωί
50
Τα ταξιδιωτικά σας (αφήγηση, φωτογραφίες, πληροφορίες) / Απ: Εχει τελικά λύκους στον Καύκασο? (ή αλλιώς Γεωργία/Καύκασος χιαστί)
« Last post by XLGeorge on Κυριακή 22 Μάρτιος 2026, 05:51:50 πμ »Day 6 Tusheti National Park & Omalo-Tbilisi - Πέμπτη 18 Σεπτεμβρίου 2025
Σήμερα έχουμε όλο το πρωί μέχρι αργά το μεσημέρι στις 2 για να εξερευνήσουμε το Tusheti National Park και να απολαύσουμε χωρίς πίεση χρόνου τη μαγεία του Καυκάσου! Μετά απο ένα πλούσιο πρωϊνό, καβαλάμε τα μηχανάκια για πρώτη μέρα χωρίς μπαγκάζια και φεύγουμε. Εδώ τα μηχανάκια στο φως του πρωϊνού ήλιου στην αυλή του hostel.
Πρώτη στάση στο χωριό Bochorna, που είναι το ψηλότερο χωριό στην Ευρώπη, χτισμένο στα 2350μ. Βέβαια κατοικείται μόνο το καλοκαίρι.
Ο δρόμος που μπαίνει μέσα στο χωριό είναι πολύ ανηφορικός και χαλασμένος, αλλά καθως είμαστε ξεφόρτωτοι δεν το σκεφτόμαστε καν και ανεβαίνουμε.
Ενω χαζεύουμε τον Καύκασο και βγάζουμε φωτό, σκάνε μύτη δυό ντόπιοι και με νοήματα μας δινουν να καταλάβουμε αν τους αφήνουμε ν’ανεβουν στα μηχανάκια για φωτό. Στη συνέχεια τα πασπατεύουν για αρκετή ώρα και φωτογραφίζονται πάνω στo CRF.
Στη συνέχεια γυρνάμε πίσω και κατεβαίνουμε χαμηλότερα σε ένα φαράγγι με ποτάμι που βγάζει στο υπέρoxo Dartlo, το ομορφότερο απο τα χωριά του Tusheti. Για να φτάσουν οι μηχανές πολύ κοντά στο χωριό πρέπει να περάσουμε ενα ρέμα (δέτε φωτό), την προηγούμενη μέρα είχαμε περάσει κάτι ανάλογο πηγαίνοντας προς Omalo αλλά δε βγάλαμε φωτό γιατί κοιτάγαμε να περάσουμε! Εδω κάναμε ακριβώς το ανάποδο, δεν υπήρχε ανάγκη/λόγος να το περάσουμε οπότε βγάλαμε φωτό
Παντως και κάτι Γεωργιανoί τουρίστες που ήρθανε πίσω μας με ένα μεγάλο Lexus SUV με χωμάτινα λάστιχα, κάνανε κι’αυτοί αναστροφή
Πλησιάσαμε λοιπόν το χωριό απο ένα άλλο δρόμο που γίνεται μονοπάτι και οδηγεί σε μια γέφυρα για πεζούς πάνω απο ένα ορμητικό ρέμα. To Dartlo είναι απλά υπέροχο, μείναμε αρκετά, περπατήσαμε τα σοκάκια του και χαζέψαμε για ώρα αυτό το μαγικό τοπίο!!
Εδώ τα μηχανάκια στο σημείο που τα αφήσαμε όπως φαίνονται απο το χωριό.
Επόμενη στάση το χωριό Upper Omalo - προφανώς το σκέτο Omalo είναι το “Lower” Omalo στα 2000μ Αλλο ένα μαγικό τοπίο, πάντα με τους εντυπωσιακούς Καυκασιανούς πύργους.
Και ένας πύργος απο αρκετά κοντά, με τον XLG να χαζεύει εντυπωσιασμένος το τοπίο.
