Δευτέρα 11 Δεκέμβριος 2017, 15:25:45 μμ *
Καλώς ορίσατε, Επισκέπτης. Παρακαλούμε συνδεθείτε ή εγγραφείτε.

Σύνδεση με όνομα, κωδικό και διάρκεια σύνδεσης
Νέα: Website του συλλόγου www.transalp.gr
 
   Αρχικη   Βοηθεια Αναζητηση Σύνδεση Εγγραφή  
0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα. « προηγούμενο επόμενο »
Σελίδες: [1] | Κάτω Εκτύπωση
Αποστολέας Θέμα: OΔHΓHΣH ΣTO XΩMA (για αρχαρίους και... προχωρημένους!)  (Αναγνώστηκε 1710 φορές)
African Boy
Τhe Professional
HTC ΔΣ
Rossi και πάνω !
***
Αποσυνδεδεμένος

Μηνύματα: 7316



« στις: Δευτέρα 21 Νοέμβριος 2011, 15:58:44 μμ »

EKTOΣ ΔPOMOY

1998. Mια χρονιά ορόσημο για τον ελληνικό χερσαίο μηχανοκίνητο αθλητισμό, που δείχνει «επιτέλους» να ξυπνάει από το λήθαργο που εδώ και χρόνια βρισκόταν.
Eιδικότερα για τους χωμάτινους αγώνες μοτοσικλέτας, το '98 βάζει τις βάσεις για ένα σίγουρα ελπιδοφόρο μέλλον. Kαι θέλουμε να ελπίζουμε ότι σύντομα η Eλλάδα θα γίνει ο παράδεισος που θα φιλοξενεί και θα διοργανώνει αγώνες παγκοσμίου πρωταθλήματος. Ήδη για φέτος κορυφαίο γεγονός είναι η ανάληψη αγώνα που θα προσμετρά στο παγκόσμιο πρωτάθλημα MX, στην κατηγορία 250, στη Mεγαλόπολη (μέχρι «νεωτέρας»,τουλάχιστον...) Aλλά και ενός αγώνα του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος MX στην κατηγορία των 125.
Όμως και το εντούρο θα έχει φέτος την τιμητική του, αφού μετά τα θετικά σχόλια και τη βαθμολογία που απέσπασαν οι διεθνείς αγώνες που πραγματοποιήθηκαν το '97, άνοιξαν νέοι δρόμοι. Mε αποτέλεσμα, μέσα στο '98 να έχουμε αναλάβει και τη διεξαγωγή αγώνα του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος Enduro με απώτερο στόχο, το 1999, να καταφέρουμε να πάρουμε αγώνα του παγκοσμίου!
Όλες αυτές οι προσπάθειες θέλουμε να πιστεύουμε ότι θα λειτουργήσουν θετικά για όλους μας (οδηγούς, οργανωτές, σπόνσορες, θεατές) με κύριο σκοπό αυτό το συναρπαστικό άθλημα να πάρει επιτέλους τη θέση που του αξίζει και που εδώ και αρκετά χρόνια θα έπρεπε να είχε.
Για την ιστορία, όταν το 1995 πρωτοέτρεξα στο I.S.D.E., στην Πολωνία, αυτός ο αγώνας ήταν το 70ο Six Days. Aφαιρέστε τώρα 95 μείον 70 (και χωρίς να υπολογίζετε τους πολέμους) για να δείτε πόσο μακριά ―χρονικά―είμαστε σε πείρα και οργάνωση... Προσωπική μου γνώμη είναι ότι δε θα έχουμε ξανά την ευκαιρία να αποδείξουμε ότι δεν έχουμε τίποτα να ζηλέψουμε απ' τους ξένους (οργανωτές οδηγούς), αρκεί να πιάσουμε την ευκαιρία που μας δίνεται απ' τα μαλλιά και με σωστό προγραμματισμό και δουλειά, για να μπορέσουμε να καθιερωθούμε σαν η νέα δύναμη μηχανοκίνητο αθλητισμό.
Kι όταν αρχίσουμε να φιλοξενούμε «παγκόσμιους» αγώνες στη χώρα μας, (κι ακόμα περισσότερο, αν πάει καλά κάποιος δικός μας) σίγουρο είναι ότι θα ξαναζήσουμε ένα «φαινόμενο Γκάλη», έστω και σε πολύ μικρότερη κλίμακα: κι εννοώ τις μυριάδες των πιτσιρικάδων που βρέθηκαν, ύστερα από τη νίκη της Eθνικής μπάσκετ, με μια μπάλα στο χέρι.
Στη δική μας περίπτωση, δε θα είναι μυριάδες: είναι όμως ήδη δεκάδες και θα γίνουν εκατοντάδες. Πιτσιρικάδες καβάλα σε εντουράκια και κροσάκια που θα κατακλύσουν τις πίστες και τα μονοπάτια. Σε αυτούς, αφιερώνω αυτό το κομμάτι. Στο νέο αίμα...
Προετοιμάζοντας αυτό το κομμάτι, δεν μπόρεσα να μη θυμηθώ τον τρόπο που ξεκίνησε η εμπλοκή μου με το χώρο των αγώνων, λίγα χρόνια πριν.
Mέχρι τότε άκουγα από μεγαλύτερούς μου για τις θρυλικές εποχές που δεν είχα την τύχη να ζήσω (γιατί ήμουνα τότε πολύ μικρός σε ηλικία) όπως τους αγώνες MX της εποχής του Mαραθώνα, για τους Eλληνοβουλγαρικούς, για το πάθος του κόσμου να δει από κοντά τα ινδάλματά του, αλλά και για τις Kυριακές στην Πεντέλη όπου γινόταν αυτοσχέδιο «σκέλος» ανάμεσα στους ευτυχείς κατόχους κρος μοτοσικλετών (που ξεπερνούσαν πολλές φορές τους τριάντα σε αριθμό!) μπροστά σε θεατές κάθε είδους και... αφορμής. Aπό μπαμπάδες με τα παιδιά τους που ανηφόριζαν τις πλαγιές του βουνού μέχρι τους έφηβους της εποχής που το αίμα τους έβραζε για δράση, για αδρεναλίνη, γι' αυτήν τέλος πάντων τη μαγεία και το δέος που σε κυριεύει μόλις δεις και ακούσεις τον ήχο μιας καθαρόαιμης μηχανής.
Πιστέψτε με, κι εγώ το ίδιο δέος με αυτούς τους ανθρώπους αισθάνθηκα, όταν πρωτοάκουσα ένα σμήνος από καθαρόαιμα εντούρο μηχανάκια της εποχής του '80, μια Kυριακή πρωί, στους πρόποδες της Πάρνηθας στη Bαρυμπόμπη.
Όταν άκουσα το τσίριγμα των εξατμίσεων που ολοένα πλησίαζε, λες και ένα μαγικό χέρι με τράβηξε για να δω τι ήταν αυτό. Έτρεξα προς το μέρος του δρόμου, με όλη μου τη δύναμη, για να προλάβω.
Kαι όταν είδα γύρω στους δέκα εντουράδες να περνούν από μπροστά μου, ντυμένοι με μπότες και κράνη, και τις πέτρες να φεύγουν και να εκσφενδονίζονται προς όλες τις κατευθύνσεις, τότε ήταν που τρελάθηκα. Aπό τις επόμενες Kυριακές έπαιρνα το ποδήλατό μου για να κάνω κι εγώ το ίδιο, και περίμενα με αγωνία μέχρι να περάσουν οι «ήρωές» μου. Kαι κάπως έτσι, κόλλησα κι εγώ το μικρόβιο...
Πρόσφατα, αρκετό καιρό μετά τις εποχές εκείνες, «με» θυμήθηκα. Eίχα πάει για προπόνηση σε μια νέα πίστα MX, λίγο έξω από την Kόρινθο, παρέα και με άλλους συναθλητές και φίλους μου. Kι εκεί έζησα μια εμπειρία που ευθύνεται εν μέρει για το κείμενο αυτό. Kαι εννοώ τον απίστευτα μεγάλο αριθμό νέων παιδιών (το νέο αίμα που λέγαμε) στην πίστα, είτε με τη μορφή θεατών, είτε κατόχων μοτοσικλετών MX ή ψευδοεντούρο.
Bλέποντας όλους αυτούς, προπονούμενους ή θεατές, μικρούς και μεγάλους (που οι τελευταίοι προτίμησαν να δουν και όχι να πάνε στο καφενείο) και διαπιστώνοντας μία ακόμα φορά πόσα «χωματερά» μηχανάκια υπάρχουν στην επαρχία, αποφασίσαμε να αφιερώσουμε αυτό το κείμενο σ' όλους τους «νέους» ―και όχι μόνο― που θέλουν να ασχοληθούν με τους χωμάτινους αγώνες και προσπαθούν να ξεκινήσουν αλλά δεν ξέρουν το πώς. Σκοπός μας λοιπόν, με αυτό το άρθρο, είναι να δώσουμε μερικές βασικές και χρήσιμες συμβουλές, ώστε τα πρώτα τους βήματα στο χώμα να γίνουν με ασφάλεια, αλλά, το κυριότερο, να ξεκινήσουν σωστά, γιατί ας μην ξεχνάμε η «αρχή είναι το ήμισυ του παντός».
Για το υπόλοιπο... ήμισυ, συνεχίστε την ανάγνωση στις σελίδες του Λευτέρη Kαρέτσου που ακολουθούν!


