Hellas Transalp Forum
Για τον οδηγό => Ταξίδια - Συναντήσεις => Τα ταξιδιωτικά σας (αφήγηση, φωτογραφίες, πληροφορίες) => Topic started by: madnomad on Τετάρτη 17 Ιούλιος 2013, 18:06:17 μμ
-
Γεια σας, παιδιά, κι από 'δω μέσα!
Ήρθε, επιτέλους, η ώρα να ξεκινήσουμε το εγχείρημα που προετοιμάζουμε τα τέσσερα τελευταία χρόνια. Την Πέμπτη, 18 Ιουλίου 2013, θα μαζευτούμε γύρω στις 11:00 στο Λευκό Πύργο της Θεσσαλονίκης για την εκκίνηση με αρχικούς προορισμούς τις βαλκανικές χώρες.
Τα νέα μας και τις φωτογραφίες μας μπορείτε να τα παρακολουθείτε στο http://madnomad.gr (http://madnomad.gr). Εκτός αυτού, το μέλος "Πάρης" έχει αναλάβει να τα ποστάρει και στο Transalp forum. Έτσι, ελπίζουμε να συνταξιδεύουμε όλοι μαζί και μέσα από 'δω! Σ' ευχαριστούμε πολύ, Πάρη!
Ας ξεκινήσω, λοιπόν, με το πρώτο post περί της πολυπόθητης αναχώρησης...
Σύμφωνα με το αρχικό μας πλάνο, θα έπρεπε το Μάιο να έχουμε αποδημήσει γι’ άλλους τόπους, μακρινούς. Αλλά όπως λεν και τα «Ξύλινα Σπαθιά»: «Κι όμως είμαι ακόμα εδώ, κι αυτό το καλοκαίρι»! Δυστυχώς, ειδικά για τον εξοπλισμό των μοτοσυκλετών, μας καθυστέρησαν τόσο, που δεν το χωρούσε ο νους μας.
Σα να μην έφτανε αυτό, τις μέρες που μια πολύ όμορφη και μεγάλη παρέα απολαμβάναμε ένα τριήμερο στη φύση του Αγίου Θεοδοσίου Καλαμπάκας, στο αποχαιρετιστήριο event που οργανώθηκε, η Χριστίνα βρισκόταν στο νοσοκομείο με φρικτούς πόνους. Έτσι, αναγκάστηκε να υποβληθεί σε εγχείρηση.
Όλα πήγαν πρίμα και το καλό είναι ότι δεν απαιτούνται χρόνιες θεραπείες ούτε καν συνεχείς εξετάσεις. Το μόνο πρόβλημα προς το παρόν είναι πως χρειάζεται κάποιος χρόνος για να αναρρώσει πλήρως από την επέμβαση. Επειδή είμαστε σώφρονες νεανίες (παρά την αντίθετη γνώμη πολλών…), αποφασίσαμε, λοιπόν, να αλλάξουμε κάπως τα πλάνα μας.
(http://madnomad.gr/main/wp-content/uploads/2013/07/comic-hospital.jpg)
Το comic που έφτιαξε η Χριστίνα (έχει καλλιτεχνική φλέβα)! Προσέξτε το ψαράκι μέσα στον ορό!
Εφόσον καθυστερήσαμε τόσο, η Ευρώπη έχει βγει εκτός προγράμματος. Για να έχουμε τον ιδανικό καιρό σε όλο μας το ταξίδι (ή τουλάχιστον για όσο τηρήσουμε το πρόγραμμά μας…) πρέπει στο Μαρόκο να μπούμε το Σεπτέμβριο. Γι’ αυτό, αφήνουμε την Ευρώπη για κάποια άλλη φορά που θα έχουμε περισσότερο χρόνο και χρήμα.
Θα ξεκινήσω μόνος μου για τα Βαλκάνια την Πέμπτη 18 Ιουλίου 2013 από το Λευκό Πύργο της Θεσσαλονίκης, όπου θα μαζευτούμε κατά τις 11:00. Οι χώρες που θα περιηγηθώ θα είναι: Αλβανία, Μαυροβούνιο, Κροατία, Βοσνία-Ερζεγοβίνη και Σλοβενία. Μετά από περίπου δύο μήνες, θα φτάσω στην Ιταλία, όπου θα συναντηθούμε με τη Χριστίνα, που θα ’ρθει εκεί με καράβι από την Ελλάδα. Ελπίζουμε μέχρι τότε να έχει αναρρώσει πλήρως. Από την Ιταλία θα πάρουμε το καράβι για το Μαρόκο κι έτσι μετά από 2,5 μέρες στη θάλασσα θα είμαστε στην ήπειρο που τόσα χρόνια ονειρευόμαστε…
Φυσικά, όσοι θέλουν να έρθουν στη γραμμή της εκκίνησης για τον αποχαιρετισμό, είναι ευπρόσδεκτοι!
- Περισσότερα στο: http://madnomad.gr
Ελπίζω να τα ξαναπούμε από κοντά μετά από αρκετά χρόνια ;)
Καλά χλμ. σε όλους!
Ηλίας Βροχίδης
Χριστίνα Πεφάνη
-
Καλή τύχη παιδιά και με το καλό να επιστρέψετε και πάλι στην πατρίδα.
-
Ηλία - Χριστίνα καλό δρόμο και να απολαύσετε όσο πάει το όνειρο σας.......
Η τύχη μαζί σας......
-
Καλό ταξίδι και καλή ζωή μάγκες. Απολαύστε το.
-
Καλο ταξιδι Ηλια και Χριστινα (καλη ανάρρωση πρωτα ) με ευχες μεσα απο καρδια να εχετε παντα την τυχη με το μερος σας .
-
Καλη αναρωση πρωτα απο ολα,και καλο ταξιδι!!
Διαβαζω ηδη το βιβλιο....ειναι σα να ταξιδευω και γω μαζι σας!!
Καλα να περνατε!! ;) ;) ;)
-
Όλα να είναι βολικά στο ταξίδι σας !!
Καλή ανάρωση και καλούς δρόμους να έχετε !!!
-
Καλο Ταξιδι, να το απολαυσετε οσο παει
Θα περιμενουμε ενημερωση
-
Καλό ταξίδι. Να γυρίσετε γεροί και "πλούσιοι" !!! :)
-
(http://i1193.photobucket.com/albums/aa360/Alex_Ffc/africa2_zpsf2255aaf.jpg) (http://s1193.photobucket.com/user/Alex_Ffc/media/africa2_zpsf2255aaf.jpg.html)
-
Μπράβο παιδιά ! Ξεκινήστε... ταξιδέψτε μας.
-
Kαλο ταξίδι να έχετε και με το κάλο να γυρίσετε
-
:eusa_clap:Καλό ταξίδι ,καλή τύχη και με το καλό να επιστρέψετε. :)
-
κάλο ταξίδι λιακο !!! δεν υπάρχεις αδερφέ !!!
τιμή για βενετια μαροκο με μηχανή γνωρίζεις ??
-
Σας ευχαριστούμε όλους, παιδιά, για τις θερμές σας ευχές!
Διαμαντή, καλά το είπες: "καλή ζωή", γιατί από ένα σημείο και μετά παύει να είναι ταξίδι κι είναι τρόπος ζωής... και αυτή είναι η μαγεία!
-
κάλο ταξίδι λιακο !!! δεν υπάρχεις αδερφέ !!!
τιμή για βενετια μαροκο με μηχανή γνωρίζεις ??
Το καράβι για το Μαρόκο φεύγει από το Livorno (όχι από τη Βενετία). Ένα άτομο στο κατάστρωμα με μοτοσυκλέτα κοστίζει 180 ευρώ one way.
-
Καλή ανάρρωση στην Χριστίνα!
Καλό σου/σας ταξίδι!!!
Ανυπομονούμε να μας ταξιδέψετε!!!
:eusa_clap: :eusa_clap: :eusa_clap: :eusa_clap: :eusa_clap:
-
Καλό ταξίδι!!!!
-
Καλό σας ταξίδι παιδιά η σκέψη μας θα είναι πάντα κοντά σας, απολαυστε όσο μπορείτε το ταξίδι σας, και γνωρίστε όσο καλύτερα μπορείτε τους τόπους που θα πάτε, θα σας περιμένουμε με αγωνία να επιστρέψετε υγιείς και γεμάτοι εντυπώσεις.
Μην ξεχνάτε να μας ενημερώνετε ποτε ποτε για το που βρίσκεστε και πως περνάτε!
Ευχομαι τα καλύτερα για σας και η τύχη να σας δείχνει πάντα την καλύτερη πλευρά της, πάντα όρθιοι και απροβλημάτιστοι :wave: :wave: :wave:
-
Καλο ταξιδι και ολοι οι θεοι τις Αφρικης να ειναι μαζι σας.Παρτε μας και εμας ολους μαζι σας!Καλη ανταμωση!!
-
Καλό ταξίδι παιδιά. Περιμένουμε να ταξιδέψουμε και εμείς μαζί σας με όσα θα διαβάζουμε
-
καλο ταξιδι να εχετε και να μοιραζεστε μαζι μας καμια εικονα απο αυτες που θα γεμισουν το μυαλο σας.
-
Μεσα απο αυτο το σαιτ (http://traveler.motoridersclub.com/trip/575) μπορουμε να παρακολουθουμε την πορεια του Ηλια στο ταξιδι του .
Και μεσα απο εδω (http://madnomad.gr/main/albania1/) μπορουμε να διαβαζουμε τις ανταποκρισεις του Ηλια .
Καλο ταξιδι να εχει .
-
Καλό Ταξίδι !!! Περαστικά στην Χριστίνα!!! Νοερά μαζίσας θα ταξιδεύουμε κι εμείς. Να το απολαύσετε.
-
ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΚΑΛΟ ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΤΕ...ΠΑΝΤΑ ΜΑΖΙ ΣΑΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΣΚΕΨΗ ΜΑΣ Κ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΩΤΟ ΣΑΣ...ΠΑΝΤΑ ΟΡΘΙΟΙ ΚΑΙ ΜΕ ΥΓΕΙΑ...
-
Να και η πρώτη ανταπόκριση του ταξιδιού, η οποία γράφεται στο Αργυρόκαστρο της Αλβανίας! Την Πέμπτη, 18 Ιουλίου, ξεκινήσαμε από τη Θεσσαλονίκη με τις ευχές πολλών συγγενών και φίλων, που ήρθαν στο Λευκό Πύργο να μας αποχαιρετήσουν. Μαζί με τη Χριστίνα κατευθυνθήκαμε προς την Κοζάνη από το μικρό, όμορφο δρόμο που ακολουθεί τον Αλιάκμονα.
Το προηγούμενο βράδυ δεν είχα κοιμηθεί καθόλου, τόσο λόγω της υπερέντασης, όσο και λόγω των ατελείωτων τελευταίων λεπτομερειών που έπρεπε να διευθετήσω και να ελέγξω διπλά. Στο δρόμο προς τη Βέροια, πρώτη φορά έπιασα τον εαυτό μου να κλείνει τα μάτια του πάνω στη μοτοσυκλέτα! Ήταν ιδιαίτερα επικίνδυνο, οπότε σταματήσαμε σ' ένα ήσυχο παρκάκι να ξαπλώσουμε για καμιά ώρα. Συνεχίσαμε τη διαδρομή μας και κατασκηνώσαμε σ' ένα οικοπεδάκι ακριβώς μπροστά στα ήρεμα νερά της Λίμνης Πολυφύτου, όπου είχαμε κατασκηνώσει και παλιότερα.
Την επόμενη μέρα αποχαιρέτησα τη Χριστίνα, αφού έφευγε προς την Κεφαλονιά, ενώ εγώ κατευθυνόμουν προς τα Βαλκάνια. Τώρα θα την ξαναδώ στην Ιταλία, όπου θα έρθει το Σεπτέμβριο με καράβι, για να ταξιδέψουμε μαζί στην Αφρική. Αφού έκανα ένα ευχάριστο διάλειμμα για να δω και ν' αποχαιρετήσω καλούς φίλους στην Κοζάνη, συνέχισα προς το Γράμμο από τον όμορφο δρόμο που περνά από το Τσοτύλι και το Επταχώρι. Μάλιστα, ο Σάκης από την Κοζάνη μου πρότεινε να κάνω έναν κύκλο μέσω του Αυγερινού, όπου απόλαυσα μια όμορφη, καταπράσινη διαδρομή.
Έφτασα στη συγκέντρωση Rainbow, που γινόταν στο Γράμμο, κοντά στη Λίμνη των Αρένων. Τα βουνά του Γράμμου τα είχα εξερευνήσει και παλιότερα κι είναι από τα αγαπημένα μου! Ειδικά η περιοχή γύρω από τη λίμνη μου θύμιζε κάτι ζωγραφιές με παραμυθένια τοπία, που είχε η γιαγιά μου κρεμασμένες στους τοίχους του σπιτιού της.
Δεν είναι εύκολο να περιγράψει κανείς τι είναι οι συγκεντρώσεις Rainbow, αφού καθένας τις εκλαμβάνει διαφορετικά. Η ιστορία τους ξεκίνησε στις Η.Π.Α. το 1972. Νέοι, γέροι κι οικογένειες με παιδιά απ' όλο τον κόσμο κατασκηνώνουν για ένα μήνα σε απομονωμένα μέρη, για να επανασυνδεθούν με τη μητέρα φύση και να ζήσουν έστω και για λίγο σε αρμονία με αυτή. Οι περισσότεροι έχουν μια ενδιαφέρουσα προσωπικότητα κι είναι πνευματικοί άνθρωποι. Άλλοι ακολουθούν παραδόσεις των Ινδιάνων, που έχουν ξεχαστεί, ενώ πολλοί πρόσκεινται στον ινδουισμό.
Στις συγκεντρώσεις Rainbow απαγορεύονται τα μηχανοκίνητα οχήματα και οι ηλεκτρονικές συσκευές, αλλά παντού ακούγονται όμορφες μουσικές από εξωτικά μουσικά όργανα, όπως το σιτάρ, το σαντούρι και η άρπα στόματος, ένα μικρό, απλό οργανάκι που βγάζει πολύ ψυχεδελικούς ήχους. Στις συγκεντρώσεις αυτές γίνονται πολλές δραστηριότητες και μια από αυτές ήταν η εκμάθηση άρπας στόματος, όπου έλαβα μέρος κι εγώ! Στις επόμενες παρουσιάσεις, λοιπόν, θα σας παίζω άσματα ;-)
Κατά τα άλλα, βοηθούσα κι εγώ στην κουζίνα ή όπου αλλού απαιτούνταν, αφού τα πάντα γίνονται με την εθελοντική εργασία όλων. Γύρω από τη φωτιά απολαμβάναμε ενδιαφέρουσες συζητήσεις κάθε μέρα. Πέντε μέρες σ' ένα τέτοιο περιβάλλον ήταν ό,τι ακριβώς χρειαζόμουν για να ηρεμήσω από την υπερβολική πίεση που ένιωθα όλους αυτούς τους μήνες που προετοίμαζα το ταξίδι. Δυστυχώς, ήταν τόσο έντονη η πίεση αυτή, που μου προέκυψε ακόμη και πρόβλημα υγείας. Ελπίζω να εξαλειφθεί τώρα που ξεκίνησα το ταξίδι...
Εκεί στο Γράμμο συναντηθήκαμε με το φίλο μου το Γιάννη το Δαλμάρα, που ήρθε μ' ένα Honda AX-1, για να ταξιδέψουμε μαζί στην Αλβανία. Μετά από μια όμορφη διαδρομή στα βουνά της περιοχής, βγήκαμε από τους χωματόδρομους στο συνοριακό σταθμό της Κρυσταλλοπηγής. Αυτή τη φορά που έχω καλό GPS (να 'ναι καλά το Motoraid!), έχω βρει την υγειά μου! Το να ταξιδεύω αποκλειστικά από χωματόδρομους έχει γίνει εφικτό και εύκολο, από άποψη πλοήγησης. Υπάρχει μια μαγική επιλογή στο GPS, που του δίνει εντολή να σχεδιάζει τις διαδρομές χρησιμοποιώντας μόνο χωματόδρομους. Έτσι, αυτές τις μέρες έχουμε κάνει μετρημένα χιλιόμετρα σε άσφαλτο!
Μόλις μπήκαμε στην Αλβανία, πήραμε τα βουνά και απολαύσαμε (περισσότερο εγώ και λιγότερο ο Γιάννης!) μια επική χωμάτινη διαδρομή από το Kapshticё μέχρι το Mollaj και από το Qafzez μέχρι την Κλεισούρα (Kёlcyrё). Ειδικά το δεύτερο κομμάτι ήταν εξαιρετικά απαιτητικό. Είχε πολύ πέτρα, αρκετή λάσπη, ιδιαίτερα ανώμαλο έδαφος με βαθιά νεροφαγώματα, κατολισθήσεις που έκλειναν το δρόμο και πεσμένα δέντρα από το χειμώνα. Σ' ένα σημείο έπρεπε να περάσουμε τις μοτοσυκλέτες πάνω από έναν κορμό. Όλοι μας έλεγαν πως ήταν κλειστός αυτός ο δρόμος και μας διαβεβαίωσαν πως ήμασταν οι πρώτοι που καταφέραμε να τον περάσουμε φέτος! Αυτές τις δύο μέρες κάναμε όλο κι όλο 290 χλμ., από τα οποία τα 180 ήταν εκτός δρόμου. Είδαμε πανέμορφα βουνά, μικρές λιμνούλες και ξεχασμένα, γραφικά χωριουδάκια.
Οι Αλβανοί που συναντήσαμε ήταν ιδιαίτερα φιλικοί. Μας καλωσόριζαν όλοι και μας βοηθούσαν σε ό,τι χρειαζόμασταν. Μου έκανε εντύπωση που είναι διακριτικοί. Αν περνούσαν από εκεί που κατασκηνώναμε, τους χαιρετούσαμε, αλλά δεν πλησίαζαν για να μη μας ενοχλήσουν. Αυτό μου φαίνεται πολύ παράξενο σε σχέση με τη συνεχή περιέργεια, αν και καλοδεχούμενη, που αντιμετώπιζα στην Ασία.
Elias Vrohidis
http://madnomad.gr
Traveling in 14 Asian countries in 2 years and 2.5 months by a motorcycle!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Albania1-1.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Albania1-2.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Albania1-3.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Albania1-4.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Albania1-5.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Albania1-6.jpg)
-
Η ιστορία επαναλαμβάνεται… Και σ’ αυτό το ταξίδι προέκυψε βλάβη τη δεύτερη ‘βδομάδα και επέστρεψα στην Ελλάδα για να την επισκευάσω. Όταν ήμουν στην πανέμορφη πηγή Syri i Kaltёr, προσπαθώντας να βάλω μπρος τη μοτοσυκλέτα, διαπίστωσα πως είχε χαλάσει το κόμπλερ της μίζας. Η μίζα γυρνούσε ελεύθερα, αλλά ο κινητήρας δε γυρνούσε. Εκεί η πολύτιμη μανιβέλα έδειξε για πρώτη φορά την αξία της! Μια και ήμουν μόλις λίγα χιλιόμετρα από τα ελληνικά σύνορα, αποφάσισα να επιστρέψω στην Ελλάδα, για να φτιάξω τη βλάβη. Πρώτη φορά συναντώ τέτοια βλάβη σε XR 250. Στο παλιό μου XR, μετά από 140.000 χλμ., το κόμπλερ λειτουργεί ακόμη χωρίς κανένα πρόβλημα. Έπεσα στην περίπτωση φαίνεται...
Εν τω μεταξύ, είχαμε απολαύσει με το Γιάννη το γραφικό Αργυρόκαστρο (Gjirokastёr). Εκεί, όταν συμμάζευα τα πράγματα στη μοτοσυκλέτα, άφησα για λίγο το κινητό μου πάνω στο σάκο μου. Πήγαμε να φάμε με το Γιάννη κι όταν γυρίσαμε, διαπίστωσα πως δεν είχα το κινητό μου! Τότε θυμήθηκα πως το είχα αφήσει έξω, πάνω στο σάκο που είχα στη μοτοσυκλέτα. Φυσικά, δεν ήταν πια εκεί και αμέσως σκέφτηκα πως μου έκλεψαν το υπέροχο δώρο του Αχιλλέα και της Χρύσας από τη Λάρισα. Δεν πρόλαβα να το σκεφτώ και πολύ, όταν κάποιος Αλβανός εκεί μπροστά μου έκανε νόημα. Είχε πάρει το κινητό μου και… το έκρυψε στο τσαντάκι που έχω στο ντεπόζιτο. Με έσωσε ο άνθρωπος! Συμμάζεψε το κινητό μου και ήταν κι εκεί μπροστά να το προσέχει μέχρι να γυρίσω!
Ύστερα, επισκεφτήκαμε μια οικογένεια στο ελληνόφωνο χωριό «Καλύβια», απ’ όπου βλέπαμε την Κέρκυρα. Αυτή ήταν και η πρώτη αποστολή μας στα πλαίσια της δράσης μας «Το… πάμε το γράμμα!». Θα γίνει, λοιπόν, ειδικό αφιέρωμα σχετικά με αυτό.
Αφού επισκεφτήκαμε τον ενδιαφέροντα αρχαιολογικό χώρο του Βουθρωτού (Butrint), ανεβάσαμε τις μοτοσυκλέτες στη σχεδία που περνούσε το κανάλι. Μετά από λίγα χιλιόμετρα φτάσαμε στα σύνορα. Εκεί αποχωριστήκαμε με το Γιάννη και δώσαμε ραντεβού γι' αργότερα. Εγώ κατευθύνθηκα προς τη Θεσσαλονίκη, όπου ψάχνω να βρω όσο πιο γρήγορα γίνεται τα κατάλληλα ανταλλακτικά, για να επισκευάσω τη μοτοσυκλέτα και να ξαναφύγω.
Elias Vrohidis
http://madnomad.gr
Traveling in 14 Asian countries in 2 years and 2.5 months by a motorcycle!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Albania2-1.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Albania2-2.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Albania2-3.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Albania2-4.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Albania2-5.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Albania2-6.jpg)
-
Ηλία να ειστε σιγουροι οτι ολες μας οι θετικες σκεψεις και ευχες θα σας ακολουθουν οπου και να ειστε!! Να προσέχετε την υγεια σας οσο μπορείτε και αναμένουμε ενημέρωση οποτε και οταν μπορειτε.
lekker trip :moped:
-
Μπραβο,τελεια! Καλη συνεχεια!!
-
Να και η πρώτη ανταπόκριση της δράσης μας "Το... πάμε το γράμμα"! Το χειμώνα είχα πάει στη Χίο για μια όμορφη παρουσίαση του ταξιδιού μου στην Ασία. Εκεί είχα τη χαρά να γνωρίσω την Ξένια. Εργαζόταν στο Bar "Ρόδι", όπου έγινε η παρουσίαση. Η Ξένια ήρθε στην Ελλάδα το 2004, όταν ενηλικιώθηκε. Οι μεγαλύτερες αδερφές της ήταν ήδη στη Λάρισα, οπότε πήγε κι η Ξένια εκεί. Στη Λάρισα ήταν που γνώρισε και τον Κώστα, που αργότερα έγινε σύζυγός της. Μια μετάθεση του Κώστα οδήγησε το ζευγάρι στη Χίο.
Η οικογένεια της Ξένιας είναι Βορειοηπειρώτες. Αυτό που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση απ' όσα έμαθα από την Ξένια ήταν το πόσο διαφορετικοί θεωρούνται οι Βορειοηπειρώτες από τους Αλβανούς. Η γιαγιά της δεν ξέρει αλβανικά. Μόνο ελληνικά μιλά και γράφει. Η γενιά των γονιών της, όμως, αναγκάστηκε από το καθεστώς του Χότζα να μάθει και αλβανικά. Τα διδάσκονταν ως ξένη γλώσσα στα σχολεία τους.
Φτάνοντας στην Αλβανία, δε θα έχανα για κανένα λόγο μια επίσκεψη στα ελληνόφωνα αυτά χωριά, για να βιώσω από κοντά το πώς ζουν οι άνθρωποι εκεί. Έτσι, βρέθηκα στο χωριό "Καλύβια", κοντά στη Λιβαδειά. Πολλές πινακίδες στους δρόμους και στα καταστήματα ήταν στα ελληνικά. Μερικές φορές είδαμε πινακίδες με ονόματα χωριών στα αλβανικά, που ήταν σβησμένα με μπογιά και γραμμένα στα ελληνικά! Όταν ρωτούσαμε για το δρόμο, μας έκανε εντύπωση που όλοι μας μιλούσαν σε άπταιστα ελληνικά!
Ένας βατός χωματόδρομος τριών χιλιομέτρων σκαρφάλωνε το λόφο, για να μας οδηγήσει στο χωριό. Μας έδειξαν το καινούριο, μοντέρνο σπίτι του κυρίου Βασίλη, του οποίου την πόρτα μας άνοιξαν εγκάρδια από την πρώτη στιγμή. Η θέα ήταν πανοραμική από 'κει πάνω. Φαινόταν μέχρι κι η Κέρκυρα στο βάθος! Άρχισαν να βγαίνουν τα τσίπουρα κι οι οικείες λιχουδιές και να μαζεύεται η οικογένεια. Γνώρισα από κοντά και τη γιαγιά της Ξένιας, η οποία ήταν κοτσανάτη κι έκανε ωραία καλαμπούρια! Μια στιγμή... Είμαι στην Αλβανία; Γιατί νιώθω σα να είμαι σε ένα οποιοδήποτε ελληνικό χωριό; Δυσκολεύομαι να βρω κάτι που να διαφοροποιεί την εμπειρία μου εδώ από τις εμπειρίες που έχω ζήσει σε χωριά της Ελλάδας. Α, βρήκα κάτι: τι είναι αυτή η κροθόπιτα; Πρώτη φορά βλέπω πίτα με ρύζι και κρέας κι αυτό το όνομα δεν το 'χω ξανακούσει. Όταν αργότερα το έψαξα, διαπίστωσα πως η κροθόπιτα είναι τοπικό έδεσμα της Ηπείρου, που προφανώς υπήρχε και στη Βόρεια Ήπειρο.
Οι θείοι της Ξένιας χαίρονταν που είχαν Έλληνες φιλοξενούμενους. Κάποιος είπε: "Γιατί το λες έτσι; Μας προσβάλλεις! Εμείς δεν είμαστε Έλληνες; Πες πως έχουμε Ελλαδίτες φιλοξενούμενους". Μου έκανε εντύπωση πως οι Βορειοηπειρώτες δε χωνεύουν τους Αλβανούς και το αντίστροφο, βέβαια. Ό,τι απατεωνιά γίνεται τη χρεώνουν σ' αυτούς. Αναγκαστικά συναναστρέφονται και με Αλβανούς, αλλά προτιμούν να έχουν σχέσεις μεταξύ τους. Μάλιστα, έχουν ιδρύσει και κόμμα Ελλήνων. Λόγω των πρόσφατων εκλογών βλέπαμε σ' αυτά τα μέρη επιγραφές σε βράχους και τοίχους που διαφήμιζαν το κόμμα.
Ο κύριος Βασίλης άρχισε να μας εξηγεί: "... όταν άνοιξαν τα σύνορα, το 1991, ήταν σα να ανοίγουν τις φυλακές και φυσικά οι κρατούμενοι ήθελαν να δραπετεύσουν"! Ο κόσμος ήταν φτωχός και ταλαιπωρημένος από το αυταρχικό κομμουνιστικό πολίτευμα του Χότζα. Ήθελε να φύγει, να φτιάξει τη ζωή του. Η Ελλάδα ήταν δίπλα και αποτελούσε την πιο ανεπτυγμένη γειτονική χώρα.
Κάπως έτσι πήρε κι ο κύριος Βασίλης την οικογένειά του και μετανάστευσαν στη Λάρισα. Εκεί, όμως, βρέθηκε να μαζεύει από τα χωράφια βαμβάκι, ντομάτες και άλλα αγαθά. Πίσω στην Αλβανία είχε στρωμένη δουλειά με χωματουργικά μηχανήματα. Είχε τους συγγενείς του, τους φίλους του, το σπίτι του, το χωράφι του... Η μετανάστευση δεν ήταν γι' αυτόν. Μετά από λίγους μήνες επέστρεψε στην Αλβανία με την οικογένειά του.
Αργότερα, ένα-ένα τα τρία τους παιδιά μετανάστευσαν στην Ελλάδα. Παντρεύτηκαν εκεί, έκαναν οικογένειες κι έφτιαξαν τη ζωή τους. Οι περισσότεροι δε θέλουν να επιστρέψουν, αφού οι συνθήκες διαβίωσης είναι ακόμη κάπως δύσκολες στην Αλβανία. Τώρα, όμως, που χειροτέρεψαν οι συνθήκες διαβίωσης στην Ελλάδα, αρκετοί είναι αυτοί που γυρίζουν στην Αλβανία.
Elias Vrohidis
http://madnomad.gr
Traveling in 14 Asian countries in 2 years and 2.5 months by a motorcycle!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Ksenia.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/mail-Albania-1.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/mail-Albania-2.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/mail-Albania-3.jpg)
-
Φαίνεται ότι, όπως και στο προηγούμενο ταξίδι, σε 2 'βδομάδες λύνονται τα προβλήματα και συνεχίζω το δρόμο μου. Το κόμπλερ της μίζας αλλάχτηκε εύκολα και γρήγορα στο συνεργείο του Δημήτρη Κατηγιάννη, στη Χάλκη της Λάρισας. Αυτό που μας παίδεψε απίστευτα ήταν η υπερβολική κατανάλωση που διαπίστωσα στη μοτοσυκλέτα μου. Στα πρώτα χιλιόμετρα το αποδώσαμε στον κινητήρα που δεν είχε στρωθεί ακόμη. Το πρόβλημα ήταν πως ούτε αργότερα στην Αλβανία μειώθηκε η κατανάλωση.
Άρχισα να πειραματίζομαι με τα αυτονόητα: καρμπιρατέρ και εξάτμιση. Έβαλα μια καινούρια εξάτμιση της motosport και θυμήθηκα πώς αλλάζουν καρμπιρατέρ μέσα σε λίγα λεπτά, αφού το έβγαζα και το έβαζα συνεχώς με διαφορετικές ρυθμίσεις. Δυστυχώς, όμως, η κατανάλωση δεν έπεφτε. Τελικά, μόνο ο μάγος Δημήτρης κατάφερε να βρει το παράξενο αυτό πρόβλημα...
Το XR που είχαμε αγοράσει από το Βελβεντό (ναι, εκεί που έπεσε το ξύλο και βρήκαν μοντέλα για photoshop!) είχε βγαλμένη την εισαγωγή του αέρα από το φιλτροκούτι, οπότε την είδα εξ αρχής κι έβαλα μια άλλη. Στο XR, όμως, που πήραμε από τη Θήβα υπήρχε η εισαγωγή του αέρα, αλλά το κανάλι που πήγαινε μέσα στο φιλτροκούτι το είχε κόψει ο προηγούμενος ιδιοκτήτης! Αυτή τη λεπτομέρεια δεν την είχα δει και προκαλούσε την υπερβολική κατανάλωση βενζίνης. Τα XR 250 με μίζα έχουν ένα σπάνιο καρμπιρατέρ υποπίεσης. Έτσι, η διαφορετική ροή του αέρα επηρέαζε όλη τη λειτουργία του καρμπιρατέρ, οπότε ο κινητήρας δε δούλευε σωστά.
Σα να μην έφτανε αυτό, όταν πήγαινα στη Λάρισα, για να γιατρέψει ο Δημήτρης τη μοτοσυκλέτα μου, έμεινα για πρώτη φορά στο δρόμο. Από την εξάτμιση ακούγονταν εκκωφαντικά σκασίματα κι η μοτοσυκλέτα δεν προχωρούσε. Αναγκάστηκα να απλώσω το στρώμα μου δίπλα στο XR και να κοιμηθώ εκεί. Την επόμενη μέρα, αφού έκανα διάφορα γιατροσόφια, άλλαξα το μπουζί και πήρε μπρος η μοτοσυκλέτα. Δε δούλεψε, όμως, για πολύ. Όταν την τρίτη μέρα κατάφερα να φτάσω στη Λάρισα, ο Δημήτρης σκαλίζοντας τα πάντα, ανακάλυψε άλλο ένα κουφό πρόβλημα, στο οποίο δεν πήγαινε το μυαλό μου με τίποτα... Είχε ξεβιδωθεί η επαφή από το μπουζοκαλώδιο κι έτσι πότε έφερνε ρεύμα και πότε όχι! Πώς το βρήκε ο Δημήτρης, ακόμη απορώ! Είναι μάγος αυτός ο άνθρωπος!
Τα πιο ανήκουστα προβλήματα συνέβησαν, αλλά η μεγάλη μου τύχη ήταν πως προέκυψαν όσο ήμουν εδώ κοντά. Ευτυχώς, λοιπόν, που χάλασε το κόμπλερ της μίζας και μ' έκανε να επιστρέψω στην Ελλάδα, γιατί αλλιώς τα υπόλοιπα προβλήματα θα λύνονταν πολύ δύσκολα στο δρόμο...
Αφού διορθώσαμε το XR μου, κάναμε με τη Χριστίνα και μια βόλτα εντός των συνόρων, γύρω στα 1.000 χλμ., για να επιβεβαιώσουμε πως και οι δύο μοτοσυκλέτες δουλεύουν άψογα. Έτσι, εκτός απροόπτου, μεθαύριο (16 Αυγούστου) θα ξαναφύγω για να συνεχίσω το ταξίδι μου από εκεί που έμεινα, από την Αλβανία.
Elias Vrohidis
http://madnomad.gr
Traveling in 14 Asian countries in 2 years and 2.5 months by a motorcycle!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/carb.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/nrg-repair.jpg)
-
Αφού επισκευάστηκε ο Μπαομπάμπης μου, ήρθε επιτέλους η ώρα να ξαναφύγω και να συνεχίσω το ταξίδι μου. Ίσως επειδή ήταν η δεύτερη φορά που έφευγα, δεν ένιωθα πως έφευγα για ένα τεράστιο ταξίδι. Αυτή τη φορά ένιωθα σα να έφευγα για εκδρομή. Όπως και να 'χει, έχοντας συνειδητοποιήσει πως πρέπει να αποχωριστώ την αγαπημένη μου φέτα, μια από τις αδυναμίες μου, έκανα μια τελευταία στάση στο Δρυόβουνο για να εφοδιαστώ ;-) Όσοι μερακλήδες θέλετε αγνά τυροκομικά πάσης φύσεως, θα τα βρείτε στη Θεσσαλονίκη από το Χρήστο (6944 922 143).
Επειδή δεν είχα χρόνο για χάσιμο, ήθελα να φτάσω από την πρώτη μέρα μέχρι το Berat της Αλβανίας. Έτσι, διάλεξα αυτό που οι χάρτες δείχνουν ως κεντρικό δρόμο από την Κορυτσά μέχρι το Ελμπασάν. Μια ευχάριστη έκπληξη με περίμενε, όμως! Ο κεντρικός δρόμος ήταν χωματόδρομος αρκετών χιλιομέτρων που διέσχιζε ένα φαράγγι ανάμεσα στα βραχώδη βουνά. Γι' αυτό λατρεύω την Αλβανία! Η φύση έχει μείνει αναλλοίωτη και δεν είναι καθόλου δύσκολο να βρει κανείς χωματόδρομους. Παρόλο που έριξε χαλάζι και βροχή για περίπου δυο ώρες, απόλαυσα τη διαδρομή. Αυτή ήταν και μια καλή δοκιμή για τα αδιάβροχα της Rev'it! Επιτέλους φορούσα κάτι που με κρατούσε στεγνό και από τη βροχή, αλλά και από τον ιδρώτα.
Στο Berat με φιλοξένησε ένας παλιός φίλος του φίλου μου του Κωστή. Μόλις του είπα ότι είμαι στην πόλη του, δεν άκουγε κουβέντα. "Θα έρθεις στο σπίτι μου", έλεγε. Το Berat έχει βραβευτεί από την Unesco για τα καλά διατηρημένα δείγματα οθωμανικής αρχιτεκτονικής. Λίγο πιο βόρεια, επισκέφτηκα το κάστρο της Kruja, μέσα στο οποίο υπάρχουν σπίτια που κατοικούνται. Ανέβηκα στο βουνό πάνω από την πόλη για να επισκεφτώ ένα ενδιαφέρον τζαμί της σέκτας των Μπεκτασήδων Δερβίσηδων, που είναι χτισμένο μέσα σε μια σπηλιά. Ο Χατζί Μπεκτάς γεννήθηκε στο Ιράν το δέκατο τρίτο αιώνα κι έγραψε το Μακαλάτ, το ιερό βιβλίο της σέκτας που δημιούργησε.
Είχε έρθει, επιτέλους, η ώρα που τόσο περίμενα! Άρχισα να κατευθύνομαι προς τις Αλβανικές Άλπεις. Πήγα μέχρι το Koman, για να απολαύσω την όμορφη διαδρομή με το βαρκάκι μέσα στην ομώνυμη λίμνη. Εκεί ήρθε κι ο Γιάννης ο Δαλμάρας, με τον οποίο ταξιδεύαμε και πριν στην Αλβανία, για να συνεχίσουμε το ταξίδι μαζί. Τα καραβάκια που υπάρχουν τώρα πια στη λίμνη είναι μικρά, αλλά χωρούν μερικές μοτοσυκλέτες. Προσέξτε, όμως, να μην την πατήσετε όπως κι εμείς. Το τουριστικό βαρκάκι χρεώνει 25 ευρώ για ένα άτομο και μια μοτοσυκλέτα. Δυστυχώς, στο Koman δε θα δείτε άλλο καραβάκι, οπότε είναι εύκολο να πέσετε στην παγίδα. Το πρωί, όμως, στις 9:00, όταν ξεκινούν τα καραβάκια, έρχεται στο Koman ένα άλλο πλοιάριο που στο κατάστρωμά του έχει ένα ολόκληρο αμάξωμα λεωφορείου (με τα καθίσματα, το τιμόνι, το λεβιέ ταχυτήτων κ.λ.π.!). Όλοι οι Αλβανοί μπαίνουν σ' εκείνο και φυσικά, πληρώνουν πολύ λιγότερο. Δυο άτομα με μια μοτοσυκλέτα που συναντήσαμε εκεί, είχαν πληρώσει μόνο 20 ευρώ συνολικά.
Άλλοτε περνούσαμε ανάμεσα από καταπράσινες πλαγιές κι άλλοτε ανάμεσα από απόκρημνα, βραχώδη βουνά, ώσπου μετά από δυο ώρες περίπου φτάσαμε στο ήσυχο Fierzё. Κατευθυνθήκαμε προς τα λεγόμενα Καταραμένα Βουνά (Bjeshkёt e Namuna). Κάναμε μια πολύ απολαυστική χωμάτινη διαδρομή περνώντας από το χωριό Çerem. Συνεχίζοντας το χωματόδρομο, που γινόταν όλο και πιο δύσβατος, αλλά σε ευχάριστο επίπεδο, φτάσαμε μέχρι τα σύνορα με το Μαυροβούνιο. Ξαφνικά, στα 1.900 μέτρα υψόμετρο βρήκαμε κάποια μικρά οροπέδια όπου είχαν μαζευτεί αρκετοί βοσκοί με τα ζώα τους και τις οικογένειές τους κι έμεναν σε καλύβες ή αντίσκηνα. Μας φαινόταν απίστευτο, γιατί δεν περιμέναμε να δούμε κόσμο σε μια τόσο απομακρυσμένη περιοχή! Οι άνθρωποι αυτοί περνούν εκεί τους καλοκαιρινούς μήνες, βόσκοντας τα πρόβατά τους και μαζεύοντας βατόμουρα, που αφθονούν εκεί.
Οι Αλβανικές Άλπεις, όμως, δε χορταίνονται έτσι εύκολα. Να μην έκανα και μια διήμερη πεζοπορία από την πανέμορφη Κοιλάδα Valbonё μέχρι το χωριό Theth; Βρήκαμε ένα πανέμορφο μέρος δίπλα στο κρυστάλλινο ποτάμι, όπου κατασκηνώσαμε. Ο Γιάννης περίμενε εκεί, όσο εγώ σκαρφάλωνα στο βουνό με το σάκο στην πλάτη. Κάπου εκεί πάνω γνώρισα και τον Alben, ένα βοσκό που μου μίλησε σε άπταιστα ελληνικά! Αν ακούσετε την ιστορία του, θα καταλάβετε τι αξιοθαύμαστος άνθρωπος είναι. Αν τυχόν περάσετε από το Simoni Kafe, το μικρό σταθμό που έφτιαξε εκεί για τους ορειβάτες, να του δώσετε τα χαιρετίσματα και την απέραντη αγάπη μου.
Εκείνο το βράδυ θα κατασκήνωνα ακριβώς στην κορυφή του βουνού. Από 'κει η θέα ήταν συναρπαστική, αφού φαινόταν η Κοιλάδα Valbonё από τη μια μεριά και η κοιλάδα του Theth από την άλλη. Έβρεχε για περίπου δυο ώρες και το βράδυ δεν ήταν μακριά. Συνάντησα δυο Αλβανούς πάνω σε άλογα, που πήγαιναν στην άλλη μεριά. Με ρώτησαν πού πάω τέτοια ώρα και μου έλεγαν να τους ακολουθήσω, για να μη μείνω μόνος μου. Ο ένας ήξερε λίγες λέξεις ελληνικά και συνέχεια φώναζε: "έλα 'δω ρε". Ήταν από τις λίγες λέξεις που ήξερε. Φαίνεται πως έτσι του φώναζαν συνέχεια τ' αφεντικά του στην Ελλάδα κι αυτό του 'μεινε... Προσπαθούσα να τους εξηγήσω πως έχω αντίσκηνο και θα κατασκηνώσω λίγο πιο πάνω. Φυσικά, πήγαιναν πιο γρήγορα από 'μένα, αλλά σ' ένα σημείο με περίμεναν κι απορούσα γιατί, αφού δε μπορούσα να πάω μαζί τους. Τελικά, ο ένας είχε βγάλει τη σακούλα του με το ψωμί που είχε, ένα κρεμμύδι και λίγο τυρί και μου την έδωσε. Επέμενα πως δεν τη θέλω, γιατί έχω φαγητό, αλλά δεν καταλάβαινε, μάλλον, και μου έλεγε: "εντάξει, εντάξει". Ελπίζω έτσι να του συμπεριφέρθηκαν κι οι μανάδες που συνάντησε αυτός ο καημένος, όταν πεινασμένος περπατούσε για να φτάσει στην Ελλάδα...
Στην κορυφή, φυσικά, φυσούσε όλη τη νύχτα, αλλά με τον εξοπλισμό που 'χω δεν αντιμετώπισα πρόβλημα. Να 'ναι καλά το Fifth Element στα Γιάννενα που μας εφοδίασε με τέτοιο καλό εξοπλισμό!
Όταν κατεβήκαμε από τα βουνά, στην κωμόπολη της περιοχής, το Bajram Curri, συναντήσαμε έναν άλλο Αλβανό που μας μίλησε ελληνικά και με στενοχώρησε η ιστορία του, γιατί μου επιβεβαίωσε πως η συμπεριφορά που αντιμετώπισαν αυτοί οι άνθρωποι στην Ελλάδα δεν ήταν αυτή που αντιμετωπίζουμε εμείς εδώ. Όταν περπατώντας από τα βουνά έφτασε στην Ελλάδα, τον έπιασε ο ελληνικός στρατός, του πήραν τα λεφτά και τον σάπισαν στο ξύλο ώσπου του έσπασαν το χέρι! Παρόλ' αυτά, ο άνθρωπος μας τα διηγούνταν με το χαμόγελο στα χείλη, χωρίς κανένα μίσος. Δε μπορώ να καταλάβω τι κτήνη είναι αυτά που δεν πονά η ψυχή τους όταν σπαν το χέρι κάποιου.
Ο μικρός δρόμος προς τη Pukё έχει τόσες στροφές, που όλη μέρα χορεύαμε με τις μοτοσυκλέτες πλαγιάζοντας αριστερά και δεξιά. Λίγο πριν το Fushё-Arrёz ο Γιάννης άρχισε ν' ακούει ένα γουργουρητό στη μοτοσυκλέτα του. Όταν φτάσαμε στην πόλη, κούνησε την πίσω ρόδα κι είδε πως έσπασε το ρουλεμάν! Είχε ένα συνεργείο αυτοκινήτων εκεί και σταματήσαμε να ρωτήσουμε μήπως μπορούμε να βρούμε ρουλεμάν. Το έβγαλαν, πήγαν σ' ένα μαγαζί και ως εκ θαύματος το βρήκαν! Σε λιγότερο από δυο ώρες ήμασταν και πάλι στο δρόμο!
Δε μπορούσα να πιστέψω πόσο εύκολα επισκευάζεται μια τέτοια βλάβη αν σου τύχει σε πόλη και μάλιστα στην Ευρώπη. Εμένα εκεί που μου είχε τύχει, στα βουνά του Τατζικιστάν, έκανα τέσσερις μέρες να φτάσω σε πόλη, χωρίς ρουλεμάν στον τροχό, με σπασμένη ζάντα και χωρίς πισινό φρένο κι όταν έφτασα πάλι πήρε μέρες να επισκευαστεί.
Τώρα έχουμε φτάσει στη Shkodra, δίπλα στα σύνορα με το Μαυροβούνιο. Σα να νιώθω ήδη μια νοσταλγία που αφήνω την Αλβανία, αλλά ελπίζω να μη με απογοητεύσουν και οι επόμενες, εκμοντερνισμένες χώρες που θα επισκεφτώ.
Elias Vrohidis
http://madnomad.gr
Traveling in 14 Asian countries in 2 years and 2.5 months by a motorcycle!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Albania3-1.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Albania3-2.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Albania3-3.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Albania3-4.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Albania3-5.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Albania3-6.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Albania3-7.jpg)
-
Το Μαυροβούνιο στη σημερινή του μορφή είναι ένα νέο κράτος. Αφού διαλύθηκε η Γιουγκοσλαβία, το 1991, ήταν μέρος της Σερβίας. Μόλις το 2006 ανεξαρτητοποιήθηκε. Μπαίνοντας στη χώρα, κάναμε μια όμορφη διαδρομή δίπλα στη Λίμνη Skadar. Φτάσαμε μέχρι το Sveti Stefan, το πολυφωτογραφημένο νησάκι με την παλιά πόλη, την οποία ένας Έλληνας εφοπλιστής έχει νοικιάσει για 45 χρόνια και τη μετέτρεψε σε ξενοδοχείο. Τώρα ούτε οι ντόπιοι δε μπορούν να την επισκεφτούν, αν δεν έχουν άδεια από το ξενοδοχείο, οπότε λογικό είναι να έχουν παράπονα. Αφού αηδιάσαμε από τον πλούτο και τη φιγούρα που είδαμε εκεί, πήγαμε και στη Budva, για μια δεύτερη δόση. Τουλάχιστον εκεί μπορούσαμε να επισκεφτούμε την παλιά πόλη.