Αλλά επειδή ..good things run fast όπως λένε και στο χωριό μου, μετά απο λίγη ακόμη περιπλάνηση στους δασικούς δρομους του Tusheti και με κάμποσα παντιλίκια για να γουστάρουμε καθώς είμαστε ξεφόρτωτοι, επιστρέφουμε στο Hostel Tishe στο Omalo. Η κυρία Eto, η ψυχή του hostel που μίλαγε και ικανοποιητικά αγγλικά, μας έφτιαξε καφεδάκια για να μας ξεπροβοδίσει. Φορτώσαμε τα μηχανάκια και …off we went για νάχουμε χρόνο να απολαύσουμε το ψηλότερο σημεία του Abano Pass που την προηγούμενη τόχαμε δει μέσα σε σύννεφο/ομίχλη.
Ανεβαίνοντας προς το ψηλότερο σημείο, περνάμε πάλι τις λάσπες και το ρέμα με τις πέτρες που είχαμε περάσει και την προηγούμενη. Ανεβαίνοντας ψηλά τα τοπία είναι απλά εκπληκτικά!!
Στην κορυφή του πάσου στα 2820μ υπάρχει και μια μικρή εκκλησία. Σταματήσαμε εκει αρκετή ώρα για να χαζέψουμε το μαγικό τοπίο.
Να και τα μηχανάκια που μας πήγανε στο γεμάτο λάσπες και νερά αυτή την εποχή Tusheti καραφορτωμένα χωρίς να κάνουνε κιχ.
Κατεβαίνοντας τα τοπία συνεχίζουν να είναι απλά απίστευτα!! Την επόμενη φορά θα βάλουμε δυο διανυκτερεύσεις στο Omalo με 1.5 μέρα επισκέψεων, συμπεριλαμβάνοντας πιθανά και πεζοπορία/trekking, ώστε η επιστροφή ν’αρχίσει νωρίτερα την τρίτη μέρα για νάχουμε περισσότερο χρόνο στο Abano Pass.
Tusheti και Ανατολικός Καύκασος σημαίνει νερά, νερά, και πάλι νερά!!
Και μια τελευταία με τα μηχανάκια και τον ήλιο πίσω απο τα σύννεφα να χαμηλώνει καθώς η ώρα ήτανε πια περασμένες 4.
Κατεβαίνοντας μας έκανε εντύπωση το πόσα μηχανάκια και τζιπ/SUV συναντήσαμε που κατεβαίνανε κι’αυτοί (τα 4άτροχα κυρίως Toyota και Mitsubishi, όπως και στα Σταν). Γενικά ο δρόμος του Abano Pass φαίνεται νάχει κίνηση ακόμη κι΄αυτή την εποχή, οπότε δεν είναι παρακινδυνευμένο να τον κάνει κάποιος μόνος του. Αλλά βέβαια ξεκινώντας μια λογική ώρα όπως τώρα που ξεκινήσαμε για να κατέβουμε λίγο μετά τις 2, όπως και πολλοί άλλοι απ’ότι διαπιστώσαμε. Γιατί την προηγούμενη μέρα ξεκινήσαμε ν’ανέβουμε αρκετά αργά στις 5μμ λόγω Χιαστί και επίσης λόγω καθυστέρησης με την κατολίσθηση, οπότε δεν είδαμε ούτε ενα όχημα σε όλη τη διαδρομή και αγριευτήκαμε!
Η πλάκα είναι οτι στο σημείο της κατολίσθησης είχε πάλι μια μικρή καθυστέρηση on the way down καθως η φαγάνα δούλευε και πάλι, αλλά τώρα πηγαίναμε προς τον πολιτισμό σε σχέση με την προηγούμενη μέρα που πηγαίναμε να ανεβούμε ...στο πουθενά. Λίγο αργότερα πιάσαμε πάλι άσφαλτο μετά απο συνολικά 150χμ χώματος στο Tusheti.
