Εχει τελικά λύκους στον Καύκασο? (ή αλλιώς Γεωργία/Καύκασος χιαστί)

[XLGeorge]

Γιατί και πως

Tο ταξίδι αυτό ήτανε προγραμματισμένο να γίνει αρχικά το 2019 αλλά τελικά πραγματοποιήθηκε το 2025 και με τη δεύτερη προσπαθεια. Το αρχικό πλάνο ήτανε να γίνει αρχές Αυγούστου 2025 αλλά αρχικά αναβλήθηκε και πραγματοποιήθηκε “απο σπόντα” στο δεύτερο μισό του περασμένου Σεπτέμβρη.

Αρχικά να αναφέρω οτι ο Μεγάλος Καύκασος / Greater Caucasus είναι μια τεράστια οροσειρά που εκτείνεται απο τη Μαύρη Θάλασσα βορειο-δυτικά μέχρι σχεδόν την Κασπία Θάλασσα νοτιο-ανατολικά, χωρίζει τη Γεωργία απο τη Ρωσία σαν φυσικό σύνορο και φτάνει έξω από το Baku στο Αζερμπαϊτζάν. Είναι το σύνορο μεταξύ Ευρώπης και Ασίας σ’αυτή την περιοχή, με ψηλότερη κορυφή το Mount Elbrus 5642μ που βρίσκεται στην πλευρά της Ρωσίας, ενώ υπάρχουν άλλες 9 κορυφές που έχουν ύψος από 5000μ και πάνω, με 5 απ’αυτές να βρίσκονται στην πλευρά της Ρωσίας ενώ άλλες 4 ακριβώς στα σύνορα Γεωργίας-Ρωσίας. Και συνολικά 33 (!!) κορυφές έχουν ύψος πάνω απο 4000μ, μιά πραγματικά εντυπωσιακή οροσειρά. Να αναφέρω επίσης οτι το Mont Blanc των Αλπεων, η ψηλότερη κορυφή σε καθαρά ευρωπαϊκό έδαφος, είναι 4805μ ενώ ο Καύκασος έχει 13 κορυφές ψηλότερες απο το Mont Blanc – αυτά για να καταλάβουμε για τι μέγεθος/ύψος οροσειράς μιλάμε. Υπαρχει και ο Μικρός Καύκασος / Lesser Caucasus πιο νότια που “συνορεύει” με Γεωργία, Τουρκία, Αρμενία και Αζερμπαϊτζάν και ο οποίος είναι σαφώς μικρότερη οροσειρά σε μεγεθος και ύψος. Ο επόμενος χάρτης δείχνει τον Μεγάλο Καύκασο (Greater Caucasus Mountains) και τον Μικρό Καύκασο (Lesser Caucasus Mountains). Επίσης κάτω αριστερά φαίνονται οι Ποντιακές Αλπεις (Pontic Mountains).




Η επόμενη φωτό απο δορυφόρο δείχνει χιονισμένους τον Μεγάλο και Μικρό Καύκασο, ο μεγάλος είναι η χιονισμένη οροσειρά βόρεια και ο μικρός νότια. Επίσης αριστερά του μικρού καύκασου φαίνονται επίσης χιονισμένες οι Ποντιακές Αλπεις.




Στη Γεωργία υπάρχουν δύο περιοχές του Καυκάσου που έχουν χαρακτηριστεί εθνικά πάρκα, το Svaneti δυτικά και το Tusheti ανατολικά. Ο κεντρικός Καύκασος στην περιοχή της Γεωργίας ανήκει στη Νότια Οσετία η οποία έχει ουσιαστικά προσαρτηθεί απο τη Ρωσία – όπως βέβαια και η Αμπχαζία που είναι το βορειο-δυτικό κομμάτι της Γεωργίας δίπλα στη Μαύρη Θάλασσα. Η επίσκεψη των εθνικών πάρκων Svaneti και Tusheti είναι must για τον adventure rider, και ειδικά καθώς οι περιοχές έχουν αποκτήσει αυξανόμενο τουριστικό ενδιαφέρον οπότε φτάχνονται συνέχεια οδικές και άλλες τουριστικές υποδομές. Συμπερασματικά ενέχεται παρόμοιος “κίνδυνος” πχ με τη Βερλίγκα και τη Νιάλα στην κεντρική Ελλάδα να αποκτήσουν ασφάλτινη πρόσβαση σε βάθος χρόνου, με ότι αυτό συνεπάγεται.

Ο επόμενος χάρτης δείχνει τα δύο εθνικά πάρκα της Γεωργίας. Το Svaneti φαίνεται αριστερά, κάτω απο την ψηλότερη κορυφή Elbrus η οποία βρίσκεται λίγο μέσα στη Ρωσία. Η διαδρομή είναι ουσιαστικά ενα ανάποδο U που ξεκινάει απο το Zugdidi παράλληλα με το σύνορο της Αμπχαζίας και γυρνάει μετά προς νότια καταλήγοντας βόρεια πριν το Kutaisi. Στη μέση του χάρτη φαίνεται και ο Military Road E117 Tbilisi-Vladikavkaz και δεξιά/ανατολικά το Tusheti στο οποίο φτάνει κανείς και γυρνάει απο τον ίδιο δρόμο δηλ δεν υπάρχει κυκλική διαδρομή όπως στο Svaneti.




Και επειδή ο δρόμος προς τη Γεωργία/Καύκασο περνάει αναγκαστικά δίπλα από τις Ποντιακές Αλπεις, ένα ταξίδι εκεί μπορεί να συνδυαστεί με διάσχιση του – κυρίως χωμάτινου - δρόμου D915 στη βορειο-ανατολική Τουρκία ο οποίος παρουσιάζεται απο κάποιους σαν ...one of the most dangerous roads in the world! Η επόμενη φωτό του D915 είναι απο το διαδίκτυο.




Ακόμη ένα ταξιδιωτικό λοιπόν στον Καύκασο που θα παρουσιάσει την περιοχή με μια ακόμη διαφορετική ματιά και επίσης θα προσπαθήσει να απαντήσει σε κάποιες ερωτήσεις στις οποίες εμείς τουλαχιστο δεν είχαμε απαντήσεις πριν το ταξίδι:

• Εμπεριέχει ρίσκο να ταξιδέψει κανείς μόνος του σ’αυτές τις περιοχές του Καυκάσου και ειδικά μετά τα μέσα Σεπτέμβρη που αρχίζει η περίοδος των βροχών?
• Χρειάζονται χωμάτινα λάστιχα για μεγάλο on-off, δηλ 50-50, ή θα μπορούσε να γίνει και με 70-30 λάστιχα? Και ίσως και με 80-20 τον Αύγουστο??
• Είναι ένα τέτοιο ταξίδι εφικτό σε 2 εβδομάδες από Ελλάδα? Και αν ναι, τι ρίσκα παίρνει κανείς για την ολοκλήρωση του, ειδικά μετά τα μέσα Σεπτέμβρη?

Read on λοιπόν και απαντήσεις θα δοθούν στο τέλος. Κόκκινη κλωστή δεμένη κλπ κλπ.

Αυτό το ταξιδιωτικό δεν έχει πάρα πάρα πολλές φωτογραφίες όπως άλλα ταξιδιωτικά, αλλά έχει γίνει προσπάθεια ώστε οι ποσταρισμένες φωτογραφίες να είναι όσο το δυνατόν καλύτερες απο καλλιτεχνική άποψη. Περιέχει όμως αρκετό κείμενο που περιγράφει τη διαδρομή και τις σχετικές “περιπέτειες” που είχαμε. Επίσης ελπίζουμε ότι περιέχει αρκετές πληροφορίες για κάποιον που θα επιχειρήσει το ίδιο ή κάποιο παρόμοιο ταξίδι και ειδικά σε δύο εβδομάδες, που είναι ο χρόνος που διαθέτουν οι περισσότεροι.

