Κουρούτα 2010
Ο πηγαιμός…
Έτσι ξεκίνησα την Παρασκευή το πρωί με τον συνοδοιπόρο Διαμαντή, που κατά καιρούς έχει φανεί σιδερόκωλος, αρκεί να μην πεινάει, να μην κατουριέται, να μην μπει κάποιο ζουζούνι στο κράνος του, να μην έχει φωτογραφική μηχανή στα χέρια του, να μην…, να μην… Τέλος πάντων… Σιγά-σιγά θα τον στρώσω. Δεν θα μου ξεφύγει…
Την εθνική Αθηνών-Κορίνθου δεν μπορέσαμε να την αποφύγουμε τελικά γιατί καθυστερήσαμε για 1,5 ώρα για την αναχώρηση, αλλά δεν μας κακόπεσε.
Έτσι αφήσαμε το Κιάτο (και τον φίλο μας Surfer600 που θα συνέχιζε κατευθείαν για την Κουρούτα) και ανηφορίσαμε προς τη λίμνη Στυμφαλία. Αφού κάναμε τα ¾ της περιμέτρου της (κόβοντας λίιιιγο από έναν χωμάτινο δρόμο της λίμνης), ανεβήκαμε στο Λεβίδι και κάνοντας μισό κύκλο γύρω από το ανατολικό Μαίναλο, πήραμε τον δρόμο προς τη Βυτίνα. Έπειτα από λίγα χιλιόμετρα το σκαρφαλωμένο χωριό Λαγκάδια ξεπροβάλλει μπροστά μας. Η ομορφιά του δεν περιγράφεται. Η απότομη χτισμένη πλαγιά θυμίζει Καλντέρα Σαντορίνης, αλλά φυσικά με την απουσία της θάλασσας. Πάντως, εκεί δεν κάτσαμε πολύ γιατί σε 10 λεπτά απόσταση μας περίμενε μία κατσαρόλα μακαρόνια με κρέας και φυσικά δεν θέλαμε να τα φάμε κρύα. Μετά το φαγητό σειρά είχε η φραπεδιά στο ιχθυοτροφείο της περιοχής, μέσα σε μία κατάφυτη ρεματιά όπου η μία της πλευρά είχε τόσο πολύ βλάστηση που αμφιβάλλω αν την είχε διαβεί άνθρωπος… Οι πέστροφες πάντως φρεσκότατες κολυμπούσαν στα κρύα νερά του ποταμού…
Πρώτη φορά είδα σε χωριό αυτόματο W.C. Το καζανάκι με το που γέμιζε νερό από το ποταμάκι έτρεχε αυτόματα χωρίς καν να πιέζεις ή να τραβάς κάτι.
Ήταν γύρω στο μεσημέρι προς απόγευμα όπου, αφού φάγαμε και ήπιαμε το καφεδάκι μας, ανεβήκαμε στις μηχανές για τη συνέχεια του μίνι ταξιδιού.
Σειρά είχε το Δρύινο δάσος της Φολόης. Ναι, όπως ξέρετε, είναι το γνωστό μας δάσος, στο οποίο είχε βρει καταφύγιο ο Κένταυρος Χείρων όταν έφυγε κυνηγημένος από τους υπόλοιπους Κενταύρους που ζούσαν στα μονοπάτια του 4ου ΦωτοΡάλι. ή αλλιώς Πήλιο. Ευτυχώς, το δάσος της Φολόης γλίτωσε από τις φωτιές γιατί η δρυς δεν πιάνει εύκολα φωτιά. Και έτσι δεν θα περάσει κάποιος ασφάλτινος δρόμος - εθνική από εκεί… Προς το παρόν…
Το τερέν είναι αρκετά εύκολο (ευκαιρία για αρχάριους) και αποτελείται από πατημένο χώμα με λίγες διάσπαρτες πέτρες και νεροφαγώματα, από αρκετές διακλαδώσεις, πολλές φτέρες, πολλά σπαστικά μυγάκια και από πάρα πολλά δέντρα. Μα το είπαμε ότι είναι δάσος. Μικρό μεν, αλλά αρκετά όμορφο. Ο ήλιος δύσκολα βρίσκει κενό ανάμεσα από τα δέντρα.