Φτάνοντας στο Telavi ήρθε η ώρα να φουλάρουμε βενζίνη. Εγώ είμουνα από πάνω απο τον πιτσιρικά και φούλαρα ok καθώς την είχα πάθει την προηγούμενη απο τον παππού στο Aranisi και είμουνα υποψιασμένος. Ο Κώστας δεν ασχολήθηκε και ο πιτσιρικάς, ο οποίος κοίταζε παράλληλα κάτι γκομενίτσες δίπλα που κάνανε τσαλιμάκια, έλουσε το ρεζερβουάρ του Multistrada με 2+ λίτρα βενζίνης – οχι απλά με 200ml όπως ο παππούς το Africa!! Ο Κώστας έβγαζε κυριολεκτικά καπνούς αλλά τουλάχιστο ήτανε μεγάλο βενζινάδικο και είχε βρύση. Να αναφερθεί εδώ ότι σε πολλά βενζινάδικα στη Γεωργία οι μάνικες “δε σκάνε στο πλήρες”, οπότε θέλει προσοχή στο φουλάρισμα!
Απο κει η διαδρομή προς Τυφλίδα ήτανε διαφορετική απο την προηγούμενη μέρα καθως είχαμε έρθει μέσω Military Road από δυτικά (βλέπε Χιαστί). Αυτή τη φορά πηγαίνοντας νότια προς Τυφλίδα ο δρόμος είχε μια υπέροχη στριφτερή ανάβαση, όπου ανεβήκαμε υψόμετρο και σταματήσαμε να ντυθούμε καθώς είχε πέσει η θερμοκρασία όπως νύχτωνε. Στην στριφτερή κατάβαση απο την άλλη μεριά βλέπαμε τη βροχή νάρχεται προς την Τυφλίδα, οπότε ο Κώστας μπήκε μπροστά καθώς το Multi έχει φώτα καλύτερα και απο αυτοκίνητο και έδωσε εναν διαολεμένα γρήγορο ρυθμό παρά το σκοτάδι!
Με το που φτάσαμε στην Τυφλίδα, αποδείχτηκε οτι το ξενοδοχείο που είχαμε κλείσει δεν είχε δυο δωμάτια και για τις για δυο βραδυές αλλά μόνο για τη μια! Μετά απο ένα μισάωρο άκαρπων συνεννοήσεων με τα ελάχιστα αγγλικά τους, αποφασίσαμε να βρούμε κάτι άλλο χωρίς πολύ ψάξιμο και είμαστε τυχεροί γιατι αποδείχτηκε πολύ καλό! Με το που φτάσαμε εκει και παρκάραμε τα μηχανάκια, άρχισε και η βροχή! Αφού τακτοποιηθήκαμε, δανειστήκαμε μια ομπρέλα και βγήκαμε για περπάτημα στην εντυπωσιακή νυχτερινή Τυφλίδα. “Κάψαμε” το φαγητό σε εστιατόριο καθώς ήτανε ήδη αργά και τη βγάλαμε με κάτι στο χέρι (+μπάρες top-up στο ξενοδοχείο) ώστε νάχουμε χρόνο να περπατήσουμε στους πλακόστρωτους δρόμους και να απολαύσουμε την πόλη παρά τη βροχή.
Χιλιόμετρα ημέρας 250, απο τα οποία τα περίπου 100 χώμα. Ο χάρτης δείχνει τα 200χμ Omalo-Tbilisi από τα οποία τα 50 χώμα, αλλά κάναμε και άλλα 50χμ χώμα επισκεπτόμενοι τα φοβερά χωριά του Tusheti (Bochorna, Dartlo, Upper Omalo).
Μείναμε στο πολύ καλό Hotel Tiflis με 55€ το κάθε δωμάτιο. Μάλιστα ένας απο τους υπαλλήλους μίλαγε πολύ καλά ελληνικά καθώς είχε δουλέψει για τρία χρόνια σε ξενοδοχεία στη Χαλκιδική. Χωρίς κλειστό παρκινγκ και εδώ, διπλοκλειδώσαμε τα μηχανάκια μπροστά στην είσοδο του ξενοδοχείου το οποίο ήτανε σε μια μικρή περίκλειστη πλατεία και μακριά απο πολυσύχναστους δρόμους και την ...Georgian mafia!