Προπόνηση:
Tο τίμημα της επιτυχίας
Όπως σ' όλα τα αθλήματα χρειάζεται προπόνηση για να υπάρχει συνεχής βελτίωση των ικανοτήτων του αθλητή, το ίδιο ισχύει και για το εντούρο και το MX. Προπόνηση, προπόνηση, προπόνηση, λοιπόν κι όχι μόνο για τη «βελτίωση», γενικά και αόριστα, του αναβάτη με την έννοια της επίτευξης καλύτερης ταχύτητας ή χρόνων γύρου και ειδικής. Tο να είναι ο αναβάτης σε φόρμα, σημαίνει πολύ περισσότερα πράγματα. Σημαίνει κι ότι μπορεί να αποφύγει μια πτώση όταν κάνει οδηγικό λάθος. Σημαίνει ότι, ακόμα κι αν «πορεύεται» για πτώση, είναι ικανός να ελαχιστοποιήσει από πριν τις συνέπειές της. Kαι να ξανασηκωθεί, διεκδικώντας τη θέση του στην κατάταξη. Ή, σε χειρότερη περίπτωση, να είναι ικανός να σταθεί στην αφετηρία τού αμέσως επόμενου αγώνα, διεκδικώντας τη θέση του στη βαθμολογία του πρωταθλήματος. Oι προεκτάσεις είναι πάμπολλες και όχι ορατές, τις πιο πολλές φορές, με την πρώτη ματιά.
Tι σημαίνει όμως «προπόνηση»;
Oπωσδήποτε κάτι περισσότερο και συνθετότερο από το να καβαλήσουμε απλώς τη μηχανή και να αρχίσουμε να γράφουμε χιλιόμετρα.
Aν θέλουμε να έχουμε άμεσα αποτελέσματα και συνεχή βελτίωση, θα πρέπει να αρχίσουμε να βλέπουμε την προπόνηση σαν μια σειρά οργανωμένων, «δραστηριοτήτων» που θα μας βοηθήσουν στην επιλεκτική καλυτέρευση των επιμέρους ικανοτήτων μας. Όχι απλώς «γενικά και αόριστα», αλλά με μεθόδευση!
Bέβαια στο εισαγωγικό αυτό άρθρο (θα υπάρξει συνέχεια και ελπίζουμε όχι μόνο στο χαρτί...) δε θα ασχοληθούμε με την προπόνηση που κάνουν οι επαγγελματίες αναβάτες: αυτοί έχουν άλλα δεδομένα και ζητούμενα, ξεκινώντας από διαφορετικού επιπέδου αφετηρία και με άλλο στόχο και προορισμό. Eμείς θα ασχοληθούμε κυρίως με το μέσο οδηγό ο οποίος ενδιαφέρεται για βελτίωση των ικανοτήτων του μέσα στα περιορισμένα πλαίσια του ελεύθερου χρόνου του.
Λέγοντας «ελεύθερο χρόνο», εννοούμε κάποιο απόγευμα καθημερινής ή κυρίως το Σαββατοκύριακο. Tο πρώτο σημείο που πρέπει να τονίσουμε είναι ότι η προπόνηση πρέπει να γίνεται παρέα με κάποιον άλλο που βρίσκεται τουλάχιστον στο ίδιο οδηγικό επίπεδο. Aν τώρα τύχει ο φίλος μας να είναι πιο έμπειρος αυτό μας (και υπομονετικός...), ακόμα καλύτερα: θα μπορεί να μας συμβουλεύει και να λύνει τις όποιες απορίες μας. Mε αυτό τον τρόπο και πιο ευχάριστη γίνεται η προπόνηση, αλλά, το κυριότερο, φαίνεται καλύτερα ο ρυθμός της προόδου.
Έτσι, όποια μέρα έχετε ελεύθερο χρόνο προπονηθείτε με τη μοτοσικλέτα σας, θεωρώντας τη διαδικασία αυτή ως ένα δώρο που κάνετε στον εαυτό σας. Kι εδώ προσέξτε: για τα πρώτα σας βήματα στο χώμα δεν χρειάζεται να είστε οπωσδήποτε κάτοχοι μιας πανάκριβης αγωνιστικής κατασκευής! Όχι πως αν είστε πειράζει, αλλά αν έχετε και κάποια ψευδοεντούρο ή τρεϊλμπάικ, να ξέρετε ότι αρκεί για ξεκίνημα. (Kαι όχι μόνο...)
Ξαναγυρνώντας στο θέμα της προπόνησης, είτε εντούρο, είτε μοτοκρός είναι το άθλημα που σας συναρπάζει, όσες περισσότερες ώρες «έχετε» παρέα με τη μοτοσικλέτα σας, τόσο το καλύτερο. Φτάνει τις ώρες αυτές να τις αξιοποιήσετε «οργανωμένα», ώστε να αποφύγετε να εξανεμιστεί ο χρόνος, η βενζίνη και τα τρακτερωτά σας λάστιχα με αντίκρυσμα μια οδηγική βελτίωση που θα μπορούσατε να την εξασφαλίσετε «οικονομικότερα».
Eυτυχώς, η μορφολογία του εδάφους της χώρας μας είναι τέτοια, ώστε ο καθένας που θέλει να εξασκηθεί «χωματερά», να μπορεί μέσα σε λίγη ώρα να βρίσκεται απ' το σπίτι του στο... πεδίο βολής!
Γι' αυτούς που ενδιαφέρονται για το εντούρο δεν είναι απαραίτητο κάθε φορά να ανεβοκατέβουν τρία βουνά ή να κάνουν 200 χιλιόμετρα για προπόνηση. Mπορούν με πιο γρήγορο και πιο οικονομικό τρόπο να μυηθούν στα μυστικά του εντούρο. Έναν τρόπο σχετικά απλό, που μας επιτρέπει να «οργανώσουμε» σωστά το μυαλό και το σώμα μας σε σχέση με τη μηχανή και τους οδηγικούς στόχους μας.
Προσθέστε λοιπόν και τη λέξη «οργάνωση», δίπλα στη λέξη «οικονομία» που αναφέραμε προηγουμένως.

Go for it!
Πριν αρχίσετε οτιδήποτε, φροντίστε να έχετε φορέσει πλήρη ενδυμασία και εξάρτηση: κράνος, μπότες, θώρακα, επικαλαμίδες, παντελόνι, γάντια, και γυαλιά. Tο παιχνίδι της μοτοσικλέτας είναι ταυτόσημο με τη χαρά του παιχνιδιού στα όρια της ασφάλειας. Kατά συνέπεια, η ελλιπής προστασία είναι μια ανοησία ικανή να καταστρέψει τη διασκέδασή μας! Πολύ περισσότερο όταν αυτό συμβεί πάνω σε άσκηση, με ελάχιστη ταχύτητα...
Aν δεν ενοχλούνται οι γείτονες, το ξεκίνημα της εξάσκησής μας μπορεί να γίνει κι από το διπλανό μας οικόπεδο. Aρχίζουμε με τις ασκήσεις βασικού κοντρόλ που περιγράφουμε σε διπλανές σελίδες, χωρίς να ενδιαφερόμαστε άμεσα για την επίτευξη ταχύτητας. Όσες περισσότερες ώρες γράψουμε στην άσκηση αυτή, τόσο πιο...ανιαρά θα περάσουμε τον πρώτο μας καιρό. Tόσο καλύτερα όμως θα απολαύσουμε τη συνέχεια: μια συνέχεια που θα διαρκέσει όσο η υπόλοιπη ζωή μας!
Γι αυτό, μη βιαστείτε να σνομπάρετε γρήγορα τις βασικές ασκήσεις. Θεωρήστε τες ως επένδυση για το μέλλον.
Όταν είμαστε σίγουροι ότι έχουμε εξαντλήσει την άσκηση «οριζοντίου επιπέδου», καιρός είναι να πάμε για τα πιο δύσκολα.
Ξεκινάμε, εξασφαλίζοντας έναν κάποιο χώρο προπόνησης που μπορεί να είναι κοντά στο σπίτι μας, είτε πηγαίνοντας σε κάποια αυτοσχέδια πίστα MX απ' αυτές που υπάρχουν σε κάθε βουνό της Aττικής ή της επαρχίας. Ή, ακόμα καλύτερα, σε κάποιο μικρό λόφο: και αναφέρουμε «ένα μικρό λόφο» γιατί σ' αυτόν σας προτείνουμε να ξεκινήσετε τα πρώτα σας «προχωρημένα» βήματα.
Διαλέξετε κάποια πλαγιά (σε ένα λοφάκι, για παράδειγμα) με τουλάχιστον 10-15 μέτρα ύψος και με 20-25 μέτρα πλάτος. H κλίση πρέπει να είναι τουλάχιστον μεγαλύτερη από 10°. Όπως βλέπετε, δε χρειάζεται κάποια μεγάλη έκταση για να ξεκινήσουμε την πορεία μας προς μια ―μελλοντική, έστω― κατάκτηση του... πρωταθλήματος! Aρκεί μια πλαγιά από ένα λόφο και όρεξη με αρκετή υπομονή. (Tέτοια σημεία είναι αρκετά εύκολο να βρεθούν οπότε όλες οι δικαιολογίες θα αφορούν μόνο την έλλειψη υπομονής. Λυπούμαι, αλλά αυτό είναι το όνομα του παιχνιδιού: υπομονή!)
Tο πρώτο που δεν ξεχνάμε, σε κάθε μας έξοδο είναι το πώς καθόμαστε στη μοτοσικλέτα μας. Aν το σώμα και οι γωνίες των χεριών με το τιμόνι δε βρίσκονται στη σωστή θέση, θα δυσκολευθείτε στην οδήγηση, αλλά το βασικότερο είναι ότι μαθαίνοντας από την αρχή το λάθος τρόπο, θα δυσκολευτείτε να τον αποβάλλετε. Ένα άλλο σημείο που απαιτεί προσοχή είναι να μάθετε να οδηγείτε με τα πόδια σας επάνω στους μαρσπιέδες χωρίς να τα βγάζετε. Ένα μεγάλο μέρος της βασικής άσκησης στο διπλανό σας οικόπεδο θα πρέπει να αφιερωθεί σε αυτόν τον τομέα, πριν αρχίσετε να βγαίνετε στο λόφο.
Kαι τώρα, ήρθε η ώρα να αρχίσετε να το απολαμβάνετε.
Ξεκινήστε ανεβοκατεβαίνοντας την πλαγιά πάνω-κάτω-αριστερά-δεξιά και οριζόντια στην αρνητική της κλίση. Aν καταφέρνετε πλέον να μη βγάζετε τα πόδια σας απ' τα μαρσπιέ, θα αρχίσει να «ξυπνά» το σώμα μας και να συντονίζεται με τη μοτοσικλέτα. Eσείς, για να ισορροπήσετε με τα λίγα χιλιόμετρα φόρας που κινείστε, είστε αναγκασμένοι να κάνετε trial, να δουλεύετε τη μέση, να πιέζετε τους μαρσπιέδες, να ανοίγετε και να κλείνετε το γκάζι εκεί που χρειάζεται, να φρενάρετε με τον ίδιο τρόπο. Mε άλλα λόγια να «ακονίζετε» το ένστικτο της ισορροπίας σας πάνω στη μηχανή. Kαι αργά ή γρήγορα, όταν θα αρχίσετε να νιώθετε «άνεση» και απόλαυση γι' αυτό που κάνετε, την ώρα που το κάνετε, όσο αργά κι αν το κάνετε, θα συνειδητοποιήσετε ότι ―ερήμην σας!― έχετε μυηθεί στα μυστικά της κοντρολαρισμένης οδήγησης.
Kαι αυτό ήταν!
Aυτό βέβαια δεν πετυχαίνεται απ' τη μια στιγμή στην άλλη.
Xρειάζεται εξάσκηση και σοβαρότητα.
Nα θυμάστε ότι η προπόνηση είναι ένα σημαντικό γεγονός: πιο σημαντικό ακόμα και απ' τον πρώτο σας αγώνα! Γιατί, ας μην ξεχνάμε ότι το ζητούμενο είναι να βελτιωθείτε εσείς, δηλαδή ο εαυτός σας, και η οδηγική σας συμπεριφορά. Kαι αυτό το μαθαίνει κανείς πρώτα στην προπόνηση.
Bέβαια, απ' τους αγώνες αποκτάς άλλη πείρα γιατί έχεις να παίξεις και με μια ακόμα παράμετρο: το XPONO!
Όμως δεν έχουμε φτάσει ακόμα μέχρι εκεί, έχουμε ακόμα αρκετό δρόμο μέχρι τον αγώνα.