[XLGeorge]

Ταξίδι στον Καύκασο “απο σπόντα”

Το ταξίδι αυτό είχε αρχικά προγραμματιστεί για Ιούλιο/Αύγουστο του 2019, έχοντας πάει το 2015 στην Ανατολία με τον φίλτατο Λευτέρη-Leon (τώρα πια Λευτέρης-AfricanBoy), το 2016 πάλι στα ίδια μέρη 2κάβαλος με τη συμβία, το 2017 στο δρόμο του μεταξιού μεχρι το Κυργιστάν με παρέα και το 2018 στο Μαρόκο πάλι με τη συμβία. Το είχα σχεδιάσει σαν ταξίδι 3 εβδομάδων που θα εμπεριήχε Τυφλίδα, Tusheti, Vardzia, Batumi, Svaneti, πιθανά Σουμελά/D915, Καππαδοκία και τελικά διακοπές στη Χίο για να ρηλαξάρουμε κατά τα κλασσικά. Αλλά ένα απρόσμενο γεγονός μας ανάγκασε να ακυρώσουμε το ταξίδι μόλις μια βδομάδα πριν φύγουμε, και ευτυχώς μπορέσαμε να ακυρώσουμε κρατήσεις μέσω booking χωρίς κόστος - είχαμε αναγκαστεί να κλείσουμε απο πριν σε τουριστικά μέρη όπως στην Καππαδοκία μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού.

Μετά ήρθε ο κορωνοιός και τα ταξίδια περιοριστήκανε σε Βαλκάνια και Ευρώπη, μέχρι που φέτος προγραμμάτισα να κάνω επιτέλους πάλι το ταξίδι στη Γεωργία αλλά σε καταδρομικό στυλ, δηλ μόνο για τις δύο πρώτες βδομάδες του Αυγούστου λόγω “εξωτερικών περιορισμών”. Οι οποίοι δυστυχώς μεγαλώσανε αρχές Ιούλη και το ταξίδι ακυρώθηκε για δεύτερη φορά. Μάλιστα φέτος είχαμε ήδη βγάλει το αεροπορικό εισιτήριο της συμβίας Αθήνα-Τυφλίδα όπου θα την παραλάμβανα λόγω του περιορισμένου χρόνου που είχαμε. Και ευτυχώς για καλή μας τύχη η πτήση Αθήνα-Τυφλίδα άλλαξε ώρα, οπότε πήραμε πισω τα χρήματα του εισιτηρίου σαν voucher.

Σκασμένος λοιπόν που το ταξίδι ακυρώθηκε για δεύτερη φορά, είχα δυο βδομάδες διαθέσιμες προς το τέλος Σεπτέμβρη και σκεφτηκα αρχικά να πάω ένα ταξίδι στην Τουρκία όπου θα έκανα το Karanlik Canyon / Σκοτεινό Φαράγγι και τον D915 (δεν είχα κανένα ενδοιασμό να τα κάνω αυτά μόνος μου), και πιθανά θα έμπαινα και μια ολόκληρη μέρα στο ΤΕΤ των βουνών Κατσκάρ / Ποντιακές Αλπεις (Kackar Daglar / Pontic Alps). Στα Kackar όμως θα απέφευγα το τελικό κομμάτι που ο σύντροχος Αλεξανδρος -uohmaru! γλαφυρά ονομάτισε Βιετνάμ στο ταξιδιωτικό του σε Ποντιακές Αλπεις & Καύκασο και θα γύρναγα πίσω κανοντας το ιδιο κομμάτι ανάποδα και ξεκινώντας μετά για Αμάσεια on the way back. Αυτά με 60-40 λάστιχα (TKC80 μπροστά / Pirelli STR πίσω) ελπίζοντας οτι δε θάχει βροχές στα Kackar, αν είχε απλά δε θάμπαινα.

Οταν ανέφερα τα σχέδια μου σε εναν καφέ στην Τρικαλινή μοτο-χωματο-παρέα, με αποπήρανε ομαδικά!!
- Που θα πας μόνος σου σε τέτοιες διαδρομές, παρα-παίρνεις ρίσκα μ’αυτά που κάνεις, μείνε εδώ να πάμε ενα διήμερο Γράμμο και πιθανά και επίσης σε Σμόλικα κλπ κλπ.
- Ρε παιδιά ο Ψ (το επίθετο του αρχίζει πραγματικα απο Ψ) πάει στα ΤΕΤ Αλβανίας/Βουλγαρίας μόνος του με Τ700, δηλ μεγάλο μηχανάκι κι’αυτός, γιατί όχι εγώ?
- Ναι, αλλά ο Ψ είναι 45 όχι 65 όπως εσύ και παει σχετικά δίπλα και οχι στα βάθη της Τουρκίας σε διαδρομές με 3000μ ύψος!!
Μου βάλανε λοιπόν ένα σαράκι ανησυχίας αλλά δε μάσησα, ok σκέφτηκα απλά θα κόψω το TET στα Kackar.

Κι’εκει που σχεδίαζα τις λεπτομέρειες του ταξιδιού τον Αυγουστο στην Ελάτη (μία είναι η Ελάτη) περιμένοντας τις διακοπές στη Χίο στα τέλη Αυγούστου, σκάει μύτη ποστ στο viber απο τον φίλο Κώστα gaslion:
- Σκέφτομαι να πάω Γεωργία και πιθανά Αρμενία ασφάλτινα αλλά δεν έχω διασχίσει ποτέ την Τουρκία, επειδή εσύ τόχεις κάνει πες μου τι και πως.
- Πότε σκεφτεσαι να πας?
- Θα φύγω 6 ή 13 Σεπτεμβρη απο Τσεσμέ.
- Ελα ρε, αν φύγεις 13 σκεφτομαι κι’εγώ να πάω Τουρκία φεύγοντας στις 13. Γιατί δεν έρχεσαι να πάμε μαζί μέχρι τον Πόντο και να κανουμε τα Karanlik Canyon και τον D915?
- Ναι αλλά έχω 90-10 λάστιχα στο Ducati.
- Δεν υπάρχει πρόβλημα, νομίζω οτι δεν είναι κάτι δύσκολο και αν μπλέξουμε θα σε βοηθήσω.
- Ok το βλέπω, θα κοιτάξω να φύγουμε στις 13 Σεπτέμβρη.


Μετά απο κάποιες μέρες προς το τέλος Αυγούστου και ενω είμουνα στη Χίο σκάει μύτη δεύτερο ανατρεπτικό ποστ:
- Τι λες, άμα βάλω 50-50 ή 60-40 χωμάτινα πάμε μαζί να κάνουμε αυτά που λες στην Τουρκία αλλά επίσης και τα δυο εθνικά πάρκα του Καυκάσου?
- (Αλλο που δεν ήθελα εγώ) Ναι ναι, αλλά να κοιτάξουμε κάποια διαδικαστικά για το αν βγαίνουν ολ’αυτά στο χρόνο που έχουμε. Και επίσης πως θα το οργανώσουμε μεταξύ μας για να μην έχουμε δράματα. Επίσης αν βάλεις χωμάτινα, θα βάλω κι’εγώ πιο χωμάτινο πίσω λάστιχο για νάμαστε έτοιμοι για όλα!!
Στέλνω λοιπόν ένα πρώτο πλάνο τροποποιώντας αυτό που είχα σχεδιάσει να κάνω με τη συμβία στις αρχές Αυγούστου, το συζητάμε, το τροποποιεί/βελτιώνει λίγο ο Κώστας και είμαστε ...ready for adventure (και είχαμε σεβαστή δόση τελικά).