Η έκπληξη ήταν η παλιά πρωτεύουσα του Μαυροβουνίου, το Cetinje. Είναι μια συμπαθητική, μικρή πόλη απλωμένη σε μια κοιλάδα με χαμηλά σπίτια, που όλα έχουν τον κήπο τους. Συνήθως είναι ξύλινα κι έχουν ζωηρά χρώματα. Η αρχιτεκτονική αρκετών δημοσίων κτιρίων θυμίζει την αυστριακή, έχοντας χτιστεί με μεγάλες, βαριές πέτρες και με όμορφες στέγες να τα στολίζουν. Το Cetinje δεν έχει κάτι το συναρπαστικό, αλλά έχει μια ωραία ατμόσφαιρα. Νιώσαμε πως είναι ανθρώπινη πόλη, στην οποία θα μπορούσα να ζήσω ακόμη κι εγώ, που δε συμπαθώ τις πόλεις. Κάπου εκεί αρχίσαμε να νιώθουμε πως είμαστε στη Βόρεια Ευρώπη, πράγμα που δεν πάψαμε να το νιώθουμε στις πόλεις του Μαυροβουνίου.
Κάναμε μια ωραία διαδρομή στο ορεινό Εθνικό Πάρκο Lovćen και κάπου εκεί πήραμε ένα χωματόδρομο και βρήκαμε ένα καταπληκτικό μέρος για κατασκήνωση στα 1.320 μ. υψόμετρο. Για όσους περάσουν από 'κει, έχω το στίγμα στο Live Trip Traveller. Κατεβαίνοντας από το βουνό, δε χορταίναμε να βλέπουμε από ψηλά τον Κόλπο του Kotor. H μορφή του είναι τέτοια, που θυμίζει φιόρδ. Κάναμε μια βόλτα δίπλα στη θάλασσα και ρίξαμε και μια βουτιά, που ήταν η πρώτη μας σε θάλασσα, γιατί όλες οι υπόλοιπες ήταν σε λίμνες και παγωμένα ποτάμια! Η παλιά πόλη του Kotor, μέσα στο βενετσιάνικο κάστρο, ήταν αυτή που μας άρεσε περισσότερο.
Κάπου εκεί άρχισαν οι βροχές, που συνήθως ήταν καταρρακτώδεις και δε μας επέτρεπαν να χαρούμε τα μέρη που επισκεπτόμασταν. Διαρκούσαν λίγες ώρες, οπότε αν ήμασταν σε καμιά πόλη, κρυβόμασταν σε κανένα ναό ή αν ήμασταν στο δρόμο, απλά φορούσαμε τ' αδιάβροχα και συνεχίζαμε. Μια μέρα, όμως, έβρεχε από το βράδυ μέχρι τις 13:00 και μείναμε μέσα στ' αντίσκηνα μέχρι να σταματήσει. Αυτά τα γράφω περισσότερο για να μη ζηλεύουν τα παλικάρια του moto! Ορίστε, σαπίσαμε κι εμείς απ' τη βροχή!
Αφού περπατήσαμε λίγο και την παλιά πόλη του Herceg Novi, που είναι λιγότερο τουριστική, κατευθυνθήκαμε προς το σημαντικότερο τόπο προσκυνήματος του Μαυροβουνίου για τους Χριστιανούς Ορθόδοξους, το Μοναστήρι Ostrog. Είναι χτισμένο πάνω σ' έναν κάθετο βράχο, αξιοποιώντας δυο μικρές σπηλιές που υπάρχουν εκεί.
Έκτοτε άρχισαν οι διαδρομές μας στα βουνά, που τόσο περίμενα. Από το Εθνικό Πάρκο Biogradska Gora πήραμε ένα χωματόδρομο, που ανέβαινε μέχρι τα 1.930 μ.. Το τοπίο ήταν πανέμορφο! Κάπου εκεί έπεσε η μια χούφτα από τη μοτοσυκλέτα του Γιάννη, ενώ του έσπασε η μεταλλική βάση από τις προστατευτικές μπάρες που έχει φτιάξει γύρω από το fairing. Με λίγο σύρμα διορθώθηκαν όλα! Κατασκηνώσαμε δίπλα σ' ένα κρυστάλλινο, μικρό ρυάκι και κοιμηθήκαμε ακούγοντας το νερό να κυλά ήρεμα στο καταπράσινο λιβαδάκι.
Οδηγώντας μέσα στο Φαράγγι Tara και δίπλα στον ομώνυμο ποταμό, μπήκαμε στο Εθνικό Πάρκο Durmitor. Είδαμε τη δημοφιλή Μαύρη Λίμνη και πήραμε ένα καταπληκτικό δρομάκι προς τα σύνορα της Βοσνίας - Ερζεγοβίνης. Περάσαμε το ορεινό πάσο Pašina Voda στα 1.908 μ. και κινιόμασταν σε πανέμορφα οροπέδια για αρκετή ώρα. Την τελευταία μας μέρα στο Μαυροβούνιο την περάσαμε δίπλα στον ποταμό Piva.
Αυτή η μικρή χώρα, σίγουρα έχει πολλές ομορφιές, αλλά μας εξέπληξε αρνητικά το γεγονός πως έχουν εκμεταλλευτεί τουριστικά τα πάντα και ειδικά τα παράλια. Παραείναι ανεπτυγμένο το Μαυροβούνιο για τα γούστα μας. Το θετικό είναι πως το έχουν αξιοποιήσει σωστά. Μπορεί να πρέπει να πληρώσει κανείς για το παραμικρό, όπως στάθμευση, τουαλέτες, εθνικά πάρκα κ.λ.π., αλλά οι τιμές είναι λογικές και τα πάντα είναι απίστευτα οργανωμένα. Επίσης, οι ντόπιοι είναι άριστοι στη συμπεριφορά τους. Οι οδηγοί πάντα μας άνοιγαν δρόμο για να περάσουμε και δεν οδηγούσαν επιθετικά. Μου έλειψαν, όμως, οι επικές εκτός δρόμου διαδρομές στα αγέρωχα βουνά της Αλβανίας...
Elias Vrohidis
http://madnomad.gr
Traveling in 14 Asian countries in 2 years and 2.5 months by a motorcycle!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Montenegro1.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Montenegro2.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Montenegro3.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Montenegro4.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Montenegro5.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Montenegro6.jpg)
-
Μπαίνοντας στη Βοσνία - Ερζεγοβίνη, απολαύσαμε μια ωραία χωμάτινη διαδρομή στο Όρος Bjelašnica. Επισκεφτήκαμε το χωριό Umoljani και κατασκηνώσαμε στο απομονωμένο Lukomir. Μέχρι το 2010 σ' αυτό τ' όμορφο χωριό έμεναν δέκα άτομα το χειμώνα. Τώρα πια δε μένει κανείς. Έρχονται μόνο το καλοκαίρι με τα εκατοντάδες πρόβατά τους, για να εκμεταλλευτούν τα πλούσια βοσκοτόπια της περιοχής.
Την επομένη φτάσαμε στο Σεράγεβο (Sarajevo), το σταυροδρόμι αυτό των πολιτισμών, που τόσο έχει ταλαιπωρηθεί. Οι επιπτώσεις του πολέμου μεταξύ 1992 και 1995 είναι φανερές παντού. Παντού νεκροταφεία βλέπει κανείς, ενώ τα σπίτια έχουν ακόμη αμέτρητα σημάδια από τα βλήματα. Πολλά έχουν καλυφθεί κι η πρωτεύουσα έχει εκμοντερνιστεί. Τα σημάδια, όμως, στις ψυχές των ανθρώπων δεν καλύπτονται τόσο εύκολα. Παρόλ' αυτά είναι ευχάριστα εντυπωσιακό να βλέπει κανείς παρέες χριστιανών μαζί με ευσεβείς μουσουλμάνες να κυκλοφορούν στους δρόμους της πόλης. Τώρα πια φαίνεται πως συμβιώνουν ειρηνικά.
Κάπου εκεί ήρθε η ώρα ν' αποχαιρετήσω το Γιάννη, ο οποίος πήρε το δρόμο της επιστροφής για την Ελλάδα. Αν και δε γνωριζόμασταν επαρκώς όταν μου πρότεινε να ταξιδέψουμε για λίγο μαζί, ήταν μάλλον από τους πιο καλούς συνταξιδιώτες που θα μπορούσα να έχω. Έβλεπε τα πάντα θετικά και ποτέ δεν είχε παράπονο (ε, μόνο στα κατσάβραχα που τον πήγαινα λίγο δυσανασχετούσε, αλλά του άρεσε στο τέλος!). Ακόμη κι αν δε βρίσκαμε καλό μέρος για κατασκήνωση, πάντα με το χαμόγελο έλεγε: "εδώ, τέλεια είναι!" κι ας ήταν γεμάτο πέτρες και δίπλα στο δρόμο. Ο Γιάννης κοντεύει να πατήσει τα 60, αλλά αυτό δεν τον εμποδίζει να ταξιδέψει κατ' αυτό τον τρόπο.
Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Όχι για να παινέψω το Γιάννη, αλλά για να αποδειχθεί άλλη μια φορά πως η ηλικία δεν εμποδίζει κάποιον να κοιμάται κάθε βράδυ κάτω απ' τ' άστρα, πάνω στις πέτρες, να μαγειρεύει σ' ένα γκαζάκι και να τρώει 1-2 φορές την ημέρα, να καβαλά τη μοτοσυκλέτα του σε δύσβατα βουνά και να μην ξέρει ούτε πού θα φτάσει ούτε τι θα συναντήσει ούτε πού θα κοιμηθεί. Να 'λέγα ότι τον βοηθούσε ο εξοπλισμός του... ένα παλιό, ρημαγμένο AX-1 250 κ. εκ. έχει, στο οποίο μια το αμορτισέρ δε δούλευε, μια το ρουλεμάν έσπασε, μια οι προστατευτικές μπάρες έσπασαν, μια η χούφτα έπεσε... Όσο για το αντίσκηνο... ένα από αυτά τα φτηνιάρικα ήταν και του έβαζε νάιλον από πάνω όταν έβρεχε καταρρακτωδώς. Το δύσκολο σ' αυτά τ' αντίσκηνα, όμως, είναι να εμποδίσεις το νερό να μπει από το πάτωμα.
Να 'λεγα πως του περισσεύουν τα χρήματα... Ευτυχώς, τα οικονομικά ήταν κάτι ακόμη στο οποίο ταιριάζαμε, οπότε χωρίς να μείνουμε ούτε μια βραδιά σε ξενοδοχείο, τις τρεις 'βδομάδες που ταξίδεψε ο Γιάννης μαζί μου πρέπει να ξόδεψε γύρω στα 300 ευρώ συνολικά. Όλα αυτά δείχνουν άλλη μια φορά πως μόνο διάθεση χρειάζεται κι η ηλικία δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια δικαιολογία που χρησιμοποιούν όσοι βλέπουν ένα τέτοιο ταξίδι σαν ταλαιπωρία.
Ήταν ώρα να κάνω την πρώτη αλλαγή λαδιού στη μοτοσυκλέτα μου. Πήγα σ' ένα βενζινάδικο, για να χρησιμοποιήσω μια λεκάνη τους και να χύσω εκεί το παλιό λάδι. Επόμενος σταθμός ήταν το αινιγματικό Visoko. Εκεί λέγεται πως βρίσκεται η παλιότερη και μεγαλύτερη πυραμίδα στον κόσμο, η Πυραμίδα του Ήλιου. Κατασκευάστηκε πάνω από 12.000 χρόνια πριν, ενώ το ύψος της ξεπερνά τα 220 μέτρα! Τώρα πια βλέπει κανείς ένα λόφο κι αρχικά θεώρησα πως δεν άξιζε καν να 'ρθω να δω αυτό. Όταν, όμως, επισκέφτηκα τα Τούνελ Ravne, άλλαξα γνώμη! Είναι ένας λαβύρινθος από τούνελ δεκάδων χιλιομέτρων που κατασκευάστηκαν την ίδια εποχή με το σύμπλεγμα των πυραμίδων.
Είχαμε έναν πολύ καλό ξεναγό, που μας εξηγούσε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τη μεταφυσική πλευρά των τούνελ. Μας έδειξε τους ογκόλιθους που βρίσκονται πάνω από τη σύζευξη δύο υπόγειων ποταμών και με τα όργανα μέτρησης βρήκαν πως μάλλον υπάρχουν κρύσταλλοι χαλαζία (quartz) μέσα τους. Οι υπόγειες αίθουσες που επισκεφτήκαμε έχουν μέχρι και 40 φορές περισσότερα από το συνηθισμένο αρνητικά ιόντα στην ατμόσφαιρα κι αυτό βοηθά πολύ στην υγεία! Διεθνείς επιστήμονες έχουν κάνει μετρήσεις για να ανακαλύψουν όλες αυτές τις εντυπωσιακές ιδιότητες. Τώρα υπάρχουν αμέτρητοι εθελοντές απ' όλο τον κόσμο, που μαγεύονται με το μυστηριώδες Visoko κι έρχονται να βοηθήσουν στις ανασκαφές και το καθάρισμα των τούνελ.
Πήγα μέχρι το γραφικό χωριό Vranduk, όπου έκανα μια βόλτα γύρω από το επιβλητικό κάστρο του 14ου αιώνα. Συνεχίζοντας, έριξα μια ματιά στην παλιά πόλη του Travnik κι έφτασα στο Jajce. Εκεί με φιλοξένησε η Sabina, μια Βόσνια που είχε φιλοξενήσει και την αδερφή μου με το αγόρι της πριν ένα μήνα, όταν γυρνούσαν τα Βαλκάνια με ωτοστόπ. Το Jajce είναι μια ήσυχη κωμόπολη, που βρίσκεται σε μια πανέμορφη περιοχή γεμάτη ποτάμια, καταρράκτες και λίμνες. Όλα αυτά μαζί με την οχυρωμένη παλιά πόλη, συνθέτουν μια παραμυθένια εικόνα.
Από 'κει ξανακατέβηκα πάλι νότια, για να μη χάσω τη σπουδαία ατραξιόν της Βοσνίας - Ερζεγοβίνης, το Mostar! Ο γνωστός τηλεοπτικός αστέρας Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής είχε παραγγείλει την κατασκευή της γέφυρας, που ολοκληρώθηκε το 1566 και τώρα προσελκύει όλο αυτό το πλήθος τουριστών, αφού θεωρείται θαύμα της μηχανικής.
Σ' αυτή την περιοχή επισκέφτηκα αρκετά ενδιαφέροντα μέρη. Οι Καταρράκτες Kravice χύνονται σε μια λίμνη που σχηματίζεται, ιδανική για μια δροσερή βουτιά. Το μέρος έχει απαράμιλλη ομορφιά! Μου θύμισε μια μικρογραφία από τις εικόνες που έχω δει από το Εθνικό Πάρκο Krka ή το Plitvice στην Κροατία, μόνο που εδώ δε συγκεντρώνεται τόσο πολύς κόσμος ούτε έχει πανάκριβο εισιτήριο.
Κάτι άλλο που μ' εντυπωσίασε ήταν η νεκρόπολη της Radimlja! Η Βοσνία - Ερζεγοβίνη φημίζεται για τις μεσαιωνικές επιτύμβιες στήλες που βρίσκονται διασκορπισμένες στη χώρα. Συνήθως είναι ορθογώνιοι βράχοι, πολλές φορές με κωνική οροφή, στους οποίους σκαλίζουν διάφορα σχέδια. Οι επιτύμβιες στήλες της Radimlja θεωρούνται οι πιο περίτεχνες κι όχι άδικα.
Κάπου εκεί ήρθε η ώρα να βγω από τη Βοσνία - Ερζεγοβίνη με προορισμό την Κροατία. Αυτή η χώρα μ' εντυπωσίασε με τις αμέτρητες παλιές της πόλεις και τα κάστρα, ενώ μ' άρεσε ιδιαίτερα που το μεγαλύτερο μέρος της δεν είναι τουριστικό. Μην ξεχνάτε πως την ακριβή διαδρομή μου με περισσότερες φωτογραφίες μπορείτε να τη βλέπετε στο Live Trip Traveller.
Elias Vrohidis
http://madnomad.gr
Traveling in 14 Asian countries in 2 years and 2.5 months by a motorcycle!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Bosnia1.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Bosnia2.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Bosnia3.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Bosnia4.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Bosnia5.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Bosnia6.jpg)
-
Μπαίνοντας στην Κροατία, επισκέφτηκα το περίφημο Dubrovnik. Η παλιά του πόλη εντός των τειχών είναι εντυπωσιακή, αλλά και τόσο τουριστική, που μέχρι κι Έλληνες συνάντησα και μάλιστα αρκετούς! Πρόσφυγες από την Επίδαυρο ίδρυσαν το Dubrovnik πριν 1.300 χρόνια.
Κινήθηκα προς τη χερσόνησο όπου βρίσκεται το Orebić. Πήρα ένα χωματόδρομο για να βγω σ' ένα ήσυχο ψαροχώρι. Από την άλλη μεριά της χερσονήσου έφτανε η άσφαλτος μέχρι το χωριό, αλλά το πρόβλημα ήταν πως ο χωματόδρομος με την άσφαλτο δεν ενώνονταν. Περπάτησα με τα πόδια στο χωριό, για να δω αν μπορώ να περάσω τη μοτοσυκλέτα από 'κει. Έπρεπε να κατέβω 20-30 πλατιά σκαλοπάτια. Τάραξα λίγο την ησυχία του χωριού, αλλά τελικά κατέβασα εύκολα τη μοτοσυκλέτα κι έφτασα στο δρόμο!
Πήρα το καραβάκι για να κάνω μια βόλτα στο Νησί Korčula (να δείτε που ελληνικό θα ήταν κι αυτό και θα ερωτεύτηκε ο άρχοντας κανένα κοριτσούδι!). Από 'κει πήρα άλλο καράβι κι αποβιβάστηκα μετά από τρεις ώρες στο Split, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Κροατίας. Με φιλοξένησε η Branka και μου 'δειξε όλα τα κατατόπια. Το Παλάτι του Διοκλητιανού θεωρείται ένα από τα πιο επιβλητικά ρωμαϊκά κτίρια που έχουν σωθεί κι όχι άδικα. Η Branka δανείστηκε ένα δεύτερο κράνος από κάποιο φίλο της και κάναμε αρκετές βόλτες με τη μοτοσυκλέτα σε ενδιαφέροντα μέρη γύρω από την πόλη, όπως στην παραθαλάσσια κωμόπολη του Omiš, στο κάστρο του Klis και στα ρωμαϊκά ερείπια του Solin.
Ανεβαίνοντας προς τα βόρεια, επισκέφτηκα την παλιά πόλη του Zadar, όπου διανυκτέρευσα ένα βράδυ φιλοξενούμενος του Ραφαήλ. Κάπου εκεί δεν άντεχα να δω άλλες παλιές πόλεις (μα καλά, όλες τις διατηρούν εδώ;) και πήρα τα βουνά! Μπήκα στο Εθνικό Πάρκο των Λιμνών Plitvice κι έκανα μια τετράωρη πεζοπορία για ν' απολαύσω το πανέμορφο τοπίο με τις τόσες λίμνες και τους καταρράκτες που σχηματίζονται ανάμεσά τους.
Κατασκήνωσα μέσα στο δάσος, αλλά το επόμενο πρωί ξύπνησα με βροχή, η οποία με συνόδευε τις περισσότερες ώρες της ημέρας. Κατέστρωσα σχέδιο για να μαζέψω το αντίσκηνο κι όλα μου τα πράγματα χωρίς να βραχούν. Φόρεσα τ' αδιάβροχά μου κι έβαζα προσεκτικά τα πράγματα στις βαλίτσες. Στο τέλος ξέστησα το αντίσκηνο χωρίς ν' αφαιρέσω το εξωτερικό κάλυμμα. Αφαίρεσα τις μπανέλες και δίπλωσα το υπόλοιπο αντίσκηνο όπως ήταν, οπότε δε βράχηκε από μέσα. Αυτό είναι το σημαντικότερο, για να 'χω τουλάχιστον ένα στεγνό μικρό μέρος να κοιμηθώ πάλι το επόμενο βράδυ. Μέσα από μικρά δρομάκια, ανεβοκατεβαίνοντας καταπράσινα ή βραχώδη βουνά, πέρασα στη Σλοβενία από κάποια μικρά σύνορα βόρεια της κωμόπολης Buzet.
Elias Vrohidis
http://madnomad.gr
Traveling in 14 Asian countries in 2 years and 2.5 months by a motorcycle!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Croatia1.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Croatia2.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Croatia3.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Croatia4.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Croatia5.jpg)
-
Στη Σλοβενία αρχικά κινήθηκα προς τα παράλια, για να επισκεφτώ τη γραφική κωμόπολη του Piran. Η παλιά της πόλη είναι φανερά επηρεασμένη από τους Βενετούς. Η μεγάλη διαφορά που απόλαυσα περισσότερο σε σχέση με τις παλιές πόλεις της Κροατίας ήταν πως οι τουρίστες στο Piran ήταν ασύγκριτα λιγότεροι. Την προηγούμενη μέρα ταξίδευα συνεχώς στη βροχή, αλλά στο Piran είχε τέτοια λιακάδα, που μετά από αρκετό καιρό έκανα μπάνιο στη θάλασσα!
Κινήθηκα ανατολικά, για να επισκεφτώ διάφορα κάστρα και κάποιες γραφικές πόλεις. Δεν πάτησα ούτε ένα μέτρο αυτοκινητόδρομου κι ανταμείφθηκα στο έπακρο γι' αυτό! Φανταστείτε πως δε χρειάστηκε καν ν' αγοράσω βινιέτα, αφού αυτή χρειάζεται για τους δρόμους που έχουν πράσινες και μπλε πινακίδες. Αν κινηθεί κανείς μόνο από τους επαρχιακούς δρόμους με κίτρινες πινακίδες, τότε η βινιέτα δεν είναι απαραίτητη.
Τη σλοβενική επαρχία την ερωτεύτηκα! Πόση ομορφιά μπορεί να χωρέσει ένας τόσο μικρός τόπος... Με το 58% της χώρας να καλύπτεται από δάση, αυτή είναι η τρίτη πιο δασώδης χώρα της Ευρώπης, μετά τη Φιλανδία και τη Σουηδία! Πήρα κάποιους χωματόδρομους και βρέθηκα μέσα σε πυκνά, υγρά δάση! Ύστερα κινιόμουν από μικρούς δρόμους και περνούσα από ωραία χωριουδάκια. Υπάρχουν παντού φάρμες μέσα σε καταπράσινα λιβάδια κι έχουν αυτές τις χαρακτηριστικές παλιές, ξύλινες σιταποθήκες. Ακόμη και τ' αγροτόσπιτα είναι τόσο περιποιημένα, με διάφορα χρώματα και λουλούδια, που όλο αυτό το σύνολο δημιουργούσε μια απίστευτα καλαίσθητη εικόνα κι ευχαριστιόμουν να τη βλέπω!
Σε μια φάρμα πάνω στα βουνά, είχα τη χαρά να ξαναδώ το Γιάννη και την Πέτρα, ένα ζευγάρι Σλοβένων που είχα πρωτοσυναντήσει στο Πακιστάν. Τότε ταξίδευαν μ' ένα παλιό Renault 4L κι είχαμε περάσει μαζί τα σύνορα για να μπούμε στην Ινδία. Αφού επέστρεψαν στη χώρα τους, παντρεύτηκαν, αγόρασαν μια παλιά, εγκαταλειμμένη φάρμα και ζουν εκεί με το νέο μέλος της οικογένειάς τους! Ήταν απίστευτο που ξανασυναντιόμασταν μετά από έξι χρόνια. Μόλις έφτασα, κάτσαμε αμέσως σ' ένα σημείο του λόφου, γύρω από τη φωτιά και μιλούσαμε ακατάπαυστα! Είχε να πούμε τόσα... Πώς ήταν το υπόλοιπο του ταξιδιού μας, τι κάναμε επιστρέφοντας στον τόπο μας, τι κάνουμε τώρα...
Έμεινα δυο μέρες εκεί και βοήθησα όσο μπορούσα στις εργασίες της φάρμας, ενώ η Πέτρα μας μαγείρευε νόστιμα φαγητά με τα βιολογικά λαχανικά που έβγαζαν από τον κήπο τους. Αν δεν ταξίδευα, αυτή θα ήταν η ζωή που θα 'θελα να κάνω! Πάντα μου άρεσε να ζω μέσα στη φύση, σε ανθρώπινες συνθήκες, χωρίς άγχος, να παράγω την τροφή μου, να είμαι αυτάρκης και να μη μ' επηρεάζει καμιά κρίση και κανένα σύστημα.
Αποχαιρέτησα γι' άλλη μια φορά το Γιάννη και την Πέτρα και πήγα στη Λιουμπλιάνα (Ljubljana), όπου με φιλοξένησε η Ika μέσω του CouchSurfing. Η Λιουμπλιάνα είναι από τις λίγες πρωτεύουσες που έχω απολαύσει. Είναι ανθρώπινη πόλη κι εκπέμπει αυτή τη χαρακτηριστική ηρεμία που συναντά κανείς στη Βόρεια Ευρώπη, όντας συγχρόνως αρκετά ζωντανή. Είχε και το Eurobasket εκείνες τις μέρες στην πόλη, οπότε υπήρχαν παντού διάφορα δρώμενα.
Τη μέρα που έφευγα από τη Λιουμπλιάνα, είχα ξυπνήσει από τους αμέτρητους δυνατούς κεραυνούς που ακούγονταν. Έβρεχε ασταμάτητα και σκεφτόμουν πως δεν έχει νόημα ν' ανέβω στις Άλπεις με τέτοιο καιρό. Κατευθύνθηκα προς την Ιταλία. Συνέχεια, όμως, μ' έτρωγε η σκέψη να πάω στις λίμνες Bled και Bohinj. Δεν ήθελα να τις χάσω. Ανυπομονούσα τόσο καιρό να φτάσω στις Άλπεις και να δω αυτές τις λίμνες και τα τριγύρω βουνά... Ο ουρανός, όμως, ήταν παντού συννεφιασμένος κι ειδικά προς τα βόρεια τα σύννεφα ήταν χαμηλά κι είχε ομίχλη. Δεν είχα πολλές πιθανότητες να πετύχω καλό καιρό στα βουνά. Ένιωσα όπως τότε που έφυγα από την Pokhara του Νεπάλ και πήγα στο Κατμαντού, αλλά μ' έτρωγε η σκέψη να κάνω την πεζοπορία στην περιοχή Annapurna. Έτσι, έκανα το ίδιο που είχα κάνει και τότε και δεν το είχα μετανιώσει!
Γύρισα πίσω κι άρχισα ν' ανεβαίνω προς τα βόρεια! Τότε έγινε το θαύμα... Μετά από καμιά ώρα δρόμο έβλεπα γαλάζιο ουρανό και μέχρι να φτάσω στις λίμνες είχε τέλεια λιακάδα! Πόσο καλά έκανα που γύρισα κι αποφάσισα ν' ανέβω στις Άλπεις... Ανταμείφθηκα για την επιλογή μου περισσότερο κι απ' όσο φανταζόμουν. Τα τοπία ήταν φανταστικά! Αφήνω τις εικόνες να μιλήσουν από μόνες τους...
Ανέβηκα στο Πέρασμα Vršič, στα 1.611 μ. υψόμετρο. Περιτριγυριζόμουν από βραχώδεις, χιονισμένες κορυφές. Πάνω από τα 1.400 μ. είχε χιόνι και στην άκρη του δρόμου. Ήταν ευκαιρία να δοκιμάσω τα ισοθερμικά της REV'IT! Έβαλα το εσωτερικό μπουφάν μέσα από το καλοκαιρινό jacket Levante κι ήμουν μια χαρά. Φαίνεται πως αυτό το μπουφάν είναι η τέλεια επιλογή για θερμοκρασίες από 0 oC μέχρι 50 oC!
Κατασκήνωσα σ' ένα ωραίο μέρος στην Κοιλάδα Soča, δίπλα στο ορμητικό ποτάμι. Το καλό στη Σλοβενία είναι πως με τόσα δάση έχει παντού πανέμορφα μέρη για ελεύθερη κατασκήνωση! Ήμουν κοντά στα σύνορα, οπότε την επόμενη μέρα μπήκα στην Ιταλία, απ' όπου θα πάρουμε το καράβι για το Μαρόκο το Σάββατο στις 21 του μηνός! Η Χριστίνα είναι ήδη στο καράβι κι έρχεται στην Ιταλία με τη βαρυφορτωμένη Λέων-είδα της! Ετοιμαστείτε, λοιπόν, γιατί η περιπέτεια ξεκινά ;-)
Elias Vrohidis
http://madnomad.gr
Traveling in 14 Asian countries in 2 years and 2.5 months by a motorcycle!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Slovenia1.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Slovenia2.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Slovenia3.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Slovenia4.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Slovenia5.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Slovenia6.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Slovenia7.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Slovenia8.jpg)
-
Όταν εγώ από τη Σλοβενία έμπαινα οδικώς στην Ιταλία, η Χριστίνα ήταν στο καράβι της ΑΝΕΚ και ταξίδευε από την Πάτρα στην Ανκόνα. Έτσι, μετά από ενάμιση μήνα, περίπου, ξαναβρεθήκαμε στην Ιταλία! Απλά η Χριστίνα έφτασε εκεί με τη βοήθεια της ΑΝΕΚ, ενώ εγώ έφτασα οδικώς μετά από ένα υπέροχο ταξίδι στα Βαλκάνια!
Βρέθηκα στη νέα γειτονιά του Άκη Τεμπερίδη και της Βούλας Νέτου, που είχαν κάνει το γύρο του κόσμου μ' ένα Land Rover. Είχαμε ξεκινήσει τον ίδιο καιρό από την Ελλάδα, όταν κατευθυνόμουν προς την Ασία. Τότε, όμως, δεν είχαμε γνωριστεί... Έμελλε να γνωριστούμε τελείως τυχαία σ' ένα ξενοδοχείο της Ινδίας! Μέσα σε μια χώρα με περισσότερο από ένα δισεκατομμύριο πληθυσμό, τρεις Θεσσαλονικείς overlanders συναντηθήκαμε τυχαία! Πόσο απίστευτο μας φαινόταν...
Τώρα ξαναβρισκόμασταν σε μια άλλη γωνιά του κόσμου με τα ίδια οχήματα (μόνο που το δικό μου είχε κάποιες διαφορές αυτή τη φορά). Ο Άκης κι η Βούλα, μαζί με τη μικρή τους Αναστασία, μένουν το τελευταίο διάστημα σ' ένα χωριό της Βόρειας Ιταλίας. Με φιλοξένησαν εκεί και δε σταματούσαμε ν' ανταλλάζουμε ιστορίες από τα ταξίδια μας! Εκείνες τις δυο μέρες μόνο σωματικά, νομίζω, βρισκόμασταν στην Ιταλία. Νοητικά ταξιδεύαμε σ' άλλες ηπείρους... Μου έδωσαν αρκετές συμβουλές για την Αφρική, αφού είχαν κάνει σχεδόν την ίδια διαδρομή που θα κάνουμε κι εμείς και μάλιστα έζησαν στην Τανζανία για ενάμιση χρόνο, αφού εργάζονταν σ' ένα ξενοδοχείο μέσα στη ζούγκλα!
Ξανασμίξαμε, επιτέλους, με τη Χριστίνα και από 'δω και πέρα θα ταξιδεύουμε μαζί, για όσο μπορέσουμε... Για τη Χριστίνα, βέβαια, ξεκινά μια καινούρια ζωή. Δεν έχει ξανακάνει μεγάλο ταξίδι ούτε με μοτοσυκλέτα ούτε με άλλο μέσο. Είναι, όμως, αποφασισμένη να ζήσει τη νομαδική ζωή (σε μια πιο σύγχρονη μορφή, σίγουρα) και τα πηγαίνει πολύ καλά. Μπορεί να μην έχει την εμπειρία, αλλά έχει τη θέληση κι αυτό είναι το σημαντικότερο!
Στο Livorno μας φιλοξένησε η Ναταλία και μας έκανε να νιώθουμε σα στο σπίτι μας! Πήγαμε να ψωνίσουμε κι η Χριστίνα μαγείρεψε για να έχουμε έτοιμο φαγητό στο καράβι προς το Μαρόκο. Το αρχικό μας πλάνο ήταν να πάμε οδικώς μέχρι το Γιβραλτάρ. Αφού, όμως, καθυστερήσαμε μήνες να ξεκινήσουμε το ταξίδι μας, ήταν προτιμότερο να πάρουμε το καράβι και να φτάσουμε στο Μαρόκο στην ώρα μας, για να έχουμε τον καλύτερο δυνατό καιρό ταξιδεύοντας στην αφρικανική ήπειρο.
Φτάνοντας τα μεσάνυχτα στο λιμάνι του Livorno, μείναμε έκπληκτοι όταν διαπιστώσαμε πως θα πλεύσουμε με ελληνικό καράβι, όπου δουλεύουν αρκετοί Έλληνες! Πλάκα έχουν τα κόλπα του εμπορίου... Πού να περιμέναμε πως θα φτάναμε στο Μαρόκο με το πλοίο και το πλήρωμα που μας πήγαινε στα νησιά του Αιγαίου! Δυόμισι μέρες (60 ώρες) έκανε το πλοίο να φτάσει στην Ταγγέρη, με μια ενδιάμεση στάση στη Βαρκελώνη. Ο καιρός ήταν καλός κι ήταν όμορφα να πλέουμε ατελείωτα βλέποντας έστω κι από μακριά τις ακτές της Γαλλίας και της Ισπανίας. Συναντήσαμε και μερικά ιστιοφόρα, που ταξίδευαν στη Μεσόγειο. Κάτι τέτοιες στιγμές μου λείπει η ιστιοπλοΐα. Σας έχει τύχει ποτέ να σας λείπει το επάγγελμά σας; Από τότε που ασχολήθηκα με την ιστιοπλοΐα, το νιώθω συνεχώς αυτό!
Οι ώρες στο πλοίο περνούσαν ευχάριστα. Έφτιαξα το πρώτο βίντεο από το ταξίδι μου στην Αλβανία, διαβάζαμε για το Μαρόκο και τα λέγαμε με τους Έλληνες ναυτικούς, που οι καημένοι είχαν μήνες να δουν Έλληνα. Μας τακτοποίησαν στην καλύτερη γωνιά του καταστρώματος, όπου κοιμόμασταν ήσυχα κι είχαμε όλες τις ανέσεις.
Elias Vrohidis
http://madnomad.gr
Traveling in 14 Asian countries in 2 years and 2.5 months by a motorcycle!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Italy1.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Italy2.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Italy3.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Italy4.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Italy5.jpg)
-
Το καράβι από την Ιταλία μας άφησε κοντά στην Ταγγέρη. Αυτή ήταν η πρώτη μαροκινή πόλη που επισκεφτήκαμε, αν και δεν την είχαμε στο πρόγραμμα, αφού δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο. Από το 1912 μέχρι τη δεκαετία του '60, η Ταγγέρη είχε χαρακτηριστεί διεθνής ζώνη. Καλλιτέχνες, κατάσκοποι, εξόριστοι, ναρκομανείς κι ένα σωρό άλλοι από κάθε γωνιά του κόσμου αποτελούσαν, πλέον, το μισό πληθυσμό της πόλης. Αυτό έπαψε λίγο μετά την ανεξαρτησία του Μαρόκου από τη Γαλλία και την Ισπανία, αλλά έχουν μείνει κάποια ίχνη πολυπολιτισμικότητας.
Η πρώτη ενδιαφέρουσα medina (παλιά πόλη) που επισκεφτήκαμε ήταν στο Tetouan. Περάσαμε τα τείχη και χαθήκαμε στο λαβύρινθο που σχηματίζεται από τα πολύβουα στενά. Αλλού έχει μαραγκούς, αλλού σιδεράδες, αλλού μαρμαράδες, αλλού τεχνίτες που δουλεύουν το δέρμα, κάθε ομάδα είχε τη γειτονιά της. Το πιο ζωντανό κομμάτι είναι στην αγορά που πουλούν φαγητό. Οι μαγαζάτορες διαλαλούν την πραμάτεια τους, οι κότες κακαρίζουν... Τα πάντα εδώ είναι απολύτως φρέσκα. Τις κότες τις έχουν ζωντανές. Οι νοικοκυρές διαλέγουν ποια θέλουν κι ο κρεοπώλης τη σφάζει και την ξεπουπουλιάζει μπροστά τους!
Η medina του Chefchaouen είναι ακόμα πιο όμορφη, αφού κυριαρχεί το μπλε χρώμα. Βρίσκεται κοντά στη Μεσόγειο κι οι επιρροές από τη γειτονική Ανδαλουσία είναι φανερές μέχρι σήμερα. Στην απομονωμένη αυτή ορεινή κωμόπολη μέχρι το 1920 ζούσαν μόνο μουσουλμάνοι και κάποιοι ιουδαίοι πρόσφυγες από τη Γρανάδα. Οι χριστιανοί απαγορεύονταν να μπουν, γιατί διαφορετικά καταδικάζονταν σε θάνατο.
Τώρα η κατάσταση έχει αλλάξει, αφού η περιοχή έγινε γνωστή για το άφθονο χασίσι της και πλήθος ξένων ρέει στο Chefchaouen για να το απολαύσει. Έτσι, οι μικρές φυτείες του βοτάνου που καλλιεργούσαν παραδοσιακά οι ντόπιοι, και δεν το μετέτρεπαν σε χασίσι, εξελίχθηκαν με τη βοήθεια των χίπηδων της εποχής εκείνης στη μεγαλύτερη φυτεία χασισιού στον κόσμο. 42% της παγκόσμιας παραγωγής, πλέον, προέρχεται από τα Βουνά Rif. Μας είχαν πρήξει τόσο για ν' αγοράσουμε χασίσι, που στο τέλος όταν μου έλεγαν: "Hello mister!", τους απαντούσα κατευθείαν: "I don't smoke!". Κι οι πιο θρασείς αποκρίνονταν: "Maybe your friend?"!
Απολαύσαμε μια σύντομη πεζοπορία στα Βουνά Rif κι ύστερα κατευθυνθήκαμε ανατολικά από τον ερημικό παραλιακό δρόμο. Εκεί χαρήκαμε τη Μεσόγειο στις ομορφιές της για τελευταία φορά. Ελπίζω να κάνουμε χρόνια να την ξαναδούμε... Κάπου εκεί είδαμε και το κάστρο El Peñón de Velez de la Gomera, που δεσπόζει σ' έναν ψηλό βράχο μέσα στη θάλασσα. Δυστυχώς, μέχρι σήμερα αυτός ο βράχος, μαζί με κάποιες άλλες μικρές παραλιακές περιοχές, αποτελούν ισπανικές αποικίες!
Φτάσαμε μέχρι τα σύνορα με την Αλγερία. Είχαμε σκοπό να κάνουμε κάποιες χωμάτινες διαδρομές στην περιοχή, αλλά τα ρουλεμάν του μπροστινού τροχού του Μπαομπάμπη μας άλλαξαν τα σχέδια... Ευτυχώς, που έτυχε να κουνήσω τη ρόδα για έναν έλεγχο κι έκπληκτος διαπίστωσα πως τα ρουλεμάν είχαν τζόγο! Είχαν κάνει μόλις 10.000 χλμ. κι είναι ανεξήγητο πώς χάλασαν τόσο γρήγορα! Είχα κάνει και ζυγοστάθμιση πριν ξεκινήσω. Στην Ασία τα μπροστινά ρουλεμάν δεν τα είχα αλλάξει ούτε πριν το ταξίδι ούτε κατά τη διάρκεια. Είχαν κάνει πάνω από 120.000 χλμ. μέχρι να τα αλλάξω προληπτικά, όταν επέστρεψα στην Ελλάδα.
Για να μην ξαναπεράσω τον εφιάλτη που πέρασα όταν μου είχε σπάσει το ρουλεμάν του πισινού τροχού στο Τατζικιστάν, στη μέση του πουθενά, πήγαμε στην Oujda, που είναι μεγάλη πόλη δίπλα στα σύνορα. Εκεί βρήκα αμέσως τα κατάλληλα ρουλεμάν κι ένας μάστορας που έφτιαχνε ποδήλατα και μοτοποδήλατα, τα πέρασε μέσα σε δέκα λεπτά! Πόσο πιο εύκολο είναι όταν είσαι σε πόλη...
Από 'κει κινηθήκαμε δυτικά κι εξερευνήσαμε το Όρος Tazzeka. Ανεβήκαμε μέχρι τα 1.980 μ. κι είχε πολύ ωραία δροσούλα εκεί πάνω! Βρήκαμε ένα καταπληκτικό μέρος να κατασκηνώσουμε, μέσα στα έλατα.
Τώρα είμαστε στην περίφημη Fez. Η medina της είναι τεράστια! Είναι ένας λαβύρινθος στον οποίο χάνεσαι για ώρες. Οι αισθήσεις πλημμυρίζουν από ερεθίσματα... Τα ζωηρά χρώματα των υφασμάτων, η μουσική από τα σφυριά των χαλκουργών, η μυρωδιά των μπαχαρικών, όλα αναμιγνύονται μέσα στα στενά της παλιάς πόλης...
Elias Vrohidis
http://madnomad.gr
Traveling in 14 Asian countries in 2 years and 2.5 months by a motorcycle
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Morocco1-1.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Morocco1-2.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Morocco1-3.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Morocco1-4.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Morocco1-5.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Morocco1-6.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Morocco1-7.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Morocco1-8.jpg)
-
Μετά τη Fez, επισκεφτήκαμε κάποιες άλλες μικρότερες πόλεις, όπως το Moulay Idriss και τη Meknès. Στην τελευταία, είχαμε την ευκαιρία να βρεθούμε φιλοξενούμενοι μιας βερβέρικης οικογένειας από την έρημο. Η οικογένεια του Idriss ζει στη Meknès τα τελευταία χρόνια, αφού ο πατέρας του εργάζεται εκεί τώρα πια. Η μητέρα του μας ετοίμαζε πεντανόστιμα μαροκινά πιάτα, ενώ ανάμεσα στα γεύματα ο Idriss μας ξεναγούσε στην παλιά πόλη. Καταλαβαίνετε, πώς τα περάσαμε...
Η ζεστή οικογένεια του Idriss μας άνοιξε το φιλόξενο σπιτικό της στη Meknès.
Έπρεπε να επισκεφτούμε την πρωτεύουσα, για να πάρουμε τις βίζες μας για τη Μαυριτανία. Αν και το Rabat δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο, μόνο που σκαν μπροστά του τα κύματα του Ατλαντικού είναι αρκετό για να δώσει στην πόλη μια ευχάριστη ατμόσφαιρα. Εκεί μας φιλοξένησε ο Bilal στην παράγκα όπου ζει η οικογένειά του. Είναι φτιαγμένη με λαμαρίνες, χαρτόνια και νάιλον. Σε μια γωνιά έχει την τουαλέτα, όπου ρίχναμε μια κουρελού σαν πόρτα, για να μη φαινόμαστε. Κοιμηθήκαμε όλοι μαζί στο δωμάτιο που χρησιμοποιείται ως σαλόνι, τραπεζαρία και υπνοδωμάτιο. Ήταν ενδιαφέρον να βιώσουμε για λίγο την καθημερινή ζωή μια μεγάλης μερίδας Μαροκινών.
Σ' αυτή την παράγκα μένει η οικογένεια του Bilal, που μας φιλοξένησε στο Rabat και βιώσαμε για λίγο την καθημερινότητα μιας μεγάλης μερίδας Μαροκινών.
Μέσα από μικρούς επαρχιακούς δρόμους, μετά από δυο μέρες φτάσαμε στα βουνά του Μέσου Άτλαντα. Εκεί κάναμε την πρώτη μας χωμάτινη διαδρομή, το Cirque Jaffar, που μας έβγαλε στο Midelt. Περάσαμε μερικές ξεραμένες κοίτες ποταμών (oued), που ήταν γεμάτες πέτρες. Η Χριστίνα τα είδε όλα! Στα δύσκολα εμπόδια περνούσα εγώ και τη δική της μοτοσυκλέτα και τη δική μου. Έπεσε τέσσερις φορές εκείνη τη μέρα, αλλά βέβαια με μηδαμινή ταχύτητα, οπότε ούτε γάτα ούτε ζημιά.
Ετοιμάζοντας πρωινό τσαγάκι στην έρημο!
Ξεκινήσαμε από το Gourrama προς το Boudenib, για να κάνουμε την πίστα M3 που προτείνει το βιβλίο του Chris Scott, το περίφημο "Sahara Overland". Με θλίψη διαπίστωσα πως έχει ασφαλτοστρωθεί μέχρι και το τελευταίο της χιλιόμετρο... Παρόλ' αυτά, το τοπίο ήταν όμορφο.
Μια από τις πρώτες kasbah (οχυρωμένοι οικισμοί ή φρούρια) που επισκεφτήκαμε, ήταν στην περιοχή του Rissani.
Φτάσαμε στη Merzouga κι επιτέλους βλέπαμε τους αμμόλοφους της Σαχάρας (της Ζαχάρω που λεν και στο χωριό του παππού μου)! Ανυπομονούσα για τη στιγμή που θα βγάζαμε τα σαμάρια από τη μοτοσυκλέτα της Χριστίνας, θα ξεφούσκωνα αρκετά τα λάστιχα και θα δοκίμαζα τη Λέων-είδα στους αμμόλοφους... Ήταν απίστευτο! Η μοτοσυκλέτα ανεβοκατέβαινε τους αμμόλοφους σα να μην είχαν άμμο! Με δευτέρα ή τρίτη γεμάτη (εντάξει, μερικές φορές έβαζα και τετάρτη...), πήγαινε ολόισια και ανέβαινε ακόμη και σχετικά απότομους αμμόλοφους. Όταν είδα πόσο απολαυστικά κινείται στην άμμο, πήγα να παίξω πιο βαθιά και βρέθηκα ν' ανεβοκατεβαίνω ατελείωτους, απάτητους αμμόλοφους! Ήταν μοναδική απόλαυση...