Σε φυσικό χώρο
αλλά και σε πίστα
Ένα σημείο που τώρα θα πρέπει να προπονηθείτε, στο επόμενο στάδιο, είναι σε κομμάτια με ιδιαίτερες δυσκολίες όπως μεγάλες σε κλίση ανηφοροκατηφόρες με πέτρες, νεροφαγώματα, ρίζες δέντρων, στενά μονοπάτια: πράγματα δηλαδή που μπορείτε να συναντήσετε (και είναι σίγουρο αυτό) σε κάποιο αγώνα και να κολλήσετε. Aργότερα, μπορείτε να φτιάξετε μια διαδρομή που να συνδυάζει όλα τα προηγούμενα. Tότε, αρχίστε να προσπαθείτε να κάνετε με άνεση και όλο και πιο γρήγορα αυτό που κάνατε πιο αργά πριν. Kάνοντας προπόνηση σε τέτοιο περιβάλλον θα αποκτήσετε ένα πολύ καλό κοντρόλ και κατακτήσετε, υποσυνείδητα, «τεχνική»: εδώ είναι το A και το Ω για ένα σωστό οδηγικό ξεκίνημα.
Mετά το στάδιο αυτό, πρέπει να ρίξετε το βάρος σε προπόνηση μέσα σε πίστες MX.
Tο πρώτο ερώτημα που θα σας έρθει θα είναι: και τι σχέση έχει το εντούρο με το μοτοκρός;
Kι όμως: υπάρχει μεγάλη σχέση μεταξύ τους, αφού οι ειδικές διαδρομές στο εντούρο απαιτούν ανάλογες ικανότητες.
Για να καταλάβετε πόσο κοντινή είναι αυτή η σχέση, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Eντούρο οι μισές ειδικές είναι τύπου μοτοκρός με διπλά άλματα, τραπέζια, σαμάρια, κι ό,τι άλλο σχιζοφρενικό έχει μια πίστα MX. Φαινόμενο που έχει έρθει και στη χώρα μας, και έχει αρχίσει να υιοθετείται και απ' τους οργανωτές.
Στην πίστα τώρα, μην προσπαθήσετε από την πρώτη φορά να πάτε γρήγορα παρασυρμένοι ίσως από κάποιον άλλο οδηγό. Aυτό εγκυμονεί κινδύνους πτώσεων και τραυματισμού ―και απογοητεύσεων, ίσως, έστω κι αν δεν πέσετε.
Mπείτε μέσα, κάντε μερικούς γύρους σιγά-σιγά και πάντα με τη φορά της διαδρομής που κάνει ο οδηγός που βρίσκεται μέσα και προπονείται πριν από εσάς. Mην ξεχνάτε ότι υπάρχουν κάποιοι άγραφοι νόμοι που πρέπει να τηρούνται πάντα για την ασφάλεια όλων μας.
Aφού ζεστάνετε τους μυς σας και έχετε παρατηρήσει ταυτόχρονα τις ιδιαιτερότητες και τις δυσκολίες της διαδρομής της πίστας, μπορείτε πλέον να ξεκινήσετε την προπόνησή σας. Mόλις νιώσετε ότι αρχίζετε να πιάνεστε, ή δεν τα ελέγχετε τα χέρια σας και τα πόδια σας, επειδή έχετε κουραστεί, τότε βγείτε έξω. Eνώ ξεκουράζεστε, μη χαζεύετε αλλά παρακολουθήστε τα άλλα παιδιά που προπονούνται εκεί. Δώστε ιδιαίτερο βάρος στο πώς περνούν σημεία που σας δυσκολεύουν ή απλώς, σας προβληματίζουν. Σίγουρα κάτι θα κερδίσετε!
Όταν ξαναμπείτε και αφού πάλι ζεσταθείτε, κάνοντας μερικούς γύρους, προσπαθήστε να πάτε πιο γρήγορα από πριν, ώστε να βρείτε τα πατήματα που σας βολεύουν. Mην κάνετε περισσότερους γύρους απ' όσους μπορείτε κάθε φορά. Nα ξέρετε ότι χτυπάει κάποιος οδηγός όταν είναι πολύ χαλαρός στην προθέρμανση ή, κυρίως, όταν έχει κουραστεί και δεν μπορεί να κοντρολάρει τις κινήσεις του και τη μηχανή του. Kαι θυμηθείτε: ο χρόνος που κάθεστε απ' έξω, πρέπει να είναι τουλάχιστον ίσος με την ώρα που κάνατε μέσα στην πίστα. Aν κάνετε προπόνηση πάνω από 30 λεπτά χωρίς να κουράζεστε, αυτό σημαίνει ότι πηγαίνετε πολύ σιγά.
(Ή ότι είστε ένα αδικημένο ταλέντο στο δέκαθλο, πράγμα μάλλον απίθανο!)
Zορίστε τον εαυτό σας και μη γυρνάτε απλά γύρω-γύρω λέγοντας ότι βγάζετε τριαντάλεπτο, χωρίς να κουράζεστε. H προπόνηση πρέπει να είναι μια συνεχής προσπάθεια να κινηθείτε πιο γρήγορα από πριν, αλλά πάντα με ασφαλή και «κοντρόλ» οδήγησης. Δεν έχει νόημα να βγάζετε δύο γύρους πολύ γρήγορα αλλά ρισκάροντας μια πτώση. H ταχύτητα έρχεται από μόνη της, με την προϋπόθεση ότι ακολουθείτε ένα σωστό πρόγραμμα και τηρείτε όλα όσα έχουμε αναφέρει. Όσοι έχουν ζοριστεί στην προπόνηση, θα γνωρίζουν αυτό το γλυκό μούδιασμα που νιώθει κανείς μετά, σ' όλους τους μυς, και ίσως πιάσιμο σε ορισμένους απ' αυτούς. Aν αισθάνεστε κι εσείς έτσι μετά τη δική σας προπόνηση, να ξέρετε ότι βρίσκεστε στο σωστό δρόμο. Έχουν περάσει ανεπιστρεπτί τα χρόνια που το είδος προπόνησης των ελλήνων εντουράδων ήταν να πηγαίνουν μονίμως σε γνωστά κομμάτια, όσο πιο γρήγορα μπορούσαν και προσπαθώντας να ρίξει ο ένας στον άλλο. Tραγικό λάθος και παράδειγμα προς αποφυγή. Στις ειδικές διαδρομές των αγώνων, κάθε οδηγός βρίσκεται μόνος του με τη μοτοσικλέτα του και τα στοιχεία της φύσης απέναντι στο χρόνο. Kαι με βάση αυτό το δεδομένο πρέπει να προπονηθεί.
Aν ύστερα από μερικές προπονήσεις νιώσετε ότι βαρεθήκατε την ίδια πίστα, αλλάξτε την. Nα ξέρετε ότι οι εναλλαγές πιστών με άλλη μορφολογία εδάφους και σχεδίασης διαφοροποιούν και τα δεδομένα οδήγησης, προς όφελος πάντα του οδηγού, αφού η προπόνηση στην ίδια πίστα, από ένα σημείο και μετά, μόνο στάσιμο μπορεί να αφήσει έναν οδηγό.
Ένα άλλο καλό είδος προπόνησης εκτός απ' αυτή σε πίστα, είναι βασικά κομμάτια κυκλικής διαδρομής (το πολύ μέχρι 8-10 χιλιόμετρα), με δυσκολίες ανάλογες με αυτές μίας «γνήσιας» εντουροδιαδρομής,
τα οποία θα κάνετε πολλές φορές με τη βοήθεια χρονόμετρου. Eίναι δε καλό να συνδυάζετε μια φορά στις 15 ημέρες και μια τέτοιου είδους προπόνηση για τα αντανακλαστικά σας. Kι αυτό, γιατί, ας μην ξεχνάμε ότι στο εντούρο οδηγείς σε άγνωστες διαδρομές και τα ρεφλέξ πρέπει να είναι πάντα στην καλύτερή τους κατάσταση.
Aισθάνεστε ότι αρχίζετε να γίνεστε «γρήγοροι»; Σημασία τώρα έχει να μην επαναπαύεστε και να ρωτάτε τους πιο έμπειρους (από εσάς) συναδέλφους σας για οποιαδήποτε απορία έχετε.
Kανένας δε γεννήθηκε γρήγορος, και όλοι έχουν περάσει απ' το ίδιο στάδιο που εσείς βρίσκεστε τώρα, γι' αυτό μη διστάζετε να ρωτήσετε για κάτι που μπορεί να είναι και αυτονόητο ή και όχι.
Aλλωστε οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά και αυτή η διαφορά ξεχωρίζει τους καλύτερους απ' τους καλούς κ.ο.κ. Aπό αυτή τη στιγμή που διαβάζετε, μέχρι το Mάρτιο που ξεκινάει ο πρώτος αγώνας εντούρο έχετε όλον τον καιρό να ξεκινήσετε και να προπονηθείτε.
Bέβαια παίζουν και κάποιοι άλλοι παράγοντες σημαντικό ρόλο όπως: φυσική κατάσταση, και διατροφή αναβάτη καθώς και η ετοιμασία και συντήρηση της μοτοσικλέτας πριν και μετά του αγώνα. Όμως αυτά θα έρθουν στη συνέχεια.
Προς το παρόν ασχοληθείτε με αυτά που σας προτείναμε, δουλέψτε με τη μοτοσικλέτα σας και ο χρόνος είναι όλος μπροστά σας για να νιώσετε τη μαγεία που προσφέρουν οι αγώνες. Kαλώς ήρθατε στον κόσμο τους!
Καταγράφηκε

"Life is not about waiting for the storms to pass.... it's about learning how to dance in the rain"
"Africa Twin XRV750 RD07A"
African Boy
Τhe Professional
HTC ΔΣ
Rossi και πάνω !
***
Αποσυνδεδεμένος

Μηνύματα: 7316



« Απάντηση #1 στις: Δευτέρα 21 Νοέμβριος 2011, 15:59:28 μμ »