Τετοια απαιτητικά ταξίδια προτιμώ να τα κάνω μονος μου ή με τη συμβία αλλά αυτή την εποχή είχα έγνοια να πάω μόνος μου πχ στο Tusheti National Park γιατί δεν είμουνα σίγουρος για το τι θάβρισκα εκεί πάνω και ειδικά προς τα τέλη Σεπτέμβρη. Οπότε μου έπεσε κουτί το οτι θα το έκανα με φίλο που ήξερα από παλιά αλλά από την άλλη απλά είχαμε πάει κάποιες 1ήμερες/2ήμερες χωμάτινες μαζί αλλά με μεγαλύτερη παρέα κι’αυτές πριν χρόνια, πως θα εξελισσότανε ενα τέτοιο απαιτητικό ταξίδι? Σχετική ανάλυση στην επόμενη ανάρτηση για το τι χρειάζεται να παίζει/προσέξει/συμφωνήσει κανείς για να μην υπάρξουν δράματα, τα οποία συμβαίνουν ..more often than not μεταξύ συμμετεχόντων σε τέτοια ταξίδια.

[XLGeorge]

Ταξίδι μόνος ή με παρέα και πως?

Αυτή είναι μεγάλη κουβέντα που χρειάζεται ένα νήμα απο μόνη της. Αλλά έχοντας ταξιδέψει μακριά μόνος, μόνος με τη συμβία, με ενα συνοδοιπόρο (δύο μηχανές) και επίσης με μεγαλύτερη μοτοπαρέα (συνολικά τέσσερεις και περισσότερες μηχανές), έχω κατασταλάξει στο τι θέλω και τι χρειάζεται σε απαιτητικά πολυήμερα ταξίδια για να πάνε όλα καλά, οπότε παραθέτω τη γνώμη που έχω σχηματίσει με βάση την εμπειρία μου.

Αριθμός συμμετεχόντων

Αρχικά μου αρέσει πολύ να ταξιδεύω μόνος και έχω κάνει έτσι πολυήμερα ταξίδια, κυρίως σε δυτική Ευρώπη και Βαλκάνια. Βρίσκω πάντα τρόπο να επικοινωνώ με τους ντόπιους (μιλάω αγγλικά/γαλλικά και λίγα ιταλικά) και δεν αισθάνθηκα ποτέ απομονωμένος ή και ..depressed ταξιδεύοντας έτσι, κάθε άλλο! Θα πήγαινα και ανατολικότερα μόνος, εξ’άλλου έτσι είχα αρχικά σχεδιάσει αυτό το ταξίδι. Από την άλλη, όταν υπάρχουν απαιτητικά κομμάτια εκτός δρόμου σε απομακρυσμένες περιοχές, είναι καλό να υπάρχει μοτο-παρέα για ένα πιθανά δύσκολο ή και ατυχές ενδεχόμενο. Βέβαια όλοι οι συνοδοιπόροι σε τέτοια μακρινά ταξίδια πρέπει να είναι σε αρμονία για να μην υπάρξουν εντάσεις και τριβές που θα χαλάσουν πιθανά το κλίμα και θα μετριάσουν την απόλαυση του ταξιδιού - και τέτοια ταξίδια δεν είναι εύκολο να επαναληφθούν. Κατά τη γνώμη μου ο αριθμός συμμετεχόντων σε τέτοια μακρινά ταξίδια πρέπει να είναι το πολύ μέχρι τρείς, τέσσερεις είναι ...one too many. Για ταξίδι 2-3 διανυκτερεύσεων θα μπορούσανε και περισσότεροι, και έχω συμμετάσχει στο παρελθόν σε τέτοια ταξίδια με επιτυχία, αλλά απο 5-6 διανυκτερεύσεις και πάνω αυστηρά μέχρι τρεις.

Οδηγικές ικανότητες / συμπεριφορά

Ποιά είναι λοιπόν τα ζητούμενα για να πάνε όλα καλά? Το κυριότερο είναι να έχουν οι συμμετέχοντες παραπλήσιες οδηγικές ικανότητες και ρυθμό. Σε τέτοια ταξίδια πρέπει να διανυθούν μεγάλες αποστάσεις καθημερινά και βγαίνουν μόνο με σβέλτο ρυθμό χωρίς περιττές στάσεις και καθυστερήσεις. Και φυσικά γνώση και εφαρμογή του κώδικα μοτοπαρέας σχετικά με το ότι δεν χάνουμε ποτέ οπτική επαφή με τον μπροστά και πίσω, εκτός αν συζητηθεί ότι κάποιος θα μείνει πίσω / φύγει μπροστά για οποιοδήποτε λόγο. Επίσης αν η παρέα ταξιδεύει με μεγαλύτερες αποστάσεις, ο προπορευόμενος σταματά πάντα σε διασταυρώσεις και περιμένει να υπάρξει οπτική επαφή με τον πίσω πριν ξανα-ξεκινήσει. Και αυτό ανεξάρτητα αν όλοι έχουν GPS, είναι γνωστό εξ΄άλλου οτι τα τελευταία μπορεί κανουν τα δικά τους σε πλοήγηση απο σημείο σε σημείο. Και παρά το ότι αυτά είναι προφανή και γνωστά, συνήθως δεν τηρούνται απο τους συμμετέχοντες.

Πως οργανώνουμε το βράδυ

Το δεύτερο και επίσης πολύ σημαντικό είναι το πως οργανώνεται η διανυκτέρευση. Το καλύτερο είναι να μένουν οι συμμετέχοντες σε ξεχωριστά δωμάτια καθώς έτσι υπάρχει σαφώς μεγαλύτερη άνεση που κάνει το ταξίδι ευκολότερο. Το κόστος αυξάνει αλλά η διαμονή γίνεται ΠΟΛΥ καλύτερη. Εχω κοιμηθεί πολλές φορές με 2 και 3 συνοδοιπόρους και άλλος ροχαλίζει σαν ξετάπωτο εντούρο (και ακούγεται και ΜΕ ωτοασπίδες), άλλος ξυπνάει απο τις 6 κάνει θορυβο μέχρι αν ντυθεί/βγει, άλλος δε μπορεί να κοιμηθεί τη νύχτα και μπαινοβγαίνει για τσιγάρο ή οτιδήποτε, κλπ κλπ. Επίσης άλλο σημαντικό θέμα είναι τι κάνουμε το βράδυ. Για μένα προσωπικά τα ταξίδια είναι και τουρισμός και θέλω να μένω κατα το δυνατόν σε ωραία μέρη, να βγω στην πόλη να την περπατήσω / επισκευτώ, να δοκιμάσω τις τοπικές σπεσιαλιτέ κλπ. Αλλοι είναι ok με το να μένουν σε χωριά στη μέση του πουθενά ή και ακόμη όταν βρίσκονται σε ωραίες πόλεις να μένουν απλά στο κατάλυμα / ξενοδοχείο και να τρώνε κάπου δίπλα. Κοινές προτιμήσεις κάνουν το ταξίδι καλύτερο!

Ωρα αναχώρησης το πρωί

Ενα άλλο θέμα είναι η αναχώρηση το πρωί. Αλλοι θέλουν να είναι στο δρόμο απο τις 7 δηλ από τα χαράματα και άλλοι φεύγουν κατά τις 9. Προσωπικά προτιμώ να φεύγω κατά τις 8:30-9 επειδή επιλέγω να μένω σε ωραία μέρη (όχι απαραίτητα ακριβά) και το πρωί θέλω να παίρνω το πρωϊνό με την ανεσή μου, να περπατάω την περιοχή δίπλα στο κατάλυμα με το φως τις μέρας (καθώς τις περισσότερες φορές φτάνω 6-7μμ) και να απολαμβάνω για τελευταία φορά το μέρος που έμεινα την προηγούμενη. Φεύγοντας κατά τις 9, έχει κανείς ενα 9ωρο/10ωρο μέχρι τις 6-7μμ και με σβέλτο ρυθμό βγαίνουν πολλά χιλιόμετρα ακόμη και με τις στάσεις για φωτό και αναφοδιασμούς. Και ως γνωστόν, το ταξίδι είναι ...ταξίδι και όχι προορισμός, οπότε δεν θα πάω καταδρομικά απλά για να φτάσω στον προορισμό και μάλιστα πριν την ώρα μου, εκτός βεβαια αν χρειαστεί λόγω κάποιου συμβάντος.