Η mad nomad-isa τρισευτυχισμένη πάνω στην καμπούρα της καμήλας της!
Για να μη μείνει παραπονεμένη η Χριστίνα, πήραμε δυο καμήλες και πήγαμε με τον οδηγό μας να δούμε το ηλιοβασίλεμα μέσα από τους αμμόλοφους. Η πραγματική εξερεύνηση της Σαχάρας, όμως, ξεκίνησε την επόμενη μέρα... Φορτώσαμε τις μοτοσυκλέτες, βάλαμε στο GPS τα στίγματα από την εκτός δρόμου διαδρομή M6 και ξεκινήσαμε να διασχίσουμε 240 χλμ. ερήμου, για να βγούμε πιο νότια, στο Tagounite. Αυτή ήταν πραγματική διάσχιση ερήμου! Επί δυο μέρες οδηγούσαμε σ' ένα σωρό εδάφη: αμμόλοφους, hammada (πετρώδης έρημος), ατελείωτες εκτάσεις σκληρού, ξεραμένου χώματος κι αυτό που αποκαλούν "φις-φις", δηλαδή πολύ μαλακή άμμος.
Η μαλακή άμμος κρύβει παγίδες κι αν δεν έχεις φόρα, είναι εύκολο να κολλήσεις...
Όσοι συναντούσαμε στους οικισμούς της ερήμου, μας τρομοκρατούσαν για τα 6 χλμ. μαλακής άμμου που θα έπρεπε να περάσουμε μετά το χωριό Hassi Remlia. Όταν είπαμε πως είμαστε Έλληνες, μας είπαν για κάποιους Κύπριους που ήρθαν εδώ με BMW και τις έβαλαν σε φορτηγό για να περάσουν εκείνο το κομμάτι. Παρόλ' αυτά, με το XRάκι πέρασε ακόμη κι η Χριστίνα, χωρίς να χρειαστεί να πάρω εγώ τη μοτοσυκλέτα της! Μάλιστα, δεν έπεσε καν. Κόλλησε σ' ένα σημείο μόνο, αλλά ήμουν δίπλα της, οπότε κατέβηκα γρήγορα από τη μοτοσυκλέτα μου, την έσπρωξα ενώ έδινε γκάζι και βγήκε εύκολα. Ίσως είναι μεγαλύτερο πρόβλημα για τα 4x4, γιατί έχει πολύ βαθιές ροδιές, όπου βρίσκουν στο έδαφος τ' αυτοκίνητα. Για τη μοτοσυκλέτα δεν ήταν ιδιαίτερο πρόβλημα. Μπαίναμε σε μια ροδιά κι είχαμε αρκετή πρόσφυση για να κινούμαστε. Εννοείται, βέβαια, πως είχαμε ξεφουσκώσει πάλι αρκετά τα ελαστικά μας.
Η διήμερη διάσχιση της Σαχάρας μέσω της εκτός δρόμου διαδρομής M6 ήταν ό,τι πιο απολαυστικό κάναμε στην έρημο!
Δε μείναμε πολύ στην άσφαλτο και ξαναβγήκαμε σε μια χωμάτινη διαδρομή μέσα στην Κοιλάδα Drâa. Περνούσαμε συνέχεια οάσεις γεμάτες φοίνικες και φρούρια φτιαγμένα από πηλό. Ήταν μεγάλη γιορτή εκείνη τη μέρα (Eid al-Adha) και παντού θυσίαζαν αρνιά στη μνήμη της θυσίας του Ιμπραήμ. Μας προσκάλεσαν σε κάποιο σπίτι για να γιορτάσουμε και να φάμε μαζί τους. Εγώ είχα ξαναδεί σφαγή ζώου κι ήξερα τι να περιμένω, αλλά η Χριστίνα τρόμαξε λίγο. Τουλάχιστον εδώ περνούν καλύτερη ζωή τα ζώα, όντας σχετικά ελεύθερα κι όχι κλεισμένα σε κλουβιά με μηχανήματα συνδεδεμένα πάνω τους.
Ευτυχώς, στη Σαχάρα υπάρχουν αρκετά πηγάδια και το νερό δε μας έλειψε!
Μετά από άλλη μια χωμάτινη (πέτρινη, για να λέμε την αλήθεια) διαδρομή, τη Μ5, διασχίσαμε το Πέρασμα Tizi-n Tazazert, στα 2.300 μ. υψόμετρο, και βγήκαμε στο Φαράγγι Dadès. Κάναμε κι εκεί μια βόλτα για να δούμε τους εντυπωσιακούς πέτρινους σχηματισμούς της φύσης και τα φρούρια που είναι σκαρφαλωμένα στους λόφους. Το χώμα στην περιοχή είναι κοκκινωπό, οπότε και τα σπίτια που είναι φτιαγμένα με λάσπη από 'κει, έχουν την ίδια απόχρωση. Η Χριστίνα ξετρελάθηκε μ' αυτό το φαράγγι! Τώρα είμαστε στην Ouarzazate και βγήκαμε πάλι σε τουριστικά μέρη. Μέχρι και Έλληνες συναντήσαμε εδώ!
Το εντυπωσιακό Φαράγγι Dadès με τα πήλινα φρούριά του σκαρφαλωμένα στους λόφους.
Elias Vrohidis
http://madnomad.gr
Traveling in 14 Asian countries in 2 years and 2.5 months by a motorcycle!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Morocco2_1.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Morocco2_2.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Morocco2_3.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Morocco2_4.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Morocco2_5.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Morocco2_6.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Morocco2_7.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Morocco2__8.jpg)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Morocco2_9.jpg)
-
Παραλίγο θα γινόμασταν αστέρες του Hollywood στην Ouarzazate και το Aït Benhaddou. Οι kasbah (φρούρια) εκεί έχουν χρησιμοποιηθεί για διάφορες ταινίες, όπως "Ο Μονομάχος", "Λώρενς της Αραβίας" και "Prince of Persia". Στο Aït Benhaddou είχαμε την ευκαιρία να φιλοξενηθούμε από την οικογένεια του Κεμάλ. Εκεί ξεκουραστήκαμε για τρεις μέρες, κάναμε βόλτες στις γειτονικές οάσεις, γνωρίσαμε τους συγγενείς της οικογένειας κι έκαναν χένα στις παλάμες της Χριστίνας!
Μέσα από μια ήσυχη διαδρομή, περνώντας από το Telouet κι ένα σωρό άλλα γραφικά χωριουδάκια, φτάσαμε στο εξωτικό Marrakesh. Άκουγα τόσα για το νυχτερινό του παζάρι, που πήγα κατευθείαν ν' ανακαλύψω γιατί είναι τόσο φημισμένο. Δεν είναι το παζάρι που κλέβει την παράσταση, αλλά τα δρώμενα στην κεντρική Πλατεία Djemaa el-Fna. Πλήθος κόσμου συγκεντρώνεται γύρω από μουσικούς, θεατρίνους, αφηγητές και γητευτές φιδιών. Για τη Χριστίνα, βέβαια, το αξιοθέατο ήταν άλλο... Δε μπορούσα να την ξεκολλήσω από τους αμέτρητους πάγκους με τα μαγειρευτά, όπου βρήκε όλα όσα ονειρευόταν: μοσχαροκεφαλές, γλώσσες, συκώτια, έντερα, σκεμπέδες, πατσάδες, αμελέτητα κι άλλα ενδιαφέροντα μέρη του ζώου που έχουν απαγορευτεί στην Ευρώπη.
Στο Marrakesh ήταν ευκαιρία ν' αλλάξω τις μπότες και τα γάντια μου. Είχα ξεκινήσει με τις μπότες που φορούσα στην Ασία, αλλά διαλύθηκαν μετά από τόσα χιλιόμετρα. H REV'IT! ανέλαβε να μου στείλει στο Μαρόκο τις απίστευτα άνετες μπότες Apache και τα γάντια Neutron, που έχουν μια μαγική δυνατότητα: λειτουργούν με οθόνες αφής! Δε χρειάζεται πια να σταματώ και να βγάζω τα γάντια μου κάθε φορά που χρειάζεται να χειριστώ μέσω του κινητού τη βιντεοκάμερα, τη μουσική, το GPS κ.λ.π..
Είχε έρθει η ώρα για την πεζοπορία μας στα βουνά του Υψηλού Άτλαντα. Αφού είδαμε τους εντυπωσιακούς καταρράκτες του Ouzoud κάναμε μια πανέμορφη διαδρομή μέσω της Κοιλάδας Aït Bougomez κι αφήσαμε τις μοτοσυκλέτες μας σε κάποιον ξενώνα της Κοιλάδας Aït Bououli. Τη δεύτερη μέρα χάσαμε το μονοπάτι και σκαρφαλώσαμε τις βουνοκορφές για να βγούμε εκεί που έπρεπε. Για 'μένα δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο, αλλά η Χριστίνα πήγαινε πολύ αργά κι είχε εξαντληθεί μετά από εννιά ώρες πεζοπορίας. Προκειμένου να φτάσουμε σε κάποιο χωριό πριν νυχτώσει, έκανε ελάχιστα διαλλείματα. Δεν κουβαλούσαμε εξοπλισμό κατασκήνωσης, μαγειρέματος και φαγητά, οπότε κοιμόμασταν κάθε βράδυ σε σπίτια, όπου είχε χωριό. Ανεβαίνοντας στο Πέρασμα Rougoult, στα 2.860 μ. υψόμετρο, δεν είχε κουράγιο ούτε να μιλήσει. Λέει πως ήταν η πιο δύσκολη μέρα της ζωής της...
Μετά από έναν καλό ύπνο, ήταν και πάλι έτοιμη ν' απολαύσει το υπέροχο ορεινό τοπίο που αντικρίσαμε στην άλλη μεριά του περάσματος! Όλη η διαδρομή δίπλα στο ποτάμι ήταν μέσα από εύφορες, καταπράσινες εκτάσεις, που έρχονταν σε αντίθεση με τις καφετί πλαγιές του φαραγγιού στο οποίο περπατούσαμε. Σε κάποια κομμάτια είχε δέντρα με κιτρινισμένα φύλλα και το τοπίο ήταν φθινοπωρινό. Αρκετοί χωρικοί κινούνταν με τα φορτωμένα γαϊδουράκια τους και στο φαράγγι αντηχούσαν τα τραγούδια των κοριτσιών. Τα χωράφια ήταν γεμάτα οικογένειες που ασχολούνταν με τις αγροτικές εργασίες. Το μεσημέρι μαγείρευαν επιτόπου κι έτρωγαν εκεί όλοι μαζί.
Μετά από τέσσερις μέρες πεζοπορίας, βγήκαμε και πάλι στην άσφαλτο. Πήραμε διάφορα απ' αυτά τα φορτηγάκια που έχουν μετατρέψει σε μικρά λεωφορεία, για να επιστρέψουμε στο χωριό όπου είχαμε αφήσει τις μοτοσυκλέτες μας. Το βράδυ ξεμείναμε στην Κοιλάδα Aït Blel, όπου μας βρήκε ο Χασν, ένας φοιτητής της αγγλικής φιλολογίας, και μας πήρε να περάσουμε τη νύχτα στο σπίτι της οικογένειάς του. Την επόμενη μέρα κάναμε ωτοστόπ κι επιτέλους φτάσαμε εκεί απ' όπου είχαμε ξεκινήσει την πεζοπορία. Πήραμε και πάλι τις μοτοσυκλέτες μας και θυμηθήκαμε πόσο σπουδαία είναι η ελευθερία που μας προσφέρει το δικό μας όχημα.
Μέσα από μικρά δρομάκια διασχίσαμε τα βουνά του Υψηλού Άτλαντα και κατευθυνθήκαμε νότια. Η τελευταία μας εκτός δρόμου διαδρομή στο Μαρόκο ήταν η πίστα M11 από το Sahara Overland, που διασχίζοντας τα βουνά του Αντιάτλαντα, μας έβγαλε σε κάποιες πανέμορφες οάσεις πνιγμένες από τους φοίνικες. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής έχουν στρώσει το χωματόδρομο κι είναι σαν άσφαλτος. Μόνο προς το τέλος κινηθήκαμε μέσα από την ξεραμένη κοίτη του ποταμού κι οδηγήσαμε στην πίστα όπως ήταν στην παλιά της μορφή.
Βγαίνοντας στην άσφαλτο, συναντήσαμε τις ατελείωτες επίπεδες εκτάσεις, όπου οδηγούσαμε μονότονα με 80 χιλιόμετρα ανά ώρα. Το τοπίο ήταν πετρώδες με λίγα δέντρα argan να φύονται αραιά. Μερικά κατσίκια σκαρφάλωναν πάνω τους, για να φαν τους πολύτιμους καρπούς αυτού του δέντρου που μόνο σ' αυτές τις περιοχές συναντάται. Έχουμε φτάσει στο Tan Tan, όπου μας φιλοξενεί ο Αμπντουλάχ, ένα πολύ φιλικό παιδί που γνωρίσαμε μέσω του www.couchsurfing.org (http://www.couchsurfing.org).
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Morocco3-1.jpg)
Η Χριστίνα κάνει χένα στις παλάμες της!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Morocco3-2.jpg)
Εξωτικό Marrakesh... Η Χριστίνα είναι κάπου στο βάθος, στους καπνούς από τις ψησταριές!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Morocco3-3.jpg)
Στο Marrakesh παρέλαβα τις καινούριες μπότες και τα καταπληκτικά γάντια που μου 'στειλε η REV'IT!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Morocco3_4.jpg)
Οι χωρικοί που άνοιξαν μια αποθήκη για να κοιμηθεί η Χριστίνα και την έσωσαν, αφού ήταν πτώμα μετά από εννιά ώρες αδιάκοπης πεζοπορίας.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Morocco3-5.jpg)
Πλησιάζοντας το χωριό Ichbbakene κατά τη διάρκεια της πεζοπορίας μας στα βουνά του Υψηλού Άτλαντα.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Morocco3-6.jpg)
Ατενίζοντας με αισιοδοξία το μέλλον!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Morocco3-7.jpg)
Αν και στην πίστα Μ11 έχουν στρώσει πλέον το χωματόδρομο σα να είναι άσφαλτος, το τοπίο είναι εντυπωσιακό!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Morocco3-8.jpg)
Ενώνοντας ένα καλωδιάκι από τον αισθητήρα του πλαγιοστάτη, που είχε κοπεί κι έκανε τον κινητήρα να μην παίρνει μπρος.
Elias Vrohidis
http://madnomad.gr
Traveling in 14 Asian countries in 2 years and 2.5 months by a motorcycle!
-
Ξεκινώντας από το Tan Tan έπρεπε να διασχίσουμε τη Δυτική Σαχάρα, μια άδεια περιοχή 1.190 χιλιομέτρων μέχρι τα σύνορα με τη Μαυριτανία. Το 1975, όταν η Δυτική Σαχάρα έπαψε να είναι ισπανική αποικία, το Μαρόκο κι η Μαυριτανία έσπευσαν ν' αρπάξουν την περιοχή. Η Μαυριτανία σύντομα παραιτήθηκε από το παιχνίδι, ενώ το Μαρόκο έστειλε χιλιάδες στρατιώτες στην περιοχή, που μέχρι σήμερα είναι κατεχόμενη. Οι ιθαγενείς, φυσικά, ήθελαν την αυτονομία τους, οπότε ξέσπασε πόλεμος. Το 1991 τα Ηνωμένα Έθνη μεσολάβησαν και συμφωνήθηκε ανακωχή με την προϋπόθεση να γίνει δημοψήφισμα έτσι, ώστε οι κάτοικοι της Δυτικής Σαχάρας να επιλέξουν αν θέλουν να είναι αυτόνομοι ή ν' ανήκουν στο Μαρόκο. Το δημοψήφισμα, όμως, δεν έγινε ποτέ και το Μαρόκο, με πολυπληθή στρατό στην περιοχή, έχει το πάνω χέρι.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Western-Sahara-1.jpg)
Μέχρι και καμήλες μεταφέρουν στα Land Cruiser!
Κινούμασταν για τρεις μέρες δίπλα στον Ατλαντικό Ωκεανό. Η έρημος, συνήθως, ήταν αδιάφορη· ένα μονότονο επίπεδο με χώμα, πέτρες, λίγους θάμνους και σε μερικά σημεία άμμο. Αυτό είναι που οι ιθαγενείς αποκαλούν "hammada". Εκεί που η έρημος συναντά τον ωκεανό, το τοπίο είναι μεγαλοπρεπές! Τα τεράστια κύματα του Ατλαντικού έσκαγαν με ορμή στις απόκρημνες ακτές της Σαχάρας. Με τον αέρα που ερχόταν από τον ωκεανό, είχε λίγο κρύο και φορούσαμε τα εσωτερικά μπουφάν μας κάτω από τα μοτοσυκλετιστικά μας jackets. Γι' αυτό επιλέξαμε να μπούμε στην αφρικανική ήπειρο τέτοια εποχή... Ο καιρός είναι ιδανικός!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Western-Sahara-2.jpg)
Εκεί που η έρημος συναντά τον ωκεανό...
Στην Tarfaya ο Σκωτσέζος έμπορος Donald Mackenzie είχε δημιουργήσει έναν οικισμό το 19ο αιώνα, που αργότερα έγινε γνωστός λόγω του συγγραφέα Antoine de Saint-Exupéry. Όταν ο Γάλλος πιλότος μετέφερε την αλληλογραφία από τη Γαλλία στη Σενεγάλη, η Tarfaya ήταν μια από τις στάσεις για το μικρό του Bréguet 14. Το 1927 διορίστηκε προϊστάμενος του σταθμού της Tarfaya κι έζησε εκεί για δυο χρόνια. Τότε ήταν που εμπνεύστηκε τη διάσημη ιστορία του "Μικρού Πρίγκιπα".
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Western-Sahara-3.jpg)
Το Casa Mar είναι το κτίριο που είχε χτιστεί όταν ο Σκωτσέζος έμπορος Donald Mackenzie είχε δημιουργήσει τον οικισμό της Tarfaya, το 19ο αιώνα.
Η Χριστίνα εκείνη τη μέρα διένυσε τα περισσότερα χιλιόμετρα που 'χει διανύσει σε μια μέρα με τη μοτοσυκλέτα της: 536! Ήταν πρωτοχρονιά σύμφωνα με το ισλαμικό ημερολόγιο κι ο Μωχάμετ μας φιλοξένησε στο Boujdour. Το βράδυ μας πήγε στην πλατεία, όπου είχε μαζευτεί όλη η πόλη κι είχε ζωντανή, βερβέρικη μουσική και χορούς σε μια τεράστια σκηνή με γιγαντο-οθόνες γύρω-γύρω.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Western-Sahara-4.jpg)
Η Χριστίνα τις έχει λατρέψει τις καμήλες!
Την επόμενη μέρα είχε μαραθώνιο στην πόλη. Πήγα σε μια καφετέρια, γιατί έπρεπε να συνδεθώ για λίγο στο διαδίκτυο, ενώ η Χριστίνα πρόσεχε τις μοτοσυκλέτες και τα πράγματά μας. Της πήγα ένα ποτήρι καφέ, έβαλα το κινητό μου στη βάση της μοτοσυκλέτας κι ετοιμάστηκα για να φύγουμε. Πήγα να επιστρέψω το ποτήρι στην καφετέρια και μέχρι να γυρίσω, κάποιο παιδί πρόλαβε ν' αρπάξει το κινητό μου από τη μοτοσυκλέτα. Η Χριστίνα ήταν ακριβώς εκεί μπροστά, αλλά δεν είδε τίποτα!
Λόγω του μαραθώνιου όλος ο υπέρογκος στρατός κι η αστυνομία της πόλης ήταν στους δρόμους. Είπα αμέσως σε κάποιους στρατιωτικούς, που ήταν εκεί μπροστά, τι έγινε και ρωτούσαν τα παιδιά που είδαν το συμβάν. Άρχισαν να κινητοποιούνται διάφοροι και σε πέντε λεπτά κάποιος άντρας, που ίσως να ήταν ασφαλίτης, μου έφερε το κινητό ακολουθούμενος από ένα τσούρμο πιτσιρικάδες, που μπορεί να ήταν αυτοί που του είπαν ποιος το πήρε. Πάντως, τον κλέφτη δεν τον είδα κι ούτε το επιδίωξα, γιατί ξέρω πως εδώ η τιμωρία του μπορεί να είναι πολύ σκληρή. Τέλος καλό, όλα καλά... Όλοι το 'χουν βάλει στο μάτι αυτό το απολύτως χρήσιμο δώρο που μου 'καναν ο Αχιλλέας κι η Χρύσα από τη Λάρισα. Φαίνεται, όμως, πως δεν είναι γραφτό να μ' αποχωριστεί (ακόμα...)!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Western-Sahara-5.jpg)
Ένα από τα θετικά της ερήμου είναι πως έχει άπλετο χώρο για κατασκήνωση!
Συνεχίσαμε το μακρύ δρόμο προς τα νότια. Φυσικά, εδώ έχουμε πάψει να συναντούμε τουρίστες. Οι λίγοι ξένοι που περνούν από τη Δυτική Σαχάρα είναι ταξιδιώτες οι οποίοι είτε κάνουν το γύρο της Αφρικής είτε επισκέπτονται ένα μεγάλο κομμάτι της ηπείρου. Είδαμε camper vans, θηριώδη τετρακίνητα φορτηγά, τζιπάκια, μοτοσυκλέτες, μέχρι και ποδηλάτες!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Western-Sahara-6.jpg)
Αυτό έχει γίνει το αγαπημένο μας πρωινό: ψωμί με μέλι, μπανάνα και σταφίδες! Γιαμ γιαμ!
Μετά από 45 καταπληκτικές μέρες και 6.037 αξέχαστα χιλιόμετρα στο Μαρόκο και τη Δυτική Σαχάρα, περάσαμε χωρίς πρόβλημα τα σύνορα και μπήκαμε στη δεύτερη αφρικανική χώρα που επισκεπτόμαστε, τη Μαυριτανία!
-
Στο Μαρόκο παραδώσαμε το δεύτερό μας γράμμα κατά τη διάρκεια του “mad about Africa”. Αυτό δεν ήταν γράμμα από Μαροκινό στην Ελλάδα προς τους συγγενείς του στο Μαρόκο. Ήταν από Ελληνίδα που δέθηκε τόσο με μια οικογένεια στο Μαρόκο, που τους θεωρεί τη δεύτερη οικογένειά της! Όλα είχαν ξεκινήσει το 2007, όταν η Φωτεινή Καραμούζη Χαλκιά είχε ταξιδέψει στο Marrakesh και φιλοξενήθηκε στην οικογένεια του Μωχάμετ.
Η Φωτεινή είναι από τα ιδρυτικά μέλη της Καλλιτεχνικής Ένωσης Ulysses, στην οποία είχα δώσει μια συνέντευξη, όταν πήραμε το γράμμα. Τη συνέντευξη μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ http://madnomad.gr/main/wp-content/uploads/2013/11/%CE%9A%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B5%CF%87%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%88%CE%BD%CF%89%CF%83%CE%B7-Ulysses.pdf (http://madnomad.gr/main/wp-content/uploads/2013/11/%CE%9A%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B5%CF%87%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%88%CE%BD%CF%89%CF%83%CE%B7-Ulysses.pdf).
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Morocco-mail1-625x416.jpg)
Η Φωτεινή μας παρέδωσε το γράμμα της για το Μαρόκο λίγο πριν ξεκινήσουμε από τη Θεσσαλονίκη.
Πήγαμε, λοιπόν, κι εμείς στο Marrakesh, έξι χρόνια μετά, μ’ ένα γράμμα στο χέρι, που ταξίδευε μαζί μας από την Ελλάδα. Ψάξαμε τη διεύθυνση που είχαμε σημειωμένη και βρεθήκαμε μπροστά στο ίδιο σπίτι όπου είχε μείνει κι η Φωτεινή. Μας υποδέχτηκε η Μάριαμ, η αδερφή του Μωχάμετ. Μόλις της είπαμε πως είμαστε οι φίλοι της Φωτεινής, άνοιξε την πόρτα του σπιτιού και μας είπε: “Απόψε θα μείνετε εδώ”! Ακόμη και τόσα χρόνια μετά τη Φωτεινή τη θεωρούν μέρος της οικογένειάς τους και τη φωνάζουν “Σαμς”, που σημαίνει “φως” στ’ αραβικά.
Μας έβαλαν στο πολυτελές σαλόνι τους κι εκεί γνωρίσαμε το Μωχάμετ, αλλά και τα δυο μικρότερα αδέρφια του, το Ζαχαρία και τον Αμπντουλάχ. Μας εξέπληξαν όλοι μιλώντας άπταιστα αγγλικά και μάλιστα με αψεγάδιαστη αμερικάνικη προφορά, αφού τα έμαθαν από τις ταινίες που βλέπουν! Όταν αναρωτηθήκαμε πώς έμαθαν τόσο άψογα τη γλώσσα χωρίς να παν σε φροντιστήριο, μας είπαν πως όποιος θέλει, μαθαίνει κι έχουν δίκιο. Χρειάζεται πολύ θέληση και προσήλωση αυτό…
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Morocco-mail2-625x468.jpg)
Αναζητώντας τη διεύθυνση του παραλήπτη στο Marrakesh.
Μας ετοίμασαν το μπάνιο κι αφού φρεσκαριστήκαμε, καθίσαμε γύρω από το τραπέζι, το οποίο ποτέ δεν άδειαζε. Πάνω που νομίζαμε πως τελειώσαμε, μας είπαν πως αυτά ήταν μόνο τα κεράσματα με το τσάι κι είναι ώρα να φέρουν το δείπνο! Ένα τεράστιο ταζίν (παραδοσιακό πήλινο σκεύος του Μαρόκου) προσγειώθηκε στο τραπέζι. Η μητέρα το άνοιξε κι αποκαλύφθηκε ένα ευωδιαστό γεύμα με αρνί μαγειρεμένο μαζί με δαμάσκηνα! Χρησιμοποιώντας το ψωμί ως κουτάλι, παίρναμε το φαγητό από το ταζίν που βρισκόταν στο κέντρο του τραπεζιού, όπως συνηθίζεται στο Μαρόκο.
Ακολούθησε κουβέντα μέχρι αρκετά μετά τα μεσάνυχτα! Ο Ζαχαρίας έχει μανία με τα βιντεοπαιχνίδια και παίζει κάθε βράδυ μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, ενώ ο Αμπντουλάχ προσπαθεί να κοιμηθεί στο διπλανό κρεβάτι! Ο Μωχάμετ δουλεύει τώρα σ’ ένα πολυτελέστατο ξενοδοχείο κι έχει ταξιδέψει σε αρκετές χώρες. Η Μάριαμ δουλεύει σε μια εταιρεία τηλεπικοινωνιών κι είναι φανατική της οδήγησης και της ταχύτητας! Μάλλον πήρε τα γονίδια του πατέρα της, που είναι φορτηγατζής. Η μητέρα τους είναι η μόνη που δε μιλά αγγλικά, αλλά είναι πολύ ομιλητική κι ευδιάθετη, οπότε παρόλ’ αυτά, συνεννοούμασταν.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Morocco-mail3-625x468.jpg)
Ο Ζαχαρίας κι η μητέρα του στο ίδιο σπίτι όπου βρέθηκε κι η Φωτεινή πριν έξι χρόνια.
Η πιο αστεία ιστορία, που μας έκανε να γελάμε ατελείωτα, εξελίχθηκε όταν η Φωτεινή βρισκόταν στο σπίτι τους και ρώτησε τη μητέρα τι μαγειρεύει. Αφού δεν ήταν κανείς άλλος στο σπίτι, για να της το εξηγήσει στ’ αγγλικά, η μητέρα ένωσε τις παλάμες της κι έκανε τη φιδίσια κίνηση, για να προσομοιάσει τον τρόπο που κινούνται τα ψάρια. Η Φωτεινή γούρλωσε τα μάτια της και φώναξε έκπληκτη: “snake (φίδι)?”. Η μητέρα απάντησε θετικά, χωρίς να ξέρει τι σημαίνει “snake”, οπότε η Φωτεινή νόμιζε πως θα φαν φίδι! Πάντως, ήταν έτοιμη να το φάει, αλλά όταν ήρθαν τα παιδιά, της εξήγησαν πως είναι ψάρι κι όχι φίδι!
Νιώσαμε πολύ ζεστά στην οικογένεια αυτή κι ήταν χαρά μας να τους μεταφέρουμε το γράμμα της Φωτεινής. Ευχόμαστε κάποια μέρα να ξανασμίξουν με τη Φωτεινή. Θα ‘ναι πολύ συγκινητικό μετά από τόσα χρόνια…
-
Posted on 26 November 2013 by madnomad
Μπήκαμε στη Μαυριτανία με περίεργα συναισθήματα. Εγώ ανυπομονούσα να χωθούμε στα βάθη της ερήμου και ν’ απολαύσουμε τις εκτός δρόμου διαδρομές. Η Μαυριτανία είναι η μόνη χώρα που έχει μείνει ανοιχτή για τους ταξιδιώτες και προσφέρει μια αυθεντική γεύση Σαχάρας. Οι υπόλοιπες χώρες είτε έχουν πολέμους και άλλες ταραχές είτε είναι ιδιαίτερα τουριστικές, οπότε αντί για την αυθεντική γεύση της Σαχάρας, συναντά κανείς παιδιά κι ενήλικες διεφθαρμένους απ’ τον τουρισμό να ζητούν καραμέλες, στυλό ή χρήματα…
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Mauritania1-625x468.jpg)
Όπου σταματούμε, τα πιτσιρίκια μας περικυκλώνουν!
Σχεδόν ολόκληρη η Μαυριτανία αποτελείται από έρημο κι είχαμε σκοπό να τη διασχίσουμε μετά από εκατοντάδες χιλιόμετρα, μακριά από την άσφαλτο! Αυτός ήταν ο λόγος που τα συναισθήματα της Χριστίνας ήταν τ’ αντίθετα από τα δικά μου… Όσο εγώ ανυπομονούσα, άλλο τόσο η Χριστίνα είχε ένα κόμπο στο λαιμό κι ανησυχούσε αν θα καταφέρει να διασχίσει τη Σαχάρα μέσα από τις εκτός δρόμου διαδρομές.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Mauritania2-625x468.jpg)
Ρυθμίζοντας την πίεση των ελαστικών, η οποία πρέπει να είναι χαμηλή για την άμμο και υψηλή για τις πέτρες.
Από την πρώτη μέρα κιόλας, ξεκινήσαμε την πίστα R2. Ψάχνοντας την αρχή της, ρωτήσαμε κάποιους νομάδες, οι οποίοι μας κάλεσαν στη μεγάλη τους, παραδοσιακή σκηνή. Βγάλαμε τα παπούτσια, καθίσαμε στα χαλιά και μας έβαλαν τσάι. Βγάλαμε το χάρτη που είχαμε προμηθευτεί από το Travel Bookstore και μας έδειχναν τη διαδρομή. Η γιαγιά της οικογένειας χτυπούσε ένα τουλούμι κι ύστερα έβαλε το περιεχόμενό του σ’ ένα μεγάλο μπολ. Μας το έδωσε να το μοιραστούμε με τους υπόλοιπους. Μας δρόσισε κι ήταν ό,τι ακριβώς χρειαζόμασταν. Ήταν γάλα καμήλας! Το πίνουν συχνά στην έρημο και λεν πως κάνει καλό στο στομάχι. Εμείς πάντως το ευχαριστηθήκαμε ιδιαίτερα!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Mauritania3-625x468.jpg)
Γεμίζοντας τα παγούρια μας από το πηγάδι με το πολύτιμο ύδωρ…
Τα περίπου 600 χιλιόμετρα της πίστας τα καλύψαμε σε τρεις μέρες. Αρκετά χιλιόμετρα ήταν σ’ επίπεδο, σκληρό χώμα ή λίγη άμμο. Εκεί μπορούσαμε να οδηγούμε με 60 έως 70 χιλιόμετρα την ώρα. Οι μοτοσυκλέτες πετούσαν στις αχανείς εκτάσεις κι η Χριστίνα τα πήγαινε μια χαρά! Μετά άρχισαν οι αμμόλοφοι… Εκεί έπρεπε να είμαστε συγκεντρωμένοι και πολύ προσεκτικοί στις κινήσεις μας. Ξεφουσκώσαμε αρκετά τα λάστιχα, είχαμε ανοιχτή την ενδοεπικοινωνία της Sena, για να συνεννοούμαστε και συνήθως πήγαινα εγώ μπροστά, για να βρίσκω την πιο βατή διαδρομή στους αμμόλοφους.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Mauritania4-625x468.jpg)
Οι μικρές στάσεις για ξεκούραση από την απαιτητική οδήγηση στους αμμόλοφους είναι απαραίτητες…
Το πιο σημαντικό στην άμμο είναι να μην κόβει κανείς ταχύτητα. Έτσι, ανεβοκατεβαίνοντας τους αμμόλοφους, έπρεπε σε κλάσματα του δευτερολέπτου να βλέπω την περιοχή και ν’ αποφασίζω γρήγορα πώς θ’ ανέβουμε τις πλαγιές και πώς θα περάσουμε ανάμεσα από τους χαμηλούς θάμνους που είχε σε κάποια κομμάτια. Αυτή η διαδικασία διήρκησε ώρες, αφού οι αμμόλοφοι εκτείνονται σε τεράστιες περιοχές… Κολλήσαμε μερικές φορές στη μαλακή άμμο, αλλά σκάβοντας γύρω από την πισινή ρόδα και σπρώχνοντας κι οι δυο απεγκλωβίζαμε τη μοτοσυκλέτα. Εγώ είχα δυο μικρές πτώσεις, ενώ η Χριστίνα είχε, βέβαια, αρκετές παραπάνω, αλλά ήταν ανώδυνες, όπως πάντα.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Mauritania5-625x468.jpg)
Το χειρότερο έδαφος για τη Χριστίνα ήταν εκεί που είχε θάμνους, γιατί έπρεπε χωρίς να κόψει ταχύτητα να βρει γρήγορα την πιο βατή διαδρομή ανάμεσά τους. Βέβαια, συνήθως ήμουν εγώ μπροστά, οπότε ήταν δική μου αποστολή αυτή.
Όταν φτάσαμε στο Atâr, χρειαζόμασταν σίγουρα λίγη ξεκούραση κι ευτυχώς βρεθήκαμε στο Camping Inimi, όπου ο Σίντι Αχμέτ μας φιλοξένησε στην οικογένειά του. Μας έβαλαν σ’ ένα δωμάτιο, ενώ οι ίδιοι προτιμούσαν να κοιμούνται κάθε βράδυ στην παραδοσιακή τους σκηνή κι ας είχαν κι άλλα δωμάτια διαθέσιμα. Η γυναίκα του Σίντι Αχμέτ μαγείρευε κρέας με κους-κους, ρύζι ή μακαρόνια και τρώγαμε κάθε μέρα όλοι μαζί. Η φιλοξενία τους μας σκλάβωσε κι ήταν πολύ ωραία που είχαμε την ευκαιρία να ζήσουμε για λίγο μέσα στην οικογένειά τους.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Mauritania6-625x468.jpg)
Άλλο ένα κόλλημα μπροστά στον εντυπωσιακό βράχο Ben Amira, το δεύτερο μεγαλύτερο μονόλιθο του κόσμου. Δεν κολλάμε όπου κι όπου!
Κάναμε αρκετές διαδρομές γύρω από το Atâr. Μια μέρα που η Χριστίνα ξεκουραζόταν, πήρα τη μοτοσυκλέτα της για ν’ απολαύσω την πίστα R5, που δύσκολα θα έβγαινε με φορτωμένες μοτοσυκλέτες. Έβαλα στο σακίδιο πλάτης λίγο νερό, χουρμάδες, δυο μπανάνες και το ηλεκτρικό μου κομπρεσεράκι, για να φουσκώνω τα λάστιχα. Το έδεσα πίσω από τη σέλα, πήρα και το GPS μου και ξεκίνησα! Κάποια κομμάτια είχαν πολύ άμμο κι ήταν μαλακή, ενώ οι αμμόλοφοι είχαν απότομες πλαγιές στη μια πλευρά, οπότε δε μπορούσα ν’ αναπτύξω ταχύτητα. Παρόλ’ αυτά, όμως, με τη ξεφόρτωτη μοτοσυκλέτα της Χριστίνας, ήταν παιχνιδάκι!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Mauritania7-625x468.jpg)
Αγναντεύοντας τη Σαχάρα από ψηλά, στην περιοχή γύρω από το Atâr.
Αργότερα, μαζί με τη Χριστίνα πήγαμε στο Chinguetti, αλλά κάναμε το λάθος να μη διαλέξουμε τη συνηθισμένη πίστα. Πήγαμε από την πίστα R4, μέσω του Περάσματος Amogjar. Η πίστα έχει διαλυθεί και προφανώς δε χρησιμοποιείται πλέον. Έχουν πέσει τεράστιες κοτρόνες στο δρόμο και κάνουν το έδαφος άβατο για τα περισσότερα οχήματα. Κατάφερα να τα περάσω τα XR, αλλά φυσικά περνούσα εγώ τη Λέων-είδα, ενώ η Χριστίνα ερχόταν με τα πόδια. Ύστερα περνούσα και τη δική μου μοτοσυκλέτα.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Mauritania8-625x468.jpg)
Η Χριστίνα αγωνίζεται να βγει από τη μαλακή άμμο!
Το πιο μαγικό μέρος που επισκεφτήκαμε σ’ ολόκληρη τη Σαχάρα ήταν το Terjit! Φανταστείτε μια όαση στη μέση της ερήμου, όπου πας καταϊδρωμένος και ξαφνικά βρίσκεσαι στη σκιά που κάνουν οι τεράστιοι φοίνικες, δίπλα σ’ ένα κρυστάλλινο ποταμάκι. Μάλιστα, κάπου εκεί σχηματίζεται μια μικρή λιμνούλα, η οποία έχει την ιδανική θερμοκρασία για μπάνιο! Μπήκα μέσα και δεν ήθελα να βγω! Ήμουν στη μέση της ερήμου και ξάπλωνα στο νερό, χαζεύοντας από πάνω μου τους φοίνικες και το μπλε ουρανό… Ήταν απίστευτο! Σίγουρα αυτό ήταν ένα από τα πιο μαγικά μέρη στα οποία έχω βουτήξει!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Mauritania91-625x468.jpg)
Στην όαση του Terjit, ήμουν στη μέση της ερήμου και ξάπλωνα στο νερό, χαζεύοντας από πάνω μου τους φοίνικες και το μπλε ουρανό… Απίστευτο!
Στο δρόμο από το Atâr μέχρι το Nouakchott, την πρωτεύουσα της χώρας, ήταν η πρώτη φορά που ταξιδεύαμε στη Μαυριτανία από άσφαλτο. Είναι μια βαρετή ευθεία περίπου 450 χιλιομέτρων, που διασχίζει τη μονότονη έρημο. Έτυχε να βρισκόμαστε στη Μαυριτανία κατά την προεκλογική της περίοδο. Μάλιστα, την ημέρα των εκλογών ήμασταν στην πρωτεύουσα. Ο πρόεδρος της χώρας δεν αλλάζει. Είναι ο ίδιος που έκανε το πραξικόπημα το 2008. Οι εκλογές αυτές αφορούσαν στη βουλή και τις τοπικές κοινότητες. Σ’ ολόκληρη τη χώρα, οι υποψήφιοι είχαν στήσει μεγάλα αντίσκηνα για να συγκεντρώνεται ο κόσμος. Πέρα από τις ομιλίες, όλοι χόρευαν και τραγουδούσαν. Το βλέπουν περισσότερο σα γλέντι. Και πώς να μη γλεντούν, αφού όπως μας εξήγησαν οι ντόπιοι, οι υποψήφιοι εξαγοράζουν τις ψήφους κι οι πολίτες δεν παίρνουν λίγα… Να δω πόσο θα γλεντούν πάλι μετά τις εκλογές…
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Mauritania10-625x468.jpg)
Κατασκήνωση με πανσέληνο στη μέση της Σαχάρας! Τι άλλο να ζητήσει κανείς;
-
Posted on 5 December 2013 by madnomad
Τα σύνορα μεταξύ Μαυριτανίας και Σενεγάλης είναι γνωστό πως έχουν τους πιο διεφθαρμένους υπαλλήλους απ’ όλα τα σύνορα της Αφρικής. Οι ταξιδιώτες περνούν ένα Γολγοθά κι αναγκάζονται να ξοδέψουν αρκετά χρήματα σε φιλοδωρήματα. Γι’ αυτό το λόγο προτιμήσαμε να περάσουμε από τα σύνορα στη Diama, αντί γι’ αυτά στο Rosso, που έχουν τη χειρότερη φήμη. Δυστυχώς, διαπιστώσαμε ότι οι υπάλληλοι στη Diama έχουν μάθει πολλά κόλπα από τους συναδέλφους τους στο Rosso, οπότε η κατάσταση είναι κι εκεί τραγική.
Τόσο στη μαυριτανική, όσο και στη σενεγαλέζικη πλευρά, μας ζητούσαν 10 ευρώ ανά άτομο για κάθε σφραγίδα που έβαζαν, μια στο διαβατήριο και μια στα έγγραφα για το τελωνείο. Ξέραμε τι θα συναντήσουμε, οπότε είχαμε οπλιστεί με υπομονή πριν φτάσουμε στα σύνορα. Στη μαυριτανική πλευρά τα γλιτώσαμε τα φιλοδωρήματα. Στη σενεγαλέζικη, όμως, ο αδίστακτος αστυνομικός κρατούσε τα έγγραφά μας και δε μας τα ‘δινε πίσω αν δεν του δίναμε τα χρήματα που ήθελε!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Senegal1-1-625x468.jpg)
Σκαλίζοντας έναν κορμό δέντρου για την κατασκευή πιρόγας.
Από το πρώτο μας βήμα στη Σενεγάλη ήταν φανερό πως μπήκαμε πια στην Υποσαχάρια Αφρική. Το ερημικό τοπίο έδωσε τη θέση του στη σαβάνα, οι ιθαγενείς με την αραβική επιρροή αντικαταστάθηκαν από τους μαύρους της Δυτικής Αφρικής, ενώ η κουλτούρα που συναντούμε είναι αρκετά διαφορετική.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Senegal1-2-625x468.jpg)
Το σκουπιδιάρικο που περνά από σπίτι σε σπίτι θεωρείται πολυτέλεια για τα δεδομένα της Αφρικής…
Πρώτος μας σταθμός ήταν το Saint-Louis, όπου μας φιλοξένησε ο Γάλλος Σαμουήλ κι οι δυο Σενεγαλέζοι συγκάτοικοί του, ο Μπούμπα κι ο Μπάι. Τους χρωστάμε ευγνωμοσύνη, γιατί τα παιδιά μας έκαναν να ξεχάσουμε τη δυσάρεστη εμπειρία των συνόρων και μας βούτηξαν κατευθείαν στα βαθιά της Σενεγάλης, για να διαπιστώσουμε πως οι περισσότεροι Σενεγαλέζοι που δε φορούν στολή είναι υπέροχοι άνθρωποι, χαμογελαστοί, με χιούμορ και πολύ ενέργεια!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Senegal1-3-625x833.jpg)
Διαβάζοντας το Κοράνι έξω από το Μεγάλο Τζαμί του Saint-Louis.
Μόλις λίγες ώρες αφού φτάσαμε στο Saint-Louis, πήραμε τις μοτοσυκλέτες και πήγαμε στο σπίτι κάποιων φίλων των παιδιών. Ήταν όλοι μαζεμένοι σ’ ένα δωμάτιο. Οι περισσότεροι ήταν μουσικοί, οπότε χωρίς να χάσουν χρόνο πήραν την κιθάρα και τα τύμπανά τους κι άρχισαν να παίζουν. Ήταν καταπληκτική εμπειρία! Είχε πολύ ενέργεια η μουσική τους. Εδώ δεν ακούσαμε ούτε το “Να μ’ αγαπάς” ούτε το “Dust in the wind”… Δε λέω, ωραία τραγούδια κι αυτά, αλλά οι άνθρωποι έπαιζαν αφρικανική μουσική και μας εξέπληξαν όταν ακούσαμε το αγαπημένο μας “Tajabone” του Σενεγαλέζου Ismael Lô. Η περίφημη μουσική της Σενεγάλης, που συνήθως ακούγεται, είναι η mbalax, μια μίξη κουβανέζικου ρυθμού κι αφρικανικών κρουστών! Άντρες, γυναίκες και παιδιά χόρευαν εκστασιασμένοι! Μας έκανε εντύπωση το πόσο πολύ αναμιγνύονται εδώ οι γυναίκες με τους άντρες. Αυτή είναι μια εμφανής διαφορά με τη Βόρεια Αφρική.
Μετά από 2-3 ώρες, οι γυναίκες ετοίμασαν φαγητό για όλους. Έστρωσαν μερικά τραπεζομάντιλα στο πάτωμα κι έφεραν τρεις μεγάλες, ανοξείδωτες πιατέλες. Κάτσαμε όλοι γύρω τους και φάγαμε με τα χέρια. Μας έφεραν και σπιτικούς χυμούς. Ήταν όλα τέλεια! Μετά το γεύμα, τους χαιρετήσαμε όλους έναν-έναν και φύγαμε, αφού ήμασταν ψόφιοι μετά από μια τόσο γεμάτη μέρα…
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Senegal1-4-625x468.jpg)
Μόλις λίγες ώρες αφού μπήκαμε στη Σενεγάλη, βρεθήκαμε ανάμεσα σε μια παρέα μουσικών γεμάτη ζωντάνια!
