Το δικό μου ταξίδι ξεκίνησε με ταλαιπωρία όταν την Πέμπτη το απόγευμα ο αριστερός καθρέφτης μού έμεινε στα χέρια (άσχημο για μένα που επιθυμώ την ασφάλεια). Πιο συγκεκριμένα, είχε χαλάσει το λαστιχάκι του (σινεμπλόκ), το οποίο ούτε με σιλικόνι έπιανε, ούτε με ισχυρή κόλλα, αλλά ούτε και με εποξειδική πλαστελίνη. Ως τελευταία λύση είχα αυτό που πρότεινε ο Κώστας, τον δεξί καθρέφτη αριστερά. Δεύτερο πρόβλημα που μου παρουσιάστηκε ήταν ότι την Παρασκευή το μεσημέρι, φεύγοντας από τη δουλειά, το κουμπάκι των φλας δεν λειτουργούσε.
Τελικά πήγα στον Σαρακάκη προς αναζήτηση καθρέφτη. Έπειτα από αρκετή αναμονή στην υπόγα, τον βρήκα, τον τοποθέτησα και τσεκάρισα τον διακόπτη των φλας. Τότε είδα ότι είχε σπάσει το κουμπί, όμως εκείνη την ώρα δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Το ξαναβίδωσα και σκεφτόμενος ότι δεν θα του επέτρεπα να μου χαλάσει τη διάθεση έφυγα (η ώρα είχε πάει 4 και κάτι). Το μόνο που θα μπορούσα να κάνω, αντί να χρησιμοποιώ φλας, ήταν να ανάβω τα αλάρμ σε κάθε προσπέραση.
Κατά τη διάρκεια της πορεία μου σκεφτόμουνα πώς θα τριτώσουν οι αναποδιές. Αυτό δεν άργησε να συμβεί. Λίγο πριν από τις ηρωικές Θερμοπύλες, παρόλο που όλη η μέρα ήταν ηλιόλουστη, ξεκίνησε η βρόχα!!! Βάζω αδιάβροχα και συνεχίζω. Λίγο μετά τα τούνελ ο δείκτης της θερμοκρασίας ξαφνικά ακούμπησε σχεδόν κόκκινο. Σταμάτησα για να δω τι τρέχει, όμως μέσα στη βροχή δεν μπορούσα να κάνω και πολλά. Έπειτα από 5 λεπτά στάσης είδα ότι είχε κρυώσει λίγο και εφόσον δεν είχα άλλη επιλογή ξαναξεκίνησα. Στα επόμενα 100 μέτρα η θερμοκρασία πάλι στα κόκκινα, ενώ το περιβάλλον είχε 13 βαθμούς. Σιγά-σιγά πήγα μέχρι το πρώτο βενζινάδικο (Goody’s Λαμίας).
Ανοίγω το πλαϊνό καπάκι για να δω το ψυγείο κι αυτό δεν είχε σταγόνα. Το δοχείο διαστολής τίγκα στο νερό! Επειδή δεν έχω express service (κι ευτυχώς γιατί θα τους έλεγα ελάτε να με πάρετε) τηλεφώνησα στον Sotos express κι εκείνος με συμβούλευσε εξ αποστάσεως. Το πρόβλημα είχε να κάνει με το ότι την Κυριακή που είχε περάσει κάνοντας σέρβις δεν έκλεισα καλά την τάπα του ψυγείου. Γι’ αυτό και το μισό νερό εξατμίστηκε, ενώ το άλλο μισό πήγε στο δοχείο διαστολής.
Αφού έβαλα 2lt παραφλού και άδειασα λίγο το δοχείο διαστολής, τσεκάρισα τη λειτουργία του ψυγείου και ξαναπήρα την ανηφόρα για τα Πόζαρ. Και η ώρα ήταν… Είχα χάσει ακόμα μιάμιση ώρα. Όμως, όπως είπαμε, τίποτα δεν θα μου χαλούσε τη διάθεση! Κι αφού οι αναποδιές είχαν τριτώσει, είχα ακόμα περισσότερο κέφι.
Και η βρόχα έπεφτε… ράιθρου μέχρι τα Γιαννιτσά.
Στις 12:30 τελικά έφτασαααα!!! Αν και οι ώρες εκεί ήταν λίγες, παρ’ όλα αυτά ήταν αρκετές για να περάσω όμορφα με τα παιδιά που ήξερα και με εκείνα που γνώρισα. Την Κυριακή το μεσημέρι που έφυγα καθώς ήταν ακόμα μέρα διαπίστωσα ότι η περιοχή ήταν πανέμορφη και σίγουρα θα ξαναπάω.
Αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση ήταν ότι και στα δύο διόδια που συνάντησα μετά τη Λαμία, ενώ σταματούσα για να πληρώσω, οι υπάλληλοι μου έκαναν νόημα για να συνεχίσω (στην αρχή πίστεψα ότι με λυπήθηκαν λόγω της περασμένης ώρας, της βροχής κι επειδή με είδαν επάνω στη μηχανή, όμως αυτό ξανασυνέβη και την Κυριακή).
Περαστικά στην κοπέλα που χτύπησε κι ελπίζω να είναι το τελευταίο άσχημο συμβάν.
Λίτσα και Άγγελε ευχαριστούμε πολύ για την τούρτα.
Ήταν όμορφη γευστική έκπληξη και γιατί όχι σε κάθε πανελλήνια, αν είναι δυνατόν, να κόβουμε και καμιά τούρτα.
Μπράβο και στα παιδιά που κανόνισαν όλο το πρόγραμμα.
Φωτό:
1. Δύο ώρες πριν μου είπαν κάποιοι ότι "έλα και μην σε νοιάζει έχει ξαστεριά εδώ . . . " Πίσω από τα φώτα xenon είναι η μηχανή. Φανταστείτε να είχε και ομίχλη . . . !!!