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...
Σήμερα έχουμε όλο το πρωί μέχρι αργά το μεσημέρι στις 2 για να εξερευνήσουμε το Tusheti National Park και να απολαύσουμε χωρίς πίεση χρόνου τη μαγεία του Καυκάσου! Μετά απο ένα πλούσιο πρωϊνό, καβαλάμε τα μηχανάκια για πρώτη μέρα χωρίς μπαγκάζια και φεύγουμε. Εδώ τα μηχανάκια στο φως του πρωϊνού ήλιου στην αυλή του hostel.
Πρώτη στάση στο χωριό Bochorna, που είναι το ψηλότερο χωριό στην Ευρώπη, χτισμένο στα 2350μ. Βέβαια κατοικείται μόνο το καλοκαίρι.
Ο δρόμος που μπαίνει μέσα στο χωριό είναι πολύ ανηφορικός και χαλασμένος, αλλά καθως είμαστε ξεφόρτωτοι δεν το σκεφτόμαστε καν και ανεβαίνουμε.
Ενω χαζεύουμε τον Καύκασο και βγάζουμε φωτό, σκάνε μύτη δυό ντόπιοι και με νοήματα μας δινουν να καταλάβουμε αν τους αφήνουμε ν’ανεβουν στα μηχανάκια για φωτό. Στη συνέχεια τα πασπατεύουν για αρκετή ώρα και φωτογραφίζονται πάνω στo CRF.
Στη συνέχεια γυρνάμε πίσω και κατεβαίνουμε χαμηλότερα σε ένα φαράγγι με ποτάμι που βγάζει στο υπέρoxo Dartlo, το ομορφότερο απο τα χωριά του Tusheti. Για να φτάσουν οι μηχανές πολύ κοντά στο χωριό πρέπει να περάσουμε ενα ρέμα (δέτε φωτό), την προηγούμενη μέρα είχαμε περάσει κάτι ανάλογο πηγαίνοντας προς Omalo αλλά δε βγάλαμε φωτό γιατί κοιτάγαμε να περάσουμε! Εδω κάναμε ακριβώς το ανάποδο, δεν υπήρχε ανάγκη/λόγος να το περάσουμε οπότε βγάλαμε φωτό
Παντως και κάτι Γεωργιανoί τουρίστες που ήρθανε πίσω μας με ένα μεγάλο Lexus SUV με χωμάτινα λάστιχα, κάνανε κι’αυτοί αναστροφή Πλησιάσαμε λοιπόν το χωριό απο ένα άλλο δρόμο που γίνεται μονοπάτι και οδηγεί σε μια γέφυρα για πεζούς πάνω απο ένα ορμητικό ρέμα. To Dartlo είναι απλά υπέροχο, μείναμε αρκετά, περπατήσαμε τα σοκάκια του και χαζέψαμε για ώρα αυτό το μαγικό τοπίο!!
Εδώ τα μηχανάκια στο σημείο που τα αφήσαμε όπως φαίνονται απο το χωριό.
Επόμενη στάση το χωριό Upper Omalo - προφανώς το σκέτο Omalo είναι το “Lower” Omalo στα 2000μ
Αλλο ένα μαγικό τοπίο, πάντα με τους εντυπωσιακούς Καυκασιανούς πύργους.Και ένας πύργος απο αρκετά κοντά, με τον XLG να χαζεύει εντυπωσιασμένος το τοπίο.
