Η ποιότητα ζωής στην επαρχία.
Το 96 που επέστρεψα στη Χίο, η διαφορά με την Αθήνα ήταν μεγάλη. Τη βαλίτσα στην πόλη την έχω για το κράνος κυρίως και πολλές φορές δεν την κλειδώνω. Ο θείος μου άφηνε και τα κλειδιά πάνω στο αυτοκίνητο, αλλά αυτό το θεωρώ υπερβολή, μπορεί να βάλει σε πειρασμό κανένα πιτσιρίκι. Τα παιδιά από 1η Δημοτικού μόνα με τα πόδια στο σχολείο....
Α, καλά αυτό με τα κλειδιά......Ξέρεις πόσες φορές ψάχνω τα κλειδιά τού αυτοκινήτου και τελικά τα έχω ξεχάσει στο αυτοκίνητο για κάτι μέρες? Έτσι όπως δεν το οδηγώ κιόλας σχεδόν καθόλου....
Και τής μηχανής τα κλειδιά έχω ξεχάσει πάνω στην μηχανή όλη νύχτα κάποιες φορές. Το δε αυτοκίνητο έχει να κλειδωθεί από το 2006? 2005?
Δεν θυμάμαι!
Χειμώνα 2007 στην Φινλανδία πάντως ήταν ξεκλείδωτο επί 4 μήνες. Πάω Αμερική, ξεκλείδωτο. Βολεύει καλύτερα έτσι γιατί το έχω σαν αποθήκη. Έχω μέσα νερά, εργαλεία, το κράνος, άλλα αντικείμενα, αράχνες, γάτες, για να μην κουβαλάω πράγματα μέσα στο σπίτι. Ανοίγω την πόρτα, παίρνω ένα μπουκάλι νερό ή το κράνος καβαλάω την μηχανή και φεύγω. Και το καλοκαίρι κοιμάμαι έξω σε σκηνή
Αθήνα και σκ@τ@! Άσε ρε!