Σχεδιασμός ταξιδιού

Και κάτι τελευταίο αλλά επίσης πολύ σημαντικό. Είναι απαραίτητο να έχουν συμμετάσχει όλοι στο σχεδιασμό ένος πολυήμερου ταξιδιού, ή έστω αν ένας έχει πάρει την πρωτοβουλία, οι άλλοι να δούνε λεπτομερειακά και να σχολιάσουν / τροποποιήσουν τη διαδρομή ανάλογα με τα θέλω τους. Για παράδειγμα, κάποιος πηγαίνει σε τέτοιο πολυήμερο ταξίδι κυρίως για την οδήγηση και επιλέγει μέρη διαμονής χωρίς ενδιαφέρον που απλά υποστηρίζουν το πρόγραμμα. Αλλος θέλει να μένει σε ωραία μέρη ώστε να συνδυάσει το ταξίδι με επισκέψεις πόλεων και αξιοθεάτων και βάζει σε δεύτερη μοίρα τις στριφτερές διαδρομές. Προσωπικά ανήκω στη δεύτερη κατηγορία, προτιμώ διαδρομές με φοβερή θέα αντί για διαδρομές για στρίψιμο και δεν θα μείνω στη μέση του πουθενά απλά για να περάσω ενα στριφτερό-όλα-κάτω δρόμο. Τον οποίο βέβαια θα τιμήσω δεόντως αν βρεθεί στο δρόμο μου!


The two travellers on THIS trip and the bikes

Οταν έπεσε λοιπόν στο τραπέζι η πιθανότητα αυτού του ταξιδιού με τον Κώστα-gaslion είχα όλα τα παραπάνω στο μυαλό μου απο προηγούμενες εμπειρίες και το συζήτησα και με τη συμβία η οποία με συμβούλεψε “πες του να μείνετε ξεχωριστά”. Και πήγα να το θέσω δειλά, επειδή πολλοί κοιτάνε να ελαχιστοποιήσουν το κόστος. Ο Κώστας λοιπόν μούπε ακριβώς το ιδιο κι’αυτός, οπότε no problem!! Επίσης συμφωνήσαμε να ξεκινάμε στις 8:30 το πρωί και όχι νωρίτερα, αν και βέβαια δεν το τηρήσαμε και φεύγαμε συνήθως στις 9, πολιτισμένα πράγματα δηλαδή  Και βέβαια του έδωσα το πρόγραμμα που έφτιαξα με βάση το αρχικό δικό μου και ο Κώστας έκανε κάποιες προσθέσεις / τροποποιήσεις ώστε είχαμε κοινή κατανόηση για το τι θα κάναμε. Μάλιστα επειδή αυτός είχε μερικές μέρες παραπάνω από μένα, πιθανά θα το σπάγαμε στην επιστροφή. Και τελικά με τον Κώστα έχουμε και παρόμοιο οδηγικό στυλ (το ήξερα αυτό απο παλιά χωμάτινα 2ήμερα) και επίσης, όπως αποδείχτηκε, και παρόμοια γούστα στην επίσκεψη πόλεων και αξιοθεάτων, οπότε γράψαμε και πολλά χιλιόμετρα κάθε μέρα με τα πόδια! 


Με τον Κώστα είχαμε βρεθεί από κοντά για τελευταία φορά σε λασπομαχία στο Καντήλι το Νοέμβρη του 2018. Εκείνα τα χρόνια ο Κώστας με KTM 990 κι'εγώ με χωματοφτιαγμένο Ηονδα Τρανσαλπ 650. Από τότε εγώ προβιβάστηκα για ταξίδια παντός εδάφους σε Χονδα CRF1000 Africa Twin και ο Κώστας σε Ducati Multistrada 1200 Enduro.




Και οι δύο ταξιδιώτες κάπου στην Αθήνα τον Αύγουστο του 2018.

[XLGeorge]

Προετοιμασία μηχανών

Αρχικά να πω ότι με ρωτάνε γνωστοί και φίλοι που δεν έχουν σχέση με μηχανές πως δεν φοβάμαι να ταξιδεύω μόνος μου σε τέτοια μακρινά μέρη. Αισθάνομαι απόλυτα αυτάρκης και νομίζω ότι τόχω στην επικοινωνία με τους ντόπιους αν τύχει και συμβεί κάτι. Και επειδή συνήθως ταξιδεύω με περιορισμό χρόνου σε μακρυνά μέρη, δεν έχω την πολυτέλεια να χάσω μέρα ή μέρες λόγω κάποιου προβλήματος με τη μηχανή, καθώς αυτό θα αλλάξει το ταξίδι όπως είχε αρχικά σχεδιαστεί ή και πιθανά ακόμη θα το ακυρώσει. Οπότε η επιλογή και προετοιμασία της μηχανής παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο. Προτιμώ λοιπόν να ταξιδεύω λοιπόν με γιαπωνέζικα μηχανάκια και ειδικά με μοντέλα που δεν έχουν βγάλει τίποτα για 100άδες χιλιάδες χμ σπό πολλούς χρήστες. Επίσης κάνω όλη τη συντήρηση μόνος μου ώστε να είμαι σίγουρος οτι όλα έχουν γίνει σωστά και όπως πρέπει. Παλιότερα ταξίδευα με Τρανσαλπ 650 ενώ τα τελευταία 9 χρόνια ταξιδεύω με AfricaTwin 1000 από τα πρώτα (του 2017), με κανένα ηλεκτρονικό εκτός απο ABS/traction και το οποίο έχει αποδειχτεί bullet-proof.

Ο σύντροχος Κώστας-gaslion θα ερχότανε με Ducati Multistrada 1200 Enduro, που είναι πιο βαρύ μηχανάκι και βέβαια ιταλικό, με ότι αυτό συνεπάγεται (προσοχή, δε θέλω ν’ανοίξω ακόμη μια – τη ν-οστή - σχετική αντιπαράθεση!!). Bella Italiana σίγουρα ναι, αλλά bullet-proof μηχανάκι για απόλυτο peace of mind σε μέρη μακριά απο τον πολιτισμό πιθανά όχι. Οπότε ένα απο τα πρώτα πραγματα που έβαλα στα εργαλεία που πήρα μαζί μου ήτανε ιμάντας ρυμούλκησης για αν, λεω αν, είχαμε κάποιο πρόβλημα. Και αργότερα στο ξεκίνημα του ταξιδιού ο Κώστας μου είπε οτι είχε πάρει κι’αυτός ιμάντα  Παρ’όλα αυτά το Ducati δούλεψε σαν ελβετικό ρολόϊ στο ταξίδι, διαψεύδοντας τους λύκους του Καυκάσου που είχανε στείλει ραβασάκι “ελάτε με Ιταλικά και ταξιδέψτε και νύχτα” – και τα κάναμε και τα δυό χωρίς να μας δαγκώσουν!  Ενας ιμάντας πάντως είναι απαραίτητος καθώς θα μπορούσαμε να μείνουμε και απο κάτι πολύ πιο απλό, όπως τελείωμα βενζίνης σε απομακρυσμένη περιοχή ή απο άλλο πρόβλημα σχετικό με τη βενζίνη, θα δείτε αργότερα τι έπαιξε.