Το Saint-Louis ιδρύθηκε το 1659 σ’ ένα νησάκι μέσα στο Σενεγάλη Ποταμό κι ήταν η πρώτη γαλλική αποικία στην Αφρική. Η δομημένη ρυμοτόμηση κι η ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική δείχνουν αμέσως πως δεν πρόκειται για μια συνηθισμένη αφρικανική πόλη. Το σπίτι όπου μας φιλοξενούσαν βρίσκεται σ’ ένα από τα πιο γραφικά σημεία της περιοχής. Είναι στη χερσόνησο που εκτείνεται νότια της πόλης κι είναι χτισμένο κυριολεκτικά πάνω στην αμμουδιά. Περάσαμε αμέτρητες ώρες στο μπαλκόνι χαζεύοντας τον Ατλαντικό, ενώ το βράδυ κοιμόμασταν με ανοιχτό το παράθυρο και μας νανούριζε η όμορφη μουσική των κυμάτων, που μας είχε λείψει…
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Senegal1-5-625x468.jpg)
Η παραλία μπροστά στο σπίτι όπου φιλοξενούμασταν ήταν η εικόνα που απολαμβάναμε γι’ ατέλειωτες ώρες…
Εκεί διαπίστωσα πως, περιέργως, είχε τρυπήσει η πισινή σαμπρέλα της μοτοσυκλέτας μου. Μου έκανε εντύπωση, γιατί είχα βάλει ultra heavy duty σαμπρέλα με όλα τα σύγχρονα συστήματα ελέγχου και αυτοπρογραμματισμού! Όταν την έβγαλα, διαπίστωσα πως είχε τσαλακωθεί σε κάποιο σημείο και πάνω στο τσαλάκωμα έκανε ένα μικρό σκίσιμο. Πήγα σ’ ένα τοπικό βουλκανιζατέρ κι είδα κάτι απίστευτο… Ο μάστορας έραψε το σκίσιμο με κλωστή και βελόνα! Από πάνω έβαλε μια μαλακή, κολλώδη γόμα κι ύστερα πάτησε τη σαμπρέλα για πέντε λεπτά σε μια αυτοσχέδια πρέσα, όπου είχε προσαρμόσει ένα από ‘κείνα τα παλιά σίδερα που λειτουργούν με κάρβουνο και τα χρησιμοποιούσαν οι γιαγιάδες μας για το σιδέρωμα των ρούχων. Η γόμα έλιωσε κι έγινε ένα με τη σαμπρέλα. Ανυπομονούσα να δω αν θα λειτουργήσει η τεχνική αυτή. Κι όμως, μετά από τόσες μέρες το λάστιχο δεν έχει χάσει καθόλου αέρα! Κόστος επισκευής: 3 ευρώ!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Senegal1-6-625x468.jpg)
Εστιατόριο στην ανεξάρτητη, μουσουλμανική συνοικία του Dakar, το Yoff, που δεν έχει δημόσιους υπαλλήλους, είναι αυτοδιοικούμενο και δε γνωρίζει εγκληματικότητα.
Μετά από 134 μέρες στο δρόμο, ήρθε η στιγμή που φτάσαμε στο Dakar! Μάλλον δεν τερματίσαμε πρώτοι, ε; Πάντως εμένα μια χαρά χρόνος μου ακούγεται για το Θεσσαλονίκη – Dakar! Θυμάμαι τη μαγεία κάθε μιας μέρας… Στα προάστια της πρωτεύουσας μας φιλοξενεί ο Wilson, ένας μεγαλόκαρδος Νιγηριανός, που έχει μεταναστεύσει στη Σενεγάλη και πουλά παπούτσια στους δρόμους. Μένει σε μια φτωχογειτονιά ανάμεσα σε χωματόδρομους γεμάτους βρομόνερα και σκουπίδια, στο σπίτι μιας ζεστής σενεγαλέζικης οικογένειας που μας έχει υιοθετήσει.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Senegal1-7-625x468.jpg)
Με το Wilson, το Νιγηριανό που μας φιλοξενεί στα προάστια του Dakar, και το φίλο του που αποκαλεί “πατέρα”.
Εδώ ήρθε η ώρα να περιποιηθούμε λίγο τις μοτοσυκλέτες μας. Βρήκαμε δυο καλά ελαστικά για τις πισινές ρόδες, κολλήσαμε την αλουμινένια δεξαμενή νερού της Χριστίνας, που είχε τρυπήσει και σπάσει από τις πολλές πτώσεις στα βάθη της Σαχάρας, κάναμε και μερικές άλλες μικροεπισκευές κι είμαστε έτοιμοι για τη συνέχεια του ταξιδιού προς το νότο!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Senegal1-8-625x468.jpg)
Το γραφικό νησάκι Gorée, που γι’ αρκετούς σκλάβους ήταν ο τελευταίος σταθμός πριν φτάσουν στην Αμερική, αν επιβίωναν από το δύσκολο ταξίδι στον ωκεανό…
-
Posted on 23 December 2013 by madnomad
Γύρω από το Dakar επισκεφτήκαμε κάποια ενδιαφέροντα μέρη. Την Κυριακή το πρωί πήγαμε στην περίφημη λειτουργία του καθολικού Μοναστηριού Keur Moussa. Ήταν γεμάτο κόσμο μέχρι έξω! Η λειτουργία ήταν αρκετά ενδιαφέρουσα, αφού έπαιζαν ζωντανή μουσική ανά διαστήματα, ενώ οι κληρικοί έψελναν. Ήταν πολύ ήρεμη και μελωδική μουσική…
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Senegal2-1-625x468.jpg)
Ύστερα επισκεφτήκαμε το ψαροχώρι του Kayar, όπου είδαμε εκατοντάδες πολύχρωμες πιρόγες στην αμμουδιά κι άλλες τόσες μέσα στη θάλασσα! Είχαν στοίβες από ψάρια, που μόλις τα ξεφόρτωναν. Δε χάσαμε την ευκαιρία ν’ αγοράσουμε μερικά για την οικογένεια που μας φιλοξενούσε. Τα ψάρια είναι η πιο οικονομική τροφή στη Σενεγάλη, οπότε οι περισσότεροι τρέφονται καθημερινά μεσημέρι-βράδυ με ρύζι, ψάρι και λαχανικά. Το μενού είναι σχεδόν πάντα το ίδιο. Τουλάχιστον έχουν κάποια τροπικά λαχανικά και φρούτα, που χρησιμοποιούν για σάλτσες και νοστιμεύουν το φαγητό.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Senegal2-2-625x468.jpg)
Μόλις επέστρεψαν οι ψαράδες με τη φρέσκια ψαριά στην παραλία του χωριού Kayar.
Με δεδομένη την εξάρτηση των ντόπιων από τα ψάρια, σκεφτείτε πόσο άσχημο είναι να έρχονται τεράστια αλιευτικά καράβια από την Ευρώπη, την Κίνα κι άλλες χώρες και να κλέβουν ανενόχλητοι το ζωικό πλούτο από τη θάλασσα της Σενεγάλης, της Μαυριτανίας και των γειτονικών χωρών. Τα τελευταία χρόνια αυτή η κατάσταση έχει δημιουργήσει τεράστια προβλήματα στους ψαράδες της περιοχής, που δε βρίσκουν αρκετά ψάρια κι οδηγούνται ακόμη βαθύτερα στη φτώχεια…
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Senegal2-3-625x468.jpg)
Μη νομίζετε πως η Ελλάδα είναι έξω από το παιχνίδι. Στο λιμάνι του Dakar γνωρίσαμε κάποιον Σενεγαλέζο που μας είπε μερικές φράσεις στα ελληνικά. Τις έμαθε από τους Έλληνες ναυτικούς που έρχονται εδώ με τα αλιευτικά. Άλλωστε, μια έρευνα στις ελληνικές ψαραγορές αρκεί για να δει κανείς τα ψάρια Σενεγάλης που πωλούνται. Φυσικά, όλα αυτά γίνονται με τις ευλογίες των διεφθαρμένων κυβερνήσεων των αφρικανικών χωρών. Ένα ευχάριστο νέο είναι πως μόλις πριν λίγες μέρες η σενεγαλέζικη κυβέρνηση κατέσχεσε τις άδειες από κάποια αλιευτικά που ψάρευαν παράνομα στην περιοχή, αλλά δυστυχώς, υπάρχουν πολύ περισσότερα που συνεχίζουν τη βρώμικη δουλειά τους. Ένα ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ του Εξάντα σχετικά με το θέμα αυτό μπορείτε να παρακολουθήσετε στο: http://www.exandasdocumentaries.com
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Senegal2-4-625x468.jpg)
Εξερευνώντας το πανέμορφο Δέλτα Siné-Saloum…
Είχε έρθει η ώρα να συνεχίσουμε το δρόμο μας προς το νότο. Επισκεφτήκαμε κάποια όμορφα χωριουδάκια στο Δέλτα Siné-Saloum, όπου το τοπίο άρχισε να γίνεται τροπικό. Παντού βλέπαμε ποτάμια και λίμνες, ενώ η βλάστηση οργίαζε! Κάπου εκεί κατασκηνώσαμε για πρώτη φορά στη σκιά ενός μπαομπάμπ. Ο Μπαομπάμπης (η μοτοσυκλέτα μου) βρέθηκε επιτέλους στο φυσικό του χώρο! Πολύ μας αρέσουν αυτά τα δέντρα με τον τεράστιο κορμό!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Senegal2-5-625x468.jpg)
Η πρώτη μας κατασκήνωση κάτω από μπαομπάμπ! Επιτέλους, ο Μπαομπάμπης μου βρέθηκε στο φυσικό του χώρο ;-)
Αποφασίσαμε ν’ αποφύγουμε τη Γκάμπια και να κάνουμε το μεγάλο κύκλο γύρω της. Αφενός είναι μια μικρή χώρα γεμάτη τουριστικά resorts κι εμείς αποφεύγουμε τέτοιες περιοχές κι αφετέρου θα πληρώναμε πάλι άσκοπα βίζα και τελωνεία, για να μπούμε από τη Σενεγάλη στη Γκάμπια και μετά για να ξαναμπούμε στη Σενεγάλη. Πολύ φασαρία για το τίποτα…
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Senegal2-6-625x468.jpg)
Οι βοσκοί συγκεντρώνουν τα ζώα τους στους νερόλακκους, για να πιούν νερό.
Προτιμήσαμε να οδηγήσουμε 900 χιλιόμετρα γύρω από τη Γκάμπια. Η διαδρομή αυτή μας πήρε τρεις μέρες, αφού ένα μεγάλο μέρος του δρόμου ήταν ένα δίκτυο από τεράστιες λακκούβες. Κάποια κομμάτια δεν είχαν ούτε μέτρο χωρίς λακκούβα κι έπρεπε να οδηγούμε με πρώτη ή δευτέρα. Σε μερικά σημεία είχε χώμα στην άκρη του δρόμου και πήγαιναν όλοι από ‘κει, αφού ήταν πιο ομαλά. Αυτό κάναμε κι εμείς. Ευτυχώς, είχε ελάχιστη κίνηση.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Senegal2-7-625x468.jpg)
Χρειαστήκαμε τρεις μέρες για να καλύψουμε τα 900 χλμ. μέχρι το Ziguinchor, αφού ένα μεγάλο μέρος του δρόμου ήταν ένα δίκτυο από τεράστιες λακκούβες.
Παρόλ’ αυτά, απολαύσαμε πολύ τη διαδρομή, αφού το τοπίο ήταν πολύ ενδιαφέρον! Όταν ακούτε για την τροπική Αφρική, τι εικόνες σας έρχονται στο μυαλό; Ακριβώς αυτές αντικρίζαμε για πρώτη φορά: πυκνή βλάστηση με πανύψηλους φοίνικες, πανέμορφα μπαομπάμπ, εντυπωσιακά δέντρα καπόκ, ποτάμια, λίμνες, πολύχρωμα, εξωτικά πουλιά και τεράστιες σαύρες! Ανάμεσα σ’ αυτή τη ζούγκλα ήταν σπαρμένες κυκλικές καλύβες φτιαγμένες από λάσπη με αχυρένια στέγη. Φιλικοί χωρικοί περπατούσαν ή κινούνταν με τα ποδήλατά τους ανάμεσα στους οικισμούς, ενώ οι γυναίκες κουβαλούσαν τα πράγματά τους ισορροπώντας τα με περίσσια χάρη πάνω στο κεφάλι τους.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Senegal2-8-625x468.jpg)
Στα νότια της Σενεγάλης αρχίσαμε ν’ αντικρίζουμε ακριβώς αυτές τις εικόνες που είχαμε στο μυαλό μας για την τροπική Αφρική…
Έτσι μπήκαμε στην περιοχή Casamance, που διαφέρει από την υπόλοιπη Σενεγάλη κι αποτελεί το στολίδι της. Κάποτε ήταν ο πιο τουριστικός προορισμός της χώρας. Ύστερα άρχισε ο αγώνας για την αυτονομία της περιοχής, ο οποίος εξελίχθηκε σε εμφύλιο πόλεμο. Η τελευταία ανακωχή συμφωνήθηκε το 2004 κι από τότε η κατάσταση έχει ηρεμήσει αρκετά.
Στο Ziguinchor μας φιλοξένησε ο Αλιούν, ένας ανοιχτόμυαλος δάσκαλος που γεννήθηκε στην Casamance κι έχει βιώσει την κατάσταση που επικρατούσε όλα αυτά τα χρόνια. Ζει με τη γυναίκα του, τα δύο γλυκά παιδιά του, τον αδερφό του και την ηλικιωμένη μητέρα τους.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Senegal2-9-625x468.jpg)
Τρώγοντας με την οικογένεια του Αλιούν το καθημερινό γεύμα των Σενεγαλέζων: ρύζι με ψάρι, λαχανικά και σάλτσα από τροπικά φρούτα.
Η Χριστίνα ανυπομονούσε να επισκεφτούμε επιτέλους τις φημισμένες παραλίες της περιοχής! Έτσι πήγαμε στα χωριουδάκια γύρω από το Cap Skiring κι εξερευνήσαμε τις ατελείωτες παραλίες μέτρο προς μέτρο. Τώρα πια είναι ερημικές, οπότε μπήκαμε με τη μοτοσυκλέτα στην αμμουδιά και κάναμε δεκάδες χιλιόμετρα για να βρούμε το πιο όμορφο σημείο. Εκεί κατασκηνώσαμε για δυο βράδια, ανάμεσα σε κάποια δέντρα που μας προσέφεραν απλόχερα την πολύτιμη σκιά τους. Η θάλασσα ήταν μπροστά στα πόδια μας κι ήταν ώρα ν’ απολαύσουμε το πρώτο μας μπανάκι στον Ατλαντικό! Παίζαμε με τα τεράστια κύματα κι η Χριστίνα ξετρελάθηκε!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Senegal2-10-625x468.jpg)
Στα παράλια του Ατλαντικού μια τεράστια σαύρα και μια ομάδα από όρνια προσπαθούν να μοιράσουν ένα μεγάλο ψάρι που ξέβρασε το κύμα!
Όταν επιστρέψαμε στο Ziguinchor, μας πονούσαν οι μύες κι είχαμε λίγο πυρετό. Είχαμε σκοπό να μπούμε στη Γουινέα-Μπισάου, αλλά σκεφτήκαμε πως είναι πιο σοφό να δούμε πρώτα μήπως έχουμε κάποια ασθένεια. Επισκεφτήκαμε ένα γιατρό, που μας επιβεβαίωσε αυτό που φανταζόμασταν… πάθαμε ελονοσία κι εγώ κι η Χριστίνα. Μην τρομάζετε! Δεν είναι κάτι σοβαρό. Είναι τόσο συνηθισμένη εδώ, που οι ντόπιοι την αντιμετωπίζουν λες κι είναι γρίπη. Πολλοί παθαίνουν ελονοσία σχεδόν κάθε χρόνο, αλλά συνήθως κατά την περίοδο των βροχών. Συμβαίνει, όμως, και κατά την ξηρή περίοδο, όπως συνέβη και σ’ εμάς.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Senegal2-11-625x468.jpg)
Η Χριστίνα έκανε πλεξουδάκια στα μαλλιά της! Σα Σενεγαλέζα έγινε!
Οι περισσότεροι δεν έχουν τη δυνατότητα να επισκεφτούν γιατρό και ν’ αγοράσουν φάρμακα. Εδώ φύεται ένα χαμηλό δέντρο, που το αποκαλούν “doctor”. Βάζουν 4-5 φύλλα του μέσα σ’ ένα ποτήρι με βραστό νερό και το πίνουν δυο φορές την ημέρα. Λεν πως σε λιγότερο από μια ‘βδομάδα θεραπεύονται από την ελονοσία. Εμείς, πάντως, για να μην το ρισκάρουμε κι έχουμε προβλήματα στο δρόμο, πίναμε το ρόφημά μας, αλλά παίρναμε και το ανθελονοσιακό που μας συνταγογράφησε ο γιατρός (40 mg Artemether + 240 mg Lumefantrine). Απ’ ό,τι φαίνεται, την περάσαμε πολύ εύκολα την ελονοσία και μετά από τρεις μέρες σφύζαμε και πάλι από υγεία!
Αν κι έχουμε μαζί μας όλα τ’ απαραίτητα φάρμακα, δεν παίρναμε χάπια για να προφυλαχτούμε από την ελονοσία. Όταν ταξίδευα στην Ασία, έπαιρνα μεφλοκίνη επί ένα χρόνο συνεχόμενα. Δεν είχα διαπιστώσει εμφανείς παρενέργειες, αλλά παρόλ’ αυτά, δε θέλω να ξαναπαίρνω τόσο δυνατά χάπια επί χρόνια. Το θετικό αυτής της ιστορίας είναι πως τώρα θα έχουμε ανοσία μέχρι κάποιο βαθμό για περίπου ενάμιση χρόνο.
-
Posted on 3 January 2014 by madnomad
Αφού αναρρώσαμε από την ελονοσία, ήμασταν έτοιμοι να μπούμε στη Γουινέα-Μπισάου, μια χώρα που οι περισσότεροι δε γνωρίζουν πως είναι χώρα! Αυτός ήταν ένας βασικός λόγος για τον οποίο αποφασίσαμε να κάνουμε μια παράκαμψη και να την επισκεφτούμε. Είναι, άλλωστε, χαρά μας να συναναστρεφόμαστε με ανθρώπους που δεν έχουν ξαναδεί λευκό κι είναι ανεπηρέαστοι από τον τουρισμό.
Στην Αφρική υπάρχουν τρεις χώρες που χρησιμοποιούν τη λέξη “Γουινέα” στ’ όνομά τους. Είναι η Γουινέα (πρώην Γαλλική Γουινέα), η Γουινέα-Μπισάου (πρώην Πορτογαλική Γουινέα) κι η Ισημερινή Γουινέα (πρώην Ισπανική Γουινέα). Η Νέα Γουινέα, που είναι κι η πιο γνωστή, είναι νησί του Ειρηνικού στα βόρεια της Αυστραλίας.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Guinea-bissau1-625x833.jpg)
Η Γουινέα-Μπισάου ήταν η τελευταία χώρα της Δυτικής Αφρικής που ανεξαρτητοποιήθηκε από τους αποικιοκράτες, μόλις το 1974. Οι τελευταίοι Ευρωπαίοι που είχαν στα χέρια τους αυτήν τη μικρή χώρα δεν ήταν οι Γάλλοι, αλλά οι Πορτογάλοι. Δυστυχώς, αυτοί αποδείχτηκαν οι πιο σκληροί αποικιοκράτες κι έτσι η ανεξαρτησία κερδήθηκε αφού πρώτα χύθηκε πολύ αίμα.
Φτάσαμε γρήγορα στην πρωτεύουσα, τη Bissau, η οποία έμοιαζε περισσότερο με μια μικρή, επαρχιακή πόλη, παρά με πρωτεύουσα κράτους. Εκεί μας φιλοξένησε ο Paulo, ένας δάσκαλος αγγλικών σε δημόσιο σχολείο. Το σπίτι του βρίσκεται έξω από την πόλη, σε μια γειτονιά χωμένη στο λαβύρινθο των χωματόδρομων. Είναι ένα μικρό δωμάτιο, το οποίο μετά από πολύ κόπο εξόπλισε μ’ ένα κρεβάτι, έναν καναπέ και δυο πολυθρόνες. Ένα μεγάλο, ισόγειο κτήριο ήταν χωρισμένο σε πολλά τέτοια δωματιάκια, που ορίζονταν από τοίχους, οι οποίοι δεν έφταναν μέχρι επάνω. Έτσι ήταν σα να μένουμε στο ίδιο σπίτι με τους γείτονές μας. Ακούγονταν τα πάντα κι ειδικά ο άντρας του διπλανού δωματίου που έδερνε τη γυναίκα του, αυτή τον έβριζε, φώναζε, έκλαιγε, φώναζαν και τα παιδιά τους, έκλαιγαν κι αυτά… Ο Paulo βγήκε έξω για να κάνει κάτι, αλλά όπως μας είπε, σ’ αυτές τις χώρες είναι συνηθισμένοι σε τέτοιους καβγάδες.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Guinea-bissau2-625x468.jpg)
Οι ορυζώνες πίσω από το σπίτι του Paulo.
Η Bissau ήταν η πρώτη πόλη στην οποία μείναμε, όπου τα περισσότερα σπίτια δεν έχουν ηλεκτρικό ρεύμα. Βέβαια, σχεδόν όλοι έχουν κινητό τηλέφωνο, οπότε για να το φορτίσουν, πληρώνουν κάτι σε μαγαζιά που έχουν ρεύμα και κάνουν αυτήν τη δουλειά! Φυσικά, δεν υπάρχει τρεχούμενο νερό, αλλά κάθε γειτονιά έχει το πηγάδι της. Αυτές οι συνθήκες αποτελούν τον κανόνα τόσο στη Γουινέα-Μπισάου, όσο και στις περισσότερες από τις επόμενες χώρες που θα επισκεφτούμε.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Guinea-bissau3-625x468.jpg)
Η Χριστίνα μαγειρεύει στα κάρβουνα ένα βασιλικό γεύμα με ρύζι και κοτόπουλο, για να φάμε μαζί με τους οικοδεσπότες μας!
Ο Paulo είναι χριστιανός προτεστάντης, οπότε μας πήγε να εκκλησιαστούμε. Σ’ ένα απλό κτήριο χωρίς αγιογραφίες, εικόνες και πολυτέλειες άρχισαν να μαζεύονται άντρες, γυναίκες και παιδιά, ώσπου γέμισαν τα καθίσματα. Η λειτουργία ξεκίνησε με θρησκευτικά τραγούδια. Κάποιος έπαιζε ηλεκτρική κιθάρα, άλλος έπαιζε αρμόνιο, ενώ οκτώ νεαρά αγόρια και κορίτσια συνόδευαν με τις φωνές τους τον κύριο τραγουδιστή. Οι πιστοί χτυπούσαν παλαμάκια και κουνούσαν ρυθμικά το κορμί τους. Αν δεν ξέραμε πως βρισκόμασταν σε ναό, θα νομίζαμε πως παρακολουθούμε συναυλία! Στο τέλος οι πάστορες του ναού κήρυξαν το λόγο του Θεού στους πιστούς. Σε κάποια φάση ο Paulo μας είπε πως ο πάστορας ζήτησε να σηκωθούμε όρθιοι, για να μας δει ο κόσμος! Ήμασταν οι μόνοι λευκοί στο ναό, οπότε ήθελαν να μας καλωσορίσουν!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Guinea-bissau4-625x468.jpg)
Αν δεν ξέραμε πως βρισκόμαστε σε χριστιανικό ναό, θα νομίζαμε πως παρακολουθούμε συναυλία!
Κινούμενοι ανατολικά, επισκεφτήκαμε τη γραφική παλιά πόλη της Bafatá με τα σπίτια και τα καλντερίμια που άφησαν πίσω τους οι Πορτογάλοι. Τώρα πια είναι παραμελημένα κι η πόλη μοιάζει με στοιχειωμένη, αλλά φαίνεται πως πέρασε μεγαλεία.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Guinea-bissau5-625x468.jpg)
Στα πιο βαθιά ποτάμια, είχε ξύλινα γεφυράκια. Στα υπόλοιπα, έπρεπε να μουσκευτούμε για τα καλά…
Φτάσαμε μέχρι το Gabú, αλλά αντί να μπούμε κατευθείαν στη Γουινέα, προτιμήσαμε να κάνουμε μια συναρπαστική εκτός δρόμου διαδρομή στα βάθη της σαβάνας. Περνούσαμε από μικρούς οικισμούς με κυκλικές καλύβες φτιαγμένες από λάσπη και πλεγμένα άχυρα για στέγη. Χαμογελαστοί χωρικοί μας χαιρετούσαν συνεχώς! Σε κάποια κομμάτια οδηγούσαμε σε μονοπάτια. Πολλές φορές συναντούσαμε ποταμάκια ή νερόλακκους. Για να τους διασχίσουμε, είχαμε γίνει μούσκεμα, αφού το νερό ξεπερνούσε το ένα μέτρο βάθος σε κάποια σημεία. Εκεί που το νερό ήταν ακόμη πιο βαθύ, είχε ξύλινα γεφυράκια, πάνω από τα οποία περνούσαμε με προσοχή. Σε κάποιο χωριό ένας αστυνομικός μας σφράγισε τα διαβατήρια και μέσα από τα μονοπάτια περάσαμε τα σύνορα χωρίς να το καταλάβουμε και μπήκαμε στη Γουινέα.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Guinea-bissau6-625x468.jpg)
Διασχίζοντας τα σύνορα από τα μονοπάτια της σαβάνας…
-
Posted on 3 January 2014 by madnomad
Ήρθε η ώρα να συνηθίσω να γράφω “2014″ στο ημερολόγιο που κρατώ κάθε βράδυ όσο ταξιδεύω. Οι ευχές δίνουν και παίρνουν: υγεία, αγάπη, ευτυχία… Όμορφες ευχές και σημαντικές, αλλά κάποια πράγματα δεν είναι στο χέρι μας κι έτσι παραμένουν μόνο ευχές. Μήπως αρχίζοντας από το 2014 να βάλουμε στη ζωή μας κάτι που εξαρτάται από εμάς και θα βοηθήσει σ’ όλα τα υπόλοιπα που ευχόμαστε; Λέγεται “κατανόηση” και νομίζω πως, δυστυχώς, λείπει από τις κοινωνίες μας.
Έχουμε μάθει να κρίνουμε εύκολα τους συνανθρώπους μας: “Ήρθαν αυτοί οι ξένοι κι έχουν ρημάξει τη χώρα.”, “Τι δουλειά έχει εδώ ο βρωμιάρης; Να πάει στη χώρα του να βρει δουλειά!”, “Αυτοί δεν έχουν μάθει να ζουν πολιτισμένα. Είναι αγράμματοι, έχουν μείνει πίσω.”. Αυτές κι άλλες παρόμοιες φράσεις, δυστυχώς, τις ακούμε όλοι από τους διπλανούς μας. Όσο αυτοί οι άλλοι παραμένουν ξένοι, η αγάπη κι η ευτυχία δε μπορούν να ευδοκιμήσουν. Νομίζω πως είναι απαραίτητο να τους πλησιάσουμε με κατανόηση, προσπαθώντας να καταλάβουμε γιατί βρίσκονται εδώ, γιατί ζουν κατ’ αυτόν τον τρόπο, γιατί έχουν τέτοιες συνήθειες…
Africa 2014
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/africa_2014.png)
Ας μην ξεχνάμε πως ο ξένος δεν έχει εθνικότητα. Κι ο Έλληνας που χτυπήθηκε από την κρίση κι έφυγε μετανάστης στη Γερμανία, ξένος αποκαλείται κι αντιμετωπίζει παρόμοια συμπεριφορά μ’ αυτήν που αντιμετωπίζουν οι ξένοι στην Ελλάδα, αν κι αρκετά πιο πολιτισμένη, πιστεύω.
Άνθρωπος είναι ο ξένος, άνθρωπος είναι κι ο ντόπιος. Όλοι οι άνθρωποι, ασχέτως εθνικότητας, μοιραζόμαστε τον ίδιο κόσμο κι έχουμε τις ίδιες βασικές ανάγκες. Ο καθένας μας θέλει πρωτίστως να επιβιώσει κι αφού το εξασφαλίσει αυτό, θέλει να ζήσει αξιοπρεπώς, έτσι δεν είναι; Ας σεβαστούμε, λοιπόν, τις βασικές ανάγκες των συγκατοίκων μας σ’ αυτόν τον πλανήτη, που είναι, άλλωστε, οι ίδιες με τις δικές μας, αλλά το είχαμε ξεχάσει, γιατί αυτές τις ανάγκες τις είχαμε εξασφαλισμένες κι έτσι δημιουργήσαμε μια πληθώρα άλλων αναγκών.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/people-united.jpg)
Μια όμορφη δημιουργία της Coco Melvin (http://canvaspeaceproject.org)
Η κατανόηση θεωρώ πως είναι κάτι πολύ βασικό για μια κοινωνία. Ας το θυμόμαστε σε κάθε μας κίνηση. Αντί να βρίζουμε το συνάνθρωπό μας γι’ αυτό που έκανε, ας τον ρωτήσουμε γιατί το έκανε. Η κουβέντα και μόνο μπορεί να τον κάνει να σκεφτεί, χωρίς να νιώσει εχθρικά απέναντί μας. Ειδικά σ’ αυτή την εποχή, το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της γης αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα. Ας δοκιμάζουμε κάθε μέρα να μπούμε για λίγο στη θέση του συνανθρώπου μας, έστω και νοητά. Ας προσπαθήσουμε να γνωρίσουμε τα προβλήματά του κι ίσως καταλάβουμε τη συμπεριφορά του. Αν χτίσουμε τέτοιες σχέσεις κατανόησης ανάμεσά μας, μόνο προς το καλύτερο θ’ αλλάξει αυτός ο κόσμος…
Καλή χρονιά, λοιπόν, με περισσότερη κατανόηση!
-
H KATANOHSH DEN LINI TO GEGONOS OTH O METANASTHS KANH THN DOULIA TOU ELLHNA ME TA MISA XPIMATA XOPIS ASFALIA KAI XOPIS OPAPIO GIA TA ALLA POU GPAFHS SIMFONO MAZISOY
-
Posted on 20 January 2014 by madnomad
Το μονοπάτι μέσω του οποίου περάσαμε τα σύνορα της Γουινέας-Μπισάου και μπήκαμε στη Γουινέα, μας οδήγησε στην όχθη ενός μεγάλου ποταμού. Αυτό συνέβη τρεις φορές όσες μέρες διασχίζαμε τη σαβάνα. Συνήθως υπήρχε μια ξύλινη σχεδία, όπου φορτώναμε τις μοτοσυκλέτες και περνούσαμε στην απέναντι όχθη. Σε μια περίπτωση, όμως, η σχεδία ήταν χαλασμένη κι έτσι φορτώσαμε προσεκτικά τις μοτοσυκλέτες μας μία προς μία σ’ ένα κανό και περάσαμε κωπηλατώντας. Μετά από περίπου 30 χιλιόμετρα μέσα στη χώρα, φτάσαμε σ’ ένα χωριό όπου δυο αστυνομικοί μας σφράγισαν τα διαβατήρια.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Guinea1-625x468.jpg)
Μετά από τόσα ποταμάκια που διασχίσαμε, τον πήρε τον αέρα η Χριστίνα!
Η μοτοσυκλέτα της Χριστίνας άρχισε να κάνει διακοπές πάλι. Έφτασε σε σημείο να μη μπορεί να κάνει βήμα. Νόμιζα πως είναι πρόβλημα τροφοδοσίας βενζίνης. Άδειασα το καζανάκι του καρμπιρατέρ, πατούσα τη μίζα με κλειστά τα ρακόρ της βενζίνης, μήπως καθαρίσει το καρμπιρατέρ, αλλά δε βοήθησε. Όταν η κατάσταση χειροτέρεψε, ήταν πια φανερό πως ο κινητήρας έσβηνε μόλις βάζαμε ταχύτητα. Αυτό ήταν το σημάδι που ήθελα να δω! Αμέσως κατάλαβα πως το πρόβλημα είναι ηλεκτρικό κι ο συνήθης ύποπτος ήταν ο αισθητήρας του πλαγιοστάτη. Τον βραχυκύκλωσα μ’ ένα κομμάτι σύρμα κι επιτέλους η μοτοσυκλέτα λειτουργούσε και πάλι άψογα! Δυο μέρες παιδευόταν η Χριστίνα και διέσχιζε τα ποτάμια και τους βαθιούς νερόλακκους με μια μοτοσυκλέτα που έσβηνε κάθε λίγο. Ειδικά όταν έσβηνε μέσα σε νερό που κάλυπτε όλο τον κινητήρα, ήταν πρόβλημα.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Guinea2-625x468.jpg)
Δίπλα στους εντυπωσιακούς Καταρράκτες Kambadaga ανακαλύψαμε ένα από τα ομορφότερα μέρη όπου έχουμε κατασκηνώσει!
Σα να μην έφτανε αυτό, τρύπησε για τρίτη φορά η πισινή σαμπρέλα λόγω καρφιού. Μερικές φορές το ένα πρόβλημα ακολουθεί το άλλο και συμβαίνουν όλα μαζί στη μέση του πουθενά. Δε μασάμε όμως! Όπου και να βρισκόμαστε, έχουμε τον εξοπλισμό για να λύσουμε τα προβλήματα ένα προς ένα.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Guinea3-625x468.jpg)
Έκτη φορά συνολικά που μας τρυπά λάστιχο μέσα σε 20.000 χλμ… Άτιμα καρφιά!
Αυτή η εξαήμερη περιπλάνηση στους χωματόδρομους και τα μονοπάτια της σαβάνας ήταν καταπληκτική! Μας έδωσε την ευκαιρία όχι μόνο ν’ απολαύσουμε τις απομονωμένες αυτές γωνιές της φύσης, αλλά και να γνωρίσουμε τους υπέροχους ανθρώπους που ζουν στις καλύβες της επαρχίας όπως σχεδόν ζούσαν εκεί κι οι πρόγονοί τους αρκετούς αιώνες πριν.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Guinea4-625x468.jpg)
Σ’ αυτές τις περιοχές οι στέγες κατεβαίνουν χαμηλά, για να προσφέρουν σκιά στις καλύβες.
Στο Labé, την πρώτη πόλη της χώρας όπου μείναμε, μας φιλοξένησε η Τζούλι, μια Γαλλίδα που εργάζεται στη Γουινέα τα τελευταία δυο χρόνια περίπου. Συγκατοικεί με την Αΐσα, μια Γουινέζα με απίστευτη ενέργεια, που δε σταματά να γελά! Τρόμαξαν οι άνθρωποι όταν μας πρωτοείδαν με τόσο χώμα που είχαμε πάνω στα ρούχα και το δέρμα μας! Λουζόμασταν στα ποτάμια, όταν είχαμε αυτή την πολυτέλεια, αλλά μια μέρα στους κόκκινους χωματόδρομους ήταν αρκετή για να γίνουμε πάλι χάλια… Ευτυχώς το σπίτι είχε πηγάδι στην αυλή, οπότε είχαμε άφθονο νερό (κρύο φυσικά) για να λουστούμε και να πλύνουμε όλα μας τα ρούχα. Το Labé είναι από τις καλά οργανωμένες πόλεις της χώρας, οπότε το βράδυ έχει και ηλεκτρικό ρεύμα για μερικές ώρες!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Guinea5-625x468.jpg)
Τα παιδιά που συναντούσαμε στα χωριά ήταν αξιολάτρευτα!
Ήταν παραμονή πρωτοχρονιάς όταν πήγαμε να ψωνίσουμε στο πολύβουο παζάρι της πόλης, ώστε να μαγειρέψουμε μια ελληνική σπεσιαλιτέ για το πρωτοχρονιάτικο τραπέζι. Η Χριστίνα έκανε πάλι τα μαγικά της κι έφτιαξε κάτι σα μουσακά, που ξετρέλανε τους Γουινέζους, αλλά και τους Γάλλους φίλους της Τζούλι με τους οποίους αλλάξαμε χρονιά! Ήταν αδύνατο να βρούμε κιμά και μπεσαμέλ, οπότε χρησιμοποιήσαμε μικρά κομμάτια κρέατος κι αντί για μπεσαμέλ βάλαμε πουρέ από πατάτες και γλυκοπατάτες μαζί με γάλα και μοσχοκάρυδο! Βέβαια, δεν είχαμε φούρνο στη διάθεσή μας, αλλά με μια εστία υγραερίου το φαγητό ήταν έτοιμο μετά από πέντε ώρες.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Guinea6-625x468.jpg)
Η περιοχή Fouta Djalon φημίζεται για τα χαρακτηριστικά λουλακί υφάσματα που ράβουν οι άντρες και βάφουν οι γυναίκες χρησιμοποιώντας το τροπικό φυτό ινδικόν.
Την επόμενη μέρα, μια κι ήταν αργία, πήγαμε μια διήμερη εκδρομή στα βόρεια της χώρας μαζί με την Τζούλι κι ένα Γουινέζο φίλο της, το Λαμίν. Επισκεφτήκαμε τα βουνά γύρω από το Mali-Yemberem, δίπλα στα σύνορα με τη Σενεγάλη. Η περιοχή Fouta Djalon της Γουινέας είναι ορεινή, οπότε είναι ευλογημένη με μια υπέροχη δροσιά, που μας είχε λείψει όσο κι η θέα των βουνών! Ήταν ονειρικό να καθόμαστε γύρω από τη φωτιά, έξω από τις πήλινες καλύβες όπου μέναμε, ακούγοντας τις ιστορίες που μας έλεγε ο ηλικιωμένος οικοδεσπότης μας και χαζεύοντας τ’ αμέτρητα αστέρια του αφρικανικού ουρανού…
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Guinea7-625x468.jpg)
Με το κοράνι στο χέρι…
Αναμφισβήτητα θέλαμε ν’ αφιερώσουμε αρκετές μέρες στην πανέμορφη κι ιδιαίτερη περιοχή Fouta Djalon. Κάναμε αρκετές εξορμήσεις με τις μοτοσυκλέτες μας, αλλά και σύντομες πεζοπορίες, για να εξερευνήσουμε γραφικούς οικισμούς κι εντυπωσιακούς καταρράκτες που αφθονούν στα δάση της περιοχής. Με τόσα ποτάμια τριγύρω, βρίσκαμε καταπληκτικά μέρη για ελεύθερη κατασκήνωση!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Guinea8-625x833.jpg)
Ο Καταρράκτης του Dittin πέφτει από τα 80 μ. ύψος κι είναι από τους ψηλότερους της Γουινέας!
Δυστυχώς, ήρθε η ώρα που κατεβήκαμε απ’ τα βουνά, για να διασχίσουμε τη σαβάνα της χώρας. Ευτυχώς, όμως, ξέραμε πως στα νότια θα ξανανέβουμε στα βουνά και θα εξερευνήσουμε την καταπράσινη Forest Region. Σε κάποιο σημείο αφήσαμε τον κεντρικό χωματόδρομο και χαθήκαμε (κυριολεκτικά!) με τις μοτοσυκλέτες μας στα μονοπάτια στην προσπάθειά μας να βρούμε τον οικισμό Koladou μέσα στα βάθη του τροπικού δάσους. Διανυκτερεύσαμε εκεί και γνωρίσαμε όλους τους φιλικούς χωρικούς! Κάτσαμε στο κέντρο του οικισμού, έξω από κάποιες καλύβες και προσπαθούσαμε να εξηγήσουμε στους ντόπιους πώς είναι η Ελλάδα, ενώ κι αυτοί μας μιλούσαν για τη ζωή τους εκεί. Στο γειτονικό ποτάμι είδαμε για πρώτη φορά πεζογέφυρα κατασκευασμένη παραδοσιακά από φυσικά υλικά! Αντί για συρματόσχοινα χρησιμοποιούν αναρριχητικά φυτά, ενώ αντί για λαμαρίνες στο πάτωμα χρησιμοποιούν μπαμπού και κλαδιά από άλλα δέντρα.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Guinea9-625x468.jpg)
Ο Ιντιάνα Τζόουνς και Ο Ναός του Χαμένου Θησαυρού!
Πλησιάζοντας στα σύνορα με την Ακτή Ελεφαντοστού διασχίσαμε ένα εντυπωσιακό δάσος από μπαμπού. Πρώτη φορά βλέπαμε κάτι τέτοιο! Δε μπορούσαμε να φανταστούμε πόσο ψηλό είναι αυτό το δέντρο. Μετά από αρκετές ώρες όμορφης περιπλάνησης στους χωματόδρομους της Forest Region, βρήκαμε μια καλύβα όπου μας σφράγισαν τα διαβατήρια κι αφήσαμε πίσω τη χώρα που αναμφισβήτητα έγινε η αγαπημένη μας ανάμεσα σ’ αυτές που έχουμε επισκεφτεί μέχρι τώρα στην αφρικανική ήπειρο. Οι άνθρωποι που συναντούσαμε ήταν πάντα με το χαμόγελο στα χείλη, ανοιχτοί και κεφάτοι, ενώ τ’ ορεινό τοπίο είναι κάτι σπάνιο στην ήπειρο και μας είχε λείψει ιδιαίτερα. Στη Γουινέα, όπως και στη Μαυριτανία, διασχίσαμε τη χώρα καλύπτοντας περισσότερα χιλιόμετρα σ’ εκτός δρόμου διαδρομές, παρά σε άσφαλτο. Ήταν μαγεία…
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Guinea10-625x468.jpg)
Η διαμονή μας στον οικισμό Koladou θα μας μείνει αξέχαστη χάρη στους υπέροχους κατοίκους του…
-
Ακτή Ελεφαντοστού ή αλλιώς… Τύφλα να ‘χει η Ευρώπη!
Posted on 6 February 2014 by madnomad
Με το που περάσαμε τα σύνορα απ’ τη Γουινέα στο Côte d’ Ivoire… ε, στην Ακτή Ελεφαντοστού ήθελα να πω (μετά από τόσες χώρες το γαλλικό μου βγαίνει αυθόρμητα πια!), πάθαμε πολιτισμικό τραλαλά! Ο χωματόδρομος ήταν τόσο καλοστρωμένος που έμοιαζε με εθνική οδό, σε αντίθεση με τους χωματόδρομους(;) της Γουινέας, που ήταν λες κι είχαν προσγειωθεί εκεί κομήτες, με λακκούβες μεγάλες σαν κρατήρες. Και το πιο συγκλονιστικό; Τα δημόσια φώτα στα χωριά της Ακτής Ελεφαντοστού έκαιγαν ολόλαμπρα μέρα μεσημέρι! Στη Γουινέα ακόμη και στις μεγάλες πόλεις, συνήθως, ούτε που υπάρχει δημόσιο δίκτυο ηλεκτροδότησης.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Ivory-Coast1-625x468.jpg)
Το πρωί ήρθαν οι αγρότισσες της περιοχής εκεί που κατασκηνώναμε, οι οποίες ήταν γεμάτες ζωντάνια!
Κατευθυνθήκαμε προς την πόλη του Man, στα βόρεια της χώρας. Το 2010, με αφορμή τις προεδρικές εκλογές, ξέσπασαν μεγάλες ταραχές που κλιμακώθηκαν κι εξελίχθηκαν σ’ εμφύλιο πόλεμο μέχρι την αρχή του επόμενου έτους. Η ανταλλαγή πυροβολισμών ακόμα και μέσα στην πόλη του Abidjan ήταν πια καθημερινό φαινόμενο. Η περιοχή γύρω από το Man βίωσε την κατάσταση σ’ έντονο βαθμό λόγω του μεγάλου αριθμού ανταρτών που κατοικοεδρεύουν εκεί. Πλέον το μόνο που έχει μείνει μάρτυρας των ταραγμένων εκείνων ημερών είναι τα συνεχή στρατιωτικά και αστυνομικά μπλόκα. Ωστόσο, εμείς ως “τουρίστες” δεν αντιμετωπίσαμε τίποτε άλλο εκτός από χαμόγελα και καλωσορίσματα…
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Ivory-Coast2-625x468.jpg)
Στην Ακτή Ελεφαντοστού οι τάφοι βρίσκονται, συνήθως, δίπλα στο δρόμο! Λες κι είναι εκεί για να υπενθυμίζουν στον καθένα τις βαριές συνέπειες του πολέμου…
Η πρώτη στάση μας ήταν στο Yamoussoukro, που αποτελεί την επίσημη πρωτεύουσα της χώρας, αν κι είναι η τέταρτη σε πληθυσμό πόλη. Πλησιάζοντας, το πολιτισμικό σοκ συνεχίστηκε… Οδηγούσαμε σ’ έναν αυτοκινητόδρομο ευρωπαϊκών προδιαγραφών, με δυο λωρίδες ανά κατεύθυνση και άσφαλτο βελούδο… Περιττό να πω, βέβαια, ότι ο Ηλίας είχε πέσει σε κατάθλιψη και μονολογούσε με νοσταλγία “Πάει η Γουινέα με τα βουνά της και τους χωματόδρομούς της, πάνε όλα…!!”.
Είχαμε σκοπό να επισκεφτούμε την πιο διάσημη Κυρία, μια από τις ψηλότερες του κόσμου… Την είδαμε από πολύ μακριά, έτσι μεγαλοπρεπής που είναι, να στέκει στη μέση μιας αχανούς έκτασης – η Βασιλική της Παναγίας της Ειρήνης! Χτίστηκε μετά από εντολή του πρώτου προέδρου της Ακτής Ελεφαντοστού, του Félix Houphouët-Boigny. Ολοκληρώθηκε το 1989 κι είναι ένας από τους ψηλότερους ναούς του κόσμου, ξεπερνώντας σε ύψος, όχι όμως και σε χωρητικότητα, τη Βασιλική του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό. Για την ανέγερσή του απαλλοτριώθηκε ένα τεράστιο φοινικόδασος, που όμως ήταν ιδιοκτησία του προέδρου, οπότε οι διαφωνούντες κατάπιαν το σάλιο τους…
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Ivory-Coast3-625x468.jpg)
Το εσωτερικό της Βασιλικής της Παναγίας της Ειρήνης έχει 7.000 καθίσματα!
Μείναμε με το στόμα ανοιχτό! Όταν σταθήκαμε δίπλα σ’ έναν κίονα (από τους πολλούς!) για να βγάλουμε φωτογραφία, δε φτάναμε ούτε καν τη βάση του – όχι μόνο εγώ, αλλά κι ο Ηλίας… ;-) Εσωτερικά έχει σύστημα κλιματισμού για κάθε στασίδι, κουρτίνες ψυχρού αέρα μπροστά από τις εισόδους, ανελκυστήρες μέσα σε τέσσερις απ’ τις κολώνες για άμεση πρόσβαση στο θόλο… τρελά πράγματα!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Ivory-Coast4-625x833.jpg)
Σας το είπα: ούτε στη βάση δεν έφτανα! Τα μεγέθη σ’ αυτόν το ναό είναι γιγαντιαία!