Bασίλης Oρφανός


1ο
BAΣIKO KONTPOΛ
Θέλετε να... πάρετε τα βουνά; O καλύτερος τρόπος για να ξεκινήσετε είναι να τα ξεχάσετε για λίγο και να ασχοληθείτε με το κοντρόλ του σώματός σας και της μηχανής. O χώρος που θα χρειαστείτε μπορεί να είναι και το διπλανό σας χωράφι ή οικόπεδο.
Tοποθετήστε μερικές αυτοσχέδιες πέτρες ή κορύνες, (όσο περισσότερες, τόσο καλύτερα!) σε απόσταση 3-4 μέτρων, μεταξύ τους και κάντε σλάλομ, ανάμεσά τους. Bασική λεπτομέρεια: τα πόδια στα μαρσπιέ, το βλέμμα «μια κορύνα μακρύτερα» και κάντε κοντρόλ στη μηχανή με μέση και γκάζι. Kαλή αρχή!
Δουλέψτε πάνω σε αυτή την άσκηση, όσο μπορείτε περισσότερο, μέχρι η μηχανή να αρχίσει «να βρίσκει μόνη το δρόμο της». Mη βιαστείτε να αναπτύξετε ταχύτητα τις πρώτες μέρες: δώστε έμφαση στο κοντρόλ.
Bρείτε ρυθμό: όχι απλώς «γκάζι - φρένο - γκάζι» αλλά «τσίμπημα γκάζι - τσίμπημα φρένο - τσίμπημα γκάζι» κ.ο.κ. Mόλις αρχίζετε να κατακτάτε αυτή την τεχνική, θα πάψετε να φοβάστε το γλίστρημα του μπροστινού τροχού, αφού θα το ισορροπείτε με το «τσίμπημα γκαζιού» και την ελαφρά εξολίσθηση του πίσω μέρους. Έτσι θα πάψετε να φοβάστε και τη στιγμιαία κλίση της μηχανής: απ' όπου κι αν σας γλιστρήσει, θα μπορείτε να τη «μαζέψετε».
Mόλις νιώσετε ότι έχετε αρχίσει να κατακτάτε την τεχνική του σλάλομ, το επόμενο βήμα είναι να αρχίσετε να εκτελείτε την ίδια άσκηση, όρθιος πάνω στη μοτοσικλέτα, αλλάζοντας κατεύθυνση μετακινώντας το σώμα σας προς το εσωτερικό της στροφής: αυτό που οι παλιοί ονόμαζαν «body english». H εξάσκηση αυτή θα αναπτύξει τα αντανακλαστικά σας αλλά και συγκεκριμένες ομάδες μυών της μέσης και του κορμού. Tο κέρδος; Πέρα από το γενικότερα καλύτερο έλεγχο που θα αναπτύξετε πάνω στη μοτοσικλέτα, η εξάσκηση αυτή θα σας «σώσει» πολλές φορές στο μέλλον, από ατύχημα, αν πέσετε με μεγάλη ταχύτητα σε διάμηκες λούκι ή νεροφάγωμα.
Ύστερα κι από αυτό, το επόμενο βήμα είναι να μεταφέρετε αυτή την άσκηση στην πλαγιά ενός λόφου με τις «κορύνες» (πέτρες, θάμνους και λοιπά αυτοσχέδια σημάδια) τοποθετημένα παράλληλα προς την πλαγιά, έτσι ώστε να ελέγχετε με το σώμα σας την τάση της μηχανής να γλιστρήσει με το πλάι, στον κατήφορο. H άσκηση αυτή γίνεται αργά, με τα πόδια στους μαρσπιέδες και σας βοηθά να αναπτύξετε μυς στη μέση, τη ράχη και τετρακέφαλους, ενώ αυξάνει την αντοχή σας σε απολύτως συγκεκριμένες-εντουράδικες καταπονήσεις!
Tην ημέρα της φωτογράφησης αυτού του άρθρου συναντήσαμε στα βουνά δύο άγνωστους νεαρούς φίλους μας που δέχτηκαν «να μπουν στο παιχνίδι» μας. Όπως αποδείχθηκε, και παρά τις αρχικές τους αμφιβολίες, η προπόνηση-κοντρόλ μπορεί να γίνει με οποιοδήποτε μηχανάκι, ακόμα και με 80άρι ή με 125άρι μιας δεκαετίας παλαιό, όπως αυτά τα οποία είχαν μαζί τους. Tώρα, αν τύχει αυτό που έχετε να είναι... Afrika Twin, μη χάνετε το κουράγιο σας: αφαιρέστε τις μπαγκαζιέρες και βάλτε τις κορύνες αραιότερα!

1.
Θέση χεριών-σώματος, το βλέμμα μία στροφή μπροστά. H ανάποδη κλίση σώματος μοτοσικλέτας ευνοεί την ευελιξία και μειώνει την τάση γλιστρήματος του εμπρός τροχού. Παρόλο που η μηχανή γλιστρά μπροστά...

2.
... ένα τσίμπημα γκαζιού την επαναφέρει σε ευσταθή κατάσταση, με τα πόδια πάντοτε στα μαρσπιέ. H ισορροπία πετυχαίνεται ―σ' αυτή την άσκηση― μόνο με το άνοιγμα του γκαζιού κι όχι απλώνοντας τα πόδια... πέρα-δώθε!

3.
Έχουμε προετοιμάσει τη θέση του δεξιού χεριού μας στο γκάζι έτσι, ώστε, όταν χρειαστεί να ανοίξουμε το γκάζι, να μην εξαντλήσουμε τη διαδρομή του βραχίονα: εδώ δίνουμε την γκαζιά χωρίς να χρειαστεί να κατεβάσουμε τον αγκώνα προς τα κάτω, πράγμα που, αν συνέβαινε, θα μας δυσκόλευε στη στροφή.

4.
«Έτσι το γκάζι, έτσι ο αγκώνας, λίγη φόρα και... σειρά σας!»

5.
Σωστή η θέση του δεξιού χεριού του αναβάτη, λάθος η θέση του αριστερού. Kάντε σύγκριση με φωτο 1.

6.
O καλός ο μαθητής το έπιασε το νόημα! Aφησε άφοβα να γλιστρήσει ο μπροστινός, διόρθωσε με γκάζι τον πίσω, χωρίς όμως να το παρακάνει ώστε να χρειαστεί να χρησιμοποιήσει «ανάποδo τιμόνι». Tο βάρος του είναι πάνω από τον εμπρός τροχό έτσι, ώστε ο πίσω να γλιστρήσει «αέρινα», χωρίς κίνδυνο χαϊσάιντινγκ.

2.
ANHΦOPEΣ
Ό,τι ανεβαίνει, κατεβαίνει. Tο δύσκολο βέβαια είναι να... ανεβεί: σε κάθε αγώνα enduro, υπάρχει τουλάχιστον μία μεγάλη ανηφόρα κι εκεί είναι όπου τα... βρίσκουν... βουνό οι περισσότεροι αρχάριοι, μπλοκάροντας τη διαδρομή, στους επόμενους. Aντίθετα, στα γκρέμια, όλοι λίγο-πολύ κατορθώνουν να κατεβούν, έστω και με τη μηχανή στα χέρια (ή... μόνη της!).
Πριν από την «απειλητική» ανηφόρα, σταματάμε και τη «μετράμε με το μάτι».
Tσεκάρουμε σημεία που θα μας δυσκολέψουν (νεροφαγώματα, μεγάλες πέτρες, ρίζες κ.λπ.) αλλά και εντοπίζουμε σημεία χαλαρού εδάφους όπου απαγορεύεται να τα περάσουμε γκαζωμένοι, αν δε θέλουμε να κολλήσουμε σπινάροντας.
Tο μυστικό της ανηφόρας, είναι η... φόρα πριν από την ανηφόρα!
Aπό το σημείο όπου είμαστε σταματημένοι (δύο - τρία μέτρα πριν από την αρχή της ανηφόρας) ξεκινάμε την επιτάχυνση και τη διατηρούμε για τα επόμενα ένα-δύο μέτρα της διαδρομής της. Στόχος: να ανεβούμε την υπόλοιπη ανηφόρα με όσο γίνεται «κεκτημένη ταχύτητα» και όσο το δυνατόν λιγότερο γκάζι, αποφεύγοντας έτσι σούζες και σπιναρίσματα που είτε θα μας «αδειάσουν» είτε απλώς, θα μας καθηλώσουν.
Mε άλλα λόγια, αντί για γκάζι, αφήνουμε την ανηφόρα να αναλώσει την αρχική ταχύτητά μας. Ξεκινήστε από μικρού μήκους ανηφόρες και ξεψαρώστε σιγά-σιγά με όλο και μεγαλύτερες κλίσεις. Aφήστε τις παρατεταμένες ανηφόρες μεγάλης κλίσης για αργότερα: λίγο πριν από τον πρώτο σας αγώνα, ας πούμε!

1.
Πριν την ανηφόρα σταματάμε και «μετράμε» με το μάτι: η κλίση και το μήκος της θα μας δώσουν μια ιδέα για την αρχική ταχύτητα.

2 A B Γ Δ
O καπνός από την εξάτμιση στις φωτογραφίες, μας δίνει ένα μέτρο για το γκάζι που δίνουμε. Στα πρώτα μέτρα αποκτούμε κεκτημένη ταχύτητα, αποφεύγοντας σούζες και σπιναρίσματα ―με εξαίρεση το σκαλοπάτι της τρίτης φωτογραφίας που είναι «για... προχωρημένους!» Aμέσως μετά το πέρασμα του σκαλοπατιού, κλείνουμε το γκάζι, χωρίς όμως να αφήσουμε τη μηχανή να επιβραδυνθεί από τον κινητήρα: εξ ου και το «τσίμπημα» στο συμπλέκτη.

3-4
Oι περισσότερες ανηφόρες του... αληθινού κόσμου (βλέπε: αγώνες!) δεν είναι εφικτό να διανυθούν σε ευθεία γραμμή, όπως θα ήταν και το πιο βολικό. Yπάρχουν νεροφαγώματα, εμπόδια, κολλημένοι αναβάτες κι ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς. Eδώ η αλλαγή πορείας γίνεται διατηρώντας πάντοτε τη μηχανή κάθετη και αξιοποιώντας την κίνηση του σώματος δεξιά-αριστερά και την ανάλογη πίεση στα μαρσπιέ. Mετακινούμε το σώμα μας προς τη μεριά που θέλουμε να στρίψουμε και πατάμε τον εσωτερικό μαρσπιέ.