Αλλά επειδή ..good things run fast όπως λένε και στο χωριό μου, μετά απο λίγη ακόμη περιπλάνηση στους δασικούς δρομους του Tusheti και με κάμποσα παντιλίκια για να γουστάρουμε καθώς είμαστε ξεφόρτωτοι, επιστρέφουμε στο Hostel Tishe στο Omalo. Η κυρία Eto, η ψυχή του hostel που μίλαγε και ικανοποιητικά αγγλικά, μας έφτιαξε καφεδάκια για να μας ξεπροβοδίσει. Φορτώσαμε τα μηχανάκια και …off we went για νάχουμε χρόνο να απολαύσουμε το ψηλότερο σημεία του Abano Pass που την προηγούμενη τόχαμε δει μέσα σε σύννεφο/ομίχλη.
Ανεβαίνοντας προς το ψηλότερο σημείο, περνάμε πάλι τις λάσπες και το ρέμα με τις πέτρες που είχαμε περάσει και την προηγούμενη. Ανεβαίνοντας ψηλά τα τοπία είναι απλά εκπληκτικά!!
Στην κορυφή του πάσου στα 2820μ υπάρχει και μια μικρή εκκλησία. Σταματήσαμε εκει αρκετή ώρα για να χαζέψουμε το μαγικό τοπίο.
Να και τα μηχανάκια που μας πήγανε στο γεμάτο λάσπες και νερά αυτή την εποχή Tusheti καραφορτωμένα χωρίς να κάνουνε κιχ.
Κατεβαίνοντας τα τοπία συνεχίζουν να είναι απλά απίστευτα!!
Την επόμενη φορά θα βάλουμε δυο διανυκτερεύσεις στο Omalo με 1.5 μέρα επισκέψεων, συμπεριλαμβάνοντας πιθανά και πεζοπορία/trekking, ώστε η επιστροφή ν’αρχίσει νωρίτερα την τρίτη μέρα για νάχουμε περισσότερο χρόνο στο Abano Pass.Tusheti και Ανατολικός Καύκασος σημαίνει νερά, νερά, και πάλι νερά!!
Και μια τελευταία με τα μηχανάκια και τον ήλιο πίσω απο τα σύννεφα να χαμηλώνει καθώς η ώρα ήτανε πια περασμένες 4.
Κατεβαίνοντας μας έκανε εντύπωση το πόσα μηχανάκια και τζιπ/SUV συναντήσαμε που κατεβαίνανε κι’αυτοί (τα 4άτροχα κυρίως Toyota και Mitsubishi, όπως και στα Σταν). Γενικά ο δρόμος του Abano Pass φαίνεται νάχει κίνηση ακόμη κι΄αυτή την εποχή, οπότε δεν είναι παρακινδυνευμένο να τον κάνει κάποιος μόνος του. Αλλά βέβαια ξεκινώντας μια λογική ώρα όπως τώρα που ξεκινήσαμε για να κατέβουμε λίγο μετά τις 2, όπως και πολλοί άλλοι απ’ότι διαπιστώσαμε. Γιατί την προηγούμενη μέρα ξεκινήσαμε ν’ανέβουμε αρκετά αργά στις 5μμ λόγω Χιαστί και επίσης λόγω καθυστέρησης με την κατολίσθηση, οπότε δεν είδαμε ούτε ενα όχημα σε όλη τη διαδρομή και αγριευτήκαμε!
Η πλάκα είναι οτι στο σημείο της κατολίσθησης είχε πάλι μια μικρή καθυστέρηση on the way down καθως η φαγάνα δούλευε και πάλι, αλλά τώρα πηγαίναμε προς τον πολιτισμό σε σχέση με την προηγούμενη μέρα που πηγαίναμε να ανεβούμε ...στο πουθενά. Λίγο αργότερα πιάσαμε πάλι άσφαλτο μετά απο συνολικά 150χμ χώματος στο Tusheti.