Πόσο μπορεί να στοιχίζει η ματαιοδοξία ενός ανθρώπου; Πόσο θα είχε βελτιωθεί η καθημερινή ζωή των ανθρώπων εδώ, αν τα λεφτά αυτά είχαν ξοδευτεί σε κοινωνικές παροχές, όπως η υγεία κι η παιδεία; Σφραγίδα της ματαιοδοξίας αυτής αποτελεί ένα από τα πολλά εκπληκτικά βιτρό της βασιλικής, αυτό που αναπαριστά την Είσοδο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα. Εκεί μπορεί κανείς να θαυμάσει τον πρόεδρο φάτσα-κάρτα ανάμεσα στους πιστούς! Το μόνο καλό είναι ότι πολλοί άνθρωποι βρήκαν δουλειά για τη συντήρηση του οικοδομήματος αυτού – μόνο οι κηπουροί είναι 43!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Ivory-Coast5-625x468.jpg)
Ποια Νέα Υόρκη και ποιο Μανχάταν; Στο Abidjan είμαστε!
Η δεύτερη στάση μας ήταν στο Abidjan, το οικονομικό κέντρο της χώρας, με όλες τις υπηρεσίες να είναι συγκεντρωμένες εκεί και με κάτι τεράστιους ουρανοξύστες ν’ αποτελούν το σήμα κατατεθέν της πόλης. Εκεί μας φιλοξένησε η Ute, που γεννήθηκε στη Γερμανία, αλλά έχει περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της στην αγαπημένη της ήπειρο, την αφρικανική. Έχει ζήσει σ’ όλες σχεδόν τις “κόκκινες ζώνες”: Τσαντ, Σουδάν, Σιέρα Λεόνε και πάει λέγοντας… Απίστευτη γυναίκα με ιστορίες που ποτέ δε φτάνουν στα Μ.Μ.Ε..
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Ivory-Coast6-625x468.jpg)
Από τα σπίτια όπου δεν είχαμε ούτε τρεχούμενο νερό, καταλήξαμε σε σπίτι με πισίνα!
Κι αν νομίζεις ότι οι νομάδες μένουν μόνο σε αντίσκηνα και καλύβες, έπρεπε να μας έβλεπες ν’ απολαμβάνουμε το πρωινό μας στον κήπο, δίπλα στην πισίνα!! Το σπίτι είχε ανέσεις πρωτάκουστες για τις προηγούμενες χώρες που επισκεφτήκαμε – τρεχούμενο νερό και μάλιστα ζεστό, κουζίνα με φούρνο, κλιματιστικό (καθώς εδώ οι θερμοκρασίες έχουν ανέβει ανυπόφορα…), Wi-Fi και… πλυντήριο – γιούπι! Άσε τα super market… είχαν καλούδια που δεν τα είχαμε ξαναδεί ποτέ, παράδεισος – με ευρωπαϊκές τιμές κόλαση, βέβαια!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Ivory-Coast7-625x468.jpg)
Το Grand Bassam το 1893 έγινε η πρωτεύουσα της γαλλικής αποικίας.
Εκεί βγάλαμε τη βίζα για τη Γκάνα (αφού μας βγάλανε το λάδι!) και (με βαριά καρδιά…) αποχωριστήκαμε το πλυντήριο… ε, το Abidjan ήθελα να πω… Πηγαίνοντας προς τα σύνορα, από τον παραλιακό δρόμο για το Grand Bassam, βλέπαμε συνέχεια αμμουδερές παραλίες με φοίνικες, resorts και μπιτσόμπαρα – τύφλα να’ χει η Χαλκιδική…! Ωστόσο, ακόμα κι εδώ, στον παράδεισο της βελούδινης ασφάλτου, ο Ηλίας κατάφερε να ξετρυπώσει κάτι ξεχασμένους χωματόδρομους, που σε κάποια σημεία είχαν και άμμο!! Έλεος, ποιος θα μου πει πως απενεργοποιείται αυτή η εντολή στο GPS;;
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Ivory-Coast8-625x468.jpg)
Ακόμη και στην Ακτή Ελεφαντοστού τον ξετρύπωσε το χωματόδρομο ο τρελός νομάς!
Περάσαμε από τεράστιες καλλιέργειες φοινικόδεντρων, μπανανιών και καουτσουκόδεντρων. Η Ακτή Ελεφαντοστού έχει τη μεγαλύτερη παραγωγή κακάο στον κόσμο. Ωστόσο, είναι μια χώρα μ’ ελάχιστο χρώμα Αφρικής – αν εξαιρέσει κανείς ότι σκάσαμε από τους πολλούς ανανάδες, τα μάνγκο και τις παπάγια – και δεν κατάφερε, παρ’ όλες τις ανέσεις που μας προσέφερε, να μας κλέψει την καρδιά…
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Ivory-Coast9-625x468.jpg)
Έχουν και τα θετικά τους οι χωματόδρομοι… Μόνο έτσι μπορεί ν’ ανακαλύψει κανείς μικρά, γραφικά χωριουδάκια!
Γουινέα – Ακτή Ελεφαντοστού 1-0, λοιπόν! Λέτε η Γκάνα να τα πάει καλύτερα…;;
-
Γκάνα: Εξωτικές αμμουδιές κι ιπτάμενες καρύδες!
Posted on 11 February 2014 by madnomad
Καιρό είχαμε να περάσουμε σύνορα με κτίρια κι οργανωμένα γραφεία. Στις προηγούμενες χώρες είχαμε συνηθίσει ν’ αναζητούμε τις καλύβες με τους αστυνομικούς, για να μας σφραγίσουν τα διαβατήρια. Μόλις φτάσαμε στα σύνορα της Γκάνας, πριν καν μας ζητήσουν τα διαβατήρια, μας ζήτησαν τα πολύπτυχα (Carnet de Passages en Douane). Αυτά είναι τα έγγραφα που απαιτούνται σε πολλές αναπτυσσόμενες χώρες και διασφαλίζουν πως δε θα πουλήσουμε τα οχήματά μας χωρίς να πληρώσουμε δασμούς. Τρεις φορές μας τα έλεγξαν τα πολύπτυχα στα σύνορα. Να ‘ναι καλά η ΕΛΠΑ που μας χορήγησε όλα τ’ απαραίτητα έγγραφα και δεν έχουμε να φοβόμαστε τίποτα!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Ghana1-625x468.jpg)
Στο Εθνικό Πάρκο Ankasa τα μπαμπού έχουν σχηματίσει ένα μυστικιστικό τοπίο, το λεγόμενο Καθεδρικό των Μπαμπού…
Μπαίνοντας στη χώρα, ταξιδεύαμε συνήθως κοντά στην ακτή κι ανακαλύψαμε πανέμορφες παραλίες, όπου κατασκηνώναμε, κάναμε τα μπανάκια μας και το χαιρόμασταν. Ειδικά κοντά στην Παραλία Akwidaa, που ανακαλύψαμε ένα εγκαταλειμμένο, ξύλινο υπόστεγο σ’ ένα ήσυχο κομμάτι της αμμουδιάς, ήταν μαγεία… Μας άρεσε τόσο, που μείναμε δυο μέρες εκεί!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Ghana2-625x468.jpg)
Απολαμβάνοντας την ερημική παραλία που ανακαλύψαμε και μας φιλοξένησε για δυο μέρες…
Όσο ταξιδεύαμε στις ακτές της Γκάνας, επισκεπτόμασταν μερικά από τα δεκάδες φρούρια που είχαν χτίσει εδώ οι διάφοροι αποικιοκράτες. Όλα αυτά χρησίμευαν στην προστασία των ακτών της χώρας από τους υπόλοιπους αποικιοκράτες. Πορτογάλοι, Δανοί, Σουηδοί, Ολλανδοί και Βρετανοί πολεμούσαν μεταξύ τους για τον έλεγχο του εμπορίου στη Χρυσή Ακτή, όπως ονομαζόταν τότε η Γκάνα, λόγω των τεράστιων αποθεμάτων της σε χρυσό. Από το 16ο αιώνα, το δουλεμπόριο έγινε σημαντικότερο απ’ το εμπόριο χρυσού κι ελεφαντοστού. Τα φρούρια μετατράπηκαν σε φυλακές για τους σκλάβους, όσο αυτοί περίμεναν τα καράβια που θα τους μετέφεραν στο άγνωστο… Το δουλεμπόριο θεωρητικά κηρύχθηκε παράνομο στις αρχές του 19ου αιώνα, αλλά δυστυχώς στην πράξη συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Μπορείτε να διαβάσετε τη σχετική ιστορία των φίλων μας από το the pin project http://thepinproject.blogspot.gr/2012/08/the-ghanaian-pin.html (http://thepinproject.blogspot.gr/2012/08/the-ghanaian-pin.html).
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Ghana3-625x468.jpg)
Η διαμάχη ήταν σκληρή ανάμεσα στους αποικιοκράτες για τον έλεγχο του εμπορίου στη Χρυσή Ακτή.
Όσο μας εντυπωσίασαν οι παραλίες και τα φρούρια της Γκάνας, τόσο μας απογοήτευσαν οι κάτοικοί της, δυστυχώς. Τρώγαμε το ένα χαστούκι μετά το άλλο. Από τις προηγούμενες χώρες είχαμε συνηθίσει να μας χαιρετούν χαμογελαστοί οι πάντες. Από τις πρώτες μέρες στη Γκάνα, όμως, διαπιστώσαμε πως όταν χαιρετούσαμε τους ντόπιους, αυτοί συνήθως δε μας απαντούσαν καν. Μας κοιτούσαν μ’ ένα υπεροπτικό ύφος και μια απορία που τους χαιρετούσαμε χωρίς να τους γνωρίζουμε.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Ghana4-625x468.jpg)
Ηλιοβασίλεμα στην αγαπημένη μας παραλία…
Ένα πρωινό μαζεύτηκαν τα πιτσιρίκια στην παραλία που είχαμε κατασκηνώσει κι η Χριστίνα άρχισε να παίζει μαζί τους, όσο εγώ μάζευα το αντίσκηνο. Όταν ήμασταν έτοιμοι πάνω στις μοτοσυκλέτες, δυο απ’ αυτά έφυγαν τρέχοντας κι απορούσαμε γιατί δε μας χαιρέτησαν καν. Δέκα λεπτά αργότερα καταλάβαμε το λόγο… Στο επόμενο χωριό η Χριστίνα είδε την τσάντα της μισάνοιχτη και διαπίστωσε πως έλειπε το κινητό της! Γυρίσαμε πίσω κι αμέσως συναντήσαμε κάποια άλλα παιδιά που μας έδωσαν το κινητό. Το ένα κατηγορούσε το άλλο, αλλά τη Χριστίνα δεν την ένοιαζε τόσο ποιο παιδί το έκανε… Είχε στενοχωρηθεί πολύ, γιατί πάνω που πίστευε πως συνάντησε και κάποια καλά παιδιά σ’ αυτήν τη χώρα, έφαγε άλλο ένα χαστούκι.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Ghana5-625x468.jpg)
Η εξωτική παραλία της Princes Town!
Το επόμενο χαστούκι ήταν για ‘μένα… Ήμουν πάνω από μια παραλία και φωτογράφιζα τους ψαράδες που βρίσκονταν στην ακτή και τραβούσαν τα δίχτυα από τη θάλασσα. Η Χριστίνα έβλεπε κάποιους που μου έκαναν νόημα να σταματήσω να τους φωτογραφίζω, αλλά εγώ κοιτούσα τη φωτογραφική μηχανή, οπότε δεν τους είδα. Ούτως ή άλλως, ήμουν πολύ μακριά για να τους μιλήσω. Είδα, όμως, κάποιον που ξαφνικά άφησε τα δίχτυα, πήρε μια καρύδα απ’ την αμμουδιά κι άρχισε να τρέχει κατά πάνω μου! Δε μπορούσα να πιστέψω αυτό που συνέβαινε και πάγωσα για μια στιγμή! Όταν κατάλαβα, όμως, πως τρέχει μανιασμένος για να με λιθοβολήσει, έβαλα αμέσως μπρος τη μοτοσυκλέτα, τη γύρισα με τις μπάντες κι εξαφανίστηκα λες κι είχα ληστέψει τράπεζα! Ευτυχώς δε με χτύπησε καμιά καρύδα…
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Ghana6-625x468.jpg)
Αυτή η φωτογραφία ήταν η πέτρα του σκανδάλου, που εξόργισε τον ψαρά κι έτρεχε να με… καρυδοβολήσει!
Κάπως έτσι, απογοητευμένοι και στενοχωρημένοι, κατευθυνθήκαμε προς το Kumasi, όπου μας φιλοξένησε η οικογένεια του συμπαθητικού Densi. Ευτυχώς, στο σπίτι τους νιώθαμε πως είμαστε σ’ ένα καταφύγιο φίλων, γιατί έξω από ‘κει… η αγένεια κι η υπεροψία που αντιμετωπίζαμε μας άφηναν άφωνους. Και να λέγαμε πως δε χωνεύουν τους ξένους μόνο… Δυστυχώς, ούτε μεταξύ τους τα παν καλά. Έχουμε βαρεθεί να βλέπουμε καυγάδες στο δρόμο.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Ghana7-625x833.jpg)
Σε πολλές χώρες της Δυτικής Αφρικής κάποια είδη μεγάλων τρωκτικών θεωρούνται λιχουδιές και τα πουλούν στους δρόμους!
Στο Kumasi βρίσκεται το μεγαλύτερο παζάρι της Δυτικής Αφρικής, το οποίο εκτείνεται ακόμη και πάνω στις σιδηροδρομικές γραμμές. Μέχρι πριν λίγα χρόνια το τρένο περνούσε πότε-πότε από ‘κει κι οι καταστηματάρχες μάζευαν βιαστικά την πραμάτεια τους. Τώρα πια δεν περνά το τρένο, οπότε η κατάληψη των σιδηροδρομικών γραμμών έχει γίνει μόνιμη. Ο ουρανός της πόλης είναι γεμάτος από νυχτερίδες, ενώ κάτω στη γη συναντά κανείς πλανόδιους που τις πουλούν ψητές! Έτοιμη ήταν να πάρει καμιά η Χριστίνα για να δοκιμάσει, αλλά όταν τις είδε ολόκληρες, με κεφάλι, φτερά και πόδια, άλλαξε γνώμη…
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Ghana8-625x468.jpg)
Έχουμε φάει διάφορα παράξενα είδη κρέατος, αλλά δε γνωρίζουμε από τι ζώα προέρχονταν. Προσέξτε τη σχάρα που είναι φτιαγμένη από παλιά στοιχεία ψυγείου!
Τώρα βρισκόμαστε στην Accra, τη μοντέρνα πρωτεύουσα της Γκάνας. Εδώ είχαμε μια ευχάριστη έκπληξη… Μέσω του οικοδεσπότη μας γνωρίσαμε το Νίκο, έναν Έλληνα που ζει εδώ! Είναι ο πρώτος Έλληνας που συναντούμε μετά το Μαρόκο. Η Χριστίνα μαγειρεύει κάθε μέρα ελληνικές σπεσιαλιτέ (όσο το επιτρέπουν τα υλικά που βρίσκουμε!) και τις απολαμβάνουμε όλοι μαζί με όμορφη κουβέντα γύρω από το τραπέζι, που κρατά μέχρι αργά…
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Ghana9-625x468.jpg)
Τα κανόνια των αποικιοκρατών έγιναν τώρα παιχνίδι στα χέρια των παιδιών…
-
Γκάνα: Οι καρύδες έγιναν αυτόματα όπλα!
Posted on 23 February 2014 by madnomad
Φεύγοντας απ’ την Accra, την πρωτεύουσα της Γκάνας, κατευθυνθήκαμε προς τα βόρεια, ελπίζοντας να συναντήσουμε πιο φιλικούς ανθρώπους, αφού είχαμε ακούσει πως η κουλτούρα εκεί διαφέρει. Αφού περάσαμε τους λόφους του Aburi, δροσιστήκαμε λίγο επιτέλους. Άρχισε να βρέχει κι η Χριστίνα για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια του ταξιδιού φόρεσε τ’ αδιάβροχα της REV’IT!.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Ghana2-1-625x833.jpg)
Α, δε σας είπα… Κουρεύτηκα!
Φτάσαμε μέχρι τα χωριά ανατολικά της Λίμνης Βόλτα, της μεγαλύτερης τεχνητής λίμνης στον κόσμο. Αφού περάσαμε την πόλη του Ho, άρχισε να σουρουπώνει, οπότε ακολουθήσαμε ένα χωματόδρομο έξω από κάποιο χωριό, για να κατασκηνώσουμε. Καθώς η Χριστίνα μαγείρευε μέσα στο σκοτάδι, είδε κάποιον να έρχεται, αλλά μόλις μας αντίκρισε, εξαφανίστηκε χωρίς να μας μιλήσει καν.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Ghana2-2-625x468.jpg)
Ο ανιμισμός στην Αφρική καλά κρατεί… Οι θεραπευτές που βασίζονται σε αρχαίες αφρικανικές παραδόσεις είναι πολύ περισσότεροι απ’ τους γιατρούς σ’ αυτή την ήπειρο.
Αφού φάγαμε, μπήκαμε στ’ αντίσκηνο κι ήμασταν έτοιμοι να κοιμηθούμε, όταν είδαμε κάποιους να έρχονται μ’ ένα φακό. Τους χαιρετήσαμε, αλλά δε μας άκουσαν αρχικά. Όταν έφευγαν, τους ξαναχαιρετήσαμε κι ήρθαν προς τ’ αντίσκηνό μας. Ξαφνικά είδαμε καμιά δεκαριά άντρες να μας σημαδεύουν με αυτόματα όπλα! Φώναζαν αγριεμένοι: “βγείτε έξω κι αφήστε τα όπλα σας”! Βγήκαμε απ’ το αντίσκηνο κι είδαμε πως μας είχαν περικυκλώσει ένα τσούρμο αστυνομικοί. Η Χριστίνα ήταν με τα εσώρουχα. Απ’ τη μια προσπαθούσε να φορέσει κάτι στα γρήγορα κι απ’ την άλλη είχε τους Rambo να φωνάζουν να βγει γρήγορα έξω. Δε μπορούσε να πιστέψει τι άλλο θα μας συμβεί σ’ αυτήν τη χώρα κι είχε βάλει τα γέλια. Έκανε καλαμπούρια με τους αστυνομικούς, οι οποίοι όταν κατάλαβαν πως είμαστε ένα ζευγάρι λευκών “τουριστών”, έμειναν έκπληκτοι. Οι χωρικοί τους είχαν πει πως είδαν κάποιους εγκληματίες εκεί και γι’ αυτό τους κάλεσαν. Δηλαδή, αυτοί αν δουν άνθρωπο μέσα στη φύση, χωρίς να του μιλήσουν καν, τον εκλαμβάνουν ως εγκληματία. Πόσα κοινά μπορεί να έχουν οι Γκανέζοι με τους Ινδούς; Στην Ασία οι Ινδοί ήταν ο μόνος αφιλόξενος και ξενοφοβικός λαός που είχα συναντήσει κι είχα ζήσει ακριβώς την ίδια εμπειρία…
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Ghana2-3-625x468.jpg)
Όπως βλέπετε, το μαύρισμα της Χριστίνας πλησιάζει πια το χρώμα μερικών Αφρικανών!
Όπως και τότε, λοιπόν, μαζέψαμε τα πράγματά μας, ακολουθήσαμε τους αστυνομικούς και στήσαμε τ’ αντίσκηνό μας μπροστά απ’ το αστυνομικό τμήμα. Αυτοί μας έλεγαν πως είναι πολύ επικίνδυνο να κοιμόμαστε στο δάσος, γιατί θα μας φαν τα λιοντάρια. Στη Γκάνα λιοντάρια δε μπορεί να δει κανείς ούτε στα εθνικά πάρκα, αλλά είναι σαν τις ιστορίες που λεν στην Ελλάδα για λύκους κι αρκούδες που τρων όσους τολμούν να κατασκηνώσουν στα βουνά! Η Χριστίνα τους έκανε καζούρα και τους έλεγε πως απλά βαριόνταν μόνοι τους κι ήρθαν να μας πάρουν για παρέα… Μπήκαμε στ’ αντίσκηνο κι όλο το βράδυ ακούγαμε απ’ την τηλεόραση κηρύγματα από κάποιον που μιλούσε για το Χριστό με τρομακτικό ύφος.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Ghana2-4-625x468.jpg)
Τα ποτάμια χρησιμοποιούνται για πλύσιμο ρούχων κι ανθρώπων, άσχετα απ’ το πόσο λασπωμένο είναι το νερό.
Ευτυχώς, αυτή ήταν η τελευταία άσχημη εμπειρία που είχαμε απ’ τους Γκανέζους. Στα βόρεια, η πλειονότητα των κατοίκων είναι μουσουλμάνοι, οπότε σέβονται τους επισκέπτες κι είναι φανερά πιο φιλικοί. Συναντήσαμε πάλι ανθρώπους που μας χαιρετούσαν χαμογελαστοί και μας μιλούσαν. Στην πόλη της Tamale μας φιλοξένησαν ο Shiraz κι ο Αχμέτ σ’ ένα δωμάτιο που νοικιάζουν σε κάποια αγροικία.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Ghana2-5-625x468.jpg)
Αυτές οι τεράστιες μυρμηγκοφωλιές είναι συνηθισμένες στις σαβάνες και τις ζούγκλες της Δυτικής Αφρικής και μπορούν να φιλοξενήσουν μέχρι ένα εκατομμύριο τερμίτες!
Ο Αχμέτ μας έλεγε για την απίστευτη περιπέτεια που έζησε όταν διέσχισε τη Σαχάρα μαζί μ’ άλλους πέντε στην προσπάθειά τους να μεταναστεύσουν. Επιβαίνοντας σ’ αυτοκίνητα και φορτηγά, διέσχισαν τη Μπουρκίνα Φάσο, το Νίγηρα και το Τσαντ και μετά από τρεις μήνες έφτασαν στη Λιβύη. Αρκετοί πεθαίνουν σ’ αυτό το δύσκολο ταξίδι, ενώ άλλους τους ληστεύουν. Στο δρόμο σταματούσαν για να δουλέψουν και να συγκεντρώσουν μερικά χρήματα για το ταξίδι.
Ο Αχμέτ είχε να πει τα χειρότερα για τον τρόπο που τους συμπεριφέρονταν οι άνθρωποι των χωρών αυτών. Όπως γίνεται φανερό, τους λευκούς τους σέβονται, αφού έχουν χρήματα και τα ξοδεύουν εκεί, αντιθέτως με τους άλλους Αφρικάνους, που παν εκεί για να βγάλουν χρήματα, να τους “κλέψουν” τις δουλειές κ.λ.π.. Δυστυχώς, δηλαδή, όπως σ’ όλο τον κόσμο, έτσι κι εδώ, τα πάντα κινούνται γύρω απ’ το χρήμα κι αυτό είναι που ρυθμίζει τη συμπεριφορά των ανθρώπων…
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Ghana2-6-625x468.jpg)
Ειδικά κατά τη διάρκεια της ξηρής περιόδου, τα ζώα συγκεντρώνονται στους νερόλακκους, αναζητώντας το πολύτιμο υγρό στοιχείο.
Φυσικά, στόχος του Αχμέτ και των συνοδοιπόρων του ήταν να παν στην Ευρώπη, αλλά δεν είχαν τ’ απαραίτητα έγγραφα, ούτε τα χρήματα. Δούλευαν στη Λιβύη ως οικοδόμοι, για κάποια τούρκικη εταιρεία, αλλά μετά από τρία χρόνια ο Τυνήσιος εργοδότης τους δεν ήθελε να τους πληρώσει και τους παρέδωσε στην αστυνομία. Αφού δεν είχαν τ’ απαραίτητα έγγραφα, τους φυλάκισαν για εννιά μήνες κι όπως είναι αναμενόμενο, αντιμετώπισαν απάνθρωπη συμπεριφορά μέσα στις φυλακές της Λιβύης.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Ghana2-7-625x468.jpg)
Πολλοί ντόπιοι εξαρτώνται από την αλιεία, οπότε τα νερά είναι γεμάτα δίχτυα.
Σοκαρισμένοι και στενοχωρημένοι απ’ τις ιστορίες των ανθρώπων που συναντούμε, κατευθυνθήκαμε προς τα δυτικά. Θέλαμε να επισκεφτούμε κάποια χωριά με ενδιαφέροντα, παλιά τζαμιά, που έχουν χτιστεί με τη σουδανέζικη τεχνοτροπία, χρησιμοποιώντας λάσπη και ξύλα. Αποτελούνται από πολλούς ασπρισμένους, κωνικούς πύργους και παραπέμπουν σε παράξενα, εξωγήινα κατασκευάσματα. Κάπως έτσι είναι χτισμένα και τα παλάτια των φυλάρχων, τα οποία επισκεφτήκαμε στο χωριό του Wechiau, αλλά και στην πόλη του Wa.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Ghana2-8-625x468.jpg)
Το παλάτι του φύλαρχου στο Wa είναι χτισμένο με τη σουδανέζικη τεχνοτροπία, χρησιμοποιώντας λάσπη και ξύλα.
Στα σύνορα με τη Μπουρκίνα Φάσο απολαύσαμε το πρώτο μας σαφάρι στην Αφρική! Κατεβήκαμε τον Ποταμό Μαύρο Βόλτα με μια ξύλινη πιρόγα και σταθήκαμε τυχεροί, αφού συναντήσαμε τους ιπποπόταμους που συχνάζουν εκεί! Τους παρατηρούσαμε από μακριά. Κάθονται όλη μέρα μέσα στο νερό, για να δροσίζονται. Μόνο το βράδυ βγαίνουν, για να βοσκήσουν. Ένα τέτοιο κτήνος ζυγίζει γύρω στους τρεις τόνους, ενώ τρώει καθημερινά 40 έως 50 κιλά φυτά.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Ghana2-9-625x469.jpg)
Στο πρώτο μας σαφάρι στην Αφρική είδαμε ιπποπόταμους!
Έτσι μετά από σχεδόν ένα μήνα ολοκληρώσαμε το ταξίδι μας στη Γκάνα με μερικές πιο ευχάριστες εμπειρίες απ’ αυτές που ζήσαμε στα νότια της χώρας.
-
Μπουρκίνα Φάσο
Posted on 30 March 2014 by madnomad
Εδώ και καιρό κανονίζαμε να βρεθούμε με το Στέργιο http://worldvespa.wordpress.com/ (http://worldvespa.wordpress.com/), που ταξιδεύει στην Αφρική με τη Vespa του και το Liam http://www.liamandc90aroundtheworld.com/ (http://www.liamandc90aroundtheworld.com/), τον Άγγλο που συνταξιδεύει με το Στέργιο μ’ ένα παλιό παπάκι 90 κυβικών εκατοστών. Κάναμε μια παράκαμψη έτσι, ώστε να πάμε πιο κοντά προς αυτούς και τελικά, κοντά στα σύνορα με τη Γκάνα, είδα δυο ογκώδη μηχανάκια να ‘ρχονται, οπότε κατάλαβα πως είναι αυτοί! Σταματήσαμε στην άκρη του δρόμου κι αρχίσαμε τις χαιρετούρες… Ήταν απίστευτο που τελικά συναντηθήκαμε! Βρήκαμε ένα ήσυχο μέρος να κατασκηνώσουμε κι αράξαμε εκεί δυο μέρες συζητώντας ατελείωτα για τις εμπειρίες μας στην Αφρική μέχρι στιγμής, αλλά και για τη συνέχεια του ταξιδιού. Είχαμε τόσα πολλά να πούμε…
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Burkina01-625x468.jpg)
Συνάντηση κορυφής με το Στέργιο, που ταξιδεύει στην Αφρική με τη Vespa του!
Αφού αποχαιρετίσαμε το Στέργιο και το Liam, μη γνωρίζοντας αν θα ξανασυναντηθούμε στην Αφρική, κατευθυνθήκαμε προς τα νοτιοδυτικά της Μπουρκίνα Φάσο, ενώ τα παιδιά μπήκαν στη Γκάνα, από την οποία εμείς μόλις είχαμε βγει. Μέρα με τη μέρα διαπιστώναμε πως κοπάζει ο βοριάς που φυσά απ’ τη Σαχάρα και ρίχνει κάπως τις θερμοκρασίες. Η θερμή περίοδος ήταν προ των πυλών κι όσο περνούσαν οι μέρες του Μαρτίου, τόσο περισσότερο τη νιώθαμε να μας εξουθενώνει.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Burkina02-625x468.jpg)
Οι αλλόκοτοι πέτρινοι σχηματισμοί του Sindou
Στα νοτιοδυτικά της χώρας επισκεφτήκαμε δυο μέρη, το Sindou και το Dômes de Fabedougou, που διαθέτουν κάποιους αλλόκοτους πέτρινους σχηματισμούς. Ωραίοι ήταν, αλλά σαν τα Μετέωρα δεν ήταν! Πολύ περισσότερο μας εντυπωσίασε ένας παλιός, εγκαταλειμμένος οικισμός, που δεν είναι καθόλου γνωστός, αν κι έχει πολύ μεγαλύτερη αξία, κατά τη γνώμη μας. Βρίσκεται κοντά στο χωριό Niansogoni, εκεί που συναντώνται τα σύνορα της Μπουρκίνα Φάσο, της Ακτής Ελεφαντοστού και του Μάλι. Σκαρφαλώνοντας σ’ ένα λόφο, βρεθήκαμε ξαφνικά μπροστά σε μια κρυμμένη πρόσοψη ενός βράχου, η οποία είχε κοιλότητες γεμάτες καλύβες φτιαγμένες από λάσπη! Εκεί ζούσαν οι ιθαγενείς για να προστατευθούν από τους εχθρούς τους, αλλά κι από τα στοιχεία της φύσης. Ο ήλιος δεν τους έβλεπε μέσα στις κοιλότητες αυτές, ενώ προφυλάσσονταν κι απ’ τη βροχή. Κάποιες από τις καλύβες χρησιμοποιούνταν για στέγαση, ενώ σ’ άλλες μαγείρευαν ή παρασκεύαζαν το τοπικό είδος μπύρας που φτιάχνεται από κεχρί. Τα τρόφιμα τα διατηρούσαν μέσα σε τεράστια πιθάρια, ενώ μερικές καλύβες είχαν κρύπτες στο έδαφος, όπου φυλούσαν τα πολύτιμα αντικείμενα της οικογένειας.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Burkina03-625x468.jpg)
Ο εγκαταλειμμένος αυτός οικισμός είναι χτισμένος από λάσπη στην πρόσοψη ενός βράχου, αποκομμένος από τον υπόλοιπο κόσμο.
Καθώς προχωρούσαμε προς τα βόρεια, μας φιλοξενούσαν διάφοροι φιλικοί ντόπιοι, που γνωρίζαμε μέσω του CouchSurfing. Ο Μωχάμετ ήταν ένας απ’ αυτούς, ένας φοιτητής που διψά για μάθηση κι ονειρεύεται να ταξιδέψει όλο τον κόσμο σπουδάζοντας. Περιττό να πούμε πως, δυστυχώς, τέτοια όνειρα σ’ αυτές τις χώρες παραμένουν απλώς όνειρα… Οι οικογένειες στη Δυτική Αφρική ζουν, συνήθως, σε συγκροτήματα που αποτελούνται από διάφορες καλύβες ή δωμάτια, χτισμένα γύρω από μια κοινόχρηστη αυλή. Βέβαια, τρεις γενιές συγκατοικούν σ’ αυτούς τους χώρους, οπότε οι οικογένειες αυτές αποτελούνται από δέκα έως είκοσι άτομα. Υπάρχει, πάντως, ένα όμορφο κλίμα συνεργασίας κι αλληλεγγύης, αν κι οι καβγάδες δε λείπουν από την καθημερινότητα.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Burkina04-625x468.jpg)
Κάπως έτσι είναι συνήθως ένα σύμπλεγμα από καλύβες στην επαρχία, στο οποίο μένει μια μεγάλη οικογένεια μαζί με τα ζώα της.
Κάπου εκεί έγινε κάτι απίστευτο… Σκίστηκε το πέλμα του πισινού ελαστικού της μοτοσυκλέτας μου! Αυτή ήταν η αιτία να τρυπήσει η σαμπρέλα. Εκεί που ήμασταν, ήταν αδύνατον να βρω καινούριο ελαστικό. Αναγκαστικά, άλλαξα μόνο τη σαμπρέλα, ενώ κάτω απ’ το σκίσιμο του ελαστικού έβαλα ένα διπλό κομμάτι παλιάς σαμπρέλας, για να προφυλάξει την καινούρια μου σαμπρέλα. Σα να μην έφτανε αυτό, σε λιγότερο από 100 χιλιόμετρα, πάτησα ένα τεράστιο μπουλόνι και ξανατρύπησε η σαμπρέλα! Ευτυχώς που κουβαλάμε δύο εφεδρικές σαμπρέλες πάντα.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Burkina05-625x192.jpg)
Μέσα σ’ εκατό χιλιόμετρα άλλαξα σαμπρέλα δυο φορές!
Δυστυχώς, αργότερα το σκίσιμο του ελαστικού έγινε τόσο μεγάλο, που η σαμπρέλα έκανε καρούμπαλο κι έβγαινε έξω! Ήμασταν στη μέση του δρόμου, οπότε δεν είχα πολλές επιλογές… Ξεφούσκωσα κάπως τη σαμπρέλα, για να μην προεξέχει απ’ το λάστιχο κι έδεσα ένα σκοινί σ’ εκείνο το κομμάτι, για να μην πατά η σαμπρέλα στην άσφαλτο. Έτσι καλύψαμε ογδόντα χιλιόμετρα, ώσπου φτάσαμε στην πόλη του Bobo-Dioulasso, τη δεύτερη μεγαλύτερη της χώρας. Εκεί, μετά από αρκετή αναζήτηση, κατάφερα να βρω ελαστικό στις κατάλληλες διαστάσεις.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Burkina06-625x468.jpg)
Φτάσαμε στην πρωτεύουσα με το πιο “αφρικανικό” όνομα!
Όταν τελικά φτάσαμε στην Ouagadougou, είχαμε τη χαρά να συναντήσουμε κάποιους φίλους του Άκη Τεμπερίδη και της Βούλας Νέτου (http://www.theworldoffroad.com/t/), που είχαν κάνει το γύρο του κόσμου μ’ ένα Land Rover! Έτσι βρεθήκαμε φιλοξενούμενοι του Georges και της Connie http://www.snailtrails.lu/posts/home (http://www.snailtrails.lu/posts/home), ενός ζευγαριού που ταξίδευε για δυο χρόνια στην Αμερική και την Αφρική μ’ ένα Land Rover. Ήταν όμορφα να καθόμαστε τα βράδια και ν’ ανταλλάσουμε ιστορίες απ’ τα ταξίδια μας, ενώ οργανώναμε και προβολές με τα βίντεό μας από τις αφρικανικές χώρες που έχουμε επισκεφτεί μέχρι στιγμής.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Burkina07-625x468.jpg)
Το αυτοκόλλητο του Άκη και της Βούλας φιγουράρει ακόμη στο αυτοκίνητο του Georges και της Connie!
Την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας βρισκόμασταν στην Ouagadougou. Η Μπουρκίνα Φάσο είναι μια από τις χώρες που γιορτάζουν πιο έντονα αυτή την ημέρα. Σε αντίθεση με τον υπόλοιπο χρόνο, αυτή τη μέρα οι άντρες πηγαίνουν στο παζάρι και διαπιστώνουν πόσο δύσκολο είναι να ψωνίσουν με τα ελάχιστα χρήματα που, συνήθως, δίνουν στη γυναίκα τους γι’ αυτό το σκοπό.
Είχαμε τη χαρά να παρακολουθήσουμε τις εκδηλώσεις του οργανισμού A.M.P.O. http://en.sahel.org/ (http://en.sahel.org/), όπου η Connie εργάζεται εθελοντικά. Βρίσκονταν ένα σωρό γυναίκες εκεί, που ο δραστήριος αυτός οργανισμός έσωσε από τη φτώχια. Πολλές απ’ αυτές έμειναν ορφανές όταν ήταν νεαρές, άλλες έμειναν έγκυες χωρίς να ‘ναι παντρεμένες, οπότε διώχτηκαν από την οικογένειά τους, άλλες εγκαταλείφθηκαν από τους συζύγους τους, ενώ αρκετές έχουν AIDS ή άλλες ασθένειες. Ο οργανισμός, που ιδρύθηκε από την Katrin, μια Γερμανίδα που ζει στη Μπουρκίνα Φάσο τα τελευταία 23 χρόνια, χρησιμοποιεί τις δωρεές του κόσμου, όχι για να μοιράζει χρήματα στους ντόπιους, αλλά για να τους εκπαιδεύει και να τους βοηθά να βελτιώσουν τη ζωή τους στηριζόμενοι στις δικές τους δυνάμεις.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Burkina08-625x468.jpg)
Γιορτάζοντας την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας στον οργανισμό A.M.P.O.
Εκεί είχαμε και μια έκπληξη: γνωρίσαμε έναν Έλληνα γιατρό που ζει στη Γερμανία, αλλά μέσω του ιατρικού τους συλλόγου επισκέπτεται διάφορες αναπτυσσόμενες χώρες και προσφέρεται να χειρουργήσει όσους έχουν ανάγκη. Τώρα πια είναι συνταξιούχος, αλλά ήταν διευθυντής σε διάφορα νοσοκομεία της Γερμανίας. Η ελληνική πρεσβεία τον είχε καλέσει κάποτε να εργαστεί στην Ελλάδα κι είχε πάει στο Α.Χ.Ε.Π.Α.. Δεκατέσσερις μέρες άντεξε! Όταν διαπίστωσε πως όποιος πληρώνει φακελάκι εξυπηρετείται, ενώ οι γιατροί δεν ενδιαφέρονται αν θα ζήσουν οι υπόλοιποι, έκανε διάβημα στους αρμόδιους δηλώνοντας πως αυτός δε θέλει να εργαστεί με τέτοιον ανήθικο τρόπο κι έτσι επέστρεψε στη Γερμανία. Συνηθισμένη ιστορία… Όσοι είναι τίμιοι και δε θέλουν να υποκύψουν στη διαφθορά, αναγκάζονται να αυτοεξοριστούν. Ποιοι μένουν στην Ελλάδα, λοιπόν; Οι διεφθαρμένοι κι αυτοί οι λίγοι ρομαντικοί αγωνιστές, που αφιερώνουν τη ζωή τους σε μια ηρωική πάλη για να βελτιώσουν την κατάσταση.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Burkina09-625x468.jpg)
Οι παραδοσιακές καλύβες του χωριού Tangassogo φημίζονται για την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική τους.
Όταν τελικά είχαμε όλες τις απαραίτητες βίζες στα διαβατήριά μας, με βαριά καρδιά αποχαιρετήσαμε τον Georges και την Connie και κατευθυνθήκαμε προς τα νότια της χώρας. Θέλαμε οπωσδήποτε να επισκεφτούμε τα χωριά της φυλής Gourounsi, που φημίζονται για την αρχιτεκτονική που χρησιμοποιούν στις καλύβες τους. Δεν έχουν παράθυρα έτσι, ώστε να προστατεύονται από τον ήλιο, ενώ εξωτερικά είναι διακοσμημένες με διάφορα σύμβολα. Οι πόρτες είναι χαμηλές κι η είσοδος εμποδίζεται από ένα μικρό τοίχο. Έτσι όταν κάποιος εχθρός προσπαθούσε να μπει στην καλύβα, μόλις έσκυβε κι έβαζε το κεφάλι του μέσα, τον αποκεφάλιζαν προτού η όραση του προλάβει να προσαρμοστεί στο σκοτάδι της καλύβας.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Burkina10-625x468.jpg)
Κάπως έτσι είναι μια συνηθισμένη καλύβα της φυλής Gourounsi: χωρίς παράθυρα, με χαμηλή πόρτα και με σύμβολα να τη διακοσμούν εξωτερικά.
Μετά από έναν ολόκληρο μήνα στη Μπουρκίνα Φάσο, ακολουθήσαμε τους χωματόδρομους που οδηγούσαν στο Τόγκο. Έτσι αφήσαμε πίσω μας άλλη μια χώρα έχοντας αποκτήσει ευχάριστες εμπειρίες κι έχοντας γνωρίσει ενδιαφέροντες ανθρώπους…
-
Το… πάμε το γράμμα, στη Μπουρκίνα Φάσο!
Posted on 6 April 2014 by madnomad
Γνώρισα τον Philippe στο Στέκι Μεταναστών της Θεσσαλονίκης, λίγο πριν ξεκινήσουμε το ταξίδι μας στην Αφρική. Γεννήθηκε το 1978 στην Ακτή Ελεφαντοστού, αλλά κατάγεται απ’ τη Μπουρκίνα Φάσο. Η Ακτή Ελεφαντοστού τις τελευταίες δεκαετίες ήταν ο οικονομικός κολοσσός της Δυτικής Αφρικής, οπότε προσέλκυε πολλούς οικονομικούς μετανάστες. Αργότερα η οικογένειά του επέστρεψε στη Μπουρκίνα Φάσο, αλλά οι γονείς του δε ζουν πια.
Ο Philippe στα είκοσί του άνοιξε ένα μικρό επιπλοποιείο μαζί με κάποιον φίλο του. Μια από τις καναδέζικες εταιρείες που εκμεταλλεύεται το χρυσάφι της Μπουρκίνα Φάσο ήταν από τους καλύτερους πελάτες του Philippe. Πόσα έπιπλα, όμως, ν’ αγοράσουν κι αυτοί; Ο Philippe άλλαξε επάγγελμα κι άνοιξε ένα μαγαζάκι όπου εμπορευόταν χαλιά μαζί με την αδερφή του. Η αδερφή του παντρεύτηκε, οπότε σταμάτησε τη δουλειά κι έτσι το ‘κλεισαν κι αυτό το μαγαζί.
Ο Philippe ήθελε από καιρό να μεταναστεύσει στην Ευρώπη. Επειδή αυτές οι χώρες αποτελούσαν γαλλικές αποικίες μέχρι πριν από λίγες δεκαετίες, οι περισσότεροι άνθρωποι που ζουν εδώ μιλούν γαλλικά. Έτσι η Γαλλία είναι η πρώτη τους επιλογή όταν θέλουν να μεταναστεύσουν. Η γαλλική πρεσβεία, όμως, αρνήθηκε να χορηγήσει βίζα στον Philippe.
Ο Philippe άρχισε να σκέφτεται την Ελλάδα. Όταν τον ρώτησα γιατί επέλεξε την Ελλάδα, έμεινα έκπληκτος από την απάντησή του… Είναι χριστιανός καθολικός και πάντα διάβαζε στη Βίβλο για τους Έλληνες, οπότε πίστευε, ο καημένος, πως θα ζουν καλοί άνθρωποι εκεί. Όταν πήρε το αεροπλάνο κι έφτασε τελικά στην Αθήνα, απογοητεύτηκε… Δυο χρόνια εργάστηκε εκεί, αλλά συνάντησε αρκετά αφεντικά που δεν του συμπεριφέρονταν καθόλου καλά, οπότε τους παρατούσε αμέσως.
Τώρα πια ζει στη Θεσσαλονίκη κι εργάζεται σ’ ένα κατάστημα με ανταλλακτικά αυτοκινήτων. Εκεί είναι ευχαριστημένος. Εκκλησιάζεται τακτικά και μάλιστα έχει κι ένα φίλο ιερέα. Νοικιάζει ένα σπίτι με δυο υπνοδωμάτια, όπου συγκατοικεί μαζί μ’ ένα συμπατριώτη του. Στο Στέκι Μεταναστών πηγαίνει συχνά, είτε για να παρακολουθήσει τα μαθήματα αγγλικών και κιθάρας είτε για να δει την ταινία της Κυριακής. Καθώς μιλούσαμε στα ελληνικά και μου έλεγε για τη χώρα του, μου έδωσε τα στοιχεία του αδερφού του, για να πάω να τον βρω στην Ouagadougou.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/%21cid_2_2696536343%40web121305_mail_ne1_yahoo.jpg)
Με το Cyrille, τον αδερφό του Philippe, στην Ouagadougou!
Ακριβώς ένα χρόνο μετά, να ‘μαστε στην Ouagadougou, να τρώμε σουβλάκια με τον Cyrille, τον αδερφό του Philippe. Μόλις του τηλεφωνήσαμε και του ‘παμε πως βρισκόμαστε στην πόλη του, αμέσως ήρθε με το μηχανάκι του να μας γνωρίσει. Ο Cyrille είναι δέκα χρόνια μικρότερος από τον Philippe. Είναι ένα συμπαθητικό, χαμηλών τόνων και μορφωμένο παιδί. Έχει Master στον τομέα της απολύμανσης του νερού κι εκτός από τη μητρική του γλώσσα, μιλά γαλλικά, αλλά κι αγγλικά. Εργάζεται στην ειδικότητά του οχτώ ώρες την ημέρα και πέντε μέρες την εβδομάδα. Πληρώνεται 200 ευρώ το μήνα. Ο μισθός του θεωρείται αρκετά καλός στη Μπουρκίνα Φάσο, οπότε ο Cyrille είναι ευχαριστημένος.
Αντίθετα με τον αδερφό του, ο Cyrille δε θέλει να μεταναστεύσει. Οι εργοδότες του τον έστειλαν στη Γαλλία για δυο ‘βδομάδες, για να εκπαιδευτεί, αλλά η ζωή εκεί δεν του άρεσε. Του φάνηκε δύσκολη, αφού τα πάντα είναι ακριβά κι ο κόσμος είναι πιο κλειστός. Προτιμά τη ζωή στη Μπουρκίνα Φάσο, όπου οι άνθρωποι είναι πιο κοινωνικοί κι υπάρχει αλληλεγγύη.
Γνωρίζοντας τον Philippe και τον Cyrille, νιώσαμε μεγάλη ικανοποίηση που φέραμε κι αυτή μας την αποστολή εις πέρας. Δε σας κρύβουμε πως μόνο και μόνο γι’ αυτό το λόγο, ανυπομονούσαμε να φτάσουμε στη Μπουρκίνα Φάσο! Χαρήκαμε πολύ που, τελικά, γνωρίσαμε δυο υπέροχους ανθρώπους που είχαν να μας διδάξουν πολλά για τη ζωή στον τόπο τους, αλλά και για τη ζωή τους στους δικούς μας τόπους…
-
Τόγκο: Μικρό, αλλά θαυματουργό!