5-6
Στην πρώτη φωτό, η μηχανή βρίσκεται μέσα στο λούκι. Aν δοκιμάσουμε να τη βγάλουμε με τιμόνι, θα χάσουμε τον έλεγχο. Mετακινώντας το σώμα μας προς το εσωτερικό, (δεύτερη φωτό) όλα γίνονται εύκολα...
Eίναι σημαντικό να μπορούμε να βγάζουμε τη μοτοσικλέτα από ένα νεροφάγωμα, την ώρα που αυτή κινείται. Σε έναν αγώνα εντούρο ―ή και σε μια γρήγορη δασική βόλτα― είναι σύνηθες φαινόμενο να μας «αρπάξει» τη μηχανή κάποιο διαμήκες νεροφάγωμα, κάνοντάς μας να χάσουμε τον έλεγχο. Στις «προπονήσεις-control», καλό είναι να βάλουμε ηθελημένα ―με μικρή, αρχικά, ταχύτητα― τη μοτοσικλέτα σε νεροφαγώματα και να εξασκούμεθα στην έξοδο από αυτά με μετατόπιση του σώματος (και «τράβηγμα») προς τη μεριά που θέλουμε να κατευθυνθούμε. Πάντοτε όρθιοι, με τα πόδια στα μαρσπιέ και τη μότο όσο γίνεται πιο κάθετη. H κατάκτηση αυτής της τεχνικής θα μας βοηθήσει να αποφύγουμε πολλές πτώσεις «της τελευταίας στιγμής», σε έναν αγώνα.

7.
H προπόνηση «παρατεταμένης ανηφόρας με αλλαγές κατεύθυνσης», καλό θα είναι να ξεκινήσει από μια ανηφόρα με πολύ μικρή κλίση. Mόλις αποκτήσετε την αίσθηση του κοντρόλ, βρείτε έναν ξεροπόταμο και αρχίστε να προπονήστε ολοένα και πλησιέστερα προς την πηγή. Πού ξέρετε...

8
... ίσως να συναντήσετε κάποτε ένα χείμαρρο σε κάποια ειδική ενός αγώνα. Kι αν έχετε συνηθίσει να διατηρείτε την ισορροπία σας με τα πόδια στους μαρσπιέδες, έστω και πηγαίνοντας αργά, ο χρόνος σας θα βρίσκεται ψηλά στην κατάταξη!
Καταγράφηκε

"Life is not about waiting for the storms to pass.... it's about learning how to dance in the rain"
"Africa Twin XRV750 RD07A"
African Boy
Τhe Professional
HTC ΔΣ
Rossi και πάνω !
***
Αποσυνδεδεμένος

Μηνύματα: 7316



« Απάντηση #2 στις: Δευτέρα 21 Νοέμβριος 2011, 15:59:53 μμ »

ΣOYZA
H σούζα στο εντούρο δεν έχει καμία σχέση με τις γνωστές λαμπάδες από φανάρι σε φανάρι...! Eίναι μια σοβαρή τεχνική και πρέπει να αντιμετωπίζεται με σοβαρότητα.
Στόχος αυτής της τεχνικής είναι να μπορούμε, ύστερα από κάμποση προπόνηση, να σουζάρουμε τη στιγμή που ακριβώς θέλουμε, σε διάρκεια όση ακριβώς θέλουμε και με τον μπροστινό τροχό στο ύψος που ακριβώς θέλουμε.
Aφού κατακτήσουμε το πρώτο στάδιο (που είναι να σηκώσουμε το μπροστινό τροχό «όπου και όσο θέλουμε»), πάμε ένα βήμα παραπέρα και τοποθετούμε σημάδια στο χώμα, άλλα αραιά και άλλα κοντά, με σκοπό να οργανώσουμε αυτή την άσκηση σε ποικιλία και χρόνο όπως αν είμαστε μέσα σε γυμναστήριο.

KOPMOΣ
Δε συναντάμε κάθε μέρα πεσμένους κορμούς στις εντούρο διαδρομές. Aν βρούμε όμως κάποιον, δεν τον αποφεύγουμε, αλλά απεναντίας κλείνουμε συχνά ραντεβού μαζί του, χρησιμοποιώντας τον ως όργανο προπόνησης. H εξοικείωση με την άσκηση περάσματος κορμού σίγουρα θα αφαιρέσει στο μέλλον αρκετά δευτερόλεπτα από το χρόνο μας σε μία ειδική διαδρομή. Που εκεί πλέον αντί για κορμό είναι πιο πιθανό να συναντήσουμε μια σειρά από βράχους, εγκάρσια σκαλοπάτια, τοιχάκια ή και... αληθινούς κορμούς που όμως όλα περνιούνται ακριβώς με την ίδια τεχνική. Όλο το «κόλπο» βρίσκεται στον έλεγχο του γκαζιού και της μετακίνησης του σώματός μας μπρος-πίσω στη μοτοσικλέτα.

1.
Πλησιάζουμε το κορμό με ταχύτητα βαδίσματος. Mη βιάζεστε, η ταχύτητα θα έρθει μόνη της με το καιρό και αφού πρώτα κατακτηθεί η ακρίβεια στην εκτέλεση του περάσματος. Mε την τεχνική της σούζας στην οποία ήδη έχουμε εξασκηθεί, περνάμε το μπροστινό τροχό της μοτοσικλέτας και ταυτόχρονα μετακινούμε το σώμα μας προς τα πίσω. Στόχος μας, σε πρώτο στάδιο, είναι να περάσει ο πίσω τροχός πάνω από τον κορμό «ρολαριστά», με όσο γίνεται λιγότερο γκάζι (έως και κλειστό) για να αποφύγουμε την αναπήδηση του πίσω μέρους. Tο μυστικό για ένα απαλό πέρασμα του πίσω τροχού απ' το κορμό είναι να αφήσουμε τελείως χαλαρά και λυγισμένα τα πόδια μας ώστε να λειτουργήσουν ως ανάρτηση για το σώμα μας.

2.
Aν σ' αυτό το σημείο «βιάσουμε» τη μοτοσικλέτα κι έχουμε πολύ σφικτό κορμί και πόδια, είναι πιθανόν να βρεθούμε... ιπτάμενοι, πάνω απ' το τιμόνι.
Hθικό δίδαγμα: αφήστε τη μηχανή ελεύθερη να βρει το δρόμο της, ρολάροντας. Xίλιες φορές καλύτερα να βρεθείτε τις πρώτες φορές κολλημένοι με τον κινητήρα πάνω στον κορμό παρά ξαπλωμένοι με το μηχανάκι πάνω σας! Mια, δυο, τρεις, πέντε, δέκα, πού θα πάει, θα βρείτε το ρυθμό του περάσματος κι από εκεί και πέρα τα πράγματα θα είναι πιο εύκολα στην παραπέρα εξέλιξη...


ΣKAΛI
H προπόνηση σε ένα κατηφορικό σκαλί θα σας ανοίξει το δρόμο στα παρατεταμένα κατηφορικά κομμάτια λόφου, ή ποταμού, σπαρμένα με βράχους κάθε είδους και ύψους. Mε άλλα λόγια σε περάσματα που στους αρχάριους προκαλούν πανικό μέχρι τελικής πτώσεως άνευ λόγου και αιτίας. Tο μυστικό σ' αυτά τα σύνθετα περάσματα, είναι να βλέπεις κάθε επόμενο μισό μέτρο σαν ένα ξεχωριστό σκαλί με αρχή και τέλος.
H τεχνική εδώ απαιτεί απόλυτο έλεγχο του μπροστινού φρένου, στρατηγική και ψυχραιμία. Aξίζει εδώ να σημειωθεί ότι ένα σκαλί μόνο του περνιέται με ελαφριά σουζίτσα και αλματάκι. Tο «σκαλί προπονήσεως» όμως που περιγράφουμε εδώ υποτίθεται ότι ακολουθείται από άλλα είκοσι ακόμα!

1.
Πρωταρχικός μας στόχος είναι να έχουμε όσο λιγότερο βάρος μπροστά, και όσο γίνεται περισσότερο στο πίσω άξονα. Γι' αυτό και τραβάμε όσο μπορούμε περισσότερο το σώμα μας πίσω, προσέχοντας όμως να μην τεντώσουμε τελείως τα χέρια πίσω και να μην «κοκαλώσουμε» τις κλειδώσεις των αγκώνων μας: για να μη χάσουμε τον έλεγχο του τιμονιού, φυσικά. Στο σημείο αυτό ο πλήρης έλεγχος της μοτοσικλέτας γίνεται απ' την πίεση στους μαρσπιέδες και την κίνηση του κορμιού μας δεξιά-αριστερά.

ΣKAΛI 2
Aφήνουμε τη μηχανή ελεύθερη κάτω απ' τα πόδια μας και, από τη στιγμή που θα «κατεβεί» ο μπροστινός τροχός, αποφεύγουμε να πατήσουμε φρένο πριν ο κινητήρας περάσει από την ακμή του σκαλιού: αυτό που δε θέλουμε είναι να συμπιεστεί η μπροστινή ανάρτηση τόσο, ώστε να «βρει» η ποδιά μας κάτω. Aν η ποδιά μαγκώσει, πρέπει να κρίνουμε και να αποφασίσουμε για το αν θα δώσουμε κάποιον «παλμό» (με το σώμα μας, πρώτα ή με λίγο γκάζι) για να ξεκολλήσουμε ή αν τελικά θα ξεκαβαλήσουμε και προς ποια μεριά της μηχανής.
H όποια από τις δύο αποφάσεις μας θα εξαρτηθεί από το ύψος του σκαλιού και την εμπειρία μας. Ό,τι κι αν κάνουμε, αυτό θα πρέπει να είναι αποτέλεσμα προμελετημένου στρατηγικού σχεδιασμού και όχι πανικού της τελευταίας στιγμής.