Το Ducati του Κώστα δε χρειαζότανε κάτι απο σερβις εκτός απο αλλαγή ελαστικών με πιο χωμάτινα όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, είχε αρκετά χμ ακόμη μέχρι την αλλαγή λαδιών ώστε να καλύψει τα περίπου 6000χμ του ταξιδιού καθώς είχε κάνει πρόσφατα σερβις. Απο την άλλη το δικό μου Africa προερχότανε απο ταξίδι Αγγλία-Ελλάδα 8000χμ the-long-scenic-way και χρειαζότανε λάδια τώρα που θα έφτανα μέχρι τον ανατολικό Καύκασο (ενώ αν πήγαινα απλά Τουρκία όπως ήτανε το αρχικό πλάνο θα την έβγαζα χωρίς), φίλτρα αέρα, τακάκια/υγρά φρένων και επίσης αλλαγή πίσω λάστιχου με πιο χωμάτινο - κάτι που επίσης δεν θα χρειαζόμουνα αν πήγαινα απλά στο Karanlik Canyon και D915.

Εισέπραξα λοιπόν σχετική γκρίνια απο το έτερο ολόκληρο “είμαστε διακοπές κι’εσυ ασχολείσαι με το μηχανάκι!!”  Τελικά κατάφερα να τα κάνω στον ελάχιστο δυνατό χρόνο ώστε να τα συνδυάσω με κοινωνικές συναντήσεις στην Ελάτη και ένα τελευταίο μπάνιο στη λίμνη Πλαστήρα, με αντάλλαγμα να μην κατέβουμε μαζί στην Αθήνα αλλά να μείνω εγώ μια μέρα πίσω ώστε να τελειώσω τη μηχανή και να διαλέξω/πακετάρω προσεκτικά τα πράγματα για το ταξίδι – κάτι που ως γνωστό παίρνει από αρκετό έως πολύ χρόνο. Ετσι λοιπόν μετά απο ένα σπριντ προετοιμασίας δύο ημερών, το απόγευμα της Τετάρτης 10 Σεπτεμβρίου είμαι τελικά έτοιμος να ξεκινήσω την επόμενη μέρα και το συναίσθημα, ειδικά πριν από τέτοιο μακρυνό και αναπάντεχο ταξίδι (θυμίζω οτι ο Καύκασος προέκυψε την τελευταία στιγμή), είναι απλά φανταστικό! 


Ο Κώστας άλλαξε λάστιχα στο μηχανάκι του 10 μέρες πριν το ταξίδι - και κράτησε τα Dunlop Meridian που είχε πάνω καθώς είχανε ακόμη αρκετό ψωμί. Για το ταξίδι έβαλε Dunlop Trailmax




Εγώ απο την άλλη εγώ έβαλα Dunlop Trailmax μόνο πίσω, και μάλιστα την τελευταία στιγμή, καθώς μπροστά είχα ένα Continental TKC80 με 6000χμ και πολύ ψωμί ακόμη. Και επίσης έκανα αλλαγή λαδιού, φίλτρων αέρα, τακακιών μπρος-πίσω και αλλαγή υγρών φρένων - το τελευταίο με την βοήθεια του φίλτατου Κώστα-President καθώς η δουλειά αυτή είναι σαφώς πιο εύκολη με 4 χέρια.

[sot econ]

Πολύ ωραίο. 

Αναμένουμε την συνέχεια.

[Padis]

Το διάβασα σε άλλο φόρουμ. Πολλά μπράβο George. Πάντα τέτοια !

[γκ]

Έναν λύκο όλον κι' όλον έχει ο Καύκασος τον Εξελγιώργο!!!

[XLGeorge]

Το διάβασα σε άλλο φόρουμ. Πολλά μπράβο George. Πάντα τέτοια !

Tnx!    Πουσαι ρε Παντή, long time καθώς δεν έχω πιά μηχανάκι για χωματάδες στην Αθήνα. Πληροφοριακά, η τελευταία σοβαρή χωματάδα ήτανε εκείνη η λασπομαχία στο Καντήλι το φθινόπωρο του 2018 και ήτανε στην ομάδα και ο Κώστας-gaslion. Ετοιμάζομαι κι'εγώ για μικρό μηχανάκι καθώς έχετε πάρει όλοι μικρά και ακόμη και με μεσαία σαν το Alp (και με ψηλό φτερό) η συμμετοχή είναι ταλαιπώρια.

[XLGeorge]

Έναν λύκο όλον κι' όλον έχει ο Καύκασος τον Εξελγιώργο!!!

Λέμε τώρα... 

[XLGeorge]

Day -1/0 Πηγαίνοντας Χίο/Τσεσμέ -
Πέμπτη/Παρασκευή 11/12 Σεπτεμβρίου 2025

Λίγο πριν το μεσημέρι της Πέμπτης 11 Σεπτεμβρίου φορτώνω το μηχανάκι, περνάω απο το Diverso να χαιρετήσω τη μοτο-χωματο-παρέα και παίρνω το δρόμο για Αθήνα, αρχικά απο Ε65 μέχρι τη Λαμία και μετά απο Μπράλο και παλιά εθνική μέχρι το Σχηματάρι, ως συνήθως. Με το που μπαίνω λοιπόν στον Ε65 και κλειδώνω την ταχύτητα ταξιδιού στα 130χμω GPS, ακούω ενα δυνατό συνεχές ίιιιιιιιιιιιιιιιιιιι και η καρδιά μου πάει στην κούλουρη! Τι παίζει τώρα, ξεκινάω για τέτοιο μακρινό ταξίδι και έχω πιθανά κάποιο πρόβλημα με ρουλεμάν τροχού??!  Ριχνω την ταχύτητα στα 90-100χμω και εξαφανίζεται, ανεβάζω και ξαναεμφανίζεται μετά τα 110χμω. Ok εντάξει, μάλλον είναι το καινούργιο πιο χωμάτινο πίσω λάστιχο που έβαλα πίσω και “σκούζει” έτσι αλλά σταματάω στον επόμενο σταθμό βενζίνης στους Σοφάδες να τσεκάρω το ρουλεμαν τροχού, όλα καλά 

Εδώ στην κλασσική στάση στην Αλίαρτο “στα νερά” για τον προτελευταίο freddo cappuccino, τον τελευταίο τον ήπια το επόμενο απόγευμα στην Κώμη της Χίου, γιατί τις επόμενες δυο βδομάδες σε Τουρκία και Γεωργία είπαμε το φρέντο-φρεντάκι!




Εφυγα λοιπόν στις 8μμ απο Πειραιά και είμουνα στη Χίο στις 4:15 μέσα στη νύχτα, έχοντας κοιμηθεί λίγες ώρες στη μοκέτα του πατώματος της διακεκριμένης θέσης. Εδώ το πλοίο που με έφερε στη Χίο. Αμέσως μετά, η κλασσική στάση στο Everest για μια μπουγάτσα / early-breakfast πριν ροβολήσω για το σπίτι του φίλτατου σύντροχου ΓιαννηΚ, ο οποίος μου πρόσφερε δωμάτιο/κρεβάτι για λίγες ώρες μεχρι τις 9 που ξύπνησα (ενώ εγώ είχα ζητήσει απλά ενα καναπέ).







Και ένα ακόμη μεγάλο ευχαριστώ στους Γιάννη/Σούλα που ανοίξανε το σπίτι τους τα χαράματα για να με βολέψουν για λίγες ώρες   Στην επόμενη φωτό τα παιδιά πάνω στον ανακατασκευασμένο Φαραώ 600 δίπλα στην παραλία Μυρσινίδι όπου είχαμε πάει για μπάνιο μόλις μια βδομάδα πριν!