Posted on 10 April 2014 by madnomad
Από την πρώτη μέρα που μπήκαμε στο Τόγκο, είχαμε την ευκαιρία να εξερευνήσουμε την επαρχία αυτής της μικρής αφρικανικής χώρας και να φιλοξενηθούμε από ντόπιες οικογένειες. Σ’ αυτό μας βοήθησαν διάφοροι Αμερικάνοι εθελοντές, που βρίσκονται διάσπαρτοι στο Τόγκο και συνήθως μένουν μαζί με κάποια ντόπια οικογένεια. Έτσι βρήκαμε το χωριό της Chelsea και ρωτήσαμε πού είναι το σπίτι της λευκής γυναίκας. Μας οδήγησε εκεί κάποιος ξυπόλητος νεαρός, που φορούσε βρώμικα ρούχα και του έλειπε το δεξί χέρι. Φαινόταν ταπεινός άνθρωπος κι όμως ήταν ο φύλαρχος!
Η οικογένεια που φιλοξενεί τη Chelsea μας καλωσόρισε κατευθείαν. Μας έφεραν καρέκλες για να κάτσουμε κι έρχονταν διάφοροι να μας χαιρετήσουν. Έσκυβαν μέχρι το έδαφος για να μας εκφράσουν το σεβασμό τους και μας έκαναν χειραψία με τα δυο τους χέρια. Μας έφεραν νερό μέσα σ’ ένα απ’ αυτά τα μπολ που φτιάχνουν απ’ το φλοιό ενός είδους κολοκύθας (calabash). Εδώ αυτός που προσφέρει κάτι, δοκιμάζει πρώτα λίγο, για να δείξει πως δεν είναι δηλητήριο! Έτσι η γυναίκα που μας έφερε το νερό, ήπιε μια γουλιά κι ύστερα μας το έδωσε. Η οικογένεια ευχαριστούσε την Chelsea ξανά και ξανά, επειδή έφερε τους λευκούς στο σπίτι τους! Μην πάει το μυαλό σας στο πονηρό. Δεν είχαν κανένα κέρδος, αλλά ένιωθαν τιμή που μας φιλοξενούσαν.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Togo1-625x468.jpg)
Αυτή ήταν η πρώτη οικογένεια που μας φιλοξένησε στο Τόγκο. Δυστυχώς, τα μικρά παιδιά τρων πάντα τα περισσεύματα κι επειδή τα φαγητά τους δεν είναι θρεπτικά, οι τουμπανιασμένες κοιλιές αποτελούν κοινή θέα.
Ήταν η εποχή που κάνουν τα μνημόσυνα, οπότε εκείνη την Κυριακή είχε τρία στο χωριό. Πολλές φορές τα καθυστερούν έως ότου να συγκεντρώσουν τ’ απαραίτητα χρήματα, αφού ξοδεύουν πολλά στα μνημόσυνα και τις κηδείες, ακόμη κι αν δεν τους περισσεύουν. Στο Τόγκο, όταν ο νεκρός είναι ηλικιωμένος, η κηδεία είναι χαρμόσυνη γιορτή. Όταν, όμως, πρόκειται για παιδί που πέθανε, τότε η κηδεία αποτελεί μια θλιβερή τελετή.
Το ένα μνημόσυνο ήταν χριστιανικό, το άλλο μουσουλμανικό και το τρίτο ανιμιστικό. Έρχονταν διάφοροι συγγενείς απ’ όλη τη χώρα, ακόμη κι απ’ τη Μπουρκίνα Φάσο. Μας έβαζαν όλους να κάτσουμε σε κάποια παγκάκια κι οι γυναίκες μας σέρβιραν φαγητό: μια μπάλα από αλεσμένες γλυκοπατάτες που συνοδευόταν από κρέας ή σάλτσα από διάφορα φύλλα. Στο χριστιανικό μνημόσυνο σέρβιραν και μπύρα από κεχρί, οπότε πολλοί πήγαιναν εκεί για να πιούν. Είχε τόσο κόσμο, που ήταν σαν πανηγύρι! Μέχρι και πλανόδιοι είχαν έρθει, που πουλούσαν την πραμάτειά τους.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Togo2-625x468.jpg)
Βάφοντας το σπίτι της οικογένειας όπου μένει ο Will, ένας από τους Αμερικάνους εθελοντές.
Πηγαίνοντας από εθελοντή σ’ εθελοντή κινιόμασταν σταδιακά προς τα νότια. Επισκεφτήκαμε την περιοχή Koutammakou, που φημίζεται για την αρχιτεκτονική της φυλής Tamberma. Μάλιστα, έχει χαρακτηριστεί από την UNESCO ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Πραγματικά, οι καλύβες της φυλής αυτής είναι πολύ ιδιαίτερες κι εντυπωσιακές! Συνήθως αναπτύσσονται σε τρία διαφορετικά επίπεδα κι είναι σχεδιασμένες έτσι, ώστε να προφυλάσσουν την οικογένεια απ’ τους εχθρούς.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Togo3-625x468.jpg)
Κάθε καλύβα της φυλής Tamberma είναι σαν ένα μικρό φρούριο έτσι, ώστε να προφυλάσσει την οικογένεια απ’ τους εχθρούς.
Από το Atakpamé κατευθυνθήκαμε δυτικά, ακολουθώντας ένα δρόμο που είχε ασφαλτοστρωθεί πριν πολλά-πολλά χρόνια. Τώρα πια έχει μείνει μόνο ένα δίκτυο από τεράστιες λακκούβες, που έκαναν ακόμη και τη Χριστίνα ν’ αναπολεί με νοσταλγία τους χωματόδρομους που ξετρυπώνω κάθε φορά. Κοντά στο Badou επισκεφτήκαμε τον εντυπωσιακό Καταρράκτη Akloa! Περπατήσαμε στη ζούγκλα κι είδαμε μπανανιές, κακαόδεντρα, καφέ, κασάβα, αλλά και τα πανέμορφα φυτά όπου φυτρώνει ο ανανάς, σα διαμάντι στο κέντρο ενός κοσμήματος. Αφού είχαμε γίνει μούσκεμα στον ιδρώτα μετά απ’ αυτήν τη μικρή πεζοπορία, τι πιο απολαυστικό από το να βουτήξουμε στα δροσερά νερά που έφερνε ο καταρράκτης…
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Togo4-625x468.jpg)
Απ’ αυτό το πανέμορφο φυτό βγαίνουν οι αγαπημένοι μας, ζουμεροί ανανάδες!
Η εκτός δρόμου διαδρομή που επιλέξαμε για να πάμε απ’ το Badou στο Kpalimé ήταν αναμφισβήτητα η πιο όμορφη που κάναμε στο Τόγκο. Το τοπίο ήταν ορεινό κι η θέα από ψηλά ήταν εντυπωσιακή! Μας θύμισε για λίγο την αγαπημένη μας Γουινέα… Στο Kpalimé μας φιλοξένησε ο Matthias, ένας Γερμανός στην ηλικία μας, που έχει γυρίσει ένα μεγάλο μέρος του κόσμου μας μ’ ένα σακίδιο στην πλάτη, χωρίς να κουβαλά ούτε καν φωτογραφική μηχανή! Η παρέα του έχει μοτοσυκλέτες, οπότε το Σαββατοκύριακο κάναμε όλοι μαζί μια βόλτα στους χωματόδρομους της ευρύτερης περιοχής, που είναι πλούσια σε βλάστηση και ομορφιά.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Togo5-625x468.jpg)
Η ορεινή διαδρομή απ’ το Badou προς το Kpalimé ήταν η αγαπημένη μας στο Τόγκο!
Στην πρωτεύουσα του Τόγκο, το Lomé, είδαμε ξανά θάλασσα μετά από σχεδόν δυο μήνες. Δε χάσαμε την ευκαιρία να κάνουμε κι εκεί μια βουτιά! Αφού περιπλανηθήκαμε στη γύρω περιοχή, μετά από τρεις ‘βδομάδες στο Τόγκο, κατευθυνθήκαμε προς τα γειτονικά σύνορα του Μπενίν. Νιώθαμε πολύ ευχαριστημένοι που καταφέραμε να εξερευνήσουμε σε βάθος αυτήν τη χώρα και να μπούμε κάτω από την επιδερμίδα της κι αυτό χάρη στους υπέροχους ανθρώπους που συναντήσαμε…
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Togo6-625x468.jpg)
Το ορεινό, Νότιο Τόγκο μας θύμισε την αγαπημένη μας Γουινέα!
-
Μπενίν: Στη χώρα του βουντού
Posted on 24 April 2014 by madnomad
Μόλις μπήκαμε στο Μπενίν, επισκεφτήκαμε το Grand Popo, ένα ήσυχο χωριό δίπλα στη θάλασσα, που έχει ένα ευχάριστο κλίμα. Δυστυχώς, δε μπορούσαμε να κολυμπήσουμε, αφού σ’ αυτές τις περιοχές τα θαλάσσια ρεύματα είναι ιδιαίτερα ισχυρά κι επικίνδυνα. Την επόμενη μέρα κατευθυνθήκαμε προς το γραφικό χωριό Possotomé, που βρίσκεται στην όχθη της Λίμνης Ahémé. Οι Μπενινέζοι πιστεύουν πως αυτή η περιοχή έχει μια μοναδική ενέργεια…
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Benin1-625x468.jpg)
Ένας απ’ τους πολλούς οικισμούς που είναι χτισμένοι στις λίμνες του Μπενίν.
Το Μπενίν είναι η χώρα του βουντού, μια αρχαία θρησκεία της περιοχής αυτής, που οι σκλάβοι μετέφεραν μαζί τους στην Αϊτή και την Κούβα. Εκεί αναμίχθηκε με τον καθολικό χριστιανισμό κι αυτό το μίγμα έφεραν πίσω στο Μπενίν και το Τόγκο οι απόγονοι των σκλάβων που επέστρεψαν στην Αφρική. Μέχρι σήμερα η δαιμονοποιημένη αυτή θρησκεία είναι ευρέως διαδεδομένη στην περιοχή αυτή. Ακόμη κι οι χριστιανοί κι οι μουσουλμάνοι πιστεύουν στο βουντού και το εφαρμόζουν.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Benin2-625x468.jpg)
Ναός στο ιερό δάσος του Possotomé, όπου θυσιάζουν κότες κι άλλα ζώα για τελετές βουντού.
Η λέξη “βουντού” σημαίνει “μυστήριο” και πράγματι είναι μια πολύ μυστήρια θρησκεία. Ο καθένας μπορεί να γίνει μέλος της θρησκείας, αλλά κανείς δεν επιτρέπεται ν’ αποκαλύψει τα μυστικά της. Οι ιεροτελεστίες γίνονται σε ιδιόμορφους ναούς, πολλές φορές υπό το δυνατό ήχο των κρουστών, που βοηθά τους πιστούς να εκστασιαστούν και να επικοινωνήσουν με τα πνεύματα. Οι πιστοί επικαλούνται τα πνεύματα για να τους προστατεύσουν, να τους φέρουν καλή τύχη, αλλά μερικές φορές και για μοχθηρούς σκοπούς. Βέβαια, όπως συνηθίζεται σε κάθε συνδιαλλαγή σ’ αυτή την ήπειρο, είτε γίνεται ανάμεσα σ’ ανθρώπους είτε ανάμεσα σε θεούς κι ανθρώπους, πρέπει να δοθεί κάποιου είδους αμοιβή για τις υπηρεσίες των πνευμάτων. Ο ενδιαφερόμενος παίρνει μια συνταγή απ’ τον ιερέα και πηγαίνει στο παζάρι να βρει τ’ απαραίτητα υλικά για την τελετή, που μπορεί να είναι δέρμα κροκόδειλου, νύχια αετού, κεφάλι πιθήκου, αποξηραμένες σαύρες κι ένα σωρό άλλα που ούτε μπορεί να φανταστεί κανείς…
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Benin3-625x468.jpg)
Κεφάλια πιθήκων κι άλλων ζώων, φτερά πτηνών, δέρματα και γούνες, αποξηραμένες σαύρες κι ένα σωρό άλλα πωλούνται ως υλικά για τελετές βουντού!
Επισκεφτήκαμε την πόλη της Ouidah, απ’ όπου υπολογίζεται πως δώδεκα εκατομμύρια σκλάβοι μεταφέρθηκαν στο Νέο Κόσμο, για να δουλέψουν στις καλλιέργειες των γαιοκτημόνων. Από μια όμορφη, εκτός δρόμου διαδρομή δίπλα στα τεράστια κύματα του ωκεανού, φτάσαμε στο χαοτικό Cotonou, όπου η κίνηση στους δρόμους είναι τρομακτικά επικίνδυνη!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Benin4-625x468.jpg)
Η Χριστίνα χαίρεται που πατά άσφαλτο στο Μπενίν!
Εκεί μας φιλοξένησε η υπέροχη οικογένεια του Omer, του νεαρού που μας είχε φιλοξενήσει στο Grand Popo. Είναι μια σχετικά ευκατάστατη οικογένεια, που λειτουργεί ένα εστιατόριο και μένουν όλοι μαζί στις εγκαταστάσεις πίσω απ’ αυτό. Ήταν ενδιαφέρον να ζήσουμε για λίγο στα παρασκήνια ενός αφρικανικού εστιατορίου παρακολουθώντας πώς ετοιμάζονται τα γεύματα σε μικρές εστίες με κάρβουνα, που γέμιζαν την αυλή κάθε απόγευμα. Τα βράδια καθόμασταν στα τραπεζάκια του πεζοδρομίου και χαζεύαμε την κίνηση καθώς τα λέγαμε στο σκοτάδι που επέβαλλαν οι συνηθισμένες διακοπές ρεύματος.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Benin5-625x468.jpg)
Το χαοτικό Παζάρι Dantokpa στο Cotonou
Η πρωτεύουσα της χώρας είναι το Porto Novo, μια ήσυχη πόλη που ονομάστηκε έτσι από τους Πορτογάλους, όταν το 16ο αιώνα την καθιέρωσαν ως δουλεμπορικό σταθμό. Εκεί μας φιλοξένησαν ο Jo κι ο Check, δυο νεαροί που ζουν με βάση τη φιλοσοφία των ρασταφάρι. Μας συνόδευσαν σ’ αρκετά ενδιαφέροντα μέρη, όπως το Centre Songhai, έναν οργανισμό που ιδρύθηκε το 1985 από κάποιο Νιγηριανό καλόγερο κι από τότε προωθεί την αειφόρο ανάπτυξη, τις βιολογικές καλλιέργειες, την ανακύκλωση και πολλές άλλες πρωτοποριακές ιδέες, που τότε ήταν σχεδόν άγνωστες ακόμη και στη Δύση!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Benin6-625x468.jpg)
Αυτή η εκκλησία του Porto Novo είναι φανερά επηρεασμένη από τη βραζιλιάνικη αρχιτεκτονική που έφεραν στο Μπενίν οι απόγονοι των σκλάβων που επέστρεψαν στην Αφρική. Τώρα πια έχει μετατραπεί σε τζαμί.
Τελευταίος μας σταθμός στο Μπενίν ήταν το Abomey, που άλλοτε αποτελούσε την πρωτεύουσα του Βασιλείου της Δαχομέης. Οι φυλές της περιοχής αυτής φημίζονταν για το πόσο πολεμοχαρείς κι αιμοβόρες ήταν. Έκαναν ανθρωποθυσίες κι εμπορεύονταν τους αιχμάλωτους πολέμου ως σκλάβους. Για να φτιάξουν τον κυκλικό τοίχο ενός συγκεκριμένου ναού που έχτιζαν σε κάθε παλάτι, χρησιμοποιούσαν λάσπη, αίμα από σαράντα ένα ανθρώπους που σκότωναν, αλκοόλ, μπαρούτι, χρυσόσκονη, όστρακα, νερό απ’ τη θάλασσα και νερό από εφτά ποταμούς.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Benin7-625x737.jpg)
Ακόμη κι οι ξυλόγλυπτες παραστάσεις στις πόρτες των παλατιών του Abomey φανερώνουν το πόσο αιμοδιψείς ήταν οι φυλές που κυριαρχούσαν σ’ αυτή την περιοχή…
Είδαμε και το θρόνο ενός βασιλιά που στηριζόταν σε τέσσερις νεκροκεφαλές! Ναι, είναι πραγματικές νεκροκεφαλές ανθρώπων… Τουλάχιστον είχαν και κάποια λεπτά αισθήματα αυτοί οι άνθρωποι. Ο εκτελεστής του βασιλείου έπρεπε ν’ αποκεφαλίζει τους εγκληματίες χρησιμοποιώντας το σπαθί του με μια κίνηση μόνο, έτσι ώστε να μην υποφέρει ο μελλοθάνατος. Αν δεν κατάφερνε να τον αποκεφαλίσει με μια κίνηση, τότε κάποιος άλλος αποκεφάλιζε αυτόν!
-
Καλωσήρθατε στη Νιγηρία!
Posted on 3 May 2014 by madnomad
Για τη Νιγηρία είχαμε ακούσει πολλές τρομακτικές ιστορίες και μελετούσαμε γι’ αρκετό καιρό τη διαδρομή μας και τα μέτρα ασφαλείας που έπρεπε να λάβουμε για να διασχίσουμε τη χώρα ασφαλείς. Στα βόρεια κάποιοι φανατισμένοι, που ισχυρίζονται πως είναι ισλαμιστές, οργανώνουν τρομοκρατικές επιθέσεις τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Στο Δέλτα του Νίγηρα, στο νοτιότερο τμήμα της χώρας, εδώ και χρόνια γίνονται απαγωγές.
Η κατάσταση εκεί είναι τραγική, αφού τεράστιες, πολυεθνικές εταιρείες, όπως η Shell, η Mobil, η Chevron, η Texaco, η Total και η Agip, εκμεταλλεύονται τα πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου της Νιγηρίας και σε συνεργασία με τους διεφθαρμένους πολιτικούς και ζάμπλουτους επιχειρηματίες της χώρας, αφήνουν τον κοσμάκη βυθισμένο στη φτώχια. Η Shell, που συνήθως αποτελεί τη μεγαλύτερη εταιρεία στον κόσμο με κριτήριο τα έσοδά της, παίρνει το μεγαλύτερο μερίδιο της πίτας κι είναι η κύρια υπεύθυνη για την κατάσταση στη Νιγηρία. Γι’ αυτό ποτέ δεν αγοράζουμε καύσιμα της Shell.
Πώς θα σας φαινόταν αν γνωρίζατε πως ζείτε στη χώρα με τα δέκατα μεγαλύτερα κοιτάσματα πετρελαίου, αλλά στο σπίτι σας δεν υπάρχει ρεύμα συνήθως, γιατί η κρατική εταιρεία ηλεκτρισμού δεν παράγει αρκετό; Όσοι έχουν την οικονομική δυνατότητα, χρησιμοποιούν γεννήτριες για να ηλεκτροδοτήσουν το σπίτι τους. Οι γεννήτριες αυτές καίνε βενζίνη η οποία εισάγεται από το εξωτερικό, αφού στη Νιγηρία δεν έχουν επιτρέψει να δημιουργηθούν επαρκείς εγκαταστάσεις για τη διύλιση του πετρελαίου. Οι πετρελαϊκές εταιρείες, αλλά κι οι διεφθαρμένοι πολιτικοί κι επιχειρηματίες της χώρας, μετρούν τα κέρδη τους σε δισεκατομμύρια δολάρια, όταν το μεγαλύτερο μέρος των κατοίκων στο Δέλτα του Νίγηρα επιβιώνει με λιγότερο από ένα δολάριο την ημέρα…
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Nigeria01-625x468.jpg)
Πρατήριο καυσίμων στη μέση του ποταμού!
Οι πολυεθνικές εταιρείες κι οι αρμόδιες νιγηριανές αρχές δε νοιάζονται ούτε για το περιβάλλον. Υπάρχουν ένα σωρό διαρροές στις αντλίες και τους αγωγούς που μεταφέρουν το πετρέλαιο, οπότε το νερό στο Δέλτα του Νίγηρα μόνο με νερό δε μοιάζει. Επίσης, τ’ αέρια που απελευθερώνονται κατά τη διάρκεια της εξόρυξης, τα καίνε. Η κρατική εταιρεία ηλεκτρισμού θα μπορούσε να τα χρησιμοποιεί για να παράγει ρεύμα, αλλά προτιμούν να τ’ αφήνουν ανεκμετάλλευτα και να μολύνουν το περιβάλλον καίγοντάς τα.
Οι ειρηνικοί αγώνες των ιθαγενών, που ξεκίνησαν τη δεκαετία του ’90, για να πάψει αυτή η κατάσταση, καταπνίγηκαν από τις νιγηριανές αρχές με εκτελέσεις και ωμή βία. Η βία, όμως, γεννά βία… Έτσι σχηματίστηκε η οργάνωση Movement for the Emancipation of the Niger Delta (MEND), η οποία αντιδρά με πιο βίαιο τρόπο. Επιτίθενται στις εγκαταστάσεις των πετρελαϊκών εταιρειών, ενώ πολλές φορές απαγάγουν λευκούς που εργάζονται σε αυτές και κερδίζουν σ’ ένα μήνα όσα χρήματα οι ντόπιοι δε βλέπουν ούτε σε δέκα χρόνια. Μπορείτε να παρακολουθήσετε το σχετικό ντοκιμαντέρ του Εξάντα, που είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον κι ονομάζεται: “Δέλτα, Οι βρώμικες δουλειές του πετρελαίου“ http://www.exandasdocumentaries.com/gr/documentaries/chronologically/2006-2007/89-delta-oils-dirty-business (http://www.exandasdocumentaries.com/gr/documentaries/chronologically/2006-2007/89-delta-oils-dirty-business).
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Nigeria02-625x468.jpg)
Κάποιο αυτοκίνητο χτύπησε τον ποδηλάτη κι εξαφανίστηκε. Όχι μόνο του διέλυσε το ποδήλατο, αλλά κι ένα μεγάλο μέρος από το εμπόρευμα που κουβαλούσε.
Έτσι χαράξαμε την πορεία μας στα νότια της χώρας, αποφεύγοντας, βέβαια, το Δέλτα του Νίγηρα. Διαλέξαμε να κινηθούμε κυρίως σε κεντρικές οδικές αρτηρίες, όπου σπανίζουν τα μπλόκα που στήνουν κάποιοι για να κλέβουν τους διερχόμενους οδηγούς. Συνήθως βάζουν μπάρες με καρφιά για να κλείσουν το δρόμο και ν’ αναγκάσουν τους οδηγούς να σταματήσουν. Βέβαια, το ίδιο κάνουν κι οι νιγηριανές αρχές που στήνουν μπλόκα: αστυνομία, στρατός, τελωνείο, υπηρεσία αλλοδαπών, δίωξη ναρκωτικών… Οι ντόπιοι οδηγοί είναι τόσο συνηθισμένοι στη διαφθορά, που κρατούν στο χέρι τους το χαρτονόμισμα και καθώς περνούν από τα μπλόκα, τους δωροδοκούν χωρίς να σταματήσουν καν!
Στα πρώτα μας τριάντα λεπτά στη Νιγηρία συναντήσαμε γύρω στα δεκαπέντε μπλόκα! Η στρατηγική μας ήταν να μη σταματήσουμε αν δε μας αναγκάσουν, εκτός κι αν είναι ξεκάθαρο πως πρόκειται για νόμιμο μπλόκο. Έτσι περάσαμε τα περισσότερα μπλόκα, αλλά σε κάποιο απ’ αυτά έβαλαν τη μπάρα με τα καρφιά μπροστά μας, οπότε αναγκαστήκαμε να σταματήσουμε. Τότε διαπιστώσαμε πως μας κυνηγούσε κάποιο όχημα από ένα προηγούμενο μπλόκο. Κάποιος με πολιτικά ρούχα κατέβηκε αγριεμένος από τ’ αυτοκίνητο, πήρε τα διαβατήριά μας και μας ζήτησε να τον ακολουθήσουμε.
Μας πήγε στην υπηρεσία αλλοδαπών και ούρλιαζε λέγοντας πως είμαστε τρομοκράτες και θέλουν να ελέγξουν κάθε ένα αντικείμενο που κουβαλούσαμε. Αυτό παίρνει κάποια ώρα… Όταν είδαν τους χουρμάδες που κουβαλώ για ώρα ανάγκης από τη Μαυριτανία, δεν ήξεραν τι είναι και μ’ έβαλαν να φάω έναν για να τους αποδείξω πως είναι φαγώσιμο! Αφού έλεγξαν τα πάντα και φυσικά δε βρήκαν τίποτα ύποπτο, άρχισαν να μας μιλούν κάπως πιο ήρεμα και να μπαίνουν στο ψητό: “Τώρα πρέπει να μας πληρώσετε τα καύσιμα και το χρόνο που σπαταλήσαμε”…
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Nigeria03-625x468.jpg)
Αυτό φαίνεται ύποπτο για εκρηκτικός μηχανισμός! Εγώ φταίω που στη Μαυριτανία βάζουν τους χουρμάδες σε ασκό από δέρμα ζώου; Με ανάγκασαν να φάω έναν για να τους αποδείξω πως είναι φαγώσιμος…
Το πρόβλημα ήταν πως είχαν ανακαλύψει την κρυψώνα όπου η Χριστίνα φύλαγε 250 ευρώ. Η Χριστίνα τους έδωσε τα 10 ευρώ, αλλά τους φάνηκε τόσο εξευτελιστικό το ποσό, που της τα έδωσαν πίσω… Της πήραν όλα της τα χρήματα, τα μέτρησαν και της είπαν πως ή θα τους δώσει ένα πενηντάρικο (που ισοδυναμεί μ’ ένα μηνιάτικό τους περίπου) ή θα κοιμηθούμε στο κελί. Η Χριστίνα φοβήθηκε μην ανακαλύψουν και τις άλλες μας κρυψώνες με τα χρήματα και μπλέξουμε χειρότερα, οπότε τους έδωσε το πενηντάρικο. Ήταν, όμως, τρεις κι ήθελαν ένα πενηντάρικο ο καθένας! Τότε η Χριστίνα τους είπε πως προτιμούμε να κοιμηθούμε στο κελί. Οι φιλεύσπλαχνοι κλέφτες το ξανασκέφτηκαν, κράτησαν ένα πενηντάρικο και για τους τρεις τους και μας άφησαν επιτέλους ελεύθερους. Μας έκαναν χειραψία χαμογελαστοί και μας είπαν χαρακτηριστικά: “Καλωσήρθατε στη Νιγηρία! Μην ανησυχείτε, οι Νιγηριανοί είμαστε καλοί άνθρωποι.”, ενώ έκλεισαν με τη φράση που οι περισσότεροι Αφρικανοί χρησιμοποιούν στο τέλος μιας φιλονικίας: “We are together”. Τι ειρωνεία…
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Nigeria04-625x833.jpg)
Δεν άντεξα άλλο, θα τον έπνιγα το μπάτσο (στα γυρίσματα της ταινίας)!
Ανυπομονούσαμε να φτάσουμε στο Ibadan, όπου η Bimbo, μια νεαρή Νιγηριανή, θα μας φιλοξενούσε στην τεράστια πανεπιστημιούπολη. Βλέπαμε την πανεπιστημιούπολη ως το καταφύγιο που θα μας γλυτώσει για μερικές μέρες από την παράνοια και τους κινδύνους της χώρας. Δυστυχώς, αποδείχτηκε πως δεν ήταν τόσο εύκολο να μπούμε στην πανεπιστημιούπολη… Μόλις οι φύλακες μας είδαν με τις μοτοσυκλέτες, μας σταμάτησαν, αφού ισχυρίζονταν κι αυτοί πως ίσως να είμαστε τρομοκράτες.
Την κατάσταση χειροτέρευε μια μεγάλη βομβιστική επίθεση http://en.wikipedia.org/wiki/April_2014_Abuja_bombing (http://en.wikipedia.org/wiki/April_2014_Abuja_bombing) που είχε γίνει μόλις πριν λίγες ώρες στην πρωτεύουσα της χώρας από την τρομοκρατική οργάνωση Boko Haram http://en.wikipedia.org/wiki/Boko_Haram (http://en.wikipedia.org/wiki/Boko_Haram). Έγινε σ’ ένα σταθμό λεωφορείων και ταξί, όπου σκοτώθηκαν ογδόντα οκτώ άτομα και τραυματίστηκαν περίπου διακόσια! Μάλιστα, διαδόθηκε πως υπεύθυνη γι’ αυτή την τρομοκρατική ενέργεια ήταν κάποια λευκή, η Βρετανίδα Samantha Lewthwaite ή Λευκή Χήρα, όπως είναι γνωστή http://www.dailystar.co.uk/news/latest-news/374346/REVENGE-OF-THE-WHITE-WIDOW-7-7-monster-Samantha-Lewthwaite-linked-to-NIGERIA-bombing (http://www.dailystar.co.uk/news/latest-news/374346/REVENGE-OF-THE-WHITE-WIDOW-7-7-monster-Samantha-Lewthwaite-linked-to-NIGERIA-bombing). Καταλαβαίνεται πόσο ύποπτους μας καθιστούσε αυτό ως λευκούς…
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Nigeria05-625x468.jpg)
Κάπως έτσι είναι το φαγητό σ’ αυτές τις χώρες: μια μπάλα που φτιάχνουν από αλεσμένο καλαμπόκι, γλυκοπατάτα ή κασάβα και τη συνοδεύουν με σούπα από φύλλα διαφόρων φυτών, λαχανικά, ψάρι ή κρέας.
Ήρθε η Bimbo στην πύλη, εξήγησε στους φύλακες ποιοι είμαστε και τι κάνουμε εδώ, αλλά δεν τους ήταν αρκετό… Ήθελαν έγγραφη άδεια από τον πρύτανη για να μας αφήσουν να μπούμε! Τρεις ώρες περιμέναμε στην πύλη μέχρι να ολοκληρωθεί όλη αυτή η διαδικασία. Εν τω μεταξύ, ήρθαν μερικοί φίλοι της Bimbo για να μας κάνουν παρέα: ο Tejiri κι ο Belit. Η άφιξή μας δεν άργησε να μαθευτεί στα μέλη της τοπικής λέσχης μοτοσυκλετιστών κι έτσι ήρθε ο David με μια Varadero για να μας γνωρίσει. Τις επόμενες μέρες αυτή η παρέα μας έκανε να περάσουμε υπέροχα και να ξεχάσουμε την άσχημη εισαγωγή μας στη χώρα.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Nigeria06-625x468.jpg)
Η Χριστίνα τη λάτρεψε την chopper του Belit, αφού τα πόδια της έφταναν στο έδαφος και μάλιστα με λυγισμένα γόνατα!
Μάλιστα, εκεί έγινε κάτι απίστευτο… Κάποιος κινηματογραφικός παραγωγός είχε έρθει στη θεατρική σχολή του πανεπιστημίου για να βρει ηθοποιούς. Μόλις με είδε, ενθουσιάστηκε, αφού έψαχνε κάποιον λευκό για να παίξει το σύντομο ρόλο ενός σοβαρού γιατρού που ήρθε από το εξωτερικό για να ελέγξει την κατάσταση. Όταν μου είχε δοθεί η ευκαιρία να παίξω στο Bollywood της Ινδίας, δεν το είχα κάνει, γιατί η μολυσμένη ατμόσφαιρα της Βομβάης μου είχε δημιουργήσει πρόβλημα στο λαιμό. Τελικά, όμως, έπαιξα στο Nollywood, την τρίτη μεγαλύτερη κινηματογραφική βιομηχανία του κόσμου! Γύρω στις σαράντα πέντε ταινίες παράγονται στη Νιγηρία κάθε ‘βδομάδα. Ήταν πολύ ενδιαφέρον να δούμε πώς γυρίζεται μια ταινία κι είχε πλάκα να βρίσκομαι ανάμεσα στα σκηνικά και ν’ ακούω το σκηνοθέτη να φωνάζει: “Action!” και “Cut, cut!”.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Nigeria07-625x468.jpg)
Απίστευτο κι όμως αληθινό: έπαιξα σε ταινία του Nollywood (και φόρεσα γραβάτα για πρώτη φορά στη ζωή μου)!
Φεύγοντας απ’ το Ibadan, ο David μας συνόδευσε με τη Varadero του στα πρώτα 60 χιλιόμετρα. Τις επόμενες μέρες διαπιστώσαμε πως ήταν σοφή η επιλογή της διαδρομής μας, αφού δε συναντήσαμε πολλά μπλόκα, ενώ τις ελάχιστες φορές που μας σταμάτησαν οι στρατιωτικοί ή οι αστυνομικοί, ήταν φιλικοί και δε μας έλεγξαν τίποτα.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Nigeria08-625x468.jpg)
Ο David μας συνόδευσε με τη Varadero του στα πρώτα 60 χιλιόμετρα απ’ το Ibadan προς τη Benin City.
Το Πάσχα, που το γιορτάζουν κι εδώ την ίδια μέρα που γιορτάζεται και στην Ελλάδα, βρισκόμασταν στη Benin City. Εκεί μας φιλοξένησε ο Πάστορας Mac, ένας παλιός συμμαθητής του David. Μας ξενάγησε στην πόλη και θαυμάσαμε τα μπρούντζινα γλυπτά για τα οποία οι τεχνίτες της Benin City φημίζονται. Εδώ και αιώνες τα κατασκευάζουν με μια μοναδική τεχνική που έχει αναγνωριστεί κι από την UNESCO. Φτιάχνουν το γλυπτό από κερί κι ύστερα δημιουργούν γύρω του ένα πήλινο καλούπι. Όταν το ψήνουν αυτό στη φωτιά, το κερί λιώνει και φεύγει από μια τρύπα, οπότε το καλούπι μένει άδειο. Εκεί ρίχνουν το λιωμένο μπρούντζο, για να δημιουργηθεί το τελικό αποτέλεσμα!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Nigeria09-625x468.jpg)
Τα περίφημα μπρούντζινα γλυπτά της Benin City δημιουργούνται με μια μοναδική τεχνική, που έχει αναγνωριστεί κι από την UNESCO.
Η επόμενή μας στάση ήταν στο Enugu. Παρκάραμε τις μοτοσυκλέτες μας σ’ ένα κεντρικό δρόμο κι η Χριστίνα περίμενε εκεί, ενώ εγώ έψαχνα τριγύρω για κάποιο ξενοδοχείο. Μια Νιγηριανή που περνούσε από ‘κει με κάποιο τρίκυκλο, μόλις είδε τη Χριστίνα, είπε στον οδηγό να σταματήσει. Άρχισε να τη ρωτά τι κάνουμε εδώ, ποια είναι η αποστολή μας, πού πάμε κι ένα σωρό άλλα. Σημείωσε τις πινακίδες των μοτοσυκλετών μας και τα ονόματά μας, ενώ ρωτούσε τη Χριστίνα πώς είναι δυνατόν να μη φοβόμαστε και να ταξιδεύουμε στη Νιγηρία.
Όταν έφτασα κι εγώ εκεί, πρότεινε να μας πάει αυτή σε κάποιο ξενοδοχείο. Της είπα, όμως, πως είχα βρει ήδη, οπότε ανεβήκαμε στις μοτοσυκλέτες μας για να φύγουμε. Αυτή μπήκε μπροστά μας και μας είπε πως δε μπορούμε να φύγουμε! Όταν ρώτησα το λόγο, μας είπε πως ανήκει στην υπηρεσία ασφάλειας και πρέπει να περιμένουμε κάποιο συνάδελφό της για να μας ελέγξει… Φυσικά, δε δεχόταν να μας δείξει την ταυτότητά της, πράγμα συνηθισμένο σ’ αυτές τις χώρες. Ευτυχώς, αποδείχτηκε πως μας έλεγε την αλήθεια. Ο συνάδελφός της ήταν φιλικός και περισσότερο ενδιαφερόταν για τη δική μας ασφάλεια. Σημείωσε τον αριθμό του τηλεφώνου μας και μίλησε με κάποιον από το ξενοδοχείο όπου θα μέναμε. Οι μπελάδες μας, όμως, δεν τελείωσαν εκεί…
Φτάνοντας στο ξενοδοχείο όπου είχα κανονίσει να μείνουμε, μας είπαν πως ξαφνικά γέμισαν όλα τα δωμάτια! Δε με έπεισαν όμως… Τότε ήρθε ο νεαρός υπάλληλος με τον οποίο είχα μιλήσει αρχικά κι ήταν απολύτως ειλικρινής μαζί μας. Μας είπε πως όλοι φοβούνται μήπως είμαστε τρομοκράτες και γι’ αυτό δε θέλουν να μας δώσουν δωμάτιο! Άντε πάλι… Ανοίξαμε μερικούς από τους σάκους μας, για να δουν πως δεν κουβαλάμε βόμβες, ενώ τους δείξαμε και τα έγγραφά μας για να ησυχάσουν. Επιτέλους μετά από δυο ώρες, είχαμε ένα κρεβάτι για να κοιμηθούμε.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Nigeria10-625x833.jpg)
Στη Νιγηρία υπάρχει μια μέση τάξη, που αν κι αποτελεί μειονότητα, συντηρεί τα εμπορικά κέντρα και τα πάμπολλα εστιατόρια fast food της χώρας.
Για να πάμε στο Calabar, κόψαμε δρόμο από κάποιους χωματόδρομους. Ακόμη κι εκεί κάποιοι χωρικοί φοβούνταν πως είμαστε τρομοκράτες, αλλά όταν διαπίστωσαν πως είμαστε ακίνδυνοι, ήταν φιλικοί μαζί μας. Για δεύτερη φορά στην Αφρική, φορτώσαμε τις μοτοσυκλέτες μας σε πιρόγες, για να διασχίσουμε τον Cross River.
Στο Calabar μας φιλοξένησε ο Babson κι οι τρεις κοπέλες με τις οποίες συγκατοικεί. Ο Babson είναι καθηγητής στη σχολή καλών τεχνών της πόλης κι έχει ζήσει στην Ελβετία. Το σπίτι του είναι το μόνο σπίτι Αφρικανού που είδαμε μέχρι τώρα, που δε διέφερε σε τίποτα από ένα ευρωπαϊκό σπίτι. Μέχρι και home cinema είχε, όπου προβάλλαμε τα βίντεο και τις φωτογραφίες από το ταξίδι μας!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Nigeria11-625x468.jpg)
Οι σπάνιοι δρίλλοι είναι ένα είδος μαϊμούδων που σώζεται μόνο σε κάποιες περιοχές της Νιγηρίας, του Καμερούν και της Ισημερινής Γουινέας. Στο Calabar ο οργανισμός Pandrillus προσπαθεί να τις διασώσει.
Το Calabar θεωρείται η πιο όμορφη πόλη της Νιγηρίας κι όχι άδικα. Είναι χτισμένο στους καταπράσινους λόφους γύρω από την όχθη του Cross River, ενώ αρκετά παλιά κτίρια μαρτυρούν το παρελθόν του ως σπουδαίο αποικιακό σταθμό των Βρετανών. Από ‘κει κατευθυνθήκαμε 250 χιλιόμετρα βορειοανατολικά, για να διασχίσουμε τα σύνορα και να μπούμε στο Καμερούν.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Nigeria12-625x468.jpg)
Φελούκα στα ήσυχα νερά του Cross River.
Μέχρι τώρα δεν έχουμε βρεθεί σε χώρα για την οποία να έχουμε τόσο ανάμικτα συναισθήματα… Είναι γεγονός πως δεν κινδυνέψαμε τελικά, αλλά αρκετοί Νιγηριανοί μας χάρισαν άσχημες εμπειρίες. Από την άλλη πλευρά, πρέπει να παραδεχτούμε πως οι περισσότεροι Νιγηριανοί ήταν φιλικοί μαζί μας. Κάναμε φίλους που πολύ θα θέλαμε να ξανασυναντήσουμε κάποια στιγμή. Ωστόσο, αισθανόμαστε πως οι νιγηριανές αρχές, αλλά και πολλοί ντόπιοι, αποτρέπουν τους ξένους να επισκεφτούν τη χώρα. Αν και ζήσαμε ενδιαφέρουσες εμπειρίες στη Νιγηρία, δε θα την επισκεπτόμασταν αν δεν έπρεπε να τη διασχίσουμε. Κρατάμε τις γλυκές αναμνήσεις στην καρδιά μας, τις άσχημες στο μυαλό μας και το σίγουρο είναι πως νιώσαμε μια ανακούφιση όταν περάσαμε την τελευταία μπάρα των συνόρων της Νιγηρίας…
-
Καμερούν: Η Αφρική σε μικρογραφία!
Posted on 12 June 2014 by madnomad
Μπαίνοντας στο Καμερούν ανυπομονούσαμε να επισκεφτούμε τα βουνά της Βορειοδυτικής Επαρχίας και τον περίφημο Ring Road! Πράγματι, τα τοπία μας αποζημίωσαν για την ταλαιπωρία που συνεπάγεται η βροχερή περίοδος σ’ αυτές τις χώρες. Μας είχαν λείψει τα βουνά κι ειδικά η δροσιά τους! Μετά από τόσους μήνες που λιώναμε στη ζέστη, μείναμε στη Bamenda μια ολόκληρη ‘βδομάδα, για να θυμηθούμε πώς είναι να κοιμόμαστε με κουβέρτα! Τι απόλαυση, Θεέ μου…
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Cameroon01-625x462.jpg)
Πώς ν’ αντισταθώ σε μια βουτιά στη Λίμνη Awing στα 2.080 μέτρα υψόμετρο; (Φωτογραφία: Caroline)
Μαζί με την οικοδέσποινά μας, τη συμπαθητική Caroline, κάναμε αρκετές βόλτες στις τριγύρω περιοχές. Επισκεφτήκαμε λίμνες, καταρράκτες, καταπράσινα βουνά, αλλά και παραδοσιακά παλάτια διάφορων φυλών. Στη Βορειοδυτική Επαρχία σέβονται ιδιαίτερα τους φυλάρχους τους, που έχουν ισχυρή εξουσία μέχρι σήμερα. Όταν συναντά κανείς ένα φύλαρχο, απαγορεύεται να του κάνει χειραψία. Πρέπει να χτυπήσει τρεις φορές παλαμάκια κι ύστερα να του μιλήσει, αν του δοθεί ο λόγος. Πολλοί απ’ αυτούς τους φυλάρχους έχουν εκατοντάδες γυναίκες! Η πολυγαμία σ’ αυτές τις χώρες είναι συνηθισμένη. Κάποιες γυναίκες έχουν παιδιά από διάφορους πατέρες, ενώ μεγαλώνουν μόνες τους τα παιδιά, αφού ο άντρας, πολλές φορές, δε μένει με την υπόλοιπη οικογένεια.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Cameroon02-625x833.jpg)
Καθένας από τους 61 περίτεχνους στύλους του κτιρίου όπου συγκεντρώνονται οι εννιά σοφοί του βασιλείου του Bandjoun είναι διαφορετικός.
Οδηγώντας στο Ring Road περνούσαμε από καταπράσινα βουνά που μας μάγεψαν… Στη μια πλευρά βλέπαμε μεγάλους καταρράκτες και στην άλλη απολαμβάναμε τη θέα από ψηλά! Κατευθυνόμενοι προς το νότο, πήγαμε στη Douala μόνο και μόνο για να συναντήσουμε μια παλιά μου φίλη, τη Dawn. Είναι μια Αμερικανίδα καθηγήτρια που διδάσκει ανά τον κόσμο. Πριν έξι χρόνια μ’ είχε φιλοξενήσει στο Κυργιζστάν. Είχαμε κρατήσει επαφή κι ήξερα πως τώρα διδάσκει στο Αμερικανικό Κολλέγιο της Douala, οπότε δε χάσαμε την ευκαιρία να συναντηθούμε και πάλι.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Cameroon03-625x468.jpg)
Ο ήλιος βασιλεύει πίσω απ’ το Όρος Καμερούν (4.095 μ.), το ψηλότερο βουνό της Δυτικής Αφρικής.
Από τη Douala κάναμε και μια διήμερη εκδρομή στο Limbe, για ν’ απολαύσουμε τις μαύρες, ηφαιστειακές παραλίες στους πρόποδες του Όρους Καμερούν. Το πρωί κάναμε μπανάκι στον Ατλαντικό και το μεσημέρι είχαμε ανέβει στα χαμηλά του ψηλότερου βουνού της Δυτικής Αφρικής, που φτάνει τα 4.095 μέτρα. Στο Limbe μας φιλοξένησε ο Ebai, ένας φιλικός ντόπιος που νοίκιαζε ένα μικρό δωμάτιο κι επέμενε να τ’ αφήσει σ’ εμάς κι αυτός να κοιμηθεί σε κάποιο φίλο του.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Cameroon04-625x468.jpg)
Μερικές απ’ τις δεκάδες ψαρόβαρκες που αγκυροβολούν στο Limbe.
Επιστρέφοντας στη Douala με τη μοτοσυκλέτα μου, μας σταμάτησαν κάποιοι δημοτικοί αστυνομικοί, που βρίσκονται διάσπαρτοι στην πόλη και σταματούν ακόμη και βίαια τους διερχόμενους οδηγούς, για να τους αποσπάσουν χρήματα. Εμείς γλυτώσαμε χωρίς να χρειαστεί να τους δωροδοκήσουμε, αφού κάναμε τους χαζούς τουρίστες. Περιέργως, όμως, η μοτοσυκλέτα μου δεν έπαιρνε μπρος με τίποτα… Σκέφτηκα πως θα την ενόχλησαν κι αυτήν οι μπάτσοι. Την πήγα παραπέρα, στη σκιά, την άφησα να κρυώσει, αλλά αυτή είχε πεισμώσει. Είχαμε σχεδόν φτάσει στο σπίτι της Dawn, οπότε αποφάσισα ν’ αρχίσω να τη σπρώχνω. Βέβαια, μου πήρε πάνω από μισή ώρα για να τη μεταφέρω δυόμισι χιλιόμετρα παραπέρα.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Cameroon05-625x468.jpg)
Η Χριστίνα προπονείται για καουμπόισσα! (Φωτογραφία: Caroline)
Σκέφτηκα πως θα είχε ζεσταθεί ο κινητήρας μέσα στην κίνηση και θα έμεινε ανοιχτή καμιά βαλβίδα. Πράγματι, από τη μανιβέλα καταλάβαινα πως η συμπίεση μέσα στον κύλινδρο δεν είναι αρκετή. Περιέργως, όμως, το διάκενο των βαλβίδων ήταν σωστό. Άλλαξα μπουζί, φίλτρο βενζίνης, ακόμη και καρμπιρατέρ! Ο κινητήρας, όμως, δεν έπαιρνε μπρος. Στο καρμπιρατέρ πρόσεξα πως υπήρχαν κομμάτια μάκας.