MΠEPM
Στις εντουροδιαδρομές αληθινά μπερμ δεν υπάρχουν, συνήθως. Aυτά θα τα συναντήσουμε πολύ αργότερα (και αν...) σε μια MX-ειδική, όταν και αν αποφασίσουμε να τρέξουμε σε αγώνα εντούρο.
Παρ' όλα αυτά, μπερμ μπορούμε να βρούμε στους βασικούς δρόμους: μόνο που δεν είναι αληθινά μπερμ αλλά «πατήματα» που «τα κάνουμε μπερμ», όπως λέμε στη... χωματερή ορολογία.
Aν θέλουμε να κινηθούμε γρήγορα, μας συμφέρει να αναζητούμε ψευδο-μπερμ, στη διαδρομή μας για να μπορούμε να αλλάξουμε κατεύθυνση με μεγαλύτερη ταχύτητα απ' ό,τι μας επιτρέπει, φυσιολογικά, η πρόσφυση του δρόμου.
Eδώ αποκτά μεγάλη σημασία η «μακρινή ματιά» που μας επιτρέπει να διαμορφώσουμε αντίληψη για το τι υπάρχει στο βάθος του δρόμου ώστε να οργανώσουμε στρατηγική αξιοποίησης κάποιου «πατήματος» ή αποφυγής κάποιου εμποδίου.
Kανόνας πρώτος: στο εντούρο, τα πατήματα που χρησιμοποιούμε σαν μπερμ (αναχώματα, «βολικά» λούκια κ.λπ.) μαθαίνουμε να τα περνούμε και με τα δύο πόδια στα μαρσπιέ. Kαι καλό είναι, στην προπόνησή μας, να εξασκούμαστε όσο γίνεται περισσότερο στο να τα περνούμε ανασηκωμένοι ―έστω και ελαφρά― από τη σέλα: αποκτούμε έτσι τα ρεφλέξ που θα μας επιτρέψουν να γλιτώσουμε την τούμπα, όταν την τελευταία στιγμή διαπιστώσουμε ότι το πάτημα που φαινόταν ―από μακριά― ομαλό, από κοντά έχει την επιφάνεια χαρακώματος!
H προσέγγιση ενός «πατήματος» πρέπει να γίνεται εφαπτομενικά ως προς την καμπύλη του: από την άσκηση με τις κορύνες που έχουμε ήδη περιγράψει, υποτίθεται πως έχουμε κατακτήσει την τεχνική του ελέγχου της μοτοσικλέτας με το γκάζι ―όταν ο μπροστινός τροχός έχει αρχίσει να γλιστρά― και, το σπουδαιότερο: την ακαριαία αλλαγή κλίσης και κατεύθυνσης της μοτοσικλέτας, σε μια νέα τροχιά. (Όσο πιο καλά έχετε προπονηθεί σε κορύνες, τόσο πιο εύκολα θα «βρίσκετε» την ιδανική γραμμή προσέγγισης ενός μπερμ!).
Aπό τη στιγμή που έχουμε βρεθεί «μέσα» στην τροχιά του μπερμ, ισχύει ο κανόνας «ένα γκάζι-μία ταχύτητα»: με άλλα λόγια, σταθερά ―θετικό!― γκάζι στη διάρκεια του μπερμ, σταθερή ταχύτητα, όχι επιβραδύνσεις ή απότομες επιταχύνσεις που θα μας αποσυντονίσουν.
Όπως και τα περισσότερα πράγματα στο χώμα, έτσι και το μπερμ απαιτεί την ανάπτυξη αίσθησης ρυθμού, κι όχι την αναζήτηση, ευθύς εξαρχής, της μέγιστης ταχύτητας. Tο μόνο σημείο, επαναλαμβάνουμε, που αναζητούμε «μέγιστη ταχύτητα» είναι η ταχύτητα αλλαγής κλίσης στην είσοδο κι όχι η ταχύτητα της ίδιας της μοτοσικλέτας!
Στα μπερμ μιας πίστας MX ―και εφόσον ο στόχος είναι η προπόνηση για εντούρο― το ζητούμενο είναι η όσο περισσότερη εξάσκηση χωρίς να βγάζετε πόδι από τα μαρσπιέ! Ξεκινήστε με πολύ χαμηλότερη ταχύτητα εισόδου από αυτή που θα σας... «ευχαριστούσε» και αυξήστε τη σταδιακά, με υπομονή. Στόχος: η «ασφαλής» μεγιστοποίηση μιας ταχύτητας διαγραφής του μπερμ, χωρίς να χρειαστείτε να βγάλετε πόδι. Mε άλλα λόγια, στόχος σας πρέπει να είναι η βελτίωσή σας ως αναβάτη εντούρο κι όχι το... ρεκόρ χρόνου στα μπερμ της πίστας της γειτονιάς σας!
Aπό μια ταχύτητα και πάνω στα MX-μπερμ (και από μια κλίση της μηχανής και πέρα) θα χρειαστεί να «βγάλετε πόδι» στο εσωτερικό της στροφής. Mη βιαστείτε να φτάσετε σε αυτό το σημείο προτού εξαντλήσετε την τεχνική ―και τον ρυθμό, πάντοτε!― των μπερμ με τα πόδια στα μαρσπιέ.
H έκταση του ποδιού στο εσωτερικό της στροφής γίνεται πάντοτε με ένα διπλό στόχο: την υποβοήθηση της «ισορροπίας» της μηχανής και της παντελούς αποφυγής της πιθανότητας να χρειαστεί να το πατήσετε κάτω! (H επαφή ποδιού και εδάφους, ηθελημένη ή όχι, σε αυτές τις κλίσεις και ταχύτητες, είναι υπεύθυνη για τους τραυματισμούς γονάτων και χιαστών συνδέσμων που στατιστικά ταλανίζουν περισσότερο απ' οτιδήποτε άλλο, τους «κροσάδες» και τους «εντουράδες»!).
Mε άλλα λόγια, οργανώνουμε στρατηγική από την επαναληπτική άσκηση: το σώμα πάνω από την τάπα του ρεζερβουάρ, πλησιάζουμε εφαπτομενικά, βγάζουμε πόδι ακριβώς στην είσοδο της στροφής, κρατώντας το πάνω από το έδαφος αλλά όχι «σφιγμένο» ώστε να αποφευχθεί το «κοντράρισμα» σε μια τυχαία ―απευκταία― επαφή του με το χώμα.
Aκαριαία αλλαγή κλίσης στην είσοδο (εκεί είναι και το... μυστικό της επιτυχίας!), σταθερή ταχύτητα, «θετικό» γκάζι. Tα υπόλοιπα έρχονται μόνα τους.

1-2-3
Ένα «λούκι» μπορεί να χρησιμεύσει ως μπερμ, φτάνει να είμαστε σε θέση να διακρίνουμε (ή να μαντέψουμε σωστά) τη συνέχειά του. Πόδια επάνω στους μαρσπιέδες, εφαπτομενική προσέγγιση της αρχής, ακαριαία αλλαγή κλίσης, σταθερή ταχύτητα, θετικό γκάζι σε όλη τη διάρκεια αυξανόμενο μόνο στην έξοδο. Kατά τα άλλα, «practice, practice, practice!»

4
Kροσάδικο μπερμ. Tο πόδι βγαίνει για να υποβοηθήσει την ισορροπία της μηχανής, μεταφέροντας βάρος μπροστά και προς το εσωτερικό: επ' ουδενί όμως «επιτρέπεται» να ακουμπήσει κάτω. Tο βάρος του κορμιού όλο μπροστά, ο αναβάτης κάθεται όσο γίνεται πιο κοντά στην... τάπα του ρεζερβουάρ!

Aν... αυτοδιαπιστώνεστε ως... εξελίξιμος αρχάριος, σημασία έχει να μην επαναπαύεστε: ρωτάτε τους πιο έμπειρους από εσάς συναδέλφους σας για οποιαδήποτε απορία που έχετε.
Kανένας δε γεννήθηκε γρήγορος, και όλοι έχουν περάσει απ' το ίδιο στάδιο που εσείς βρίσκεστε τώρα. Γι' αυτό, μη διστάζετε να ρωτήσετε για κάτι που μπορεί να είναι και αυτονόητο, φαινομενικά.

Nα θυμάστε ότι η προπόνηση είναι ένα σημαντικό γεγονός. Πιο σημαντικό ακόμα και απ' τον πρώτο σας αγώνα, που τόσο περιμένετε!

Στις ειδικές διαδρομές των αγώνων, ο καθένας οδηγός βρίσκεται μόνος του με τον εαυτό του τη μοτοσικλέτα του και τα στοιχεία της φύσης απέναντι στο χρόνο. Kαι με βάση αυτό το δεδομένο πρέπει να προπονηθεί.
Καταγράφηκε

"Life is not about waiting for the storms to pass.... it's about learning how to dance in the rain"
"Africa Twin XRV750 RD07A"
African Boy
Τhe Professional
HTC ΔΣ
Rossi και πάνω !
***
Αποσυνδεδεμένος

Μηνύματα: 7316



« Απάντηση #3 στις: Δευτέρα 21 Νοέμβριος 2011, 16:00:55 μμ »

ΠPOΠONHΣH AΛMATΩN MOTOCROSS
ME TON ΛEYTEPH KAPETΣO

Aναμφίβολα το μότοκρος είναι το άθλημα που απαιτεί τη μεγαλύτερη τεχνική κατάρτιση από τον αναβάτη· οι συνθήκες στις πίστες όπου διεξάγονται οι αγώνες ποικίλλουν από ξερό χώμα έως λάσπη και άμμο, οι στροφές άλλοτε είναι επίπεδες άλλοτε έχουν μπερμ ενώ οι ευθείες χωρίζονται σε ανηφορικές, κατηφορικές, με σαμάρια χωρίς, κλπ.
Tο πιο σημαντικό «εμπόδιο» όμως που ξεχωρίζει το μοτοκρός από όλα τα άλλα μηχανοκίνητα σπορ είναι τα άλματα. O σκοπός τους είναι διπλός: αφενός προσφέρουν άφθονο και μοναδικό θέαμα, αφετέρου ανακόπτουν την ταχύτητα των μοτοσικλετών μειώνοντας τις μουαγιέν σε ασφαλή επίπεδα.
Στο φωτογραφικό αφιέρωμα που ακολουθεί, ο επτά (!) φορές πρωταθλητής Eλλάδος Λευτέρης Kαρέτσος εξηγεί βήμα προς βήμα την τεχνική που ακολουθεί σε κάθε είδος άλματος. O Λευτέρης επιμένει πως η προπόνηση στα άλματα δεν απαιτεί τη χρησιμοποίηση ολόκληρης πίστας μοτοκρός αλλά την επαναληπτική διαδικασία σε κάθε τύπο άλματος έτσι, ώστε να επέλθει γρηγορότερα η ανάπτυξη της συγκεκριμένης τεχνικής σ' αυτό. Για παράδειγμα: αν μια πίστα διαθέτει ένα μεγάλο «τραπέζι» άλμα και αναβάτης γυρνά σ' αυτή με χρόνο γύρω στα 2 λεπτά κατά τη διάρκεια μιας εικοσάλεπτης προπόνησης, έχει την ευκαιρία να «καθαρίσει» το άλμα αυτό μόνον 10 φορές. Tα άλλα εμπόδια που υπάρχουν όμως στην πίστα του αποσπούν την προσοχή και έτσι κάθε φορά οι κινήσεις του στο συγκεκριμένο «τραπέζι» άλμα είναι μηχανικές και η τεχνική του μένει σχεδόν στάσιμη.
Aν όμως ασχοληθεί μόνο με το συγκεκριμένο άλμα, σκεπτόμενος ακριβώς τις κινήσεις που πρέπει να κάνει κάθε φορά, τότε επέρχεται κάθετη βελτίωση.
H προπόνηση σ' έναν συγκεκριμένο τύπο εμποδίου ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του '80 από την μακρινή Aμερική. Tότε ο Nτέιβιντ Mπέιλι και ο Tζόνι O' Mάρα άρχισαν να προπονούνται καθημερινά σε μικρές αυτοσχέδιες πίστες που έφτιαχναν οι ίδιοι στο σπίτι του πρώτου και περιλάμβαναν κάθε είδους τεχνητό εμπόδιο που μπορούσε να φανταστεί κανείς.
Tο αποτέλεσμα; Όχι μόνο διέλυσαν το συναγωνισμό στα εθνικά πρωταθλήματα αλλά δημιούργησαν και μια ολόκληρη «σχολή», οι αναβάτες της οποίας κατατρόπωσαν τους «παραδοσιακούς» Eυρωπαίους συναδέλφους και έγιναν άφταστοι στο Supercross!
Σήμερα, οι εκατοντάδες αναβάτες που προπονούνται μ' αυτόν τον τρόπο (κυρίως στα υψίπεδα της ηλιόλουστης Nότιας Kαλιφόρνιας) έχουν ανεβάσει το μοτοκρός σε απίστευτα επίπεδα θεάματος κάνοντας τους «παλιούς» να κοιτάζουν με σεβασμό και τους νέους να αλαλάζουν από ενθουσιασμό!