Η επόμενη μέρα κύλησε χαλαρά στην αγαπημένη Χίο, με καφέ/μπάνιο στην Κώμη το απόγευμα και έξοδο στην πόλη το βράδυ. Εδώ δυο φωτό της αγαπημένης παραλίας της Κώμης στη δύση του ήλιου, λίγο μετά το μπανιο.







Το πλοίο που έφερε τον Κώστα απο Πειραιά έφτασε στις 6 το πρωί του Σαββάτου και το είδα στο λιμάνι μόλις χτύπησε το ξυπνητήρι στις 6:30. Και εδω το μηχανάκι του Κώστα άρτι αφιχθέν στη Χίο. Στην επόμενη φωτό το πλοίο που τον έφερε φεύγει γύρω στις τις 7πμ.
(Τώρα είμαστε πια στην Day 1 αλλά ας θεωρήσουμε οτι αυτή αρχίζει απο την πραγματική αρχή του ταξιδιού στον Τσεσμέ.)







Τα λέμε για λίγο με τον Κώστα που είχα να δω καιρό από κοντά και βουρ για το πλοίο της Erturk Lines που θαφευγε στις 8πμ. Εδώ μόλις έχουμε βάλει τα μηχανάκια στο πλοίο. Ο τύπος δεξιά είναι απο τη Σμύρνη και επιστρέφει απο ταξίδι σε Amalfi Coast, Τοσκάνη και Πελοπόννησο. Εμοιαζε δε αρκετά με τον Αταμάν του Παναθηναϊκού, πιάσαμε κουβέντα, του τόπα και γελάγαμε! 




Κι’εδω τα μηχανάκια δεμένα και ετοιμα για το σύντομο ταξίδι 45’ μέχρι το λιμάνι του Τσεσμέ. Το GS αριστερά είναι του παιδιού απο τη Σμύρνη ενώ το K1600GT και το άλλο GS δεξιά είναι Ελλήνων που πάνε με τις γυναίκες τους τις επόμενες μέρες στη Σμύρνη και στα βόρεια μικρασιατικά παράλια. Ο τύπος με το K1600 ήτανε τεράστιος, τόσο που το επίσης τεράστιο Κ1600 που σε άλλον θα φάνταζε βαπόρι μ’αυτόν ήτανε μια χαρά!




Φτάνουμε στην ώρα μας αλλά μαζί μας φτανει και ένα ακόμη πλοίο, επισης φουλ με κοσμο, και στο τελωνείο περιμένουμε πολλή ώρα καθώς εμας με τις μηχανές μας βάζουν τελευταίους. Με το που ξεμπερδεύουμε τελικά, πάμε στο κέντρο του Τσεσμέ για να πάρουμε κάρτες SIM για Τουρκία. Και τα δυο Garmin μας γυρνάνε γύρω-γύρω απ’το κέντρο από πλακοστρωτα ανηφορο-κατηφορικά στενά, προφανώς λόγω μη προσβάσιμων πεζόδρομων. Τελικά αποφασίζουμε ..to cut our losses, παρκάρουμε κάπου σχετικά κοντά στο κέντρο και ο Κώστας πάει με τα πόδια να ψάξει να βρει κάποιο μαγαζί για SIM. Ερχεται μετά απο μισάωρο και πλέον έχοντας πληρώσει 40€ καθώς δε μπόρεσε να βρει κάτι φτηνότερο, και επειδή έχουμε αργήσει εγώ “καίω” τη δική μου SIM. Τελικά έβγαλα αργότερα eSim με πολύ μικρότερο κόστος.

Στην επόμενη φωτό τα μηχανάκια για πρώτη φορά σε τουρκικό έδαφος κοντά στο κέντρο του Τσεσμέ ενώ περίμενα τον Κώστα που έψαχνε για SIM. Και βέβαια σημαιάκια παντού κατά τα κλασσικά, μην και ξεχάσουμε σε ποιά χώρα είμαστε...




Τώρα έχει πάει τώρα σχεδόν μεσημέρι (είναι 11:45) και έχουμε 700χμ μέχρι την Konya. Επειδή νυχτώνει στις 7μμ καθώς η Τουρκία έχει την ίδια ώρα με την Ελλάδα αν και πολύ ανατολικότερα, πρέπει να βγάλουμε πραγματική μουαγιέν 100χμω με τις στάσεις για να ταξιδέψουμε μέρα, κάτι καθόλου εύκολο στην Τουρκία. Let’s hit the road then!! Ναι, ναι, όμως ο γνωστός κος Murphy είχε άλλη γνώμη...

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

[XLGeorge]

Day 1 Cesme-Konya - Σάββατο 13 Σεπτεμβρίου 2025





Πρώτη μέρα του ταξιδιού λοιπόν, είμαστε αργοπορημένοι λόγω τελωνείου και SIM και έχουμε να κάνουμε 700χμ μέχρι το Ικόνιο/Konya. Ελπίζουμε να φτάσουμε πριν μας πιάσει η νύχτα αν "ρίξουμε" τουλάχιστο μία ώρα στον χρόνο που δίνουν τα google maps. Με το που μπαίνουμε λοιπόν στον αυτοκινητόδρομο λίγο έξω απο τον Τσεσμέ ανεβάζουμε ρυθμό. Μπαίνω μπροστά και το κλειδώνω στα 140 κοντέρ / 130 GPS. Αρχικά ο δρόμος είναι σχετικά άδειος και το τοπίο πραγματικά κρανίου τόπος απο τις πρόσφατες μεγάλες φωτιές  Αργότερα τα καμμένα κομμάτια ευτυχώς τελειώνουν και με το που μπαίνουμε στον άλλο αυτοκινητόδρομο που έρχεται απο Σμύρνη προς Αϊδίνιο, αρχίζει η κίνηση. Αρχίζουμε κι’εμείς τα σλάλομ ανάμεσα στα αυτοκίνητα προσπαθώντας να κρατήσουμε ένα αρκετά γρήγορο ρυθμό.

Και σε κάποια στιγμή νοιώθω το πίσω μέρος της μηχανής να κοπανάει, λες και ξαφνικά η άσφαλτος έγινε πλακόστρωτο!   Προσπαθώ να καταλάβω τι παίζει και το μυαλό μου πάει στιγμιαία πάλι σε ρουλεμάν πίσω τροχού αλλά δεν "δένει" με τα συμπτώματα. Μπαίνω στη δεξιά λωρίδα και σκέφτομαι τι μπορεί να συμβαίνει και με το που αποφασίζω τελικά να κόψω για να σταματήσω στη ΛΕΑ, βλέπω στον καθρέφτη μου τον Κώστα να μου κάνει ανήσυχος νεύμα “κάνε δεξιά, κάνε δεξιά”. Σταματάμε στη ΛΕΑ, κοιτάμε το λάστιχο αλλά δεν φαίνεται σκασμένο. Βαζουμε τις μηχανές στο κεντρικό σταντ, ελέγχω αρχικά το ρουλεμάν τροχού και μετά ψάχνουμε για κάποιο καρφί αλλά ..τίποτα. Μετράω πίεση με τον μετρητή ...και δε δείχνει καθόλου!

Βγάζουμε λοιπόν τον τροχό, ξεμοντάρουμε το λάστιχο όσο είναι ακόμη ζεστό, βγάζουμε τη σαμπρέλα και τη βλέπουμε διαλυμένη, προφανώς απο αστοχία υλικου!   Να πώ οτι όταν άλλαξα το λαστιχο πριν φύγουμε, βρήκαμε τη σαμπρέλα νάχει λίγη σκουριά στη βαλβίδα και ο λαστιχάς με συμβούλεψε να την αλλάξω. Εβαλε Kenda που είναι επώνυμη μάρκα αλλά δυστυχώς διαλύθηκε. Και επειδή η πίσω ζάντα του CRF1000 έχει αυλάκια στις άκρες όπως αυτές των tubeless, το λάστιχο δεν ξεζαντάρισε στα 130χμω ώστε να δημιουργήσει αστάθεια όπως μούχει συμβεί άλλη φορά στο παρελθον με άλλο μηχανάκι, οπότε δεν έγινε αμέσως φανερό οτι το πρόβλημα ήτανε σκασμένο λάστιχο.