Δεν καταλάβαινα τι συμβαίνει κι η μόνη σωτηρία ήταν ο μηχανικός μου στην Ελλάδα, ο Δημήτρης Κατηγιάννης του NRG. Άνοιξε το κουτί με τα μαγικά του κόλπα και βρήκε κάτι που έκανε για μας: μου είπε ν’ αυξήσω υπερβολικά το διάκενο των βαλβίδων και να σπρώξουμε τη μοτοσυκλέτα για να τη βάλουμε μπρος σκαστή. Επιτέλους, άκουγα και πάλι τη γνώριμη μουσική του κινητήρα μου! Επανέφερα το διάκενο των βαλβίδων στο σωστό επίπεδο, άλλαξα το λάδι του κινητήρα κι έκτοτε όλα λειτουργούν άψογα και πάλι. Ίσως τελικά κάποιο σκουπιδάκι να κρατούσε μια βαλβίδα ανοιχτή.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Cameroon06-625x833.jpg)
Οι τσάντες των μαθητών στην επαρχία είναι φτιαγμένες από μπαμπού και τις στηρίζουν στο μέτωπο.
Φτάνοντας στην πρωτεύουσα της χώρας, τη Yaoundé, συναντήσαμε εκεί τη Dawn, που είχε πάρει λεωφορείο απ’ τη Douala. Για ένα σαββατοκύριακο γίναμε μέρος της Ascovime http://www.ascovime.org/ (http://www.ascovime.org/), μιας ομάδας εθελοντών γιατρών και φοιτητών της ιατρικής, που επισκέπτονται απομακρυσμένα χωριά και προσφέρουν τις πολύτιμες υπηρεσίες τους στους ντόπιους που πραγματικά τις έχουν ανάγκη. Εμείς, αφού δεν έχουμε ιατρικές γνώσεις, αναλάβαμε να πακετάρουμε τα χάπια και να γράφουμε τη σωστή δοσολογία.
Όταν ολοκληρώσαμε την εργασία μας, μπήκαμε στο χειρουργικό δωμάτιο. Μη φανταστείτε τίποτα ιδιαίτερο: ένα δωμάτιο με τέσσερις τοίχους, ένα τραπεζάκι για τα εργαλεία, ένα κρεβάτι για τους ασθενείς και φώτα που λειτουργούσαν με τη βοήθεια μιας γεννήτριας. Βέβαια, μέσα στο δωμάτιο πετούσε κάθε λογής έντομο, ενώ πότε-πότε έδινε το παρόν και καμιά σαύρα στους τοίχους. Τις σαύρες, όμως, τις λατρεύουν οι Αφρικανοί, γιατί τρων τα έντομα.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Cameroon07-625x468.jpg)
Εκατοντάδες ασθενείς έρχονται από τους γειτονικούς οικισμούς για να εξεταστούν δωρεάν από τους εθελοντές της Ascovime.
Πρώτη φορά παρακολουθούσαμε εγχείρηση κι ήταν ανατριχιαστικό. Το 70 % των επεμβάσεων εδώ γίνεται στην κοιλιακή χώρα. Οι Αφρικανοί συνηθίζουν να σκύβουν γέρνοντας τη μέση τους, χωρίς να λυγίζουν καθόλου τα γόνατά τους. Έτσι στις σκληρές αγροτικές δουλειές πιέζεται πάντα η κοιλιά και δημιουργούνται ένα σωρό προβλήματα εκεί. Οι ενήλικες εγχειρίζονται με τοπική αναισθησία μόνο και παρόλ’ αυτά δεν ακούγεται ούτε τσιμουδιά απ’ το στόμα τους. Ο Georges, ο Καμερουνέζος ιδρυτής της Ascovime, συνέχισε τις επεμβάσεις καθ’ όλη τη διάρκεια της νύχτας, αφού οι ασθενείς ήταν πάμπολλοι. Εργαζόταν άγρυπνος για πάνω από δυο εικοσιτετράωρα! Αυτό το κάνει τρία από τα τέσσερα σαββατοκύριακα κάθε μήνα, ενώ τις καθημερινές εργάζεται στο κεντρικό νοσοκομείο της πρωτεύουσας. Αυτός ο άνθρωπος είναι σπουδαίος και νιώθουμε μεγάλη τιμή που τον γνωρίσαμε. Δίκαια βραβεύτηκε από το CNN ως ένας από τους δέκα ήρωες του κόσμου μας. http://www.ascovime.org/dr-bwelle-cnn-heroes-2013-of-the-week.html (http://www.ascovime.org/dr-bwelle-cnn-heroes-2013-of-the-week.html)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Cameroon08-625x468.jpg)
Ο Georges είναι πραγματικά ένας ήρωας… Επί δύο μερόνυχτα εγχείριζε άγρυπνος και αφιλοκερδώς τους χωρικούς που είχαν την ανάγκη του!
Όταν επιστρέψαμε στην πρωτεύουσα, συνέβη κάτι άσχημο, δυστυχώς. Είχαμε πάρει τη μοτοσυκλέτα της Χριστίνας κι γυρίζαμε στο σπίτι του Yoann, που μας φιλοξενούσε. Εγώ οδηγούσα, ενώ η Χριστίνα καθόταν από πίσω μου. Είχε βραδιάσει κι έβρεχε. Σε κάποια κεντρική πλατεία βρεθήκαμε παγιδευμένοι ανάμεσα στα μποτιλιαρισμένα αυτοκίνητα. Άκουσα τη Χριστίνα να φωνάζει και τη ρώτησα τι συνέβη, αλλά δεν απαντούσε. Είδα κάποιον να τρέχει ανάμεσα στ’ αυτοκίνητα και τον κόσμο κι άρχισα να καταλαβαίνω τι έγινε. Η Χριστίνα μου ‘πε πως κάποιος σκάλιζε την τσάντα της και μόλις τον πήρε χαμπάρι, εκείνος άρχισε να τρέχει. Γελούσε γιατί η τσάντα της είναι πάντα τόσο ακατάστατη, που ούτε η ίδια δε μπορεί να βρει κάτι εκεί μέσα, οπότε πού να το βρει ο κλέφτης; Γελά καλύτερα, όμως, όποιος γελά τελευταίος… Η Χριστίνα δεν ήξερε καν πως η φωτογραφική μηχανή βρισκόταν στην τσάντα της. Δυστυχώς, δεν ήταν πια εκεί! Ο κλέφτης είχε προλάβει να την πάρει, προφανώς, και δεν έτρεχε με άδεια χέρια…
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Cameroon09-625x468.jpg)
Στο κέντρο της πρωτεύουσας η κίνηση είναι συχνά χαοτική. Εκεί βρήκε κάποιος την ευκαιρία να μας απαλλάξει από τη φωτογραφική μας μηχανή :-(
Είναι η τρίτη φορά που κλέβουν κάτι απ’ τη Χριστίνα κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μας. Στη Δυτική Σαχάρα και στη Γκάνα είχαμε καταφέρει να βρούμε τους μικρούς κλέφτες και να πάρουμε πίσω τα κινητά μας τηλέφωνα. Αυτή τη φορά, όμως, δε μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα κι έτσι δεν έχω πια την καλή μου φωτογραφική μηχανή… Μην ανησυχείτε, αυτό δε σημαίνει πως θα μείνετε χωρίς φωτογραφίες. Αναγκαστικά, αγοράσαμε μια φτηνή φωτογραφική μηχανή, αλλά η ποιότητά της είναι αισθητά χαμηλότερη.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Cameroon10-625x468.jpg)
Η Yaoundé είναι μια από τις πιο ευχάριστες αφρικανικές πρωτεύουσες που έχουμε επισκεφτεί, χτισμένη πάνω σ’ επτά λόφους.
Ήταν καιρός να πάρουμε το δύσκολο δρόμο προς τα δύο Κονγκό. Οι επόμενοι δυο μήνες αναμένονται να είναι οι δυσκολότεροι τους ταξιδιού μας, αφού θα πρέπει να διασχίσουμε την αχανή ζούγκλα από δύσβατες εκτός δρόμου διαδρομές, όπου ανθούν κάποιοι από τους πιο διεφθαρμένους αστυνομικούς του κόσμου μας… Μέχρι τη Sangmélima είχε άσφαλτο, αλλά από ‘κει και πέρα το χώμα, που γινόταν λάσπη με τη βοήθεια της βροχής, αφθονούσε.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Cameroon11-625x468.jpg)
Μαγειρεύοντας κάτω από τον έναστρο ουρανό της ζούγκλας…
Κάπου εκεί η Χριστίνα βρήκε τη φυλή της: τους Πυγμαίους! Είναι κάποιοι πολύ φιλικοί και συμπαθητικοί ιθαγενείς αυτών των περιοχών, που οι περισσότεροι είναι στο ύψος της Χριστίνας. Πολύ χάρηκε που τους γνώριζε από κοντά και δε χρειαζόταν να σηκώσει το κεφάλι για να τους δει! Μετά από δυο μέρες στην κατάφυτη ζούγκλα, φτάσαμε στα σύνορα με το Κονγκό. Αφήναμε πίσω μας το Καμερούν μετά από 39 μέρες, μια χώρα πανέμορφη, που τελικά κέρδισε τη δεύτερη θέση στην καρδιά μας, μετά από τη Γουινέα φυσικά!
-
Κονγκό: Μα τι ευγένεια είναι αυτή;
Posted on 27 June 2014 by madnomad
Υπάρχουν δύο χώρες που χρησιμοποιούν τη λέξη “Κονγκό” στ’ όνομά τους και μάλιστα γειτονεύουν. Η μια είναι η Δημοκρατία του Κονγκό (RC, πρώην Γαλλικό Κονγκό), που συνήθως αποκαλείται απλά “Κονγκό” ή “Κονγκό-Μπραζαβίλ”, λόγω της πρωτεύουσάς της. Η άλλη είναι και η μεγαλύτερη, η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (DRC στ’ αγγλικά και RDC στα γαλλικά, πρώην Βελγικό Κονγκό ή Ζαΐρ), η οποία μερικές φορές αποκαλείται “Κονγκό-Κινσάσα”, αφού η Κινσάσα είναι η πρωτεύουσά της. Εμείς διασχίσαμε αρχικά το μικρό Κονγκό.
Συμβουλευόμενοι τους χάρτες που έχουμε στο GPS μας, βρήκαμε τους ερημικούς χωματόδρομους του Καμερούν που οδηγούν στα σύνορα με το Κονγκό. Μόνο λίγα φορτηγά περνούν από ‘κει, αφού οι δρόμοι είναι δύσβατοι, ιδιαίτερα κατά τη βροχερή περίοδο, καταμεσής της οποίας βρισκόμασταν. Η μια πλευρά ενός φορτηγού είχε βυθιστεί σ’ ένα βούρκο, ο οποίος δε φαινόταν και το φορτηγό κόντευε ν’ ανατραπεί! Όταν συμβαίνει αυτό, τα υπόλοιπα φορτηγά πρέπει να περιμένουν εκεί για μέρες μέχρι ν’ απεγκλωβιστεί το πρώτο φορτηγό. Συνήθως ο χωματόδρομος είναι στενός κι η βλάστηση τριγύρω πυκνή, οπότε δεν υπάρχει διέξοδος για τ’ άλλα φορτηγά. Ευτυχώς, εμείς με τις μοτοσυκλέτες μπορούσαμε να περάσουμε.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Congo1-625x468.jpg)
Οδηγώντας στην ερημική και πανέμορφη ζούγκλα προς τα σύνορα με το Κονγκό.
Οι φιλικότατοι συνοριακοί υπάλληλοι σφράγισαν τα έγγραφα που μας χορήγησε η ΕΛΠΑ και μάλιστα μας πρότειναν να κατασκηνώσουμε εκεί, αφού είχε βραδιάσει. Είχε πλάκα ν’ ακούω τη Χριστίνα να συνδιαλέγεται με τους τελωνειακούς την ώρα που εγώ έστηνα τ’ αντίσκηνο εκεί μπροστά! Την επόμενη μέρα ξεκινήσαμε με βροχή. Καθώς οδηγούσα κάπως γρήγορα, με τετάρτη, σε κάποια στροφή είδα ξαφνικά πως είχε γλιστερή λάσπη. Προτού προλάβω ν’ αντιδράσω, έβλεπα τη μοτοσυκλέτα μου να σέρνεται στο έδαφος, ενώ εγώ σερνόμουν από πίσω της! Πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωθα πώς είναι να πέφτεις απ’ τη μοτοσυκλέτα, να σέρνεσαι στο δρόμο και ν’ αναρωτιέσαι πότε και πού θα σταματήσεις…
Η μοτοσυκλέτα σύρθηκε για δέκα μέτρα περίπου, περιστράφηκε κι εγώ σταμάτησα από πίσω της. Είχε κολλήσει το γκάζι κι ο κινητήρας ούρλιαζε! Σηκώθηκα αμέσως και πάτησα το killswitch. Εκείνη την ώρα ήρθε κι η Χριστίνα, οπότε σηκώσαμε μαζί τη μοτοσυκλέτα μου. Η λάσπη είχε πεταχτεί ακόμη και μέσα στο κράνος μου. Την έφτυνα απ’ το στόμα μου. Ευτυχώς, δεν είχα χτυπήσει και δεν πονούσα καθόλου. Σερνόμουν με τον κώλο, αλλά η πλάτη μου δεν ακούμπησε στο έδαφος. Η αριστερή βαλίτσα της μοτοσυκλέτας μου απόκτησε άλλο ένα βαθούλωμα στην κάτω γωνία της, αλλά αυτό ήταν όλο. Φθηνά τη γλύτωσα… Το μόνο πρόβλημα ήταν πως είχα γίνει σα γουρούνι μες στις λάσπες.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Congo2-625x468.jpg)
Πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωθα πώς είναι να πέφτεις απ’ τη μοτοσυκλέτα, να σέρνεσαι στο δρόμο και ν’ αναρωτιέσαι πότε και πού θα σταματήσεις…
Στην περιοχή γύρω απ’ το Souanké συναντήσαμε τη βαθιά, γλιστερή λάσπη που περιμέναμε. Κάποια κομμάτια ήταν γεμάτα ροδιές από τα φορτηγά που βλέπαμε κάθε λίγο παρατημένα μέσα στη λάσπη. Φυσικά, κινούμασταν σημειωτών, αφού έπρεπε να κατεβαίνω απ’ τη μοτοσυκλέτα μου και να σπρώχνω τη μοτοσυκλέτα της Χριστίνας, που δεν είχε αρκετή πρόσφυση παρόλο που είχαμε μειώσει την πίεση των ελαστικών. Εκείνες τις μέρες έπεσε πέντε φορές η Χριστίνα κι άλλες τόσες εγώ, ενώ για να διασχίσουμε εκείνα τα 30 χλμ. βαθιάς λάσπης, μας πήρε τρεις ώρες.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Congo3-625x468.jpg)
Μια από τις πέντε πτώσεις που είχα εκείνες τις μέρες…
Αυτό που μας έκανε εντύπωση ήταν πως όταν ήμασταν κοντά σε κόσμο, αυτοί βουτούσαν ξυπόλυτοι μέσα στις λάσπες και μας βοηθούσαν. Μάλιστα δε μας ζήτησαν τίποτα για τις υπηρεσίες τους. Ήταν εκεί κι ένας ντόπιος που είχε κολλήσει στη λάσπη με το κινέζικο μηχανάκι του, οπότε έτρεχα να σπρώχνω μια τη μοτοσυκλέτα της Χριστίνας και μια τη μοτοσυκλέτα του φιλικού Κονγκολέζου.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Congo4-625x468.jpg)
Πολύ λάσπη!
Το μεγαλύτερο κομμάτι του δρόμου προς το Ouesso είχε πατημένο χώμα, που δε γλιστρούσε τόσο κι έτσι οδηγούσαμε πιο άνετα. Μάλιστα, όταν σταμάτησε η βροχή, απολαύσαμε ιδιαίτερα ένα κομμάτι της καταπράσινης ζούγκλας οδηγώντας σε μια πανέμορφη διαδρομή, όπου ήρθαμε πρόσωπο με πρόσωπο μ’ ένα μεγάλο, χρωματιστό, τροπικό πουλί!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Congo5-625x468.jpg)
Καθώς απολαμβάναμε μια ωραία διαδρομή μέσα στη ζούγκλα, ήρθαμε πρόσωπο με πρόσωπο μ’ αυτό το πανέμορφο τροπικό πουλί!
Την τρίτη μέρα φτάσαμε στο Ouesso, τη βορειότερη πόλη του Κονγκό, που βρίσκεται σ’ ένα γραφικό κομμάτι της όχθης του Ποταμού Sangha. Από ‘κει πήραμε το δρόμο προς τα νότια. Αλλού ήταν στρωμένος χωματόδρομος που περίμενε την άσφαλτο κι αλλού τα κινέζικα συνέργεια είχαν ήδη απλώσει το μαύρο τάπητα. Στην κωμόπολη Makoua διασχίσαμε τον ισημερινό! Δεν υπήρχε καμιά πινακίδα που να το ανακοινώνει, αφού τουρίστες δεν παν εκεί. Έβλεπα τις συντεταγμένες στο GPS και κάποια στιγμή το γεωγραφικό πλάτος μηδενίστηκε!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Congo6-625x468.jpg)
Διασχίζουμε τον ισημερινό! Το γεωγραφικό πλάτος μηδενίστηκε στο GPS!
Για μας ο ισημερινός δεν είναι απλά ένα σημείο στο χάρτη. Το σημαντικότερο είναι πως σηματοδοτεί την απόδρασή μας από τη βροχερή περίοδο, που είχε ξεκινήσει στις αφρικανικές χώρες βόρεια του ισημερινού και μας ταλαιπώρησε κάπως τους τελευταίους δυο μήνες. Νότια του ισημερινού είναι ο καιρός που ξεκινά η ξηρή περίοδος, αυτή που τόσο μας έλειψε… Δε μπορούσαμε, όμως, να φανταστούμε πόσο απότομα θ’ άλλαζε ο καιρός. Μέχρι να φτάσουμε στον ισημερινό έβρεχε κάθε μέρα, ενώ από τη μέρα που τον διασχίσαμε δεν έχουμε δει ούτε σταγόνα! Περιττό να πούμε, λοιπόν, πως λατρέψαμε το νότιο ημισφαίριο απ’ την πρώτη στιγμή ;-)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Congo7-625x462.jpg)
Βρισκόμαστε πάνω στον ισημερινό! Η μοτοσυκλέτα της Χριστίνας είναι στο βόρειο ημισφαίριο, ενώ η δική μου στο νότιο!
Καλύπτοντας καθημερινά γύρω στα 350 χλμ. στη βαρετή άσφαλτο, κατευθυνόμασταν προς την πρωτεύουσα του Κονγκό. Διαπιστώσαμε έκπληκτοι πως οι αστυνομικοί σ’ αυτήν τη χώρα είναι φιλικοί, ενώ κανείς δε μας έκανε ούτε νύξη για δωροδοκία! Αυτό, βέβαια, δε σημαίνει πως δεν απαιτούν δωροδοκίες από τους ντόπιους. Οι ντόπιοι σ’ αυτές τις χώρες ποτέ δε γλιτώνουν απ’ τα νύχια των αρχών αν δε δώσουν το κατιτίς.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Congo8-625x468.jpg)
Ατελιέ χωμένο στους χωματόδρομους της Μπραζαβίλ.
Στη Μπραζαβίλ μας φιλοξένησε η Chantal, μια Γαλλίδα εκπαιδευτικός που ζει εκεί. Στο Γαλλικό Ινστιτούτο της πόλης είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε και μια συναυλία του Fredy Massamba, ενός διάσημου Κονγκολέζου μουσικού. Οι ντόπιοι μέσα στο αμφιθέατρο είχαν σηκωθεί απ’ τα καθίσματά τους και χόρευαν, ενώ ζητωκραύγαζαν! Κάπως έτσι καταλήγει κάθε μουσικό δρώμενο στην Αφρική, είτε λαμβάνει χώρα στους δρόμους είτε σε κάποιο μέγαρο μουσικής.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Congo9-625x692.jpg)
Ο χάρτης της Αφρικής φτιαγμένος από προσωπογραφίες δικτατόρων που κυβέρνησαν ή κυβερνούν τις χώρες της.
Έκπληκτοι διαπιστώσαμε πως το Κονγκό είναι παρεξηγημένο εξαιτίας της γείτονας χώρας, της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό. Ελάχιστοι ταξιδιώτες επισκέπτονται αυτές τις χώρες κι έτσι δε βρίσκει κανείς επαρκείς πληροφορίες. Νομίζαμε πως επικρατεί η ίδια κατάσταση και στα δυο Κονγκό, αλλά είδαμε πως ακόμη και μια λευκή γυναίκα μπορεί να κινείται μόνη της τη νύχτα στη Μπραζαβίλ χωρίς να απειλείται. Περιμέναμε να συναντήσουμε διεφθαρμένα όργανα της “τάξης” κι επιθετικούς κατοίκους, αλλά γνωρίσαμε μόνο φιλικούς αστυνομικούς κι ανθρώπους με μια ευγένεια που μας είχε λείψει…
-
Λ. Δ. Κονγκό: Το δυσκολότερο κομμάτι…
Posted on 23 July 2014 by madnomad
Η Μπραζαβίλ κι η Κινσάσα είναι οι δυο πιο κοντινές πρωτεύουσες στον κόσμο! Απέχουν μόλις 1,6 χιλιόμετρα και τις χωρίζει μόνο ο Ποταμός Κονγκό. Ωστόσο, η διάσχιση των συνόρων με τη σχεδία που πλέει από τη μια πρωτεύουσα στην άλλη είναι μια από τις πιο δύσκολες στον κόσμο, ειδικά για λευκούς που ταξιδεύουν με δικό τους όχημα. Έτσι αποφασίσαμε να κάνουμε έναν κύκλο 580 χιλιομέτρων, τα περισσότερα από τα οποία ήταν σε χωματόδρομους, με σκοπό να μπούμε στην προβληματική Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό από έναν μικρό κι απομακρυσμένο συνοριακό σταθμό.
Ακόμη και σ’ εκείνον το μικρό σταθμό δεν άρεσε στους συνοριακούς υπαλλήλους το γεγονός πως είχαμε πάρει τις βίζες μας απ’ το Μπενίν κι όχι από την Ελλάδα. Τους εξηγήσαμε πως ήταν αδύνατον να πάρουμε τις βίζες απ’ τη χώρα μας, αφού είχαμε φύγει από ‘κει πριν έντεκα μήνες, οπότε οποιαδήποτε βίζα θα είχε λήξει. Καθώς αυτοί τηλεφωνούσαν στον ανώτερό τους για να τους πει τι να κάνουν, βράδιαζε κι έτσι κατασκηνώσαμε έξω απ’ το αστυνομικό τμήμα, κυριολεκτικά! Η Χριστίνα μαγείρεψε μια νόστιμη πατατοσαλάτα κι αφού φάγαμε, μπήκαμε στο αντίσκηνό μας.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/DRC1-01-625x468.jpg)
Κι άλλο σκασμένο λάστιχο…
Το επόμενο πρωί, κι αφού ο διοικητής είχε δώσει την έγκρισή του, σφράγισαν τα διαβατήριά μας κι έτσι μπήκαμε κι επίσημα στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Στο Luozi, την επόμενη κωμόπολη που συναντήσαμε, μας ανάγκασαν να δηλωθούμε πάλι στην υπηρεσία αλλοδαπών. Πάλι η ίδια ιστορία… Μας ζητούσαν 40 δολάρια για να μας δώσουν πίσω τα διαβατήριά μας, ύστερα η τιμή έπεσε στο μισό, κι αφού επιμέναμε πως δεν έχουμε χρήματα, μας άφησαν, τελικά, να φύγουμε μετά από δυο ώρες. Αυτή ήταν η χώρα για την οποία είχαμε διαβάσει τόσα… Μέχρι να τη διασχίσουμε μας σταμάτησαν σε 20 μπλόκα και σχεδόν όλοι απαιτούσαν να τους δωροδοκήσουμε.
Τότε ήταν που έμπαινε μπροστά η Χριστίνα… Η Χριστίνα εργαζόταν στην Ελλάδα ως πολιτικός μηχανικός κι αυτό σημαίνει πως σχεδόν κάθε μέρα βρισκόταν στην πολεοδομία. Μετά από τέτοια προϋπηρεσία στις συνδιαλλαγές με διεφθαρμένους και γλοιώδεις δημόσιους υπαλλήλους, καταλαβαίνετε πόσο περίφημα τα πήγαινε με τους Αφρικανούς δημόσιους υπαλλήλους… Τελικά καταφέραμε να διασχίσουμε ολόκληρη τη χώρα χωρίς να χρειαστεί να μπούμε σ’ αυτό το βρώμικο παιχνίδι των δωροδοκιών.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/DRC1-02-625x468.jpg)
Το πολυτελές κέντρο της πρωτεύουσας
Τρεις μέρες μας πήρε τελικά για να ταξιδέψουμε ανάμεσα στις δυο κοντινότερες πρωτεύουσες του κόσμου! Φτάνοντας στην Κινσάσα, προσπαθούσαμε να τηλεφωνήσουμε στον Christophe και τη Cynthia, τους Βέλγους που θα μας φιλοξενούσαν εκεί. Διαπιστώσαμε, όμως, πως μας είχαν δώσει λάθος τηλεφωνικό αριθμό. Σταματήσαμε κάπου για να σκεφτούμε τι μπορούμε να κάνουμε και τότε άρχισε μια σειρά απίστευτων συμπτώσεων… Μας είδε κάποιος Γάλλος μοτοσυκλετιστής, ο οποίος στα νιάτα του έτρεχε στο Paris – Dakar. Όταν του είπαμε πως θέλουμε να φτάσουμε οδικώς μέχρι το Lubumbashi, στα νότια της χώρας, μας θεώρησε τρελούς και τηλεφώνησε αμέσως σ’ ένα φίλο του, επίσης μοτοσυκλετιστή. Μας έδωσε το τηλέφωνο και βρεθήκαμε να μιλάμε ελληνικά με τον Γιώργο, που τύχαινε να είναι ο ιδιοκτήτης του σπιτιού όπου έμεναν ο Christophe κι η Cynthia!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/DRC1-03-625x833.jpg)
Στην Κινσάσα παραλάβαμε το Sena Bluetooth Audio Pack, που μας επιτρέπει να ηχογραφούμε στα βίντεό μας τις συνομιλίες που κάνουμε μέσω του συστήματος ενδοεπικοινωνίας!
Ο Γιώργος ήρθε αμέσως να μας πάρει με το Honda CRF 450 του κι εμείς προσπαθούσαμε να συνειδητοποιήσουμε τι συνέβαινε! Τις επόμενες μέρες βρεθήκαμε ανάμεσα σε μια υπέροχη παρέα, που γέμιζε απ’ τα γέλια του Christophe και της Cynthia. Εκεί έπρεπε να οργανωθούμε όσο καλύτερα μπορούσαμε, αφού είχαμε μπροστά μας το κομμάτι του ταξιδιού που αναμενόταν να είναι το δυσκολότερο…
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/DRC1-04-625x468.jpg)
Τα λαμπερά χαμόγελα του Christophe και της Cynthia φώτιζαν τις μέρες μας στη μουντή πρωτεύουσα.
Η Κινσάσα, η πρωτεύουσα της χώρας, απέχει περίπου 2.500 χιλιόμετρα από το Lubumbashi, τη συμπρωτεύουσα. Οι περισσότεροι θεωρούν πως αυτές οι δυο πόλεις δε συνδέονται οδικώς και μετακινούνται μόνο αεροπορικώς ανάμεσά τους. Υπάρχει ένα δίκτυο από δύσβατους χωματόδρομους που διασχίζουν τη ζούγκλα και συνδέουν τις δυο πόλεις, αλλά ελάχιστοι ξένοι ταξιδιώτες τους έχουν δοκιμάσει. Ακόμη λιγότεροι έχουν φτάσει στον προορισμό τους με το όχημά τους σε λειτουργία…
Ο Άκης Τεμπερίδης κι η Βούλα Νέτου http://theworldoffroad.gr/theworldoffroad/detail.php?topic_id=331 (http://theworldoffroad.gr/theworldoffroad/detail.php?topic_id=331) είχαν βάλει το Land Rover τους σε αεροπλάνο για να το μεταφέρουν απ’ τη μια μεγαλούπολη στην άλλη και πολύ καλά έκαναν, αφού για ένα τετράτροχο η διαδρομή είναι σχεδόν απροσπέλαστη. Για του λόγου το αληθές, μπορείτε να δείτε πώς καταστράφηκε ένα Land Cruiser μετά από 39 μέρες σ’ αυτήν τη διαδρομή… http://www.horizonsunlimited.com/hubb/ride-tales/democratic-republic-congo-lubumbashi-kinshasa-53285-13 (http://www.horizonsunlimited.com/hubb/ride-tales/democratic-republic-congo-lubumbashi-kinshasa-53285-13) Κάποιοι Κονγκολέζοι φορτηγατζήδες που οδηγούν ανάμεσα στις δυο πόλεις, χρειάζονται γύρω στους τρεις μήνες για να ολοκληρώσουν τη διαδρομή, αν δεν αντιμετωπίσουν σοβαρή βλάβη στ’ όχημά τους.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/DRC1-05-625x468.jpg)
Σε κάποια σημεία το τοπίο ήταν μαγευτικό…
Ευτυχώς, η διαδρομή δεν είναι το ίδιο δύσβατη για μια μοτοσυκλέτα. Μερικοί μοτοσυκλετιστές που την έχουν δοκιμάσει, την ολοκλήρωσαν σε μόλις δυο ‘βδομάδες. Ωστόσο, η διαδρομή αυτή έδειξε τα δόντια της στο Στέργιο και τους δυο μοτοσυκλετιστές φίλους του. http://worldvespa.wordpress.com/ (http://worldvespa.wordpress.com/) Από τις πρώτες κιόλας μέρες, εγκατέλειψε ο Γάλλος με τη BMW F800 GS λόγω καμένου συμπλέκτη. Την επόμενη μέρα εγκατέλειψε κι ο Στέργιος με τη Vespa του για τον ίδιο λόγο. Τελικά, καβαλάρης στον προορισμό του έφτασε, μετά από κάποιες βλάβες, μόνο ο Steven μ’ ένα Yamaha XT 125, που προφανώς ήταν το ελαφρύτερο και καταλληλότερο μηχανάκι γι’ αυτήν τη διαδρομή.
Αφού έκανα ένα service στα δυο μας Honda XR 250 κι έλεγξα όλες τις βίδες που πιθανόν να είχαν χαλαρώσει από την εκτεταμένη εκτός δρόμου οδήγηση, αφήσαμε πίσω μας τα παρανοϊκά μποτιλιαρίσματα της πρωτεύουσας. Τα πρώτα 622 χιλιόμετρα ήταν σε άσφαλτο. Από ‘κει και πέρα, όμως, ξεκινούσε το δυσκολότερο κομμάτι της διαδρομής…
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/DRC1-06-625x468.jpg)
Τα φίλτρα αέρος τα βάλαμε μέσα σε καλσόν, που κρατούσε το πολύ χώμα κι έτσι μπορούσαμε να τα καθαρίζουμε εύκολα στη μέση της ζούγκλας! Μια καταπληκτική ιδέα του μηχανικού μας: του Δημήτρη Κατηγιάννη απ’ το NRG.
Η Χριστίνα αντίκρισε ξανά το στοιχείο που μισεί περισσότερο: την άμμο! Στη Σαχάρα είχε κάνει μια αρκετά εκτεταμένη προπόνηση εκατοντάδων χιλιομέτρων, αλλά εκεί δεν ήταν τόσο δύσκολη η οδήγηση, αφού δεν υπήρχαν ροδιές, οπότε μπορούσαμε ν’ αυξήσουμε την ταχύτητά μας και να κινούμαστε άνετα. Ο δρόμος προς την Tshikapa, όμως, ήταν γεμάτος ροδιές από τα φορτηγά, οι οποίες ήταν τόσο βαθιές, που χτυπούσαν οι βαλίτσες μου στα τοιχώματα. Εκείνες τις μέρες πέφταμε γύρω στις πέντε φορές ο καθένας μας. Όπως ήταν αναμενόμενο, η Χριστίνα ζοριζόταν ιδιαίτερα και σε κάποια κομμάτια έπρεπε να παίρνω εγώ τη μοτοσυκλέτα της. Αυτή ήταν κι η συμφωνία άλλωστε: εγώ τους χωματόδρομους κι η Χριστίνα τους μπάτσους ;-)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/DRC1-07-625x468.jpg)
Το στοιχείο που μισεί η Χριστίνα: άμμος και μάλιστα με βαθιές ροδιές…
Τα πράγματα δεν ήταν ευκολότερα για ‘μένα, αφού στη δική μου μοτοσυκλέτα κουβαλώ το μεγαλύτερο μέρος του φορτίου μας. Για κανέναν δεν είναι εύκολο να ισορροπεί 220 κιλά σε τόσο δύσβατα εδάφη… Εκείνες τις μέρες μέχρι να βραδιάσει πάνω από 70 χιλιόμετρα δε μπορούσαμε να καλύψουμε. Το σημαντικότερο εκεί ήταν να βρίσκουμε τα μονοπάτια τα οποία χρησιμοποιούν οι ντόπιοι που κουβαλούν τεράστια φορτία πάνω σε ποδήλατα. Είναι τόσο βαριά φορτωμένα, που κανείς δεν τα καβαλά. Συνήθως τα σπρώχνουν δύο ή τρία άτομα. Έτσι μεταφέρονται τα περισσότερα προϊόντα στις πόλεις και τα χωριά που βρίσκονται μέσα στη ζούγκλα και γι’ αυτό το κόστος τους είναι υπερβολικό. Υπάρχει παντού βενζίνη σε μπετόνια, αλλά πωλείται από 1,7 έως 3 ευρώ ανά λίτρο!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/DRC1-08-625x468.jpg)
Από την πρώτη κιόλας μέρα, είδα κάτι απίστευτο στη μοτοσυκλέτα μου: είχε ραγίσει η βάση της μπροστινής ρόδας! Αναγκαστικά, την έβαλα στη μοτοσυκλέτα της Χριστίνας, που κουβαλά πολύ λιγότερο βάρος κι ευχόμουν να μη σπάσει ολοκληρωτικά…
Την τρίτη μέρα που παιδευόμασταν μέσα σ’ αυτό το χάος, συναντήσαμε τρεις ντόπιους μοτοσυκλετιστές, οι οποίοι μας πρότειναν να συνεχίσουμε όλοι μαζί μέχρι την Tshikapa. Στα πρώτα πέντε λεπτά η Χριστίνα έπεσε σ’ ένα βαθύ νεροφάγωμα και σκεφτόμουν πως προφανώς οι άλλοι θα βαρεθούν να μας περιμένουν και θα μας αφήσουν. Περιέργως, αφού έβγαλαν τη μοτοσυκλέτα μέσα απ’ το χαντάκι, η Χριστίνα οδηγούσε όλη την ομάδα και μάλιστα με ρυθμούς εντουρά! Δεν την είχα ξαναδεί να οδηγεί έτσι στα μονοπάτια και δε μπορούσα να πιστέψω στα μάτια μου! Μέχρι και τετάρτη βάζαμε και πλαγιάζαμε τα XR πάνω σε στενά μονοπάτια. Ήταν από τα κομμάτια της διαδρομής που το απόλαυσα οδηγικά…
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/DRC1-09-625x468.jpg)
Το πιο όμορφο μέρος όπου κατασκηνώσαμε στη διαδρομή… Μια ώρα καθίσαμε στο δροσερό νεράκι του ποταμού!
Είχαμε γίνει μια πολύ καλή ομάδα και συνεργαζόμασταν άψογα. Ένας από τους ντόπιους πήγε μπροστά για να μας δείχνει τα μονοπάτια, ακολουθούσε η Χριστίνα, την οποία έπρεπε να βοηθούμε όταν έπεφτε, ενώ εγώ έκανα τη σκούπα και βοηθούσα τους ντόπιους που κολλούσαν στην άμμο με τα κινέζικα μηχανάκια τους. Είχαμε πολύ καλό ρυθμό και καταφέραμε να καλύψουμε 110 χιλιόμετρα εκείνη τη μέρα, φτάνοντας στην Tshikapa, την πρώτη πόλη που συναντούσαμε.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/DRC1-10-625x468.jpg)
Πολλά κομμάτια της διαδρομής είναι σχεδόν απροσπέλαστα για τα τετράτροχα.
Σε κάποιο μπλόκο της αστυνομίας, η Χριστίνα έκανε τα μαγικά της και μας άφησαν ήσυχους χωρίς να βγάλουμε το πορτοφόλι απ’ την τσέπη μας. Για τους φίλους μας, όμως, δεν ήταν τόσο εύκολα τα πράγματα… Ένας μπάτσος έλυσε τα μπαγκάζια από τη μια μοτοσυκλέτα και πήρε ανενόχλητος ένα μπουφάν που βρήκε, ενώ ο ιδιοκτήτης του κοιτούσε τη σκηνή ανήμπορος ν’ αντιδράσει κι εγώ προσπαθούσα να χωνέψω αυτό που έβλεπαν τα μάτια μου… Οι ντόπιοι αντιμετωπίζουν τόσο σκληρή βία από τις αρχές αυτού του τόπου, που δυστυχώς ζουν με τον τρόμο και κανείς δεν τολμά να μιλήσει. Όλοι τους γνωρίζουν πως οι αστυνομικοί κι οι στρατιωτικοί αυτής της χώρας είναι νόμιμοι, ένοπλοι εγκληματίες.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/DRC1-11-625x468.jpg)
Στο σπίτι του ξαδέρφου των τριών ντόπιων μοτοσυκλετιστών με τους οποίους ταξιδέψαμε για μια μέρα!
Φτάνοντας στην Tshikapa οι φίλοι μας κατευθείαν μας οδήγησαν στο σπίτι ενός ξαδέρφου τους, για να κοιμηθούμε όλοι μαζί εκεί. Οι συγγενείς τους χαίρονταν πολύ που τους ξανάβλεπαν μετά από ένα τόσο μακρινό ταξίδι κι οι γυναίκες άναψαν αμέσως τα κάρβουνα για να ξεκινήσουν το μαγείρεμα. Σ’ αυτές τις χώρες σχεδόν κάθε μέρα φτιάχνουν μπάλες από ζυμάρι, που συνήθως είναι από κασάβα ή καλαμπόκι. Τις συνοδεύουν με σάλτσες από βραστά χόρτα και φύλλα, ίσως ψάρι ή, αν το επιτρέπουν τα οικονομικά, κρέας. Μας έφεραν έναν κουβά νερό, για να βγάλουμε από πάνω μας τον ιδρώτα και το χώμα που είχε κολλήσει όλες αυτές τις μέρες κι ύστερα μας έστρωσαν ένα κομμάτι αφρολέξ στο πάτωμα για να κοιμηθούμε…
-
Λ. Δ. Κονγκό: Τα καταφέραμε!
Posted on 8 August 2014 by madnomad
O Davide κι ο Patrique, οι δυο από τους τρεις Κονγκολέζους μοτοσυκλετιστές με τους οποίους ταξιδέψαμε μέχρι την Tshikapa, έμελλαν να είναι οι σωτήρες μας… Μας υπέδειξαν μια διαδρομή για το Lubumbashi για την οποία δεν είχαμε ακούσει ποτέ. Οι ελάχιστοι ξένοι που έχουν επιχειρήσει να διασχίσουν οδικώς τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κογνκό περνούν πάντα από το Mbuji-Mayi. Οι φίλοι μας μας είπαν να κατευθυνθούμε νότια απ’ την Kananga και να περάσουμε απ’ τη Luiza, τη Musumba, τη Sandoa, το Kasaji και το Kolwezi. Αυτή η διαδρομή είναι μεν δύσβατη, αλλά όχι τόσο όσο αυτή μέσω του Mbuji-Mayi. Δεν ήμασταν σίγουροι αν έπρεπε ν’ ακούσουμε τη συμβουλή τους, αφού δεν είχαμε ακούσει κανέναν ξένο να περνά από ‘κει. Είχαμε ακόμη 1.590 χιλιόμετρα μέσα στη ζούγκλα για να φτάσουμε στο Lubumbashi, οπότε έπρεπε να σιγουρευτούμε πως η διαδρομή είναι προσπελάσιμη.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/DRC2-01-625x468.jpg)
Κάπως έτσι είναι το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής απ’ την Κινσάσα ως το Lubumbashi: εκατοντάδες χιλιόμετρα σε χωματόδρομους και μονοπάτια μέσα σ’ ό,τι έχει απομείνει από τη ζούγκλα…
Λίγο πριν φτάσουμε στην Kananga, ρωτήσαμε κάποιους ντόπιους μοτοσυκλετιστές για την καλύτερη διαδρομή και μας διαβεβαίωσαν κι αυτοί πως είναι προτιμότερο να περάσουμε απ’ τη Luiza. Έτσι αποφύγαμε να μπούμε στην πόλη, αφού εκεί πάντα δημιουργούνται τα περισσότερα προβλήματα με τους μπάτσους, και κατευθυνθήκαμε αμέσως νότια.
Δυστυχώς, εκεί πολλές φορές δε βρίσκαμε χώρο για ελεύθερη κατασκήνωση, αφού είτε η περιοχή είναι κατοικημένη είτε έχει πυκνή βλάστηση. Αναγκαστικά, ζητούσαμε την άδεια του αρχηγού σε κάποιο χωριό και στήναμε εκεί το αντίσκηνό μας. Αυτό, όμως, σήμαινε πως πάνω από πενήντα άτομα μαζεύονταν γύρω μας και δε μας άφηναν ήσυχους ούτε στιγμή μέχρι να ξαπλώσουμε για ύπνο. Κοιτούσαν γεμάτοι απορία τη Χριστίνα να μαγειρεύει και την ρωτούσαν πώς κάνει τις πατάτες, αφού οι Κονγκολέζοι δεν τις χρησιμοποιούν κι έτσι δεν τις γνωρίζουν. Όταν για μέρες δε μπορείς να μείνεις μόνος ούτε λεπτό, αρχίζει να γίνεται ιδιαίτερα ενοχλητική η κατάσταση. Ειδικά κάποιο βράδυ, μπήκαμε στο αντίσκηνο να φάμε έτσι, ώστε ν’ αρχίσει να διαλύεται το πλήθος. Αντιθέτως, όμως, πολλοί κόλλησαν τη μούρη τους στο αντίσκηνο, για να μας βλέπουν, και δεν έφευγαν με τίποτα… Τουλάχιστον, δεν πείραζαν τα πράγματά μας. Μόλις χάραζε ο ήλιος, ερχόταν πάλι όλο το χωριό να μας ξυπνήσει και να μας απολαύσει καθώς φορτώναμε τις μοτοσυκλέτες μας.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/DRC2-02-625x351.jpg)
Στην Επαρχία Kasai-Occidental πολλές φορές δε βρίσκαμε χώρο για ελεύθερη κατασκήνωση, οπότε αναγκαζόμασταν να κατασκηνώνουμε σε χωριά, όπου συγκεντρώνονταν γύρω μας όλοι οι χωρικοί!
Νότια απ’ τη Luiza μπήκαμε στην Επαρχία Katanga. Αυτή η χώρα είναι τόσο τεράστια, που τα σύνορα ανάμεσα στις επαρχίες είναι σαν εθνικά σύνορα. Ευτυχώς, οι μπάτσοι σ’ αυτήν τη διαδρομή που διαλέξαμε, σπάνια βλέπουν λευκούς, οπότε δεν είναι τόσο αδίστακτοι. Φυσικά κι ήθελαν κατιτίς, αλλά εύκολα γλιτώναμε χωρίς να βγάλουμε το πορτοφόλι απ’ την τσέπη.
Λίγο πριν τη Musumba βάλαμε τις μοτοσυκλέτες μας σε μια πιρόγα, για να διασχίσουμε τον Ποταμό Luluwa. Ήταν Ιούλιος κι όσο κατεβαίναμε προς τα νότια, τόσο πιο βαθιά μπαίναμε στο χειμώνα του νότιου ημισφαιρίου. Μάλιστα, επειδή κινούμασταν σε υψόμετρο που έφτανε τα 1.400 μέτρα, είχε αρκετή δροσιά μέχρι το μεσημέρι, οπότε φορούσαμε τις χειμερινές επενδύσεις με τις οποίες είναι εφοδιασμένα τα καλοκαιρινά μας μπουφάν της REV’IT! Μετά από τόσους μήνες που λιώναμε στη ζέστη, μας είχαν λείψει αυτές οι χαμηλές θερμοκρασίες και τις απολαμβάναμε!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/DRC2-03-625x468.jpg)
Δεν είναι και τόσο αξιοπερίεργο που πολλά φορτηγά χρειάζονται γύρω στους τρεις μήνες για να καλύψουν τα περίπου 2.500 χλμ. από την Κινσάσα ως το Lubumbashi!
Μετά το Kasaji, καθώς οδηγούσαμε σ’ ένα βατό χωματόδρομο, η Χριστίνα με κάλεσε μέσω της ενδοεπικοινωνίας της Sena και μου ‘πε πως έπεσε η δεξαμενή νερού απ’ τη μοτοσυκλέτα της! Το περιμέναμε αυτό, αφού οι μισές βάσεις της χειροποίητης, αλουμινένιας δεξαμενής είχαν σπάσει λόγω της παρατεταμένης και σκληρής εκτός δρόμου οδήγησης. Γύρισα πίσω, όμως, κι είδα πως η δεξαμενή βρισκόταν στη θέση της. Η Χριστίνα, παρόλ’ αυτά, μου ‘λεγε πως καθώς οδηγούσε, ξαφνικά η μοτοσυκλέτα της σταμάτησε κι άκουσε ένα μεταλλικό ήχο…
Μόλις κοίταξα την πισινή ρόδα, είδα το λόγο της καταστροφής… Το ατσάλινο δίχτυ που κουβαλούσε η Χριστίνα για να κλειδώνει τα μπαγκάζια της, είχε πέσει κι είχε σφηνωθεί ανάμεσα στη δισκόπλακα και τα τακάκια, οπότε είχε μπλοκάρει τη ρόδα. Αυτό, όμως, ήταν το λιγότερο… Αμέσως παρατήρησα πως από τα μπαγκάζια της έλειπε το σακίδιο πλάτης. Από τους συνεχείς κραδασμούς στο χωματόδρομο, το σακίδιο είχε ξεγλιστρήσει κάτω απ’ τους ιμάντες με τους οποίους ήταν δεμένο κι είχε χαθεί. Ακριβώς το ίδιο είχε συμβεί και στη Σαχάρα, μόνο που τότε είχε χαθεί το άλλο ατσάλινο δίχτυ που είχαμε, ενώ η τσάντα είχε μπλοκάρει τη ρόδα, οπότε το πήρε χαμπάρι και δεν είχαν χαθεί τα πράγματά της τουλάχιστον.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/DRC2-04-625x468.jpg)
Το ατσάλινο δίχτυ μπλέχτηκε ανάμεσα στα τακάκια και τη δισκόπλακα κι η μοτοσυκλέτα της Χριστίνας ακινητοποιήθηκε ξαφνικά!