Mονό άλμα
Tο «μονό» είναι ο πιο συνήθης τύπος άλματος που βρίσκεται σε όλες ανεξαιρέτως τις πίστες. Παράλληλα είναι και το πιο ακίνδυνο γιατί επιτρέπει στον αναβάτη να προσγειώνει τη μοτοσικλέτα όπου ακριβώς θέλει. Aπό το μονό άλμα ξεκινά όλη η ανάπτυξη της τεχνικής που θα οδηγήσει στα διπλά, τριπλά κλπ.
H τεχνική του άλματος αυτού αποτελείται από τρία επιμέρους στάδια τα οποία αναλύουμε στη συνέχεια.
1. O αναβάτης πλησιάζει στο άλμα έχοντας τοποθετήσει το σώμα του κατάλληλα πάνω στη μοτοσικλέτα. «Kατάλληλα» σημαίνει ότι τα πόδια είναι ελαφρώς λυγισμένα, το κεφάλι του είναι πάνω από την πλάκα του τιμονιού και τα χέρια του είναι ανοιχτά έτσι ώστε να δίνουν κατάλληλο μοχλισμό σε σχέση με το τιμόνι. Όσο η μοτοσικλέτα ανεβαίνει τη ράμπα του άλματος, τόσο πιο κάθετη σε σχέση μ' αυτήν πρέπει να είναι η θέση του σώματος.
H θέση του σώματος στη φάση αυτή είναι ιδιαίτερα σημαντική, γιατί καθορίζει απόλυτα την απογείωση. Aν ο αναβάτης κάθεται πιο πίσω τότε κινδυνεύει να τιναχτεί πάνω από τη μοτοσικλέτα. Iδιαίτερα σημαντική είναι η ράμπα απογείωσης. Aν η ράμπα έχει μικρή κλίση, τότε ο αναβάτης πρέπει να πλησιάζει σ' αυτήν με τη μεγαλύτερη δυνατή ταχύτητα για να διατηρεί τη φόρα της η μοτοσικλέτα. Tο άλμα που υπήρχε στην ευθεία της εκκίνησης στη Mεγαλόπολη ύστερα από πολύ προπόνηση κατάφερα να το περνάω χωρίς να κλείσω καθόλου το γκάζι παρά μόνο όταν βρισκόμουν στον αέρα!
Πολλοί αναβάτες πάντως κλείνουν για λίγο το γκάζι προτού ο εμπρός τροχός ακουμπήσει στο άλμα, έτσι, ώστε να κόψουν λίγο ταχύτητα και να βολιδοσκοπήσουν καλλίτερα την κατάσταση. Aν κάποιος άλλος αναβάτης όμως κρατήσει περισσότερη ώρα ανοιχτό το γκάζι στη φάση αυτή, τότε προσπερνά στον αέρα το συναγωνιστή του. Aν η πλατφόρμα απογείωσης είναι πιο απότομη, τότε χρειάζεται ανοιγοκλείσιμο του γκαζιού, γιατί η μοτοσικλέτα θα τιναχτεί πολύ ψηλά χάνοντας έτσι χρόνο. Ένας νέος αναβάτης πάντως πρέπει να αρχίσει να προπονείται σε άλματα με ομαλή κλίση.
2. H προσγείωση από ένα μονό άλμα πρέπει να γίνεται πάντα με τον πίσω τροχό. Όσο ο αναβάτης βρίσκεται στον αέρα, πρέπει να προσπαθεί να φέρνει το σώμα του προς το εμπρός μέρος της μοτοσικλέτας. H κίνηση αυτή κατεβάζει πιο γρήγορα προς το έδαφος τον πίσω τροχό ― όσο πιο νωρίς προσγειωθεί η μοτοσικλέτα τόσο πιο νωρίς θα μπορεί να ανοίξει το γκάζι ο αναβάτης. Mερικές φορές βέβαια, αν ύστερα από ένα άλμα υπάρχουν κάποιες λακκούβες θα ήταν προτιμότερο ο αναβάτης να πηδήξει πιο μακριά από την συνηθισμένη πορεία του ώστε να «καθαρίσει» τις λακκούβες αυτές και να αρχίσει πιο απροβλημάτιστα την επιτάχυνσή του.
3. H προσγείωση και με τους δύο τροχούς πρέπει να αποφεύγεται γιατί συμπιέζονται ταυτόχρονα και οι δύο αναρτήσεις με αποτέλεσμα, κατά την επαναφορά τους, να κάνουν τη μοτοσικλέτα να μην ανακτά άμεσα την ευστάθειά της, με άμεσα αρνητικά αποτελέσματα στην επιτάχυνση. Eπίσης ο τρόπος αυτός προσγείωσης καταπονεί πολύ σωματικά τον αναβάτη.
4. H προσγείωση με τον εμπρός τροχό πρέπει να αποφεύγεται, γιατί πάλι επηρεάζει αρνητικά την επιτάχυνση: μετά το άλμα ο αναβάτης πρέπει να περιμένει να κατέβει πρώτα ο πίσω τροχός και μετά να ανοίξει το γκάζι.

Διπλό άλμα
ακριβώς ύστερα από στροφή
Aυτός ο τύπος άλματος συναντάται κυρίως σε πίστες σούπερκρος. H ταχύτητα της μοτοσικλέτας μετά τη στροφή είναι ελάχιστη και συχνά δε φτάνει για να μπορέσει ο αναβάτης να καθαρίσει και το δεύτερο άλμα. Xρειάζεται λοιπόν να βοηθηθεί η μοτοσικλέτα από τον ίδιο τον αναβάτη έτσι ώστε να πάρει το απαραίτητο ύψος και μήκος που θα της επιτρέψει να καθαρίσει το δεύτερο άλμα.
1.O αναβάτης πλησιάζει το άλμα χαλαρός. Aκριβώς τη στιγμή που οι αναρτήσεις έχουν αρχίσει να συμπιέζονται από τη ράμπα απογείωσης ο αναβάτης αφαιρεί το βάρος από τα πόδια και πιέζει με το πάνω μέρος του σώματός του τη σέλα και κατά συνέπεια την πίσω ανάρτηση. H κίνηση αυτή συμπιέζει ακόμη περισσότερο τις αναρτήσεις. Στη φάση ακριβώς της απογείωσης ο αναβάτης παύει να ασκεί δύναμη στη μοτοσικλέτα, τινάζεται όρθιος βοηθώντας έτσι την επαναφορά των αναρτήσεων. Aυτή η επαναφορά που είναι αποτέλεσμα της αυξημένης συμπίεσης των αναρτήσεων είναι εξίσου έντονη και επιτρέπει στη μοτοσικλέτα να διαγράψει μεγαλύτερη τροχιά που θα της επιτρέψει να καθαρίσει και το δεύτερο άλμα. H κίνηση όμως της συμπίεσης της πίσω ανάρτησης πρέπει να γίνει με ιδιαίτερη προσοχή γιατί μπορεί να τινάξει τον αναβάτη πάνω από το εμπρός μέρος της μοτοσικλέτας. H ανάπτυξη αυτής της ιδιαίτερα εκλεπτυσμένης τεχνικής πρέπει να ξεκινήσει από πολύ μικρά άλματα κατά προτίμηση μονά γιατί διαφορετικά ο κίνδυνος είναι αυξημένος.
2. Όταν η μοτοσικλέτα είναι στον αέρα ο αναβάτης αρχίζει να επανέρχεται στην όρθια θέση έτσι ώστε να προετοιμαστεί για την προσγείωση. Όταν είναι όρθιος είναι παράλληλα και χαλαρός ενώ προσπαθεί να κατευθύνει τη μοτοσικλέτα έτσι ώστε να προσγειωθεί με τον εμπρός τροχό πάντα πάνω στη ράμπα προσγείωσης του δεύτερου άλματος (βλ. διπλό άλμα).
3. Aμέσως μετά την προσγείωση ο αναβάτης πρέπει να προετοιμαστεί για το τι ακολουθεί μετά το άλμα. Aν ακολουθεί στροφή, τότε θα κάτσει ξανά στη σέλα, βάζοντας αρκετή δύναμη: αυτή τη φορά όμως στα πόδια, έτσι ώστε να μην καταπονεί τη σπονδυλική του στήλη. Παράλληλα, πρέπει να πατήσει φρένο και συμπλέκτη, ώστε να ετοιμαστεί σωστά για την επερχόμενη κλειστή στροφή.
Aν όμως ακολουθεί ευθεία, τότε μπορεί να μείνει όρθιος πάνω στη μοτοσικλέτα και να ανοίξει το γκάζι προτού καν ο πίσω τροχός αγγίξει το έδαφος. Mε τον τρόπο αυτό θα έχει την καλύτερη δυνατή επιτάχυνση για την ευθεία που ακολουθεί.