Το βάλσιμο ήτανε σαφώς πιο δύσκολο, οπως ξέρουν οσοι τόχουν κάνει σε 150άρι πίσω λάστιχο στην άκρη του δρόμου. Mετά απο αρκετή προσπάθεια βάλαμε την εφεδρική σαμπρέλα και ζαντάραμε το λάστιχο, με τον ιδρώτα να στάζει τικ-τικ-τικ. Αυτά με συνθήκες 35’C κάτω απο τον ήλιο και με δίδυμες νταλίκες να περνάνε απο τη δεξιά λωρίδα στα 2-3 μέτρα και να μας ταρακουνάνε με το ρεύμα αέρα που προκαλούσανε. “Στις εθνικές των φορτηγών με τα ψυγεία” που λέει και το άσμα, αλλά οχι τόσο ποιητικά στη συγκεκριμένη περίπτωση!    Τη διαλυμένη σαμπρέλα την πήραμε φυσικά μαζί μας για ανακύκλωση παρά το γεγονός οτι στα δεξιά της μπαριέρας το έδαφος ήτανε γεμάτο με μη αυτο-αποδομούμενα σκουπίδια οπως και στην Ελλάδα και χειρότερα – πλαστικά μπουκάλια, σακούλες κλπ κλπ 

Εδώ έχουμε μόλις ζαντάρει το λάστιχο και ανεβάζουμε πίεση με το κομπρεσεράκι για να πατήσει στα αυλάκια της ζάντας ενώ ο Κώστας κοιτάει μηνύματα καθώς τον ψάχνουν απο τη δουλειά – τον πήρανε και τηλ όσο δουλεύαμε στο λάστιχο!!




Και τελικά ο τροχός μονταρισμένος πάνω στο μηχανάκι και ...ready to go μετά απο καθυστέρηση πάνω από μιά ώρα, καθώς αφού τελειώσαμε έπρεπε να ξεϊδρώσουμε και να πάρουμε ανάσες.




Να αναφέρω επίσης οτι ενόσο προσπαθούσαμε να ζαντάρουμε τον τροχό, σταματάει πίσω μας μηχανάκι no name, όπως τα περισσοτερα στην Τουρκία, και ο τύπος μας λέει διάφορα στα τουρκικά. Σκεφτομαι “ισως είναι μηχανικός, ξέρει και θέλει να μας βοηθήσει με το λαστιχο” - ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται!!    Αλλά τελικά απλά μας δίνει ενα energy drink τύπου red bull το οποίο εγώ κατέβασα μονορούφι, ενα χυμό βύσσινο long life και ένα κέϊκ, και πάλι respect λοιπόν!   Τον ευχαριστούμε/χαιρετούμε και ξανασυγκεντρωνόμαστε στο να ζαντάρουμε το λάστιχο.

Στην επόμενη φωτό ο χυμός βύσσινο και το κέϊκ στη μπαγκαζιέρα του Κώστα, αυτά τα τιμήσαμε εν καιρώ καθώς δεν μείναμε εκει για ώρες, όπως θα μέναμε αν περιμέναμε οδική (που εννοείται δεν είχαμε - και δεν είναι εύκολο νάχει κανείς στην Τουρκία).




Στον πρώτο σταθμό ανεφοδιασμού σταματάμε για να πλυθούμε και να ανασυνταχτούμε. Στην επόμενη φωτό τα χέρια μου όπως ήτανε αφού τα είχα “καθαρίσει”για ώρα με wipes για να βάλω τα γάντια, πριν το πλύσιμο στο σταθμό.




Φτάσαμε τελικά στο ξενοδοχείο λίγο πριν τις 9μμ, όντας ακριβώς εννέα ώρες στο δρόμο και έχοντας οδηγήσει περίπου ένα δίωρο στο σκοτάδι. Oχι οτι καλύτερο στους επαρχιακούς δρόμους της Τουρκίας - ο σχετικά καινούργιος αυτοκινητόδρομος είχε τελειώσει κάπου μετά το Denizli.

Εδώ ενα απο τα φημισμένα τζαμιά της Konya και στην επόμενη το τζαμί μέσα στο Μουσείο Mevlana, το οποίο αξίζει επίσκεψη για την οποία κάποιος πρέπει να μείνει τουλάχιστο μισή μέρα στην Konya. Εγω το είχα επισκεφτεί το 2015 με τον Λευτέρη-Leon και πάλι το 2016 με τη συμβία. Πληροφοριακά η Konya είναι η “θρησκευτική πρωτεύουσα” της Τουρκίας.






Εδώ μια δεύτερη/διαφορετική φωτό του πρώτου τζαμιού και στην επόμενη ο Κώστας μπροστά στα τζαμιά της Konya.



Cheer up mate, αύριο θάχουμε πιο εύκολη μέρα!   




Αφού περπατήσαμε αρκετά το ιστορικό κέντρο της Konya, καθήσαμε σχετικά αργά για φαγητό (κατα τις 10:30). Παραγγειλαμε περισσότερα απ’όσα θάπρεπε, Pide και σαλάτα για αρχή και απο ½ κιλό αργοψημένου αρνιού για κυρίως πιάτο, το οποίο ήτανε λουκούμι   Αλλά αλκοόλ μηδέν στην Ερντογανική Τουρκία, εκτός απο τις άκρως τουριστικές περιοχές ή τα δυτικά παράλια.







Και το χειρότερο: πληρώσαμε με το που έκλεινε το μαγαζί λίγο πριν τις 12 και του ζητήσαμε να πληρώσουμε ξεχωριστά μισά-μισά. Ο τύπος tried his luck και μας έδωσε να πληρώσουμε το ιδιο ποσό και τους δύο, το οποίο εμείς όπως είμαστε κατακουρασμένοι δεν ελέγξαμε, ούτε καν ζητήσαμε τον αναλυτικό λογαριασμό τον οποίο μας είχε απλά δείξει (και βέβαια ούτε λέξη αγγλικά)   Καταλάβαμε οτι είχαμε πληρώσει τα διπλά μόνο όταν ηρθανε τα email απο τις τράπεζες αλλά το μαγαζί είχε ήδη κλείσει και την επόμενη έπρεπε να φύγουμε πρωί. Απο τότε προσέχαμε πολύ τι πληρώναμε αλλά προσοχή στην Τουρκία γιατί κάποιοι είναι μπαγαπόντηδες, κάτι παρόμοιο είχε αναφέρει και κάποιος άλλος στο ταξιδιωτικό του.