Είναι ό,τι πρέπει για μια χωμάτινη δροσερή διαδρομή, χωρίς να φοβάσαι μήπως αφήσεις κάποια (ή όλες) βαλίτσα από σπασμένη βάση…
Τα πολυπληθή σπαστικά μικρά μαύρα μυγάκια με ανάγκασαν να μην κάνω μεγάλη στάση μέσα στο δάσος και τον Διαμαντή να μη φάει όλο του το φαγητό (δηλ. ίσα που πρόλαβε και έφαγε τα 5 από τα 6 σάντουιτς…) και έτσι πάλι καβάλα στις μοτό μας.
Η ώρα ήταν περασμένη, οπότε είπαμε να πάμε στην Κουρούτα κατευθείαν για να στήσουμε τις σκηνές μας. Όλα καλά και όλα ωραία. Αλλά ρε παιδιά, δεν μπορείς να μη σταματήσεις όταν στον δρόμο σου βλέπεις ένα μικρό παραδοσιακό καφενείο - μανάβικο - παντοπωλείο… Έτσι, άλλη μία στάση επιβαλλόταν σε αυτό το μικρό μαγαζάκι. Μπήκαμε μέσα και πήραμε δύο πορτοκαλάδες (ναι, από πορτοκάλι) και δύο πατατάκια. Κάποια στιγμή είδαμε απλωμένη ρίγανη σε ένα μικρό μεταλλικό τραπέζι. Στην ερώτησή μας εάν είναι προς πώληση, η μία (από τις δύο γιαγιάδες) μας απάντησε όχι και ότι απλώς της την είχε φέρει η κουμπάρα της επειδή η ίδια ήταν άρρωστη. Κάτσαμε και πίνοντας την πορτοκαλάδα μας (ναι, από πορτοκάλια, το είπαμε αυτό) και τρώγοντας τα πατατάκια* πιάσαμε κουβέντα με τις δυο γιαγιάδες και με έναν γέροντα που ήρθε έπειτα από λίγο. Μας είπαν τον πόνο τους όπου πριν από τρία χρόνια έβλεπαν τη φωτιά να καίει τα πρώτα σπίτια του χωριού. Αυτοί που είχαν τα σπίτια ευτυχώς αποζημιώθηκαν κατά ένα μεγάλο μέρος, όμως όσοι έχασαν ελιές και ζωντανά πήραν… ψίχουλα….
Θέλαμε να κάτσουμε κι άλλο αλλά το βράδυ πλησίαζε και θέλαμε να στήσουμε τις σκηνές με φως, οπότε ύστερα από λίγο σηκωθήκαμε να φύγουμε. Ξαφνικά είδαμε ότι η γιαγιά είχε βάλει αρκετή ποσότητα ρίγανης σε μία σακούλα και μας την έδωσε λέγοντας: «να πάρτε λίγη (;;; !!!) ρίγανη μαζί σας στην Αθήνα και μοιραστείτε τη, εγώ θα βρω άλλη»… Ελληνική αθάνατη επαρχία!… Τι άλλο να πεις για τέτοιες συγκινητικές κινήσεις από ανθρώπους που ενώ ΔΕΝ έχουν σου δίνουν;
*Είδα και κάποια ψίχουλα από ψωμί στο τραπέζι και ορθά υπέθεσα ότι έκανε «φτερά» και το 6ο σάντουιτς από τον συνοδοιπόρο μου που το έβαζε στο στόμα του, που το παπάριαζε με το σάλιο το και το κατάπινε σε χρόνο dt για να μην τον πάρω χαμπάρι…έτσι τουλάχιστον νόμιζε…
Και η ατάκα του ταξιδιού; «Τι θέλεις Μέμο να σου βάλω στο σάντουιτς, σαλάμι ή γαλοπούλα;».
Για 12 ώρες ούτε το ψωμί από τα σάντουιτς δεν είδα!…
Η διαδρομή του πηγαιμού Παρασκευή 09.07.10:
Αθήνα, Κιάτο (από Νέα εθνική), γύρος (τα 3/4) της λίμνης Στυμφαλίας, Σκοτηνή, Λεβίδι, Βυτίνα, Λαγκάδια, Δόξα, Βασιλάκι, Λάλα, δάσος Φολόης, Πανόπουλο, Σιμόπουλο, Αμαλιάδα, Κουρούτα.
Δάσος Φολόης με Διαμαντή. Τα μυγάκια δεν φαίνοντε...
Τερέν στρωμένο με φτέρες και φύλλα...
Ευτυχώς είχε βρέξει λίγες μέρες πριν...
Δεν φταίει η γραμμή. Ο δρόμος στρίβει αριστερά...!!!
