Φυσικά και δεν υπάρχει όριο στο πόσο προσεκτικός μπορεί να είναι κανείς, ειδικα σε τέτοια ευαίσθητα θέματα.
Προσωπικά νομίζω οτι απο ενα σημείο και μετά αυτά αρχίζουν να γίνονται λεπτομέρειες, και κάπου πρέπει να το αποδεχθείς και απλα να συνεχίσεις.
Υπάρχουνε τοσες πολλές παράμετροι που δεν μπορεις να ελέγξεις... και τι θα γίνει αν υπάρξει σύγκρουση απο το πλάι; και τι αν γίνει σύγκρουση απο πίσω (σημείωση, οσα τρακαρίοσματα εχει φάει το αυτοκίνητο τα εχει φάει απο πίσω, ακομα και πληρώνοντας σε διόδια στην εθνική!)
Υπάρχει ενα ελάχιστο που πρέπει οπωσήποτε να κρατηθεί: σωστό καθισματάκι για την ηλικία/σωματότυπο και συνεπής σωστή τοποθέτηση.
Ειδικά το τελευταίο, ακούγεται δεδομένο αλλά τελικά εκει αποδεικνύεται η συνέπεια του γονιού περισσότερο απο την αγορά του πιο ακριβού καθίσματος... και υπάρχουν πολλές, μα πάρα πολλές καταστάσεις που σε βάζουνε σε πειρασμό να πεις "ελα μωρε, ας μην τον/την δέσω τωρα για λιγα μέτρα, γιατι κλαιει, γιατι κοιμαται, γιατι το ενα, γιατι το αλλο..."
Αν δεις οτι την παλεύει ανάποδα, why not, οσο παει...
Η δική μου εμπειριά εδειξε οτι θέλουν να βλέπουν εμπρός, να συμμετέχουν με τους υπόλοιπους ωστε να περνάμε καλα - ολοι.
Ετσιταξιδεύουν για ωρες χωρίς γκρίνια και προβλήματα, και τελικά νομίζω βοηθάνε στο να πορευτούμε με περισσότερη ασφάλεια.