Χιλιόμετρα ημέρας 700, αυτοκινητόδρομος απο Τσεσμέ μέχρι μετά το Denizli και μετά Α-road και επαρχιακός μέχρι την Konya. Οδηγήσαμε τις τελευταίες δύο ώρες νύχτα κυρίως λόγω της καθυστέρησης με το λάστιχο και επίσης λόγω της καθυστέρησης στον Τσεσμέ, όχι ότι καλύτερο στους επαρχιακούς δρόμους της Τουρκίας. Mείναμε στο πολύ καλό Selcuk Hotel (4άστερο) με υπόγειο γκαράζ και 55€ το κάθε δωμάτιο.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

[Παύλος]

Καιρό είχα να διαβάσω τέτοιο ποστ. Περιμένω με αγωνία (και λίγη ζήλια  ) τη συνέχεια

[XLGeorge]

Καιρό είχα να διαβάσω τέτοιο ποστ. Περιμένω με αγωνία (και λίγη ζήλια  ) τη συνέχεια

Παύλο ελπίζω οτι θα υπάρξει αρκετή πληροφορία στο τέλος ώστε να το επιχειρήσει κάποιος/κάποιοι απο Ελλάδα. Δύο εβδομάδες είναι αρκετές μέσω Χίου, φεύγει κανείς Παρασκευή βράδυ απο Πειραιά και επανέρχεται Κυριακή ξημερώματα μετα από δύο βδομάδες και ακριβώς 15 μέρες στο δρόμο. Καλύτερα όμως να γίνει τους καλοκαιρινούς μήνες πριν αρχίσουν οι βροχές στον Καύκασο. Και ακόμα και τότε, παίζει να έχει κάποιες βροχές.

[XLGeorge]

Day 2 Konya-Cappadocia - Κυριακή 14 Σεπτεμβρίου 2025




Η δεύτερη μέρα σχεδιάστηκε επί τούτου χαλαρή με μόνο ~250χμ μέχρι την Καππαδοκία και μισή μέρα περιήγησης/ξεκούρασης. Οι λόγοι δύο: Α. είμαστε και οι δύο στην τσίτα μέχρι το ξεκίνημα του ταξιδιού και χρειαζόμαστε μια ανάσα και B. η Καππαδοκία, αν και τουριστικό μέρος, είναι τόσο εντυπωσιακή που αξίζει πάντα μια επισκεψη.

Ξεκινώντας το πρωί από την Konya δεν βάζουμε βενζίνη μέσα στην πόλη, πιστεύοντας οτι θα βρούμε μόλις πιάσουμε την εθνική λίγο πιο έξω. Πληροφοριακά, εγώ είμουνα με ρεζέρβα αρκετά πριν την Konya ενώ ο Κώστας με το μεγαλύτερο 30άλιτρο ρεζερβουάρ είχε ακόμη βενζίνη. Λοιπόν, κάποια βενζινάδικα που δείχνει το GPS είναι κλειστά, κάποια είναι απο την άλλη πλευρά του δρόμου που έχει μπαριέρα στη μέση και αρχίζω να πανικοβάλομαι   Τελικά βρίσκουμε ενα βενζινάδικο απο την άλλη μεριά αλλά ευτυχώς φαίνεται γέφυρα πιο κάτω, οπότε κάνουμε αναστροφή, βάζουμε βενζίνη και μετά άλλη αναστροφή σε γέφυρα πιο πριν, δηλ κάνουμε καμιά 10ριά χμ επιπλέον. Πληροφοριακά, έβαλα 18.8λτ που σημαίνει οτι είχα ακόμη μόνο 1λτ στο τεπόζιτο. Διδαγμα: δεν αφήνουμε ποτέ τον ανεφοδιασμό για αργότερα όταν δεν είμαστε σίγουροι οτι έχει σχετικά κοντά.

Πρώτη στάση στο Sultanhani όπου σταματάγανε τα καραβάνια που ταξιδεύανε στο δρόμο του μεταξιού απο/προς την ανατολή. Το 2016 που είχαμε επίσης σταματήσει με τη συμβία φαινότανε απ’το δρόμο. Τώρα όμως που η πόλη έχει μεγαλώσει δεν φαινότανε, χρειάστηκε να το βάλουμε στο GPS για να μην το ψάχνουμε. Και όπως το βάζαμε στο GPS, τσακίσαμε και το κέϊκ που μας είχε δώσει ο φίλτατος Τούρκος ενόσο επισκευάζαμε το λάστιχο   Εδώ μόλις έχουμε φτάσει στο Sultanhani, Κώστας και μηχανάκια.




Η εσωτερική αυλή και οι δύο ταξιδιώτες.







Εσωτερικό δωμάτιο με χαλιά για προσκύνημα σε δυο προοπτικές, με XLG στη δεύτερη.







Συνεχίζουμε λοιπόν και φτάνουμε στην Καππαδοκία, η πρώτη μαγική θέα του βράχου της Uchishar 




Δύο views της περιοχής του Goreme απο ψηλά, στην δεύτερη φαίνεται καλύτερα και το Goreme/Κόραμα κάτω αριστερά.







Αφου τακτοποιούμαστε στο φανταστικό ξενοδοχείο και ξεκουραζόμαστε, ανεβαίνουμε αργότερα με τα πόδια στο κλασσικό viewpoint για να θαυμάσουμε το Goreme στο ηλιοβασίλεμα και αργότερα στο λυκόφως. Ηλιοβασίλεμα views #1 και #2.







Λυκόφως views #1 & #2.







Early night view.




Και το επόμενο πρωί ο Κώστας ξύπνησε στις 6:30 για να δει τα περίφημα αερόστατα της Καππαδοκίας, εγώ είχα ανέβει το 2016 με τη συμβία.







Στην Καππαδοκία υπάρχουν πολλά να δει και να κάνει κάποιος αλλά χρειάζονται δυο διανυκτερεύσεις, οπως είχαμε κάνει το 2015 με τον Λευτέρη-Leon και το 2016 με τη συμβία. Εκτός απο περιήγηση σε Goreme και Uchishar, κάτι που σίγουρα αξίζει είναι επίσκεψη της Ilhara Valley. Επίσης και η επίσκεψη της υπόγειας πόλης στο Kaymakli, αν και δε συνιστάται σε όσους πάσχουν απο κλειστοφοβία ή απλά έχουν πολυ μεγάλες διαστάσεις. Η Καππαδοκία είναι απλά μαγική και δεν την χορταίνει κανείς παρά το γεγονός ότι είναι πολύ τουριστική. Τρίτη φορά για μένα / πρώτη φορά για τον Κώστα και το συναίσθημα είναι (πάντα) φανταστικό! 


Φάγαμε στο εξαιρετικό εστιατόριο Sakli Konak στην Uchishar την τοπική σπεσιαλιτέ μοσχαριού μαγειρεμένου για ώρες σε πήλινο σκεύος το οποίο σπάνε μπροστά σου κατα το σερβίρισμα. Και βέβαια το συνοδεψαμε με εξαιρετικό κόκκινο κρασί που υπάρχει/σερβίρεται στην Καππαδοκία καθώς είναι τουριστική περιοχή. Το συγκεκριμένο εστιατόριο μας το σύστησε Τούρκος δεύτερης γενιάς που έχει γεννηθεί στη Γερμανία και έκανε διακοπές στην περιοχή, με τον οποίο πιάσαμε εκτενή κουβέντα για ώρα ενώ χαζεύαμε το ηλιοβασίλεμα, σιγοπίνοντας και οι τρεις απο μια Efes Pilsen.




Χιλιόμετρα ημέρας μόνο 250 Konya-Sultanhani-Goreme. Μείναμε στο εξαιρετικό boutique hotel Elite Stone (4άστερο) που ειχε και gourmet πρωϊνό με 55€ το κάθε δωμάτιο και παρκάραμε τις μηχανές μπροστά στη ρεσεψιόν διπλοκλειδωμένες μαζί. Την επόμενη μέρα αρχίζει ουσιαστικά το ταξίδι, καθώς θα μπούμε στη Βαθειά Ανατολία / Deep Anatolia.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

[γκ]

Υπάρχουν πολλά βίντεο στο γιουτιούμπ όπου αλλάζεις λάστιχα χρησιμοποιώντας τάιρ απ ή σχοινί! Μεγάλη ευκολία αυτό, ειδικά για τον μοτοσυκλετιστή, γιατί δεν χρειάζεται να κουβαλά μεταλλικά εργαλεία. Όταν αρχίσω τα πειράματα θα ενημερώσω.