χθες ενω βρισκομουν σταματημενη σε φαναρι στην ιερα οδο με πορεια για κηφισο αριστερα ...για οσους ξερουν απο αθηνα .....ενα steet με νεαρο αναβατη χωρις κρανος περναει με κοκκινο αναμεσα απο τα οχηματα του κομβου με τολμηρη ταχυτυτα για τη περισταση.σκεφτομαι...γιατι βρε αγορια το παθαινεται αυτο? οδηγω απο μικρη διτροχο ,καταλαβαινω τη γλυκα του....ομως ? εχω γευτει δυο τροχαια του γυιου μου. σπασμενη επιγονατιδα και μηρο, και καποιο ζορι οταν συνταξιδευουμε το εχω . οταν βλεπω τη τολμη σας στο δρομο νιωθω θαυμασμο για την ικανοτητα σας.αλλα και ανησυχια .....το νου μας!!!! στα κακα συναπαντηματα.
Πρίν μερικούς μήνες πήγα και έκανα πλαστικοποίηση σε ντεπόζιτο από ένα στριτάκι που έχω.
Ο μάστορας γειτονόπουλο.Μου λέει :
"από RF?".
Του λέω "ναι το 600.Το θυμάσαι?".
Απ "είχα ένα ίδιο"
Ερ "τί το έκανες?"
Απ "το έδωσα"
Ερ "γιατί ρε, ήταν καλό (την εποχή του)"
Απ "μ'άρέσει να τρέχω ακόμα.Άμα ανέβω δεν μπορώ...για αυτό το δωσα"
Το ίδιο παθαίνω και εγώ καμια φορά.Αραιότερα τώρα από παλιότερα αλλά το παθαίνω.Άμα τη γευτείς την αδρεναλίνη δεν τη ξεχνάς.
Τί να σου κάνει και ο νεότερος που βράζει.
Σημ : Εγώ είμαι 40 και ο μάστορας 46.