Η Χριστίνα επέμενε να φυλά σ’ αυτή την τσάντα τα πολυτιμότερα αντικείμενά της κι όχι πάνω της ή σε κάποιο ασφαλέστερο σημείο. Συνήθως εκεί είχε ακόμη και τα έγγραφα της μοτοσυκλέτας της! Ευτυχώς, όμως, στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό αυτά τα είχαμε στις εσωτερικές τσέπες των μπουφάν μας, αφού μας τα ζητούσαν συνεχώς στ’ αμέτρητα μπλόκα ανά τη χώρα.
Έτσι άρχισε αμέσως ο απολογισμός των απολεσθέντων: χρήματα, πιστωτικές κάρτες, έγγραφα, ενθύμια… Εγώ, εν τω μεταξύ, έτρεξα με τη δική μου μοτοσυκλέτα προς τα πίσω, μήπως βρω την τσάντα. Ποιος, όμως, θ’ άφηνε μια τσάντα με τόσα πράγματα; Όταν γύρισα στη Χριστίνα, τη βρήκα να κλαίει σπαρακτικά κι αμέσως κατάλαβα τι συνέβαινε… Προφανώς δεν έκλαιγε ούτε για τα λεφτά που έχασε ούτε για τις πιστωτικές της κάρτες. Μόλις είχε διαπιστώσει πως είχε χάσει το πολυτιμότερο αντικείμενο που είχε: το προσωπικό της ημερολόγιο!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/DRC2-05-625x468.jpg)
Τρεις κορμοί δέντρων αρκούν για να φτιάξουν το παιχνίδι τους αυτά τα παιδιά και να ‘ναι χαρούμενα!
Αν και ποτέ δε μου ‘χει συμβεί κάτι τέτοιο, πάντα έλεγα πως το ημερολόγιό μου είναι ό,τι πολυτιμότερο κουβαλώ όταν ταξιδεύω. Καταλάβαινα τον πόνο της Χριστίνας, που μέσα σ’ αναφιλητά φώναζε πως τίποτα δεν έχει μείνει απ’ αυτό το ταξίδι… Αυτή η φράση τρυπούσε την καρδιά μου. Αφού έβγαλα τη ρόδα απ’ τη μοτοσυκλέτα της Χριστίνας, για να ξεμπλέξω το ατσάλινο δίχτυ, γυρίσαμε είκοσι πέντε χιλιόμετρα προς τα πίσω, αλλά ήταν μάταιο. Η Χριστίνα έκλαιγε για ώρες, αφού ήξερε πως ήταν απίθανο να βρεθεί η τσάντα της.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/DRC2-06-625x468.jpg)
Μερικά παιδιά ήταν αξιολάτρευτα!
Έτσι, με άθλια ψυχολογία, συνεχίσαμε για το Kolwezi, μια μεγάλη πόλη, στην οποία η άφιξή μας σήμαινε πως τα καταφέραμε! Εκεί είδαμε ξανά αυτόν το βαρετό ασφαλτοτάπητα, τον οποίο η Χριστίνα ήθελε να σκύψει και να φιλήσει! Αυτός θα μας οδηγούσε μέσα σε μια μέρα στο Lubumbashi, τον τελικό μας προορισμό στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/DRC2-07-625x351.jpg)
Μετά από 10 μέρες και 1.525 χλμ. σε χωματόδρομους και μονοπάτια, η Χριστίνα ήθελε να σκύψει και να φιλήσει την άσφαλτο!
Στο Kolwezi γνωρίζαμε πως υπάρχει μια τεράστια ορθόδοξη ιεραποστολή κι ήταν η πρώτη ελληνική ιεραποστολή που επισκεπτόμασταν. Μας υποδέχτηκε η γλυκύτατη κυρία Θεανώ, που ζει εκεί τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια. Ο Δεσπότης Μελέτιος κανόνισε να τακτοποιηθούμε στον ξενώνα κι έκατσε μαζί μας στο τραπέζι για ν’ ακούσει τις περιπέτειές μας και να μας πει τις δικές του εμπειρίες απ’ όλα αυτά τα χρόνια που ζει σ’ αυτήν τη χώρα.
Το επόμενο πρωί, όταν πήγαμε στην εκκλησία, φάνταζε σουρεαλιστικό ν’ ακούμε τις γνωστές μας ψαλμωδίες, αλλά στα σουαχίλι από νέγρους ιερείς! Κάποιοι απ’ αυτούς είχαν επισκεφτεί διάφορα μοναστήρια της Ελλάδας κι είχαν μάθει κι ελληνικά. Κάποιοι, βέβαια, δε θέλησαν να επιστρέψουν στην πολυτάραχη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό και κανόνισαν να εξαφανιστούν τα ίχνη τους στην Ελλάδα…
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/DRC2-08-625x734.jpg)
Η αξιολάτρευτη κ. Θεανώ μας έλεγε με μάτια βουρκωμένα πως της δώσαμε τόση πολύ χαρά που την επισκεφτήκαμε…
Στο Lubumbashi υπάρχει μια τεράστια ελληνική κοινότητα, ίσως η πιο οργανωμένη στην Αφρική, με ιστορία που ξεκινά κάπου στο 1886. Ο Νίκος Τσάβαλος, ένας μοτοσυκλετιστής που έχει γεννηθεί στο Lubumbashi, ήταν ο μόνος άνθρωπος που μας είχε βρει μέσω της ιστοσελίδας μας και μας είχε προσκαλέσει στους τόπους του πριν ακόμη ξεκινήσουμε το ταξίδι μας. Ήμασταν σ’ επαφή και μας βοηθούσε συνεχώς σ’ ό,τι αφορούσε στη διάσχιση αυτής της αχανούς χώρας.
Όταν φτάσαμε στην πόλη, κατευθυνθήκαμε αμέσως στον όμορφο χώρο της ελληνικής κοινότητας. Εκεί δεσπόζει το πολυτελές εστιατόριο, που έχει γίνει ένα απ’ τα πιο πολυσύχναστα σημεία της πόλης, με Κονγκολέζους, Έλληνες κι άλλους Ευρωπαίους που έρχονται ν’ απολαύσουν την ελληνική κουζίνα. Δίπλα βρίσκεται το άρτια εξοπλισμένο ελληνικό σχολείο, στο οποίο φοιτούν γύρω στους εβδομήντα μαθητές, ενώ στο χώρο υπάρχει παιδική χαρά, γήπεδα, αλλά και μερικά όμορφα σπιτάκια που παραχωρούνται στους δασκάλους του σχολείου.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/DRC2-09-625x351.jpg)
Φτα – φτα – φτάσαμε, τι καλά περάσαμε!
Μια κι ήταν Ιούλιος κι όλοι οι εκπαιδευτικοί έλειπαν στην Ελλάδα για διακοπές, μας τακτοποίησαν σ’ ένα από αυτά τα σπιτάκια. Δίπλα ακριβώς έμενε ο Στέργιος, που είχε φτάσει στην πόλη πριν ένα μήνα με την πληγωμένη Vespa του πάνω σε φορτηγό. Έτσι συναντιόμασταν για δεύτερη φορά στην Αφρική με το Στέργιο και φυσικά τα ξενύχτια με ιστορίες απ’ τη διάσχιση του Κονγκό ήταν αναπόφευκτα!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/DRC2-10-625x416.jpg)
Συναντήσαμε το Στέργιο http://worldvespa.wordpress.com/ (http://worldvespa.wordpress.com/) για δεύτερη φορά στην Αφρική και το γιορτάσαμε με μια γεμιστή γαλοπούλα που μας μαγείρεψε η Χριστίνα! Την απολαύσαμε μαζί με το Γιάννη, έναν Αθηναίο που ζει στο Lubumbashi τα τελευταία χρόνια.
Προσπαθούσαμε ακόμη να χωνέψουμε πως μέσα σε μόλις 13 μέρες καταφέραμε να φτάσουμε απ’ την Κινσάσα μέχρι το Lubumbashi, ταξιδεύοντας σε μια διαδρομή που θεωρείται σχεδόν απροσπέλαστη και δεν την έχει κάνει ούτε ένας απ’ όσους έχουμε γνωρίσει σ’ αυτήν τη χώρα! Σίγουρα ήταν σημαντικό το γεγονός πως χρησιμοποιούσαμε δυο από τις πιο κατάλληλες μοτοσυκλέτες γι’ αυτήν τη χρήση, οι οποίες ήταν άρτια εξοπλισμένες. Παρόλ’ αυτά, βέβαια, αντιμετωπίσαμε βλάβες σ’ αυτά τα δύσβατα εδάφη, αλλά ήμασταν κατάλληλα προετοιμασμένοι για να τις διορθώσουμε. Έτσι τίποτα δε μας εμπόδισε και καταφέραμε να είμαστε ανάμεσα σ’ αυτούς τους ελάχιστους ξένους που ‘χουν εξερευνήσει μια από τις πιο “αυθεντικές” αφρικανικές χώρες. Τελικά το ταξίδι μας στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό μας άρεσε πολύ περισσότερο απ’ όσο περιμέναμε…
-
Λ. Δ. Κονγκό: Η Χριστίνα αποχωρεί
Posted on 12 August 2014 by madnomad
Ήρθε η ώρα για τη Χριστίνα να επιστρέψει στην Ελλάδα. Εξαρχής είχαμε προγραμματίσει πως θα κάναμε μαζί ένα μεγάλο κομμάτι του ταξιδιού, αλλά όχι όλο, αφού ο οικονομικός παράγοντας έθετε τα όρια. Τελικά υπήρξαν διάφοροι λόγοι για τους οποίους η Χριστίνα αποφάσισε πως ήρθε η ώρα να επιστρέψει στην Ελλάδα, αλλά οι βασικότεροι ήταν προσωπικοί λόγοι. Δέκα μήνες ταξιδεύαμε μαζί, στο δυσκολότερο κομμάτι της Αφρικής, συμπληρώνοντας ο ένας τον άλλο.
Πολλές φορές δέχομαι την ερώτηση αν τελικά προτιμώ να ταξιδεύω μόνος μου. Παραμένω σταθερός στην άποψη που είχα κι όταν ταξίδευα μονάχος στην Ασία. Προτιμώ να ταξιδεύω με την κοπέλα μου. Σίγουρα είχα περισσότερες ευθύνες και περισσότερες έγνοιες, αλλά αυτό το κομμάτι του ταξιδιού έγινε αναμφισβήτητα πολύ πιο ευχάριστο κι ενδιαφέρον λόγω της Χριστίνας.
Έτσι αποχαιρετιστήκαμε κι η Χριστίνα καβάλησε τη μοτοσυκλέτα της μέχρι τη γειτονική Lusaka, την πρωτεύουσα της Ζάμπια. Από ‘κει προσπαθεί να βρει τρόπο για να στείλει τη Λέων-είδα στην Ελλάδα και να επιστρέψει η ίδια αεροπορικώς.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/DRC3-01-625x351.jpg)
Η Χριστίνα αποχώρησε μαζί με το Στέργιο http://worldvespa.wordpress.com/ (http://worldvespa.wordpress.com/) μέχρι τη γειτονική Ζάμπια, για να επιστρέψει από ‘κει στην Ελλάδα αεροπορικώς…
Όσο για το φτωχό και μόνο καουμπόη που έμεινε πίσω… Πριν ακόμη ξεκινήσει το “mad about Africa”, ήθελα να ζήσω για κάποιο διάστημα στην Αφρική, όπως είχα κάνει και στην Ασία. Όσο ενδελεχώς κι αν ταξιδέψει κανείς σ’ έναν τόπο, σίγουρα βιώνει διαφορετικές καταστάσεις όταν ζήσει για ένα διάστημα εκεί. Έτσι αποφάσισα πως τώρα είναι η ιδανική στιγμή για να κάνω μια στάση και να εργαστώ. Έγινα, λοιπόν, ο νέος σερβιτόρος στο εστιατόριο της ελληνικής κοινότητας του Lubumbashi!
Παλιά μου τέχνη κόσκινο… Αν και μου ήταν γνωστή αυτή η δουλειά, από την πρώτη μέρα φάνηκε πως βρίσκομαι σ’ ένα διαφορετικό κόσμο. Εδώ σχεδόν όλοι οι συνάδελφοί μου είναι Κονγκολέζοι κι αυτό αλλάζει τα πάντα. Όλοι αυτοί οι μήνες που ταξιδεύαμε στην Αφρική αποδείχτηκαν σπουδαία προϋπηρεσία, αφού η νοοτροπία των Αφρικανών δε μου ήταν άγνωστη. Όταν, όμως, δουλεύει κανείς μαζί τους, μαθαίνει κάποιες ιδιαιτερότητες τις οποίες δε γνωρίζει, συνήθως, ένας ταξιδευτής.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/DRC3-02-625x468.jpg)
Με μερικούς από τους συναδέλφους μου στο εστιατόριο της ελληνικής κοινότητας του Lubumbashi!
Ακόμη κι η συνεννόηση με τους συναδέλφούς μου δεν είναι πάντα εύκολη υπόθεση. Κάποιοι νεαροί φοιτητές μιλούν αγγλικά. Με τους υπόλοιπους χρησιμοποιώ τα ελάχιστα γαλλικά που έμαθα όλους αυτούς τους μήνες στη γαλλόφωνη Αφρική, αλλά και τα σουαχίλι που ξεκίνησα να μαθαίνω εδώ. Είναι μια ιδιαίτερα εύκολη γλώσσα και ήδη μετά από μια ‘βδομάδα, άρχισα να συνεννοούμαι στα βασικά θέματα. Πού να φανταζόμουν πριν ένα μήνα πως θα έρθει η ώρα που θα χρησιμοποιώ στην καθημερινότητά μου τη γνωστή έκφραση: “hakuna matata”, που σημαίνει: «όλα καλά, δεν υπάρχει πρόβλημα»! «Ο Βασιλιάς των Λιονταριών», τ’ αγαπημένα μου κινούμενα σχέδια, μ’ ακολουθούν παντού τελικά… Μάλιστα, η πιο διάσημη μπύρα που παράγεται στο Lubumbashi λέγεται “Simba” κι έχει σήμα το γνωστό μας λιονταράκι!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/DRC3-03.jpg)
Παντού μ’ ακολουθούν τ’ αγαπημένα μου κινούμενα σχέδια… Ακόμη κι η δημοφιλέστερη μπύρα που παράγεται στο Lubumbashi ονομάζεται Simba!
Όταν μπαίναμε στο Lubumbashi, ούτε που φανταζόμουν πως θα γινόμουν κάτοικος αυτής της πόλης… Αυτή είναι η μαγεία του ταξιδιού, όμως: το απρόοπτο. Αυτή είναι η μαγεία της ελευθερίας που κερδίζει κανείς όταν ταξιδεύει χωρίς υποχρεώσεις και χωρίς πρόγραμμα. Ένας νομάς σταματά όπου βρει χορταράκι για τα ζώα του κι όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου, συνεχίζει γι’ άλλους τόπους…
-
Posted on 29 October 2014 by madnomad
Αφού δούλεψα λίγο παραπάνω από δυο μήνες στο Lubumbashi, ήρθε η ώρα να ξεχυθώ και πάλι στους δρόμους! Βέβαια, τώρα σ’ όλες μου τις προτάσεις χρησιμοποιώ τον ενικό, αφού το ταξίδι θα το συνεχίσω μόνος μου, όπως παλιά… Αυτή η δουλειά μου προσέφερε πράγματι όλα όσα ήθελα όταν αποφάσισα να κατεβάσω για λίγο τον πλαγιοστάτη της μοτοσυκλέτας μου. Ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία… Έμαθα αρκετά περισσότερα γύρω από το πώς ζουν και δουλεύουν οι Αφρικανοί, καθώς και για το πώς συνεργάζονται με τους λευκούς αφέντες τους.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/DRC4-01-625x468.jpg)
Ξαφνικά στα κλειδιά της μοτοσυκλέτας μου προστέθηκε και το κλειδί αυτού του σπιτιού…
Δυστυχώς, οι απόψεις που είχα σχηματίσει όσο ταξίδευα στην Αφρική, εδώ επιβεβαιώθηκαν. Η Αφρική παραμένει το άντρο του ρατσισμού κι η σκλαβιά έχει απλά αλλάξει μορφή. Τώρα το μαστίγιο του αφέντη είναι τα χρήματα κι οι αλυσίδες που δένουν τους σκλάβους είναι η φτώχια… Όταν σ’ αυτήν τη χώρα οι μισθοί κυμαίνονται συνήθως από τα 100 έως τα 150 ευρώ (ανά μήνα!), πώς μπορεί κανείς να ξεφύγει απ’ τη φτώχια και τη μιζέρια; Θ’ απαντούσε κανείς: “με τη μόρφωση”. Δυστυχώς, κι οι μορφωμένοι, αν το δέρμα τους είναι μαύρο, παρόμοιους μισθούς παίρνουν.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/DRC4-02-625x468.jpg)
Η λίμνη ήταν το αγαπημένο μου μέρος στο Lubumbashi!
Η μόνη διέξοδος για να βγει ένας ντόπιος από την ανέχεια σ’ αυτήν τη χώρα είναι μέσω της αβυσσαλέας διαφθοράς. Εάν κανείς αποφασίσει να ξεριζώσει από μέσα του κάθε ίχνος ανθρωπιάς και να πατήσει επί πτωμάτων, τότε, αν έχει και τις κατάλληλες γνωριμίες, μπορεί να κάνει αμύθητη περιουσία. Κι όταν κανείς ελίσσεται σ’ αυτά τα κοινωνικά στρώματα, όχι μόνο ξεχνά το παρελθόν του, αλλά βγάζει κι όλα τα κόμπλεξ που είχε τόσα χρόνια, με αποτέλεσμα η κατάσταση αυτή να διαιωνίζεται… Έτσι οι ίδιοι οι ντόπιοι είναι αυτοί που πρωτίστως ευθύνονται για τις άθλιες συνθήκες ζωής των συμπολιτών τους. Οι χειρότεροι εργοδότες είναι συνήθως οι μαύροι, οι οποίοι πληρώνουν ελάχιστα χρήματα στους υπαλλήλους τους, πολλές φορές δεν τους πληρώνουν καν, οι φωνές κι οι βρισιές αποτελούν μέρος της καθημερινότητας, ενώ οι χειροδικίες δε λείπουν…
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/DRC4-03-625x350.jpg)
Η πιο όμορφη διήμερη απόδρασή μου από την πόλη ήταν σ’ αυτήν τη φάρμα, όπου κατασκήνωσα πάνω στο νερό της λίμνης!
Κάποιοι νομίζουν πως τα 150 ευρώ το μήνα ίσως να φτάνουν για να ζήσει μια εξαμελής οικογένεια, επειδή οι τιμές στην Αφρική είναι φθηνές. Μέγα λάθος… Εδώ φθηνό είναι μόνο το φαγητό που βγαίνει απ’ τα χώματα αυτής της γης. Οτιδήποτε άλλο είναι πανάκριβο, συνήθως πιο ακριβό απ’ ό,τι στη Δύση. Για παράδειγμα, το γάλα, όπως και τα περισσότερα προϊόντα εδώ, εισάγονται μέσω της Νότιας Αφρικής. Έτσι στην τιμή του προϊόντος πρέπει να προστεθούν τα μεταφορικά και κυρίως οι διόλου ευκαταφρόνητες δωροδοκίες που απαιτούν τελωνειακοί, εφοριακοί, αστυνομικοί, στρατιωτικοί, υπουργοί κι όποιος άλλος έχει εξουσία. Χωρίς την εύνοια όλων αυτών δε στεριώνει επιχείρηση σ’ αυτήν τη χώρα. Τέτοιος είναι ο βαθμός της διαφθοράς εδώ…
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/DRC4-04-625x468.jpg)
Οι ντόπιοι μεταφέρουν τα περισσότερα πράγματα πάνω σε ποδήλατα τόσο βαριά φορτωμένα, που δεν τα καβαλούν, αλλά τα σπρώχνουν.
Βέβαια, για τους λευκούς τα νούμερα είναι άλλα. Η Αφρική έχει δυο τελείως διαφορετικά πρόσωπα: ένα για τη φτωχή πλειονότητα κι ένα για τους έχοντες και κατέχοντες. Όταν χρειάστηκε να κάνω ένα απλό σφράγισμα, επισκέφτηκα το μοναδικό σοβαρό οδοντίατρο της πόλης και πλήρωσα 90 ευρώ. Καταλαβαίνετε, λοιπόν, πως οι περισσότεροι σ’ αυτήν τη χώρα δεν έχουν πρόσβαση στο σύστημα υγείας. Όταν κάποιος αρρωσταίνει, απλά περιμένει να περάσει η ασθένεια από μόνη της. Αν δεν έχει αυτή την τύχη, ίσως επισκεφτεί κάποιον εμπειρικό θεραπευτή, που κατά πάσα πιθανότητα δε θα φέρει αποτέλεσμα. Έτσι πολλοί ζουν με σοβαρές ασθένειες ή απλά πεθαίνουν μια ώρα αρχύτερα…
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/DRC4-05-625x468.jpg)
Στο Lubumbashi έμεινα τόσο, που μου έκαναν κι αποχαιρετιστήριο τραπέζι!
Αρκετά είδα, λοιπόν, εδώ κι ήρθε η ώρα να συνεχίσω το δρόμο μου… Το πρόβλημα είναι πως τώρα ξεκινά η βροχερή περίοδος (όχι πάλι!) κι έτσι θα πρέπει ν’ αλλάξω τα σχέδιά μου. Αποφάσισα να κατευθυνθώ σχετικά γρήγορα προς τη Νότια Αφρική, δηλαδή σ’ ένα διάστημα δύο μηνών. Εκεί ο καιρός ελπίζω να μην είναι τόσο βροχερός. Μετά από μερικούς μήνες, όταν σταματήσουν πάλι οι βροχές, θα ξανανέβω προς τα βόρεια για να επισκεφτώ τη Μποτσουάνα και τη Ζιμπάμπουε.
Ετοιμαστείτε, λοιπόν, φορέστε το κράνος σας και… ξαναβάζουμε μπρος για τις σαβάνες, τις ερήμους και τα βουνά που μας περιμένουν ;-)
-
Posted on 16 November 2014 by madnomad
Μια από τις μεγαλύτερες δυσκολίες σ’ ένα ταξίδι είναι οι αποχαιρετισμοί. Κάνεις ένα σωρό φίλους σε κάθε γωνιά του κόσμου, αλλά σύντομα έρχεται η στιγμή που τους αφήνεις πίσω και δε γνωρίζεις καν αν θα τους ξαναδείς… Το Lubumbashi της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό έγινε ένα ιδιαίτερο κομμάτι του ταξιδιού μου. Φεύγοντας από ‘κει, από τη μια στεναχωριόμουν που άφηνα πίσω καλούς φίλους, αλλά από την άλλη ήταν ξεκάθαρο πως είχα διψάσει για δρόμο… Μου ‘χε λείψει!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Zambia1-625x468.jpg)
Οι κάτοικοι της Ζάμπια είναι ασύγκριτα πιο ευγενικοί και διακριτικοί σε σχέση με ό,τι είχα συνηθίσει στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό!
Είναι γνωστό πως περνώντας τα σύνορα και μπαίνοντας στη Ζάμπια νιώθει κανείς σα να περνά από την Αφρική στην Ευρώπη! Η είσοδός μου στο νότιο κομμάτι αυτής της ηπείρου σηματοδοτεί και το τέλος του δυσκολότερου κομματιού του “mad about Africa”. Η Νότια και η Ανατολική Αφρική δεν επιφυλάσσουν ούτε κατά διάνοια τις δυσκολίες που επιφυλάσσει η Δυτική Αφρική σ’ έναν ταξιδιώτη.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Zambia2-625x468.jpg)
Ηλιοβασίλεμα στον ξακουστό Ζαμβέζη…
Στη Lusaka, την πρωτεύουσα της Ζάμπια, πήγα μόνο για να πάρω τη βίζα μου για τη Ναμίμπια. Εκεί, όμως, βρήκα την ευκαιρία να ψάξω το Δημήτρη, έναν Έλληνα που τα τελευταία χρόνια ζει στη Lusaka και τυχαίνει να ‘χουμε κάποιους κοινούς φίλους. Ωστόσο, δεν είχαμε μιλήσει ποτέ. Όταν έβγαλε και μου έδειξε πως έχει το “27 πανσέληνοι στην Ανατολή”, και μάλιστα με αφιέρωση από τους κοινούς μας φίλους, με συγκίνησε ιδιαίτερα… Ποτέ δεν περίμενα να βρω αυτό το βιβλίο στη Ζάμπια! Ίσως αυτό να είναι το πιο πολυταξιδεμένο αντίτυπο του βιβλίου μου!
Κάναμε καλή παρέα με το Δημήτρη και μαζί με κάποιους άλλου φίλους του, επισκεφτήκαμε το Εθνικό Πάρκο Lower Zambezi. Με μια βάρκα εξερευνήσαμε τις όχθες του ξακουστού Ζαμβέζη, που ήταν γεμάτες ζώα, τα οποία κατέβαιναν στο ποτάμι για να δροσιστούν. Αυτό ήταν το πρώτο μου σαφάρι στα περίφημα πάρκα του νότιου μέρους της Αφρικής, που σφύζουν από άγρια ζώα. Είδαμε εκατοντάδες ιπποπόταμους, ένα σωρό ελέφαντες, κροκόδειλους, διάφορα είδη από αντιλόπες, φακόχοιρους, μπαμπουίνους και πολλά τροπικά, πολύχρωμα πουλιά.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Zambia3-625x351.jpg)
Βαρεθήκαμε να βλέπουμε ιπποπόταμους!
Το συναρπαστικό δεν είναι τόσο το πόσο σπάνια είναι αυτά τα ζώα, αλλά το να τα βλέπει κανείς όλα μαζί, ελεύθερα, στο δικό τους φυσικό περιβάλλον. Όπως τα έβλεπα να συνυπάρχουν αρμονικά όλα μαζί, δε μπορούσα παρά να θαυμάσω το μεγαλείο της φύσης! Οι ελέφαντες έπιναν νερό δίπλα στους ιπποπόταμους, ενώ εξωτικά πουλιά ξεκουράζονταν πάνω στην πλάτη τους. Εκεί κοντά έπλεαν ύπουλα οι κροκόδειλοι, καθώς στη στεριά οι μπαμπουίνοι έκαναν βόλτες ανάμεσα σε bushbucks, waterbucks, kudus και impalas.
Έφερνα στο μυαλό μου πώς θα ήταν το τοπίο την εποχή που εξερευνούσε την περιοχή ο Σκοτσέζος Dr. David Livingstone. Η φύση, μάλλον, δεν έχει αλλάξει ιδιαίτερα από τότε κι αυτή είναι η μαγεία της Αφρικής… Σίγουρα το μεγαλύτερο μέρος της ηπείρου οδεύει προς την “ανάπτυξη”, όπως κι ο υπόλοιπος κόσμος. Στην Αφρική, όμως, υπάρχουν τεράστιες εκτάσεις όπου η φύση λειτουργεί σχεδόν ανενόχλητη από τον άνθρωπο, όπως λειτουργούσε και αιώνες πριν. Τα ζώα συνεχίζουν να ζουν με τις ίδιες συνήθειες, πολλές φορές μεταναστεύοντας σε τεράστια κοπάδια προς αναζήτηση τροφής και νερού.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Zambia4-625x833.jpg)
Το συναρπαστικό είναι να βλέπει κανείς τα ζώα ελεύθερα να συνυπάρχουν αρμονικά όλα μαζί στο δικό τους φυσικό περιβάλλον!
Κατευθύνθηκα προς το νοτιότερο σημείο της χώρας, εκεί όπου χύνονται οι ξακουστοί Καταρράκτες Βικτώρια. Στην τοπική γλώσσα της περιοχής ονομάζονται “Mosi-oa-Tunya”, που σημαίνει: “ο καπνός που βροντά”. Το όνομα αναφέρεται στο σύννεφο από σταγονίδια που σχηματίζεται όταν αυτή η τεράστια ποσότητα νερού σκάει στην επιφάνεια του ποταμού από ύψος που φτάνει τα 106 μέτρα. Το σύννεφο αυτό είναι ορατό από απόσταση 30 έως και 50 χιλιομέτρων! Ωστόσο, το ρεκόρ που καταρρίπτουν οι Καταρράκτες Βικτώρια έχει να κάνει με το πλάτος τους: 1.708 μέτρα.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Zambia5-625x833.jpg)
Ο Κυρίως Καταρράκτης και το σύννεφο νερού που δημιουργείται. Κατά την περίοδο των βροχών κι αμέσως μετά από αυτήν, όλη αυτή η έκταση γεμίζει από καταρράκτες!
Δυστυχώς, όταν βρισκόμουν εγώ εκεί, δε μπόρεσα να δω τίποτα απ’ όλα αυτά, αφού ήταν το αποκορύφωμα της ξηρής περιόδου. Τουλάχιστον, όμως, αυτό μου έδινε τη δυνατότητα να περπατήσω πάνω από τους καταρράκτες και να φτάσω μέχρι την περίφημη “Πισίνα του Διαβόλου”, μια φυσική πισίνα που σχηματίζεται στο χείλος του γκρεμού, ακριβώς πάνω από τον Κυρίως Καταρράκτη! Δυστυχώς, δεν έβρεξα τα δαχτυλάκια μου εκεί, αφού το αντίτιμο για να το κάνει κανείς αυτό είναι 50 δολάρια, συν τα 20 που οι ξένοι πληρώνουν για να επισκεφτούν τους καταρράκτες. Κανονικά δεν επιτρεπόταν ούτε να πλησιάσω στην Πισίνα του Διαβόλου, αλλά είχα στήσει ολόκληρη επιχείρηση για να πάω εκεί στα κρυφά και να την αντικρίσω τουλάχιστον. Όταν με τσάκωσαν, γύρισα πίσω και απλά έκανα το μπανάκι μου πάνω από έναν άλλον καταρράκτη, τον Καταρράκτη του Ουράνιου Τόξου, όπου ήμουν μόνος μου κι είχα την ιδιωτική μου πισίνα ;-)
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Zambia6-625x468.jpg)
Η περίφημη “Πισίνα του Διαβόλου” είναι μια φυσική πισίνα που σχηματίζεται στο χείλος του γκρεμού, ακριβώς πάνω από τον Κυρίως Καταρράκτη!
Από ‘κει, τα σύνορα με τη Ναμίμπια απείχαν μόλις 200 χιλιόμετρα περίπου. Έτσι κατευθύνθηκα προς τα ‘κει για να μπω επιτέλους στη χώρα που επί χρόνια ονειρευόμουν. Όλοι μου έλεγαν τα καλύτερα για τη Ναμίμπια, μια χώρα που θεωρείται συνώνυμη της περιπέτειας! Για να δούμε, λοιπόν, τι μου επιφυλάσσει το μέλλον…
-
Πριν ακόμη ξεκινήσω το ταξίδι μου στην Αφρική, όταν διάβαζα για τη Ναμίμπια, ονειρευόμουν να εξερευνώ ατελείωτα τα αχανή κι έρημα τοπία της. Ήξερα πως είναι η δεύτερη πιο αραιοκατοικημένη χώρα του κόσμου, μετά τη Μογγολία. Λατρεύω τέτοιες χώρες, αφού μπορώ να οδηγώ σ’ εκτός δρόμου διαδρομές όλη μέρα και το βράδυ να κατασκηνώνω όπου θέλω! Έχω όλη τη φύση για πάρτη μου!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Namibia1-01-625x469.jpg)
Ο δήμος της μικρής πόλης Oshakati οργανώνει κάθε τρεις μήνες συγκεντρώσεις για να συζητιούνται με τους πολίτες τα προβλήματα της περιοχής κι οι λύσεις τους! Πόσο ωραίο θα ‘ταν να παραδειγματιζόμασταν σε τέτοια θέματα και στην Ελλάδα από χώρες σαν τη Ναμίμπια…
Για μια ‘βδομάδα, περίπου, οδηγούσα με κατεύθυνση δυτική, ακριβώς δίπλα στα σύνορα με την Αγκόλα, μια χώρα που δεν επισκέφτηκα, αφού η βίζα για εκεί είναι η πιο δύσκολη στην Αφρική (εξαιρούνται οι χώρες που βρίσκονται σε διαμάχες, βέβαια). Ήταν ώρα να τοποθετήσω στη μοτοσυκλέτα μου τα εκτός δρόμου ελαστικά που κουβαλούσα απ’ τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Κάπου εκεί ξεκίνησα ν’ απολαύσω χιλιάδες χωμάτινα χιλιόμετρα ξεχνώντας πώς είναι το χρώμα της βαρετής ασφάλτου!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Namibia1-02-625x469.jpg)
Το οδικό δίκτυο της χώρας αποτελείται από 5.450 χιλιόμετρα ασφαλτοστρωμένων δρόμων και 37.000 χιλιόμετρα χωματόδρομων! Τα νούμερα ήταν πολλά υποσχόμενα για ‘μένα!
Ήξερα πως η διαδρομή απ’ τη Ruacana μέχρι τους Καταρράκτες Epupa ήταν ιδιαίτερα δύσβατη, αλλά ήταν κι η πιο όμορφη που έκανα στη Ναμίμπια! Οι κινούμενες πέτρες και τα βαθιά νεροφαγώματα έκαναν το «χωματόδρομο» απροσπέλαστο για οτιδήποτε άλλο εκτός από enduro. Σε μερικά σημεία δεν υπήρχε καν χώρος για τετράτροχο. Όπως ήταν αναμενόμενο, εκείνες τις δυο μέρες δε συνάντησα κανένα όχημα στη διαδρομή αυτή. Η μοτοσυκλέτα μου έπεσε πέντε φορές, κυρίως σε απότομες αναβάσεις και καταβάσεις γεμάτες κινούμενες πέτρες, καθώς και στην άμμο.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Namibia1-03-625x833.jpg)
Η διαδρομή απ’ τη Ruacana μέχρι τους Καταρράκτες Epupa ήταν η πιο δύσβατη, αλλά κι η πιο όμορφη που έκανα στη Ναμίμπια!
Συνήθως οδηγούσα δίπλα στον ποταμό που χωρίζει τη Ναμίμπια απ’ την Αγκόλα. Το τοπίο ήταν όμορφο κι αποφάσισα να κατασκηνώσω στην όχθη του ποταμού. Μαγείρεψα και χάζευα τ’ αμέτρητα αστέρια τ’ ουρανού, που έφταναν χαμηλά μέχρι τον ορίζοντα. Αυτός ο ουρανός του νότιου ημισφαιρίου μου είναι παντελώς άγνωστος. Ούτε έναν αστερισμό δε μπορώ ν’ αναγνωρίσω. Αυτό με κάνει να νιώθω σα να βρίσκομαι σ’ άλλον κόσμο, σ’ άλλη γη, σ’ άλλα μέρη…
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Namibia1-04-625x469.jpg)
Κατασκήνωση δίπλα στον ποταμό που χωρίζει τη Ναμίμπια απ’ την Αγκόλα…
Την επόμενη μέρα, μόλις άνοιξα τα μάτια μου, αρκετά πιο ξεκούραστος, καβάλησα τη μοτοσυκλέτα μου, σηκώθηκα όρθιος και την άφηνα να χοροπηδά πάνω στα κατσάβραχα! Τι όμορφα που πήγαινε… Πόσο μελωδικά ακουγόταν ο μικρός αυτός κινητήρας… Το κιβώτιο ταχυτήτων δούλευε συνέχεια, για ν’ ανεβάζω ταχύτητα εκεί που το χώμα είχε λιγότερες πέτρες και να κατεβάζω στις απότομες αναβάσεις και καταβάσεις. Τι ωραία που δούλευαν οι αναρτήσεις… Για τέτοιες καταστάσεις έφτιαξα τη μοτοσυκλέτα αυτή: την ημέρα ατελείωτο enduro σ’ απομακρυσμένα κι έρημα τοπία και το βράδυ κατασκήνωση στα πιο όμορφα μέρη!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Namibia1-05-625x469.jpg)
Σχεδιάζοντας στο χάρτη τη διαδρομή μου για να μην πατήσω άσφαλτο…
Δεν έβλεπα την ώρα να φτάσω στους Καταρράκτες Epupa και να βουτήξω στο δροσερό νερό του ποταμού, να φύγει από πάνω μου όλος ο ιδρώτας της οδήγησης σ’ αυτά τα δύσβατα εδάφη! Βρήκα κάποιες βάθρες όπου οι κροκόδειλοι δεν πλησιάζουν, αφού ο ποταμός εκεί γίνεται ρηχός και βραχώδης. Κάποιοι Himba πλένονταν στο ποτάμι. Οι μόνοι άνθρωποι που συναντούσα στην περιοχή αυτή ανήκαν στη νομαδική φυλή Himba, που ασχολείται κυρίως με την κτηνοτροφία. Το συναρπαστικό είναι πως μέχρι σήμερα ζουν σχεδόν όπως ζούσαν εδώ και αιώνες… Δημιουργούν μικρούς οικισμούς με καλύβες φτιαγμένες από κλαδιά, άχυρα και λάσπη. Βόσκουν τα κατσίκια τους στην περιοχή, ενώ περιοδικά μετακινούνται προς αναζήτηση νέων βοσκότοπων.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Namibia1-06-625x833.jpg)
Η φυλή Himba είναι από τις λίγες που ζει σχεδόν όπως ζούσε εδώ και αιώνες… Είναι νομάδες που ασχολούνται με την κτηνοτροφία.
Έχουν κάποια μοναδικά ήθη κι έθιμα. Αυτό που με την πρώτη ματιά τους κάνει να ξεχωρίζουν, είναι η εμφάνισή τους. Από την κορφή μέχρι τα νύχια είναι καφέ! Αλείφονται μ’ ένα μίγμα λάσπης, στάχτης και βουτύρου. Πολλές αλείφουν ακόμη και τα μαλλιά τους μ’ αυτό το μίγμα, αφού τα πλέξουν κοτσιδάκια. Φορούν ακατέργαστα δέρματα, καφετιές μπέρτες, καθώς κι ένα σωρό κοσμήματα: περιδέραια, βραχιόλια, ζωνάρια… Τα υλικά που χρησιμοποιούν ποικίλουν: δέρματα, οστά, διάφορα μέταλλα, καρποί και άλλα.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Namibia1-07-625x469.jpg)
Οι Himba ξεχωρίζουν με την εμφάνισή τους. Αλείφονται μ’ ένα μίγμα λάσπης, στάχτης και βουτύρου από την κορφή μέχρι τα νύχια!
Μέσα από ατελείωτους χωματόδρομους άρχισα να κινούμαι με νότια κατεύθυνση. Είδα βραχογραφίες ηλικίας έως και 6.000 ετών, αλλά και το Απολιθωμένο Δάσος ηλικίας 260 εκατομμυρίων ετών. Όσο πήγαινα προς τα νότια, τόσο η βλάστηση αραίωνε και το τοπίο γινόταν πιο ερημικό. Έτσι μετά από μερικές απολαυστικές μέρες στ’ απόκοσμα τοπία της Ναμίμπια, έφτασα στην περίφημη Ακτή των Σκελετών. Από το Καμερούν είχα να δω θάλασσα, έξι μήνες πριν!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Namibia1-08-625x469.jpg)
Οι βραχογραφίες αυτές δημιουργήθηκαν από τη νομαδική φυλή Σαν 2.000 έως 6.000 χρόνια πριν κι ήταν ένας τρόπος για να επικοινωνούν μεταξύ τους, να μαθαίνουν τι ζώα συχνάζουν στην περιοχή και πού υπάρχει νερό.
Η Ακτή των Σκελετών ονομάζεται έτσι λόγω της αφιλόξενης περιοχής. Πολλά πλοία ναυάγησαν εκεί από την εποχή που οι Πορτογάλοι εξερευνούσαν την Αφρική μέχρι και τον εικοστό αιώνα. Αν οι ναυτικοί δεν πνίγονταν στον παγωμένο Ατλαντικό, τους περίμενε ένας ίσως ακόμη πιο μαρτυρικός θάνατος στην έρημο που βρέχεται από τα νερά του ωκεανού.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Namibia1-09-625x352.jpg)
Ένα από τα πολλά ναυάγια στην Ακτή των Σκελετών…
Το Swakopmund ήταν μια από τις λίγες πόλεις που επισκέφτηκα στη Ναμίμπια. Το παρελθόν της χώρας ως γερμανική αποικία είναι ιδιαίτερα φανερό στην αρχιτεκτονική, αλλά και την ατμόσφαιρα αυτής της πόλης. Κάπου εκεί ήταν η ιδανική στιγμή να παίξω με τη μοτοσυκλέτα μου στους αμμόλοφους της αρχαιότερης ερήμου του κόσμου, της Ναμίμπ!
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Namibia1-10-625x469.jpg)
Στην αρχαιότερη έρημο του κόσμου βρισκόμουν, στη Ναμίμπ! Θα ‘χανα την ευκαιρία να παίξω στους αμμόλοφους;
Είχε έρθει η ώρα να επισκεφτώ το Sossusvlei, μάλλον το πιο τουριστικό μέρος της Ναμίμπια. Όταν είναι να πάω σε μέρη με τόσο κόσμο, σφίγγεται η καρδιά μου, αλλά συνήθως αξίζει τον κόπο και το οικονομικό αντίτιμο. Ήξερα πως οι μοτοσυκλέτες απαγορεύονται στα τελευταία 60 χιλιόμετρα ασφάλτου που οδηγούν μέχρι τους περίφημους, κοκκινωπούς αμμόλοφους. Καλά διαβάσατε… Μπορεί όλη η χώρα να είναι γεμάτη χωματόδρομους, αλλά εκεί, στη μέση της ερήμου, έχει 60 χιλιόμετρα ασφάλτου, αφού τα λεωφορεία με τους τουρίστες πηγαινοέρχονται σωρηδόν! Έτσι έκανα οτοστόπ. Έφτασα στους αμμόλοφους με κάποιους Γιαπωνέζους, έκανα με την ησυχία μου τη βόλτα μου κι ύστερα επέστρεψα με κάποιους Γάλλους.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Namibia1-11-625x469.jpg)
Ένα oryx στην Έρημο Ναμίμπ!
Η αλήθεια είναι πως ακόμη αναρωτιέμαι τι το ιδιαίτερο έχουν αυτοί οι αμμόλοφοι και τόσες χιλιάδες άνθρωποι έρχονται κάθε χρόνο από κάθε γωνιά του κόσμου για να τους θαυμάσουν! Είναι ένα αποστειρωμένο περιβάλλον, όπου δεν επιτρέπεται να μείνει κανείς μετά τη δύση του ηλίου, χωρίς βεδουίνους και οικισμούς, και που μόνο να το αντικρίσει μπορεί κανείς, σα να βρίσκεται σε μουσείο. Έχω δει εκατοντάδες αμμόλοφους ανά τον κόσμο, τους έχω περπατήσει, τους έχω καβαλήσει με τη μοτοσυκλέτα μου, έχω κοιμηθεί ανάμεσά τους… Συγγνώμη, αλλά πολύ περισσότερο με συγκίνησε η Σαχάρα, την οποία μπορούσα να τη βιώσω για μέρες και νύχτες κι όχι μόνο να τη δω.
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Namibia1-12-625x352.jpg)
Ακόμη αναρωτιέμαι τι το ιδιαίτερο έχουν αυτοί οι αμμόλοφοι και συρρέουν άνθρωποι απ’ όλο τον κόσμο για να τους αντικρίσουν…
Ο λόγος που επισκέφτηκα, όμως, το Sossusvlei (και δεν το μετάνιωσα) ήταν άλλος: το περίφημο Deadvlei! Αφού περπάτησα λίγο παραπάνω από ένα χιλιόμετρο μέσα στην έρημο, έφτασα σ’ ένα αποξηραμένο έλος, που είχε δημιουργηθεί πριν αιώνες, όταν ο Ποταμός Tsauchab είχε πλημμυρίσει μετά από έντονες βροχοπτώσεις. Αυτό επέτρεψε σε μερικές ακακίες ν’ αναπτυχθούν. Όταν, όμως, το έλος έδωσε πάλι τη θέση του στην έρημο, οι ακακίες κάηκαν από τον ήλιο κι οι κορμοί τους έχουν μείνει εκεί τα τελευταία εννιακόσια χρόνια, αφού η υπερβολική ξηρασία της περιοχής τους προστατεύει από την αποσύνθεση. Είναι μοναδικός αυτός ο συνδυασμός του άσπρου βυθού ενός αρχαίου έλους, των μαύρων, καμένων κορμών, των κοκκινωπών αμμόλοφων για φόντο και του γαλάζιου ουρανού που πάντα περιβάλλει την έρημο…
(https://dl.dropboxusercontent.com/u/37813415/VROHIDIS/Namibia1-13-625x352.jpg)
Το Deadvlei ήθελα πολύ να το επισκεφτώ! Είναι ένα αποξηραμένο έλος, όπου οι καμένες ακακίες έχουν μείνει εκεί για 900 χρόνια. Ο κορμός τους δεν είναι απολιθωμένος, αλλά δεν αποσυντίθεται λόγω της υπερβολικής ξηρασίας!
Υ.Γ.: Μην ξεχνάτε πως τη διαδρομή μου, μαζί με περισσότερες φωτογραφίες, μπορείτε να τη δείτε στο Live Trip Traveller http://livetrips.gr/trip/575 (http://livetrips.gr/trip/575)!