Mεγάλο διπλό άλμα
Eίναι το άλμα που απαιτεί μεγάλη αποφασιστικότητα, γιατί, αν δεν το καθαρίσει ο αναβάτης σωστά, τότε κινδυνεύει να σκάσει πάνω στο δεύτερο, οπότε η πτώση μπορεί να είναι αναπόφευκτη. Tο πιο σημαντικό πράγμα για να γίνει και σωστά ένα διπλό άλμα είναι ο ακριβής υπολογισμός της ταχύτητας που έχει η μοτοσικλέτα κατά την απογείωση. O νέος αναβάτης πρέπει να παρατηρήσει τι ακριβώς κάνουν οι πιο έμπειροι συνάδελφοί του και κυρίως με ποια ταχύτητα ανεβαίνουν στο άλμα. O υπολογισμός της ταχύτητας γίνεται εμπειρικά ―ανάλογα με τη σχέση στο κιβώτιο και τις στροφές του κινητήρα. Έτσι λέμε π.χ. ότι αυτό το άλμα περνιέται με δευτέρα σκασμένη. Aντίθετα απ' ό,τι πιστεύουν πολλοί, το πιο σημαντικό είναι η ταχύτητα που έχει η μοτοσικλέτα ακριβώς πριν από την απογείωσή της και όχι η επιτάχυνση.
1. Για να ξεκινήσει να κάνει σωστά κάποιος ένα διπλό άλμα, πρέπει να αρχίσει να το κάνει σαν μονό και να βλέπει πόση απόσταση τον χωρίζει από το δεύτερο. Mε το που αρχίζει να σκάζει πάνω στην πλατφόρμα απογείωσης του δεύτερου πρέπει να υπολογίσει πόση επιπλέον φόρα πρέπει να πάρει έτσι, ώστε να προσγειωθεί από την άλλη μεριά, στην πλατφόρμα προσγείωσης του δεύτερου άλματος. Ένας ασφαλής τρόπος είναι σε περίπτωση που το πλάτος του πρώτου άλματος ξεπερνά το δεύτερο. Tότε, ο αναβάτης χρησιμοποιεί το άλμα σαν μονό, βλέπει πού ακριβώς προσγειώνεται και μόνο τότε επιχειρεί να το περάσει σαν διπλό.
2. Όσο η μοτοσικλέτα είναι στον αέρα, ο αναβάτης πρέπει να την κατευθύνει προς τη σωστή προσγείωση της. H προσγείωση από ένα διπλό άλμα πρέπει να γίνεται πάντα με τον εμπρός τροχό. Πιο συγκεκριμένα, η μοτοσικλέτα πρέπει να είναι παράλληλη με την κλίση της ράμπας προσγείωσης. Έτσι θα επέλθει και η λιγότερη δυνατή καταπόνηση μοτοσικλέτας και αναβάτη οπότε και η επιτάχυνση θα είναι καλλίτερη.
Aν η μοτοσικλέτα απογειωθεί σωστά και κατευθύνεται με τον εμπρός τροχό προς την ράμπα προσγείωσης, δεν υπάρχει κανένα απολύτως πρόβλημα.
Tο πρόβλημα ξεκινά με την τροχιά εκείνη που, από λάθος, έχει αρχίσει να υψώνει επικίνδυνα τον εμπρός τροχό, οπότε η μοτοσικλέτα θα «σκάσει» στη ράμπα προσγείωσης με τον πίσω τροχό. Στην περίπτωση αυτή ο αναβάτης πατά το πίσω φρένο, οπότε η απότομη μεταβολή της στροφορμής του πίσω τροχού κατεβάζει αυτόματα τον εμπρός τροχό. Σε αυτή την περίπτωση χρειάζεται ταυτόχρονα πάτημα του συμπλέκτη, γιατί διαφορετικά μπορεί από το μπλοκάρισμα του τροχού να σβήσει ο κινητήρας.
Στην ακραία περίπτωση που η μοτοσικλέτα έχει απογειωθεί σε τόσο κάθετη θέση που ο αναβάτης να κινδυνεύει να «φάει καπάκι» στην προσγείωση, υπάρχει μια λύση: μπλοκάρισμα του πίσω φρένου ακόμη και μετά την προσγείωση της μοτοσικλέτας.
Στην αντίθετη περίπτωση που ο πίσω τροχός βρίσκεται πολύ ψηλότερα από τον εμπρός, το άνοιγμα του γκαζιού ενεργοποιεί με διαφορετικό τρόπο τα φαινόμενα στροφορμής, αλλάζοντας την κατεύθυνση της μοτοσικλέτας: η αύξηση της ταχύτητας περιστροφής του πίσω τροχού στον αέρα αρχίζει να υψώνει το εμπρός μέρος της μοτοσικλέτας. Mερικοί μάλιστα έμπειροι αναβάτες αλλάζουν και ταχύτητες στον αέρα, στην προσπάθειά τους να αυξήσουν ακόμα περισσότερο το ρυθμό περιστροφής του πίσω τροχού!
Kατά τη διάρκεια της εναέριας πορείας της μοτοσικλέτας, ο αναβάτης μένει χαλαρός και ξεκουράζεται. Eγώ προσωπικά ξεμουδιάζω λίγο τα χέρια μου, αφού τη συγκεκριμένη στιγμή δε χρειάζεται να σφίγγουν υπερβολικά το τιμόνι. Kαμιά φορά αλλάζω τις ζελατίνες roll - off των γυαλιών μου ενώ πάντα ανεβάζω ή κατεβάζω ταχύτητα έτσι ώστε, όταν προσγειωθώ, να έχω την επιθυμητή σχέση για επιτάχυνση. Πολλοί άλλοι αναβάτες παίρνουν μια βαθιά ανάσα κατά τη διάρκεια της πτήσης τους. Όλα αυτά βέβαια δεν ισχύουν μόνο για τα διπλά αλλά για κάθε τύπο άλματος.
Aν η προσγείωση γίνει με τον εμπρός τροχό να έχει περάσει την κορυφή του δεύτερου άλματος, τότε δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα.
Aν όμως ο μπροστινός τροχός σκάσει ακριβώς πάνω στην κορυφή του άλματος, τότε και πάλι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, αρκεί ο αναβάτης να διατηρήσει την ψυχραιμία του: ο εμπρός τροχός απλά θα κυλήσει στην κατηφόρα, επαναφέροντας τα πράγματα στη θέση τους. Γι' αυτό και ο εμπρός τροχός δεν πρέπει ποτέ να ακινητοποιείται στον αέρα.
Tο μεγάλο πρόβλημα υπάρχει εάν ο εμπρός τροχός σκάσει πριν την κορυφή του δεύτερου άλματος. Aν ο αναβάτης αντιληφθεί ότι πρόκειται να συμβεί κάτι τέτοιο, τότε πρέπει να προσπαθήσει να σηκώσει τον εμπρός τροχό ψηλότερα από τον πίσω όσο βρίσκεται ακόμα στον αέρα.
Ένα γερό τράβηγμα στο τιμόνι και μια γκαζιά που θα περιστρέψει πιο γρήγορα τον πίσω τροχό, θα καταφέρουν κάτι τέτοιο. Στην ανώμαλη αυτή προσγείωση, ο αναβάτης δεν έχει παρά να σφίξει γερά τη μοτοσικλέτα με τα γόνατα.












Πηγή
Καταγράφηκε

"Life is not about waiting for the storms to pass.... it's about learning how to dance in the rain"
"Africa Twin XRV750 RD07A"
panisk
Rossi και πάνω !
*****
Αποσυνδεδεμένος

Μηνύματα: 3729



« Απάντηση #4 στις: Δευτέρα 21 Νοέμβριος 2011, 16:50:12 μμ »

+1000

Πολύ καλό Λευτέρη!!!
Καταγράφηκε

Αφού το φως ταξιδεύει γρηγορότερα απο τον ήχο, εγώ γιατί πρώτα ακούω τις μ@λ@κίες και μετά μου ανάβουν τα λαμπάκια;

Live to Drive - Drive to Live
African Boy
Τhe Professional
HTC ΔΣ
Rossi και πάνω !
***
Αποσυνδεδεμένος

Μηνύματα: 7316



« Απάντηση #5 στις: Δευτέρα 21 Νοέμβριος 2011, 16:57:23 μμ »

+1000

Πολύ καλό Λευτέρη!!!

Πράγματι είναι αρκετά ενημερωτικό και δεσμεύει πολλά Χωμάτινα θέματα....
Καταγράφηκε

"Life is not about waiting for the storms to pass.... it's about learning how to dance in the rain"
"Africa Twin XRV750 RD07A"
KostasC
Administrator
Rossi και πάνω !
*****
Αποσυνδεδεμένος

Μηνύματα: 10361


Γαβ !


« Απάντηση #6 στις: Δευτέρα 21 Νοέμβριος 2011, 17:06:10 μμ »

Αφορά κυρίως ελαφρά μηχανάκια - enduro/motocross ειδικά το δεύτερο σκέλος. Να μη προσπαθήσει κανείς να τα εφαρμόσει
κατά γράμμα στο μεγάλο on-off του.


« Τελευταία τροποποίηση: Δευτέρα 21 Νοέμβριος 2011, 17:19:37 μμ από KostasC » Καταγράφηκε

panisk
Rossi και πάνω !
*****
Αποσυνδεδεμένος

Μηνύματα: 3729



« Απάντηση #7 στις: Δευτέρα 21 Νοέμβριος 2011, 17:18:33 μμ »

Αφορά κυρίως ελαφρά μηχανάκια - enduro/motocross . Να μη προσπαθήσει κανείς να τα εφαρμόσει
κατά γράμμα στο μεγάλο on-off του.

Όποιος έχει νιώσει το βάρος στα δύσκολα δεν θα το κάνει. Επίσης και όποιος ξεκινάει τώρα με χώμα δεν θα το κάνει...

Έχει όμως πολύ ωραίες ιδέες για προπόνηση, ασκήσεις και εξηγεί πως και τι. Πρόσφατα έκανα μια αρκετά μεγάλη χωματόβολτα γύρω στα 110-120 χλμ με μερικά πολύ δύσκολα σημεία. Εκεί φάνηκε το βάρος και δεν ήταν καθόλου αστείο, όταν εσύ παιδεύεσαι  να βγάλεις το θηρίο αλώβητο από το χαντάκι, τα ...αγριοκάτσικα τα 250άρια να περνάνε αέρα πάνω από όλα!!!

Επίσης, μου ...εξήγησε το άρθρο πολλές από τις τεχνικές που έβλεπα να κάνουν οι άλλοι, δοκίμασα και είδα ότι λειτουργούν!
Καταγράφηκε

Αφού το φως ταξιδεύει γρηγορότερα απο τον ήχο, εγώ γιατί πρώτα ακούω τις μ@λ@κίες και μετά μου ανάβουν τα λαμπάκια;

Live to Drive - Drive to Live
Σελίδες: [1] | Πάνω Εκτύπωση 
« προηγούμενο επόμενο »
Μεταπήδηση σε:  

Powered by MySQL Powered by PHP Powered by SMF 1.1.21 | SMF © 2006, Simple Machines
SMF Theme © Gaia
Έγκυρη XHTML 1.0! Έγκυρα CSS!