Φτάνοντας στο Telavi ήρθε η ώρα να φουλάρουμε βενζίνη. Εγώ είμουνα από πάνω απο τον πιτσιρικά και φούλαρα ok καθώς την είχα πάθει την προηγούμενη απο τον παππού στο Aranisi και είμουνα υποψιασμένος. Ο Κώστας δεν ασχολήθηκε και ο πιτσιρικάς, ο οποίος κοίταζε παράλληλα κάτι γκομενίτσες δίπλα που κάνανε τσαλιμάκια, έλουσε το ρεζερβουάρ του Multistrada με 2+ λίτρα βενζίνης – οχι απλά με 200ml όπως ο παππούς το Africa!! Ο Κώστας έβγαζε κυριολεκτικά καπνούς αλλά τουλάχιστο ήτανε μεγάλο βενζινάδικο και είχε βρύση. Να αναφερθεί εδώ ότι σε πολλά βενζινάδικα στη Γεωργία οι μάνικες “δε σκάνε στο πλήρες”, οπότε θέλει προσοχή στο φουλάρισμα!
Απο κει η διαδρομή προς Τυφλίδα ήτανε διαφορετική απο την προηγούμενη μέρα καθως είχαμε έρθει μέσω Military Road από δυτικά (βλέπε Χιαστί). Αυτή τη φορά πηγαίνοντας νότια προς Τυφλίδα ο δρόμος είχε μια υπέροχη στριφτερή ανάβαση, όπου ανεβήκαμε υψόμετρο και σταματήσαμε να ντυθούμε καθώς είχε πέσει η θερμοκρασία όπως νύχτωνε. Στην στριφτερή κατάβαση απο την άλλη μεριά βλέπαμε τη βροχή νάρχεται προς την Τυφλίδα, οπότε ο Κώστας μπήκε μπροστά καθώς το Multi έχει φώτα καλύτερα και απο αυτοκίνητο και έδωσε εναν διαολεμένα γρήγορο ρυθμό παρά το σκοτάδι!
Με το που φτάσαμε στην Τυφλίδα, αποδείχτηκε οτι το ξενοδοχείο που είχαμε κλείσει δεν είχε δυο δωμάτια και για τις για δυο βραδυές αλλά μόνο για τη μια! Μετά απο ένα μισάωρο άκαρπων συνεννοήσεων με τα ελάχιστα αγγλικά τους, αποφασίσαμε να βρούμε κάτι άλλο χωρίς πολύ ψάξιμο και είμαστε τυχεροί γιατι αποδείχτηκε πολύ καλό! Με το που φτάσαμε εκει και παρκάραμε τα μηχανάκια, άρχισε και η βροχή! Αφού τακτοποιηθήκαμε, δανειστήκαμε μια ομπρέλα και βγήκαμε για περπάτημα στην εντυπωσιακή νυχτερινή Τυφλίδα. “Κάψαμε” το φαγητό σε εστιατόριο καθώς ήτανε ήδη αργά και τη βγάλαμε με κάτι στο χέρι (+μπάρες top-up στο ξενοδοχείο) ώστε νάχουμε χρόνο να περπατήσουμε στους πλακόστρωτους δρόμους και να απολαύσουμε την πόλη παρά τη βροχή.
Χιλιόμετρα ημέρας 250, απο τα οποία τα περίπου 100 χώμα. Ο χάρτης δείχνει τα 200χμ Omalo-Tbilisi από τα οποία τα 50 χώμα, αλλά κάναμε και άλλα 50χμ χώμα επισκεπτόμενοι τα φοβερά χωριά του Tusheti (Bochorna, Dartlo, Upper Omalo).
Μείναμε στο πολύ καλό Hotel Tiflis με 55€ το κάθε δωμάτιο. Μάλιστα ένας απο τους υπαλλήλους μίλαγε πολύ καλά ελληνικά καθώς είχε δουλέψει για τρία χρόνια σε ξενοδοχεία στη Χαλκιδική. Χωρίς κλειστό παρκινγκ και εδώ, διπλοκλειδώσαμε τα μηχανάκια μπροστά στην είσοδο του ξενοδοχείου το οποίο ήτανε σε μια μικρή περίκλειστη πλατεία και μακριά απο πολυσύχναστους δρόμους και την ...Georgian mafia!
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...